Heilige vrouwen richten hun blik op Jezus Christus

Een mooie zegening van mijn roeping is dat ik diepe, innige liefde mag voelen voor jullie, de vrouwen van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. In gedachten ben ik bij jullie op jullie heilige plek – misschien in een kerkgebouw, of onder een tent, in een casitaof faleof je appartement – en zitten we dicht bijeen, zodat ik kan zeggen dat ik van je houd, dat ik zeker weet dat je een dochter van een liefdevolle hemelse Vader bent, en dat ik zeker weet dat je op Jezus Christus kunt vertrouwen.

Het is een geschenk om met zusters over de hele wereld te zijn die blijk geven van grote kracht, capaciteiten, overtuiging en geloof in Jezus Christus. God toont zijn liefde door ons de kans te geven om van en met elkaar te leren.

Wat ben ik te weten gekomen door te praten met vrouwen van de Kerk van Jezus Christus – tijdens een bedieningsbezoek, op de parkeerplaats of in de supermarkt?

Ik weet dat het leven moeilijk is.

Je kunt moeilijke dingen met Jezus doen, of in je eentje. Jij mag kiezen. Maar als je iets moeilijks doet met Jezus Christus, wordt het moeilijke heilig. Jullie worden heilige vrouwen.

Onlangs ontmoette ik een zuster op een parkeerplaats. Ze zei dat haar dochter in het ziekenhuis lag nadat haar auto over de kop was gegaan. Ze vertrouwde me toe dat ze eerder een dochter aan kanker had verloren. Ik ging ervan uit dat mijn nieuwe vriendin troost van mij wilde. Maar dat wilde ze helemaal niet. Ze wilde niet getroost worden, maar haar getuigenis geven dat er over haar dochter werd gewaakt door dienende engelen. Ze wist zeker dat haar overleden dochter daar een van was en dat haar gezin eeuwig was door haar verzegeling in het huis van de Heer. Als verbondsdochter van God ging ze de moeilijkheden van het leven aan met geloof en vertrouwen in het plan van geluk van haar liefdevolle Vader, de verlossende macht van Jezus Christus, en de belofte dat engelen over haar en haar dierbaren zouden waken. Haar dochter lag nog in het ziekenhuis. Haar sterfelijke leven was nog steeds moeilijk. Maar mijn vriendin koos ervoor om het moeilijke te doen met Jezus Christus in plaats van alleen. Haar moeilijkheden waren een heilige tijd geworden.

Ik ken een zuster die vier jonge kinderen in haar eentje opvoedde en werkte om haar gezin te onderhouden toen bij haar eigen moeder agressieve kanker werd vastgesteld. Ze vertelde dat ze in deze verschrikkelijke tijd oprechter en vaker was gaan bidden – zelfs voor hulp om haar kinderen te eten te geven. Ze riep de hulp in van haar hemelse Vader en de Heiland. Ze vertrouwde op Hen en bereidde zich voor om verbonden te sluiten in het huis van de Heer. Haar moeders gezondheid ging achteruit, maar toch reisden ze als gezin en met vrienden naar de dichtstbijzijnde tempel, waar mijn nieuwe vriendin haar begiftiging ontving, kort voor het overlijden van haar moeder. Haar sterfelijk leven is nog steeds moeilijk, maar verbonden aan de Heiland voelt de weg voorwaarts makkelijker aan. Niet makkelijk, maar wel makkelijker, omdat ze meer toegang heeft tot zijn genezende, versterkende kracht. Ik vroeg naar haar band met de Heiland, die in het vuur van tegenspoed gesmeed was. Deze heilige vrouw vertelde me dat ze Jezus Christus niet zo diep had kunnen leren kennen en vertrouwen zonder die moeilijke ervaringen.

Het louterende vuur is heet. Het is de prijs van heiligheid. Een zilversmid gebruikt vuur om onzuiverheden weg te branden. Maar hij gooit het erts niet in het vuur en loopt vervolgens weg. Hij let op de temperatuur, of er zuurstof toegevoegd moet worden en op de onzuiverheden die op het gesmolten metaal komen bovendrijven. Hij blaast de onzuiverheden eraf. Er blijft zuiver zilver over met een glanzend oppervlak als een spiegel waarin de zuiveraar zijn spiegelbeeld ziet.

‘Hij [Jezus Christus] zal zitten als iemand die zilver smelt en reinigt.’ Wij zijn het kostbare zilver, gelouterd en uitverkoren in de smeltoven van ellende. En net als gelouterd zilver, met onzuiverheden weggebrand, hebben we een goddelijker karakter en worden we heilige vrouwen.

Zul jij het waakzame oog van de Smelter herkennen, tegemoetkomen en aanvaarden in de smeltoven van tegenspoed?

President D. Todd Christofferson heeft gezegd: ‘Als u dus in dit vuur van de smelter terechtkomt, wees dan niet boos op God, maar nader tot God. Roep de Vader in de naam van de Zoon aan. Wandel met Hen in de Geest, dag aan dag. Sta toe dat ze hun verbondenheid met u in de loop van de tijd kenbaar maken. Leer Hen echt beter kennen en leer uzelf echt kennen.’

Het zal moeilijk zijn. Je kunt moeilijke dingen met Jezus doen, of in je eentje. Maar als je iets moeilijks doet met Jezus Christus, wordt het moeilijke heilig.

De heilige vrouw Hanna uit de Schriften is een voorbeeld van dit beginsel.

Hanna ging naar het huis van de Heer, waar ze huilde. In nederig gebed tot God stortte ze bittere tranen en uitte ze haar diepe droefenis omdat ze geen kinderen had. Ze mopperde niet. Het was rauwe eerlijkheid tegenover Hem over haar diepe teleurstelling en verdriet. Ze stortte haar ziel uit ‘voor het aangezicht van de Heere’ en hield niets achter, ook al wist Hij goed hoe diep haar pijn was.

En toen legde Hanna een gelofte af – een uiting van haar gewilligheid om datgene waarmee de Heer haar had gezegend aan zijn doeleinden toe te wijden. Ze verklaarde moedig: ‘Heere van de legermachten, wanneer U […] aan Uw dienares een mannelijke nakomeling geeft, dan zal ik die voor al de dagen van zijn leven aan de Heere geven.’

Eli, de priester, zei tegen Hanna dat ze ‘in vrede’ moest gaan en verzekerde haar ervan dat haar smeekbede

aan de Heer voor een zoon zou worden verhoord. Hanna’s zachtmoedigheid blijkt uit haar reactie: ‘Laat uw dienares genade vinden in uw ogen.’ En ze vertrok en ‘haar gezicht stond bij haar niet meer als voorheen’.

Na verloop van tijd werd Hanna gezegend met een zoon, Samuel. Toen hij van de borst af was, kwam ze haar belofte na en bracht ze het jongetje naar het huis van de Heer. Ze zong in gebed lofzangen van dankzegging aan de Heer. Ze riep uit: ‘Mijn hart springt op van vreugde in de Heere.’ ‘Er is niemand zo heilig als de Heere, want er is niemand buiten U, en er is geen rotssteen als onze God.’

Toen liet zij Samuel achter bij de priester Eli en wijdde hem zo geheel aan God. Een kind dat net van de borst af is. Kun je je dat voorstellen? Ze werd later met nog vijf kinderen gezegend, maar toen ze Samuel aan de Heer gaf, was hij haar enige kind. Ze kon niet weten dat ze nog andere kinderen zou krijgen. Ze had niet alle tedere momenten ervaren waar een moeder naar verlangt – hem zien rennen en spelen, hem leren liefhebben en delen, hem in bed stoppen.

Elk jaar als ze met haar man naar het huis van de Heer ging om hun jaarlijkse offer te brengen, nam ze een nieuw jasje mee dat ze voor Samuel had gemaakt. Wat zei ze toen ze hem zag? Wat voelde haar moederhart toen ze opnieuw afscheid moest nemen?

De Schriften beschrijven haar hartzeer niet. Maar ik stel het me voor.

Hanna was namelijk trouw, en het leven was nog steeds moeilijk.

Tot mijn ZHV-zusters behoren hedendaagse Hanna’s, heilige vrouwen die zelfs in hun tegenspoed in het huis van de Heer aanbidden, vasten, hun hele ziel in gebed voor de Heer uitstorten, datgene toewijden waarmee de Heer hen heeft gezegend, de beloften nakomen die ze Hem hebben gedaan, en vertrouwen op de Heer – op zijn wil voor hen en zijn timing.

We leiden een sterfelijk leven in een lichaam dat aan veroudering en ziekte onderhevig is. Wij, en anderen, hebben de heerlijke kans om onze keuzevrijheid te gebruiken, ten goede of ten kwade. Natuurlijk is het dan moeilijk. Je kunt moeilijke dingen met Jezus Christus doen, of in je eentje. Ik ben er zeker van dat als je iets moeilijks doet met Jezus Christus, het moeilijke heilig wordt – heilige tijden, heilige plaatsen, heilige vrouwen.

Onlangs hoorde ik kinderen deze tekst zingen:

Zusters, we hebben meer Jezus Christus nodig. Zijn licht, zijn liefde, zijn hoop en zijn genezende, versterkende kracht.

Heilige vrouwen richten hun blik op Jezus Christus. Wij ‘[spreken] over Christus, [verheugen ons] in Christus, [vergasten ons] aan de woorden van Christus, en [streven] standvastig in Christus voorwaarts.’ De naastenliefde, de reine liefde van Christus, houdt eeuwig stand.

Als jij je op dit moment niet uitgedaagd voelt door het sterfelijk leven, denk dan aan deze raad van ouderling Neal A. Maxwell: ‘Als wij, op een gegeven moment, even niet aan een bepaald kruis hangen, moeten we aan de voet van dat van een ander staan – en vol medeleven zijn of haar geestelijke dorst lessen.’

Dat is het werk van heilige vrouwen.

Ik getuig dat Jezus Christus onze Verlosser en onze waakzame, liefdevolle Smelter is. Als we op Hem vertrouwen in het vuur van ellende, worden moeilijke tijden heilige tijden, en worden wij heilige vrouwen. Ik houd van jullie. Ik weet zeker dat jullie dochters van liefdevolle hemelse Ouders zijn, en ik weet zeker dat jullie op Jezus Christus kunnen vertrouwen.

In de naam van Jezus Christus. Amen.