ការធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិតគឺជាគោលដៅរបស់យើង
ឥទ្ធិពលនៃការបង្រៀនដំណឹងល្អដ៏ល្អ
ការប្រជុំធម្មនិដ្ឋានសន្និសីទសម្រាប់អ្នកអប់រំខាងសាសនា ថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៥
ខ្ញុំមកពីរដ្ឋថេនណេស៊ី ជារដ្ឋដែលមានអ្នកកាន់គ្រិស្ដសាសនាច្រើន ។ ពេលខ្ញុំរៀននៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំជាសមាជិករបស់អង្គការមួយដែលមានឈ្មោះថា ក្រុមអត្ដពលិកគ្រីស្ទាន ។ បងប្អូនមើលមកខ្ញុំឥឡូវនេះ បងប្អូនមិននឹកស្មានដល់ទេ ប៉ុន្តែកាលពីពេលនោះ ខ្ញុំជាអត្តពលិកម្នាក់ដែលមានរូបរាងសមសួន និងស្រស់សង្ហា ។ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ម្តាយខ្ញុំបានផ្ញើរូបថតខ្ញុំ កាលខ្ញុំរៀននៅវិទ្យាល័យទៅឲ្យភរិយាខ្ញុំ នៅពេលក្បាលខ្ញុំមានសក់ពេញក្បាល និងមានសាច់ដុំជាងនេះ ។ ភ្ជាប់មកជាមួយរូបភាពនោះមានសារលួងចិត្តពីម្ដាយខ្ញុំដល់ភរិយាខ្ញុំ ដែលថា « នេះជាអ្វីដែលកូនត្រូវទន្ទឹងរង់ចាំនៅថ្ងៃនៃការរស់ឡើងវិញ » ។
មែនហើយ ក្រុមអត្ដពលិកគ្រីស្ទានធ្លាប់ជា និងជាអង្គការមួយដែលមានបេសកកម្មដ៏អស្ចារ្យ ។ អង្គការនោះគឺជាសហគមន៍នៃពួកអត្តពលិកមកពីនិកាយផ្សេងៗគ្នា ដែលមានសេចក្តីជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទ ។ នៅចុងឆ្នាំថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យធ្វើជាប្រធានក្រុមថ្នាក់វិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំសម្រាប់ឆ្នាំក្រោយ ជាឆ្នាំថ្នាក់ខ្ពស់របស់ខ្ញុំ ។
ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ រួមជាមួយនឹងអ្វីដែលទាក់ទងពីព្រះវិហាររបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានដាក់បញ្ជូនទៅកាន់ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់រដ្ឋក្នុងនាមជាប្រធានក្រុមថ្មី ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សារមួយផ្ញើត្រឡប់មកកាន់អ្នកឧបត្ថម្ភសាលារបស់យើងវិញថា តម្រូវឲ្យដាក់ស្នើឈ្មោះថ្មីមួយទៀត ។ អ្នកឧបត្ថម្ភរបស់យើងបានប្រាប់ខ្ញុំថា គេបានប្រាប់គាត់ថា ខ្ញុំមិនអាចធ្វើជាប្រធានបានទេ ពីព្រោះពួកគេមិនទទួលស្គាល់សមាជិកនៃសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៃពួកបរិសុទ្ធថ្ងៃចុងក្រោយនោះឡើយ ។ សេចក្តីជំនឿរបស់ខ្ញុំមិនដែលបានទទួលការសាកល្បងយ៉ាងដូច្នោះទេ ។
ប្រធានថ្មីត្រូវបានជ្រើសរើស ប៉ុន្តែពីរបីខែក្រោយមក ខ្ញុំបានទទួលដំណឹងថា ពួកអ្នកតំណាងមួយចំនួនមកពីសាសនាចក្របាននិយាយជាមួយក្រុមពួកអត្ដពលិកគ្រីស្ទាន ហើយបញ្ហានោះត្រូវបានដោះស្រាយរួចរាល់ហើយ ។ ខ្ញុំបានបន្តសកម្មក្នុងក្រុមនោះដោយសារតែមានមនុស្សល្អៗដែលជាសមាជិកនៅក្នុងក្រុមនោះ ។
មែនហើយ នៅចុងបញ្ចប់ឆ្នាំសិក្សានីមួយៗ ថ្នាក់វិទ្យាល័យនីមួយៗមានការបោះឆ្នោតជ្រើសរើសសម្រាប់អត្តពលិកឆ្នើមប្រចាំឆ្នាំ ។ ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃឆ្នាំចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំបានបោះឆ្នោតឲ្យខ្ញុំ « ជាអត្តពលិកឆ្នើមប្រចាំឆ្នាំរបស់ក្រុមពួកអត្ដពលិកគ្រីស្ទាន » ។ ឥឡូវនេះ និយាយឲ្យត្រង់ទៅ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា នោះជាពេលដែលបានទទួលយុត្តិធម៌ត្រឡប់មកវិញ ។ នៅពីមុនឆ្នាំមុនៗនោះ គេមិនបានទទួលស្គាល់ខ្ញុំថាជាពួកគ្រីស្ទាននោះទេ ហើយឥឡូវនេះខ្ញុំបានទទួលពានរង្វាន់របស់ពួកគេ ។
ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ រួមជាមួយនឹងអ្វីដែលទាក់ទងពីខ្ញុំ ត្រូវបានដាក់ជូនទៅទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់រដ្ឋដើម្បីធ្វើជាអត្តពលិកឆ្នើមប្រចាំឆ្នាំរបស់វិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំ ។ ប៉ុន្តែជាថ្មីម្ដងទៀត សារមួយបានបញ្ជូនត្រឡប់មកកាន់អ្នកឧបត្ថម្ភសាលារបស់យើងថា តម្រូវឲ្យដាក់ស្នើឈ្មោះថ្មីមួយទៀត ។ ជាក់ស្តែង បញ្ហានោះមិនទាន់បានដោះស្រាយនៅឡើយទេ ។
អ្នកឧបត្ថម្ភរបស់យើងដែលជាគ្រូបង្វឹកបាល់ទាត់ និងចំបាប់របស់ខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់សុំឲ្យនរណាម្នាក់មកពីការិយាល័យរដ្ឋរបស់ពួកគេមកជួបជាមួយខ្ញុំនៅវិទ្យាល័យរបស់យើងដើម្បីពន្យល់ពីការសម្រេចចិត្តដែលគាត់មិនគាំទ្រ ។
បុរសដ៏ល្អម្នាក់ដែលមានចិត្តល្អបានមកជួបខ្ញុំ ។ យើងបានជួបគ្នានៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់គ្រូបង្វឹកខ្ញុំអំឡុងពេលម៉ោងទំនេររបស់គាត់ ។ បុរសរូបនោះបានពន្យល់ថា គាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំយល់ពីមូលហេតុដែលសមាជិកសាសនាចក្ររបស់យើងមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាពួកគ្រីស្ទាន ។
គាត់បានទាញយកក្រដាសមួយសន្លឹកចេញពីកាបូបរបស់គាត់ ។ នៅលើក្រដាសនោះមានគោលលទ្ធិរបស់យើង១០ចំណុច ដែលគាត់មានប្រសាសន៍ថាមិនស្របគ្នាទៅនឹងនិយមន័យរបស់ពួកគេដែលជាអ្នកកាន់សាសនាគ្រិស្ដឡើយ ។ បងប្អូនច្បាស់ជាដឹងពីចំណុចទាំងនោះហើយ ៖ ជំនឿរបស់យើងដែលថា ក្រុមព្រះគឺជាតួអង្គដែលមានព្រះកាយជាអង្គផ្សេងៗគ្នា ថាយើងមានព្រះគម្ពីរផ្សេងទៀតក្រៅពីព្រះគម្ពីរប៊ីប ជាដើម ។
គាត់បានចែកចាយចំណុចទាំងនោះ គាត់មានទឹកចិត្តល្អ ហើយខ្ញុំអាចនិយាយថាជាទឹកចិត្តអ្នកគ្រីស្ទាន ។ គាត់គឺជាបុរសល្អ គ្រាន់តែគាត់មិនទទួលបានការណែនាំដែលត្រឹមត្រូវប៉ុណ្ណោះ ។ គាត់បានបើកកាបូបរបស់គាត់ ហើយទុកក្រដាសនោះមួយកន្លែង ហើយបានសួរដោយស្មោះត្រង់ បើខ្ញុំមានសំណួរអ្វីចង់សួរឬទេ ។
ហើយខ្ញុំបានឆ្លើយថា « បាទខ្ញុំមាន ! ខ្ញុំបាននិយាយថា « នៅក្នុងកាបូបរបស់លោកនោះគឺជាព្រះគម្ពីរប៊ីបឬ ? »
ហើយគាត់បានឆ្លើយថា « បាទ » ។
ខ្ញុំបានបន្តថា « តើយើងអាចមើលបទគម្ពីរខ្លះនៅក្នុងព្រះគម្ពីរប៊ីបនេះបានទេ ? »
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំគួរប្រាប់បងប្អូនថា ខ្ញុំមានគ្រូបង្រៀនថ្នាក់សិក្ខាសាលាដ៏ល្អម្នាក់ ។ ហើយយើងពិតជាពូកែក្នុងការការស្វែងរកបទគម្ពីរណាស់ ។ នៅសម័យនោះ យើងរៀនខគម្ពីរចំនួនសែសិបនៃវគ្គចំណេះចំណានខាងបទគម្ពីរជារៀងរាល់ឆ្នាំ ។ រៀងរាល់ថ្ងៃសុក្រ យើងញុំានំដូណាត់ ហើយយើងស្វែងរកបទគម្ពីរ ។ ខ្ញុំមានចិត្តចង់ឈ្នះជាងអ្វីដែលខ្ញុំគួរមាន ។ ខ្ញុំមិនត្រឹមតែគូសចំណាំខគម្ពីរចំណេះចំណានខាងបទគម្ពីរនោះជាពណ៌ក្រហមប៉ុណ្ណោះទេ ខ្ញុំក៏បានរៀនផងដែរ ខ្ញុំខ្មាសក្នុងការនិយាយថា បើសិនខ្ញុំធ្វើឲ្យក្រដាសនោះខ្ញិកខ្ញុកនៅលើទំព័រនៃខគម្ពីរចំណេះចំណានខាងបទគម្ពីរ នោះខ្ញុំងាយរកឃើញខគម្ពីរនោះណាស់ ។ ហើយបន្ទាប់មកមុនការប្រកួតស្វែងរកបទគម្ពីរប្រចាំស្តេករបស់យើង ខ្ញុំនឹងដាក់ម្សៅលាបកូនក្មេងនៅលើសន្លឹកទំព័រនោះ ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបើកទៅជិតបទគម្ពីររបស់ខ្ញុំ ហើយគ្រាន់តែផ្ទាត់ម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំ នោះព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំនឹងបើកទៅកាន់ខគម្ពីរនៃចំណេះចំណានខាងបទគម្ពីរមួយហើយ ។
មែនហើយ គាត់មានចិត្តល្អដែលអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំប្រើព្រះគម្ពីររបស់គាត់ ដែលមិនមានអ្វីដាក់ចំណាំសម្រាប់ការស្វែងរកបទគម្ពីរនោះទេ ។ យើងបានបើកទៅ ម៉ាថាយ ៣កិច្ចការ ៧របាក្សត្រ ទី១ ២៩ និងគម្ពីរផ្សេងៗទៀត ។ ដោយក្តីគោរព គាត់បានស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ។ ការសម្រេចចិត្តនោះមិនត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំជាអ្នកផ្លាស់ប្តូរ ។
ម្យ៉ាងវិញទៀត ខណៈដែលកំពុងមើលបទគម្ពីរទាំងនោះ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ពីសេចក្តីពិតដែលមាននៅក្នុងបទគម្ពីរនោះកាន់តែខ្លាំង ជាងអ្វីដែលខ្ញុំមានពីមុន ។ ពេលខ្លះទទួលបានសាក្សីបន្ទាប់ពីមានការសាកល្បង ។១ ទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំ ការប្រែចិត្តជឿរបស់ខ្ញុំ មិនបានមកដោយសារតែបទពិសោធន៏នោះទេ ។ ព្រឹត្តិការណ៍តែម្តងកម្រនាំមកនូវសេចក្តីជំនឿដែលយូរអង្វែងណាស់ ។ ប៉ុន្តែ នោះគឺជាបទពិសោធន៏មួយក្នុងចំណោមបទពិសោធន៏ជាច្រើន ដែលបានផ្តល់សាក្សីដែលរីកចម្រើនបន្តិចម្តងៗ ។
ខ្ញុំមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគ្រូបង្រៀនថ្នាក់សិក្ខាសាលានៅពេលព្រឹកព្រលឹមរបស់ខ្ញុំ ដែលបានជួយខ្ញុំស្ថាបនាគ្រឹះដ៏រឹងមាំ ។ ដូចដែលពួកគាត់ចង់ឲ្យវួដរបស់យើងឈ្នះការប្រកួតស្វែងរកបទគម្ពីរដែរ នោះពួកគាត់រឹតតែខ្វាយខ្វល់អំពីការជួយយើងធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។ ពួកគាត់បានធ្វើឲ្យវាមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា នៅក្នុងពេលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់បងប្អូននៃការនឹកគិតអំពីការបង្រៀនរបស់បងប្អូន នោះបងប្អូននឹងមើលឃើញនូវឥទ្ធិពលដ៏មានអត្ថន័យនៅលើជីវិតអស់អ្នកដែលបងប្អូនបង្រៀន ។
ជំនាន់ដែលកំពុងពេញវ័យនេះគឺអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់ នៅក្នុងសន្និសីទនាពេលថ្មីៗនេះ ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានមានប្រសាសន៍ថា « ជំនាន់កំពុងពេញវ័យកំពុងតែ ឆ្លើយតប នឹងការហៅឲ្យធ្វើជាអ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទយ៉ាងអង់អាច » ។២ នៅឱកាសផ្សេងទៀត លោកបានប្រាប់ពួកគេថា « ក្មួយៗមានសមត្ថភាពដើម្បីកាន់តែឆ្លាត និងកាន់តែឈ្លាសវៃ ហើយមានឥទ្ធិពលទៅលើពិភពលោកជាងជំនាន់មុនៗ » ។ ៣ ដើម្បីឈានដល់សមត្ថភាពនោះ អ្វីដែលពួកគេត្រូវការក្នុងចំណោមអ្វីៗផ្សេងទៀតនោះ គឺជាគ្រូបង្រៀនដំណឹងល្អដ៏ល្អ ។
ពួកគេពេញដោយសេចក្តីជំនឿ ប៉ុន្តែ « សេចក្តីជំនឿកើតឡើងដោយឮ ហើយដែលឮនោះ គឺដោយសារព្រះបន្ទូលនៃព្រះ » ។៤ « ធ្វើដូចម្តេចឲ្យគេឮនិយាយបាន បើគ្មានអ្នកណាប្រាប់សោះ ? » ៥ ពួកគេយល់ដឹងពីដំណឹងល្អលើសពីជំនាន់ផ្សេងៗទៀតដែលនៅពីមុនពួកគេ ប៉ុន្តែតើពួកគេអាច « …មើលយល់ឬទេ … លោកក៏ឆ្លើយឡើងថា បើគ្មាន [ គ្រូបង្រៀន ] ដឹកនាំ [ ពួកគេ ] នោះធ្វើដូចម្តេចឲ្យ [ ពួកគេ ] យល់បាន » ?៦
ប៉ុលបានសរសេរទៅកាន់ពួកកូរិនថូសថា ៖ « ព្រះទ្រង់បានតាំងអ្នកខ្លះក្នុងពួកជំនុំឡើង មុនដំបូងគឺពួកសាវក ទីពីរ ពួកគ្រូអធិប្បាយ ទីបី ពួកគ្រូបង្រៀន រួចមកមានការឫទ្ធិបារមី » ។៧ ដូច្នេះ បងប្អូនរកឃើញខ្លួនឯងនៅក្នុងចំណោមពួកសាវក និងព្យាការី និងអព្ភូតហេតុដោយមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងភាពអស្ចារ្យនៃពេលនេះ និងការពន្លឿនកិច្ចការរបស់ព្រះអម្ចាស់ ។៨
ការធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិតគឺជាគោលដៅ
នៅក្នុងសារលិខិតរបស់អែលឌើរ ឌី ថត គ្រីស្តូហ្វឺសិន កាលពីយប់មិញ លោកបានទាំងចាប់ផ្តើម និងទាំងបញ្ចប់សុន្ទរកថារបស់លោក ដោយការពិនិត្យមើលឡើងវិញនូវគោលបំណងនៃការអប់រំខាងសាសនានៅក្នុងសាសនាចក្រ ។ ខ្ញុំបានចាប់អារម្មណ៍នឹងពាក្យដដែលៗរបស់លោក និងការបញ្ជាក់អំពីការជួយសិស្សឲ្យធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។ លោកហាក់ដូចជាចង់រំឭកយើងពីអ្វីដែលយើងសង្ឃឹមថានឹងសម្រេចបានក្នុងការបង្រៀនរបស់យើង ។
ក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយខែបន្ទាប់ពីលោកត្រូវបានហៅឲ្យបម្រើនៅក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់ ដែលកាលនោះជា-អែលឌើរ រ័សុល អិម ណិលសុន បានមានប្រសាសន៍នៅអគារនេះនៅក្នុងការប្រជុំធម្មនិដ្ឋាននាថ្ងៃអាទិត្យ ។ សារលិខិតរបស់លោកមានការបំផុសគំនិត និងពោរពេញដោយការយល់ដឹង ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំចង់គូសបញ្ជាក់នោះគឺជាចំណងជើងនៃសុន្ទរកថារបស់លោក ។ លោកបានណែនាំវាតាមរបៀបនេះថា ៖ « ខ្ញុំបានទទួលសិទ្ធិថ្លែងសុន្ទរកថារបស់ខ្ញុំថា ‹ ចាប់ផ្តើមអ្វីមួយដោយមើលឃើញពីការបញ្ចប់របស់វា › ។ បន្ទាប់មកលោកបានពន្យល់ថា ៖ « ខ្ញុំគិតថា រឿងនេះមួយចំនួនមកពីប្រវត្តិនៃការវះកាត់របស់ខ្ញុំ ។ ការវះកាត់មិនមែនធ្វើឡើងដោយគ្មានគម្រោងដេរភ្ជិតមុខរបួសនោះទេ ។ ទោះជាយ៉ាងណា គោលការណ៍ដូចគ្នានេះ ជាទូទៅអាចអនុវត្តបាននៅក្នុងគ្រប់វិស័យទាំងអស់ ។ កីឡាកររត់ប្រណាំងមិនមែនចាប់ផ្ដើមរត់ប្រណាំងដោយមិនដឹងពីចំណុចទីបញ្ចប់នោះទេ » ។៩
ការរក្សាទីបញ្ចប់ក្នុងគំនិត—ការដឹងថាទីបញ្ចប់ស្ថិតនៅកន្លែងណា ហើយការយល់ដឹងពីគោលដៅចុងក្រោយ—គឺតែងតែមានសារៈសំខាន់ ប៉ុន្តែវាសំខាន់ជាពិសេសក្នុងការបង្រៀនដំណឹងល្អ ។ នៅពេលយើងផ្ដោតលើគោលបំណងដ៏ទេវភាពនោះ យើងទំនងជាកាន់តែសម្រេចបាន ។
ប្រធាន ថូម៉ាស អេស ម៉នសុន បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ « គោលដៅនៃការបង្រៀនដំណឹងល្អ… គឺមិនមែនដើម្បី ‹ ចាក់ព័ត៌មាន › ចូលទៅក្នុងចិត្តនៃសមាជិកថ្នាក់នោះទេ ។ … គោលដៅគឺដើម្បីបំផុសគំនិតបុគ្គលឲ្យគិតអំពីអារម្មណ៍នឹកដល់ ហើយបន្ទាប់មកធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីរស់នៅតាមគោលការណ៍នៃដំណឹងល្អ » ។១០
ដូចដែល ក្បួនខ្នាតទូទៅ ចែងមក ៖ « យើងបង្រៀនដំណឹងល្អដើម្បីជួយមនុស្សឲ្យពង្រឹងសេចក្ដីជំនឿរបស់ពួកគេលើព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ យើងខិតខំជួយមនុស្សឲ្យប្រែក្លាយកាន់តែដូចជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ ទទួលបានព្រះចេស្ដារបស់ទ្រង់នៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ហើយនៅទីបំផុតទទួលបានជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច » ។១១
បងប្អូនបានធ្វើការណ៍នេះយ៉ាងអស្ចារ្យរួចទៅហើយ ។ យើងមើលឃើញឥទ្ធិពលរបស់បងប្អូននៅលើជីវិតនៃជំនាន់កំពុងពេញវ័យនេះ ។ ជំនាន់កំពុងពេញវ័យជាច្រើនកំពុងចូលរៀននៅក្នុងថ្នាក់សិក្ខាសាលា និងថ្នាក់វិទ្យាស្ថាន ពួកគេជាច្រើនកំពុងចេញទៅបម្រើបេសកកម្ម ពួកគេជាច្រើនកំពុងបម្រើនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ពួកគេជាច្រើនកំពុងតែធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។
ការអញ្ជើញរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះគឺសាមញ្ញសម្រាប់បងប្អូន ៖ សូមបន្តមានគោលបំណងអំពីការបង្រៀនដោយមានការធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិតជាគោលដៅ ។ មើលអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលបងប្អូនធ្វើតាមរយៈទស្សនៈនោះ ។ សូមពិនិត្យមើលជាប្រចាំនូវអ្វីដែលបងប្អូនបង្រៀន របៀបដែលបងប្អូនបង្រៀន និងសូម្បីតែអ្វីដែលបងប្អូនដាក់ឲ្យធ្វើតេស្តក្តី ។ មិនត្រឹមតែពិនិត្យមើលអ្វីដែលបងប្អូនកំពុងជួយពួកគេឲ្យដឹងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងពិនិត្យមើលអ្វីដែលបងប្អូនកំពុងជំរុញពួកគេឲ្យធ្វើ និងប្រែក្លាយផងដែរ ។ បង្រៀនដោយមានគោលបំណងចង់ជួយពួកគេឲ្យ « កើតជាថ្មី »១២ នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ។
សំណួរមួយចំនួនដែលត្រូវពិចារណា ៖ តើអ្វីដែលខ្ញុំបង្រៀន និងរបៀបដែលខ្ញុំបង្រៀនជះឥទ្ធិពលដល់របៀបដែលសិស្សរបស់ខ្ញុំនឹងគិតចំពោះសំណួរដែលបានសួរ ក្នុងការសម្ភាសទទួលប័ណ្ណចូលព្រះវិហារបរិសុទ្ធដោយរបៀបណា ? តើការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំស្ថាបនាសេចក្តីជំនឿលើព្រះវរបិតាសួគ៌ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដែរឬទេ ? តើវាពង្រឹងទីបន្ទាល់អំពីការស្ដារឡើងវិញនៃដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងអំពីពួកព្យាការី និងពួកសាវកដែលនៅរស់ដែរឬទេ ? តើវាពង្រឹងការតាំងចិត្តរបស់សិស្សក្នុងការគោរពបទបញ្ញត្តិទាំងឡាយ ហើយប្រែចិត្តជារៀងរាល់ថ្ងៃដែរឬទេ ?
អញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍
ប្រសិនបើគោលដៅរបស់យើងគឺជាការធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិត នោះយើងត្រូវតែដូចដែលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានអញ្ជើញយើងឲ្យធ្វើគឺ « ពិចារណាពីរបៀបដែលព្រះអង្គសង្រ្គោះបានបង្រៀន » ។ របៀបដែលយើងបង្រៀនគឺសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ។
បងប្អូននឹងនឹកឃើញដល់ការបង្រៀនរបស់ប្រធាន ប៊យ ឃេ. ផាកកឺ អំពី « របៀបនៃការបង្រៀន » នៅក្នុងសន្និសីទហ្សូន នៅពេលលោកធ្វើជាប្រធានបេសកកម្ម ។ ស៊ីស្ទើរ ផាកកឺ បានដុតនំមួយមានបីជាន់ តុបតែងយ៉ាងស្រស់ស្អាតដោយមានស្រទាប់នំកកចម្រុះពណ៌ ។ គាត់ឆ្លាក់នៅខាងលើថា ៖ « ដំណឹងល្អ » ។
នៅពេលពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបានជួបជុំគ្នា នំខេកក៏យកចូលមកដោយមាននូវពិធីខ្លះៗ ។ ប្រធាន ផាកកឺ បានលើកឡើងថា នំនោះតំណាងឲ្យដំណឹងល្អ ។ បន្ទាប់មកលោកសួរថា « តើនរណាខ្លះចង់ហូបនំនេះទេ ? »
មែនហើយ វាមិនពិបាកទេក្នុងការរកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាដែលចង់ហូបនំខេកនោះ ។ អ្នកស្ម័គ្រចិត្តដែលមិនដឹងជាមុនត្រូវបានហៅឡើងមកខាងមុខ ។ បន្ទាប់មក ប្រធាន ផាកកឺ បានយកដៃរបស់លោក ហើយលូកចូលទៅក្នុងកំពូលនំ ហើយចាប់យកមួយដុំធំចេញមក ។ លោកបានក្តាប់មួយកណ្តាប់ដៃរបស់លោកដើម្បីឲ្យនំដែលកកចេញមកតាមម្រាមដៃរបស់លោក ។ បន្ទាប់មក លោកបានគប់នំមួយដុំទៅលើអែលឌើរម្នាក់ ខ្ទាតប្រឡាក់អាវគាត់ខាងមុខ ។
បន្ទាប់ពីឈប់បន្តិចដើម្បីទទួលការឆ្លើយតបមកវិញ លោកបានងាកទៅរកពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាផ្សេងទៀត ហើយសួរថាតើមាននរណាខ្លះចង់បាននំទៀតដែរឬទេ ? លោកមានប្រសាសន៍ថា « មើលទៅដូចជាគ្មាននរណាចង់បានទេ » ។
បន្ទាប់មក លោកបានយកចានពណ៌ថ្លា សមពណ៌ប្រាក់ ក្រណាត់ជូតមាត់ និងកាំបិតពណ៌ប្រាក់សម្រាប់កាត់នំ ។ លោកងាកទៅយកនំខេក ។ បន្ទាប់មកដោយមានសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរក្រៃលែង លោកបានកាត់នំមួយចំណិតដោយប្រុងប្រយ័ត្នពីជ្រុងម្ខាងទៀត ដាក់លើចានពណ៌ថ្លានោះដោយថ្នមៗ ហើយបានសួរថា « តើមាននរណាចង់ហូបនំនេះទេ ? »
ប្រធាន ផាកកឺ បានពន្យល់ ៖ « មេរៀនគឺអនុវត្តជាក់ស្តែង ។ វាជានំតែមួយក្នុងករណីទាំងពីរ រស់ជាតិដូចគ្នា មានសារធាតុចិញ្ចឹមបីបាច់ដូចគ្នា ។ លក្ខណៈនៃការចែកចាយទាំងនេះ អាចជាការអញ្ជើញ ដោយរាក់ទាក់ ឬមិនអញ្ជើញ និងសូម្បីគួរឲ្យស្អប់ផងដែរ » ។ លោកបានរំឭកពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាថា នំតំណាងឲ្យដំណឹងល្អ ហើយបានសួរពួកគេពីរបៀបដែលពួកគេកំពុងបម្រើដំណឹងល្អនេះ ។១៣
របៀបដែលយើងបម្រើដំណឹងល្អ អាចធ្វើឲ្យមានភាពខុសគ្នារវាងការចាក់ព័ត៌មានចូលទៅក្នុងគំនិតសិស្សរបស់យើង និងការបំផុសគំនិតពួកគេឲ្យធ្វើជាអ្នករៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ ដែលផ្លាស់ប្តូរដួងចិត្ត ទស្សនៈ សកម្មភាព និងនិស្ស័យរបស់ពួកគេ ដើម្បីធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។ ១៤
ដើម្បីបង្រៀនដូចដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះបានបង្រៀន យើងស្រឡាញ់អ្នកដែលយើងបង្រៀន យើងបង្រៀនដោយព្រះវិញ្ញាណ ហើយយើងបង្រៀនពីគោលលទ្ធិ ។១៥ ទាំងនោះគឺជាអ្វីដែលយើងធ្វើក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀន ។
ប៉ុន្តែចុះចំណែកសិស្សវិញ ? តើតួនាទីរបស់ពួកគេគឺជាអ្វី ? តួនាទីរបស់ពួកគេគឺត្រូវរៀនដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ទទួលខុសត្រូវចំពោះការសិក្សារបស់ពួកគេ ប្រព្រឹត្តិតាម និងអនុវត្តតាមគោលការណ៍នៃដំណឹងល្អនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ពួកគេ ។
អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានសុំយើងកាលពីយប់មិញដើម្បីអញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ ។ លោកបានបង្រៀនយើងអំពីរបៀបដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « ទ្រង់បានបង្រៀនតាមរបៀបដែលតម្រូវឲ្យ [ ពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ] គិត ចូលរួម ពិភាក្សា និងអនុវត្តតាមការបង្រៀនរបស់ទ្រង់ » ។ សូមឲ្យយើងធ្វើដូចគ្នា ។
សេចក្ដីបញ្ចប់
សរុបសេចក្តីមក សូមអរគុណចំពោះអ្វីដែលបងប្អូនបានធ្វើសម្រាប់អស់អ្នកដែលបងប្អូនបង្រៀន និងសម្រាប់អ្វីដែលបងប្អូនធ្វើសម្រាប់នគរនៃព្រះនេះ ។ គោលដៅនៃការបង្រៀនរបស់យើង គឺដើម្បីអភិវឌ្ឍការធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។ សូមឲ្យបងប្អូនទទួលបានការណែនាំនៅពេលបងប្អូន « បម្រើដំណឹងល្អ » ហើយធ្វើដូច្នេះតាមរបៀបមួយដែលអញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ ។
ខ្ញុំសូមចែកចាយសាក្សីរបស់ខ្ញុំអំពីគ្រូបង្រៀនដ៏ចំណាន ដែលជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះដ៏ជាជំនួយ « ដ៏ជាមេផ្តើម ហើយជាមេសម្រេចនៃសេចក្តីជំនឿរបស់យើង »១៦ និងជាសម្តេចសង្ឃ ខាងឯសេចក្តីល្អដែលត្រូវមក ។១៧
នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ។