ការពិភាក្សាជាក្រុម ៖ ការអញ្ជើញអ្នករៀនឲ្យចូលរួម
ការប្រជុំធម្មនិដ្ឋានសន្និសីទសម្រាប់អ្នកអប់រំខាងសាសនា ថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៥
កំណត់ចំណាំរបស់អ្នកនិពន្ធ ៖ អត្ថបទនេះត្រូវបានកែប្រែបន្តិចបន្តួចដើម្បីឲ្យមានភាពច្បាស់លាស់ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ អរគុណអែលឌើរ មេរ៉ាឌីត ។ ឱ នោះគឺជាសារលិខិតដ៏អស្ចារ្យណាស់ ។ ហើយបើបងប្អូនមិនស្គាល់អែលឌើរ មេរ៉ាឌីត ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបងប្អូនអាចទទួលអារម្មណ៍នៃកម្លាំង និងជំនឿរបស់គាត់ ។ ខ្ញុំបានឃើញគាត់នៅលើទីលានលេងវៃបាល់តែននីស ហើយខ្ញុំគិតថា ក្រុមអត្តពលិកគ្រីស្ទាននឹងត្រូវពិចារណាអំពីការជ្រើសរើសរបស់ពួកគេឡើងវិញ ។
ខ្ញុំនឹងបង្កើតប្រធានបទដែលយើងនឹងពិភាក្សាគ្នានៅទីនេះនាពេលបន្តិចទៀតនេះ ។ ហើយខ្ញុំចង់លើកឡើងពីអ្វីដែលអែលឌើរ មេរ៉ាឌីត បានមានប្រសាសន៍ ៖ ពីរបៀបដែលយើងបង្រៀនកិច្ចការនេះ ។ នៅក្នុងសុន្ទរកថារបស់លោកបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ ហើយខ្ញុំគិតថាយើងទាំងអស់គ្នាដឹងអំពីកិច្ចការនេះ ថាគ្រូបង្រៀនដែលមានប្រសិទ្ធភាពធ្វើឲ្យមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងជីវិតសិស្សរបស់យើង និងនៅក្នុងរបៀបដែលពួកគេរស់នៅ ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើកិច្ចការនេះឲ្យមានប្រសិទ្ធភាពគឺជារឿងដ៏ចាំបាច់បំផុត ។ អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានសំដៅដល់កិច្ចការនេះកាលពីយប់មិញ ។ អែលឌើរ មេរ៉ាឌីត បានមានប្រសាសន៍អំពីកិច្ចការនេះម្ដងទៀតនៅថ្ងៃនេះ ។
ប៉ុន្តែយើងបានអញ្ជើញបងប្អូនមកចូលរួមការរៀបចំសិក្ខាសាលានេះ ដោយការអាននិងពិនិត្យមើលឡើងវិញនូវ ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ផ្នែកនេះត្រូវបានហៅថា « អញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ » ។ នៅក្នុង[ ផ្នែក ]នោះជាច្រើនតម្រូវឲ្យយើងអញ្ជើញសិស្សឲ្យទទួលខុសត្រូវលើការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ ។
បងប្អូនមួយចំនួនបានឮរឿងនេះពីមុនមក ដូច្នេះខ្ញុំសុំអភ័យទោសផង ។ អ្នកស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់ជាមួយខ្ញុំនៅមហាវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំបាននិយាយ ៖ « ក្លាក ខ្ញុំចូលចិត្តរឿងរបស់ឯង ។ នៅប្រាំ ឬប្រាំមួយដងដំបូង រឿងនោះស្ដាប់ទៅគួរឲ្យចង់ស្ដាប់ណាស់ » ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ចែកចាយរឿងនេះព្រោះវាមានឥទ្ធិពលចំពោះខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងចែកចាយកំហុសដែលខ្ញុំបានធ្វើក្នុងការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំម្តង ។ នៅក្នុងសណ្ឋាគារ ឆាលីស៍ ក្នុងទីក្រុងខេមប្រ៊ិច រដ្ឋម៉ាស្សាឈូសេត រាល់បន្ទប់សណ្ឋាគារទីបីមានផ្ទាំងគំនូរមួយព្យួរនៅក្នុងនោះ ដែលបង្ហាញពីក្តារខៀន និងសាស្រ្តាចារ្យនៅឯក្តារខៀនដែលកំពុងគូររូបខ្លួនគាត់ ។ ហើយផ្ទាំងគំនូរនោះសរសេរថា « ដូហ្គ ចូលចិត្តការបង្រៀនរបស់គាត់ » ហើយអ្វីដែលគាត់ធ្វើនោះគឺជាការគូររូបរបស់គាត់ខ្លួនឯង គូរហើយគូរទៀតសម្រាប់សិស្សរបស់គាត់ ។ ហើយពេលខ្លះព្រោះតែសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់យើង—ហើយជាសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះរបស់យើងចំពោះសិស្សយើង—នោះយើងចង់ចែកចាយជាមួយពួកគេនូវរឿងដែលមានអត្ថន័យចំពោះយើងផ្ទាល់ ប៉ុន្តែពេលខ្លះការណ៍នោះវាអាចជាការរារាំងពួកគេពីការមានឱកាសឲ្យធ្វើតាម និងអញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេផ្ទាល់ទៅវិញ ។
ខ្ញុំចងចាំថា នៅពេលរដូវកាលដូចគ្នានោះ ខ្ញុំបានចំណាយពេលបួនឆ្នាំនៃជីវិតខ្ញុំសិក្សាអំពីប្រធានបទមួយ ហើយខ្ញុំបានសរសេរករណីសិក្សាមួយដែលសំណេរនោះបានក្លាយទៅជាកម្មវិធីសិក្សាសម្រាប់វគ្គសិក្សាមួយនៅឯសាលាធុរកិច្ចរបស់ហាវឺដ អំពីក្រុមហ៊ុនមួយដែលមានឈ្មោះថា Knight Ridder ។ ខ្ញុំគឺជាអ្នកសរសេរពីករណីសិក្សានោះ ហើយ[ នៅពេល ]ខ្ញុំបង្រៀននៅឆ្នាំដំបូង ខ្ញុំគិតថាមហាវិទ្យាល័យចំនួនប្រាំបីខុសៗគ្នាបង្រៀនករណីសិក្សារបស់ខ្ញុំ ។ នៅចុងឆ្នាំនោះ ខ្ញុំទទួលបានទិន្នន័យអំពីរបៀបដែលករណីនេះមានទំនាក់ទំនងទៅនឹងករណីផ្សេងៗទៀតទាំងអស់ ។ ហើយពេលខ្ញុំមើលទិន្នន័យនេះ នៅពេលខ្ញុំបង្រៀន វាគឺជាករណីទីពីរដែលមិនល្អទាល់តែសោះសម្រាប់ឆមាសនោះ ហើយខ្ញុំគឺជាអ្នកសរសេរករណីនោះ ។ សម្រាប់សាស្រ្តាចារ្យដទៃទៀត ករណីសិក្សានោះគឺនៅកម្រិតកំពូលទីប្រាំ ។
ដូច្នោះតើមានអ្វីកើតឡើង ? ហេតុអ្វីករណីសិក្សាដែលខ្ញុំបានសរសេរ ដែលខ្ញុំបានចំណាយពេលបួនឆ្នាំសិក្សាវា ជាចុងក្រោយ នៅលេខរៀងទីពីរចុងក្រោយ ក្រោយពីការបង្រៀននៅពេញមួយឆមាសសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយសម្រាប់សាស្រ្តាចារ្យផ្សេងទៀតនៅលេខរៀងទីប្រាំទៅវិញ ? តើបងប្អូនគិតថាមានអ្វីកើតឡើង ? ហើយខ្ញុំនឹងសួរទៅកាន់ក្រុមថា តើបងប្អូនគិតថាមានអ្វីកើតឡើង ? ខ្ញុំមិនដឹងថា យើងមានក្បាលមីក្រូហ្វូនឬអត់នោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងរើសប្អូននៅជិតៗ ។ រ៉ូសម៉ារី តើខ្ញុំអាចហៅប្អូនបានទេ ? ហេតុអ្វីករណីសិក្សារបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ដែលខ្ញុំជាអ្នកបង្រៀន ជាករណីសិក្សាដែលធ្វើមិនបានល្អទាល់តែសោះ ? ហើយសូមកុំនិយាយថា « ដោយសារលោកជាគ្រូបង្រៀនមិនល្អទាល់តែសោះ ក្លាក » ។
បងស្រីទី ២ ( រ៉ូសម៉ារី ) ៖ ប្រហែលជាលោកត្រូវពន្យល់បន្ថែមទៀត ហើយទុកឲ្យពួកគេគិតតិចតួចអំពីករណីនោះ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ បាទ រ៉ូសម៉ារីបាននិយាយថា ប្រហែលជាខ្ញុំត្រូវពន្យល់បន្ថែមទៀត ហើយទុកឲ្យពួកគេគិតតិចតួចអំពីករណីនោះ ។ ច្បាស់ណាស់ នោះគឺជាផ្នែកមួយនៃករណីនោះ ។ តើមានគំនិតអ្វីផ្សេងទៀតទេ ? តើខ្ញុំធ្វើខុស—អ្វីដែលធ្វើឲ្យករណីសិក្សានោះធ្វើមិនបានល្អដូច្នេះ ? មែនហើយ ! នៅខាងក្រោយនោះ ។ អូ ! ប្អូនប្រុស ប្រោន កំពុងខំហាត់សមនៅខាងក្នុងនេះ ។
បងស្រីទី ៣ ៖ ប្រហែលជាវាមិនអនុវត្តចំពោះសិស្សនោះទេ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ បាទ ! ប្រហែលជាវាមិនអនុវត្តចំពោះសិស្សនោះទេ ។ ឬប្រហែលជាមានបញ្ហាច្រើន អ្វីដែលខ្ញុំបានជ្រើសរើសដែលគិតថាពិតជាសំខាន់ ប្រហែលជាមិនអនុវត្តចំពោះសិស្សនោះទេ ។ មែនហើយ នៅឆមាសបន្ទាប់មិត្តភក្តិដែលធ្វើការជាមួយខ្ញុំ បាននិយាយថា « ក្លាក ករណីសិក្សានេះល្អគ្រប់សព្វហើយ ។ លោកគ្រាន់តែត្រូវការសំណួរល្អៗបីប៉ុណ្ណោះ ព្រោះលោកធ្វើឲ្យវាពិបាកពេក ។ លោកចេះច្រើនអំពីករណីសិក្សានេះពេកហើយ វាហួសពីសមត្ថភាពរបស់សិស្ស ។ មែនហើយ ខ្ញុំបានប្រើផែនការបង្រៀនរបស់គាត់ដោយមានចំណុចពិបាកតិចតួច ត្រង់ៗ ហើយភ្លាមៗ ករណីសិក្សានោះបានត្រឡប់ទៅចំណុចល្អវិញ ។
មានពេលខ្លះ ជំនាញ និងចំណេះដឹងរបស់យើង ប្រសិនបើវារារាំងសិស្សមិនឲ្យរៀនសូត្រ នោះវាអាចជាបន្ទុកទៅវិញ ។ ហើយនោះមានន័យថា ចំណេះដឹងមិនគួរផ្ដល់ឲ្យអ្នកដទៃនោះទេ ។ ប៉ុន្តែ តើករណីសិក្សានេះបង្ហាញតាមរបៀបដែលអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ដោយរបៀបណា ? នៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំចង់ឲ្យក្រុមពិភាក្សាគ្នាជាមួយគ្រូបង្រៀនចំនួនបួននាក់ដែលធ្វើបានល្អអំពី « របៀបដែលយើងអញ្ជើញសិស្សឲ្យទទួលខុសត្រូវលើការរៀនសសូត្ររបស់ពួកគេ ? » ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងអញ្ជើញពួកគាត់ឲ្យឡើងមកទីនេះចូលរួមជាមួយខ្ញុំសម្រាប់ការពិភាក្សាជាក្រុមនេះ ហើយខ្ញុំនឹងណែនាំឲ្យស្គាល់ពួកគាត់ម្នាក់ៗ ។
អ្នកឡើងមកទីនេះអង្គុយជិតខ្ញុំគឺប្អូនស្រី ខាលី មឺរីល ។ គាត់គឺជានាយកថ្នាក់សិក្ខាសាលានៅឯ អ៊ីសធ៍ ហាយ ក្នុងទីក្រុង សលត៍ លេក រដ្ឋយូថាហ៍ ។ អ្នកដែលអង្គុយនៅជិតនាងគឺ ចន ហ៊ីលតុន ជាសាស្រ្តាចារ្យនៃព្រះគម្ពីរពីបុរាណនៅសាកលវិទ្យាល័យ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ. ។ អ្នកអង្គុយនៅជិតគាត់គឺ ជេនេត អ៊ីរីកសុន ជាសាស្រ្តាចារ្យនៃប្រវត្តិសាស្រ្ត និងគោលលទ្ធិនៃសាសនាចក្រនៅឯសាកលវិទ្យាល័យ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ. ។ ហើយអង្គុយជិតគាត់គឺ ណេត ភីធឺសុន ជាសាស្រ្តាចារ្យនៃមហាវិទ្យាល័យសាសនានៅឯសាកលវិទ្យាល័យ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ.–អៃដាហូ ។
ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមការពិភាក្សារបស់យើងនៅថ្ងៃនេះ ហើយទៅត្រង់ចំណុចសុន្ទរកថារបស់អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន ដែលមានប្រសាសន៍កាលពីយប់មិញ ។ ហើយនៅពេលយើងមើលសុន្ទរកថារបស់លោក យើងបានដឹងពីប្រធានបទដែលលើកឡើងនៅក្នុងការពិភាក្សាជាក្រុមនេះ ហើយយើងពិភាក្សាគ្នាជាក្រុមដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការពិភាក្សានេះ—ហើយដូចជាអែលឌើរ មេរ៉ាឌីត ទើបតែបានមានប្រសាសន៍មួយនាទីមុននេះ—ឲ្យទទួលខុសត្រូវសម្រាប់ការរៀនសូត្រ និងការធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។ មិនមែនគ្រាន់តែធ្វើជាសិស្សនោះទេ ប៉ុន្តែគឺភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។
ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមពីប្អូនស្រី អ៊ីរីកសុន ។ ហើយនៅពេលប្អូនមើលទៅសំណួរនោះ តើប្អូនគិតថារឿងទាំងពីរនេះទាក់ទងគ្នាដោយរបៀបណា ? តើប្អូនបានរៀនអ្វីខ្លះចេញពីសុន្ទរកថារបស់អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន កាលពីយប់មិញ ? ហើយតើអ្វីដែលលោកបានមានប្រសាសន៍នោះ រំឭកអំពីរបៀបដែលយើងបង្រៀនដោយរបៀបណា ?
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ សូមអរគុណ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ។ វាជាការណ៍ល្អដែលបាននៅជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នា ដែលជាគ្រូបង្រៀនដ៏មានការបំផុសគំនិតនេះ ។ នៅគ្រាដំបូង ពីមុនពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបង្រៀននៅ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ.—នៅពីមុនខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបន្តិច—អែលឌើរ រីឆាដ ជី ស្កត ដែលជាគ្រូបង្រៀនដ៏ចំណាន បានអញ្ជើញមកផ្ដល់បទបង្ហាញនៅព្រឹត្តិការណ៍ស្តីពីការអប់រំ ។ ហើយលោកបានចែកចាយអ្វីមួយដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ចំពោះខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានយកទៅអនុវត្តនៅក្នុងថ្នាក់រៀននៅឆមាសនោះ ដែលខ្ញុំមិនបានយល់ពីមុនឡើយ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍អំពីសារៈសំខាន់នៃជីវិត គឺជាដំណើរស្វែងរកដើម្បីទទួលការបង្រៀនពីព្រះអម្ចាស់តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់ ។ នោះគឺជាហេតុផលដែលយើងនៅទីនេះ ។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « នៅពេលណាដែលគ្រូបង្រៀនអញ្ជើញសិស្សឲ្យចូលរួម ហើយសិស្សលើកដៃរបស់ពួកគេឡើងឆ្លើយ នោះពួកគេបង្ហាញទីសម្គាល់ដល់ព្រះអម្ចាស់នូវបំណងប្រាថ្នាចង់រៀនសូត្ររបស់ពួកគេ » ។ ហើយកាលពីយប់មិញ នៅពេលយើងបានស្ដាប់សុន្ទរកថារបស់អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន អំពីឥទ្ធិពលនៃសិទ្ធិជ្រើសរើស ខ្ញុំបាននឹកឃើញពីការប្រជុំធម្មនិដ្ឋាននាពេលថ្មីៗនេះដែលបានធ្វើឡើងនៅ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ.–អៃដាហូ ដែលគ្រូបង្រៀនដ៏អស្ចារ្យទាំងនេះ បានបង្រៀនដោយអំណាចគឺមាននៅក្នុងខ្លួនពួកគាត់—ភាសាដែលលោកប្រើ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ។ ហើយនោះគឺជាពេលដែលយើងស្គាល់ព្រះចេស្ដានៃព្រះ អំណាចនៃពួកមារសត្រូវ អំណាចដែលមាននៅក្នុងខ្លួនយើង នៅក្នុងបុគ្គលទាំងឡាយ ថាអំណាចនោះគឺដើម្បីបង្ហាញការស្ម័គ្រចិត្តទទួលយក—ដើម្បីឲ្យ—ព្រះអម្ចាស់គង់នៅសម្រាប់ជីវិតរបស់ពួកគេ ។
នោះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់អញ្ជើញសិស្សរបស់ខ្ញុំ ៖ បំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេទុកឲ្យព្រះអម្ចាស់គង់នៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ពីព្រោះទ្រង់គឺជាអំណាចដើម្បីផ្លាស់ប្តូរ ។ ទ្រង់គឺជាអំណាចដើម្បីរីកចម្រើន ។ ដូច្នោះ ការណ៍នេះកើតឡើងតាមរបៀបរាប់រយលានរបៀប ។ បងប្អូនអាចស្ដាប់ប្រធាន ផាកកឺ មានប្រសាសន៍ថា ទីបន្ទាល់មួយអាចមាននៅក្នុងការចែកចាយទីបន្ទាល់នោះ ។ នៅក្នុងដំណើរការនោះ យើងដកពិសោធន៍នូវអំណាចដើម្បីពន្លឿនការងាររបស់ទ្រង់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងផ្ទាល់ ហើយយើងដកពិសោធន៍ការផ្លាស់ប្តូររបស់ទ្រង់ ឥទ្ធិពលនៃការប្រែចិត្តជឿរបស់ទ្រង់ ដែលក្រោយមកបញ្ចេញពន្លឺពព្រាយ ។ តាមប្រសាសន៍របស់អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន កាលពីយប់មិញ—គឺវាធ្វើឲ្យសកម្មឡើងវិញ—វាធ្វើឲ្យសកម្មឡើងវិញនូវព្រះចេស្ដាដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងឥទ្ធិពលរបស់ទ្រង់មាននៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនៅតែរៀនសូត្រដើម្បីធ្វើកិច្ចការនេះ ។ ខ្ញុំមានអំណរគុណយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់អ្នកណែនាំដែលអញ្ជើញមកថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ហើយនិយាយថា « ជេនេត សូមសាកល្បងនេះ សាកល្បងនោះ » ។ ហើយនៅក្នុងគ្រប់ករណីទាំងអស់អ្វីដែលពួកគាត់បានអញ្ជើញខ្ញុំឲ្យធ្វើ គឺត្រូវឲ្យសិស្សសកម្មឡើងវិញនូវសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេក្នុងការស្វែងរក ក្នុងការចូលរួម ហើយក្រោយមកពួកគេអាចទទួលអារម្មណ៍នៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ។ ខ្ញុំអាចទទួលអារម្មណ៍ដូចជាពួកគេទទួលអារម្មណ៍ដែរ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធថ្លែងជាសាក្សីទៅកាន់ពួកគេនូវសេចក្តីពិតដ៏ជ្រាលជ្រៅផ្ទាល់ខ្លួនដែលពួកគេត្រូវការនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ។ ហើយការណ៍នោះរៀបចំពួកគេនៅលើផ្លូវនៃការធ្វើសកម្មភាព ដោយនូវសិទ្ធិជ្រើសរើសដើម្បីធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ល្អណាស់ ! ខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលប្អូនកំពុងផ្ដោតលើគឺជាអ្វីមួយអំពីសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួន—ដែលជាការធ្វើឲ្យសកម្មឡើងវិញនូវសិទ្ធិជ្រើសរើស—ដែលភ្ជាប់ទៅនឹងកិច្ចការនេះ ។ មានគំនិតផ្សេងទៀតទេ ? ការទទួលខុសត្រូវសម្រាប់ការរៀនសូត្ររបស់យើង ។ តើការណ៍នោះបង្កើតភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិតដោយរបៀបណា ? នរណាក៏បាននៅក្នុងក្រុមពិភាក្សានេះ ?
បងប្រុស ចន ហ៊ីលតុន ទី ៣ ៖ ប្រហែលជាខ្ញុំអាចចែកចាយការប្រៀបធៀបដែលខ្ញុំប្រើជាមួយសិស្សខ្ញុំនៅពេលខ្លះ ។ វាមិនមែនជាការប្រៀបធៀបដ៏ឥតខ្ចោះនោះទេ—ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងយករោមចៀមឆៅបន្តិចមក ហើយខ្ញុំនឹងនិយាយថា « រោមចៀមនេះគឺដូចជាព្រះគម្ពីរដែលយើងនឹងពិភាក្សានៅថ្ងៃនេះ » ។ ហើយឧទាហរណ៍ថា ខ្ញុំបង្រៀនមេរៀនដ៏អស្ចារ្យនេះ ដែលខ្ញុំចែកចាយការយល់ដឹងដ៏អស្ចារ្យជាច្រើន ។ ខ្ញុំឲ្យប្អូនៗនូវរោមចៀមជាច្រើន ។ រោមចៀមនេះទន់ណាស់ ។ ប្អូនៗដាក់នៅលើក្បាលប្អូនៗ ហើយប្អូនៗដើរចេញតាមមាត់ទ្វារ ហើយនៅពេលខ្យល់បក់មក ហើយវានឹងធ្លាក់ចុះ ។
ដូច្នេះ អ្វីដែលកើតឡើង គឺសិស្សត្រូវសិតរោមចៀមនោះដាក់នៅលើក្ដារតម្រៀបឲ្យបានស្អាត ។ ពួកគេត្រូវត្បាញឲ្យទៅជាអំបោះ ហើយរួចមកវាអាចក្លាយទៅជាអាវធំដែលធ្វើពីរោមចៀម ហើយនៅពេលសិស្សដើរចេញទៅក្រៅវានឹងមិនហើរធ្លាក់នោះទេ ។
ដូច្នេះ ខ្ញុំចែកចាយការប្រៀបធៀបនោះជាផ្នែកមួយ ជាការរំឭកដល់ខ្លួនខ្ញុំថា ខ្ញុំមិនមានតួនាទីចែកចាយរោមចៀមឆៅនោះទេ ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យសិស្សមានអាវធំ ហើយពួកគេត្រូវតែធ្វើអ្វីមួយដើម្បីបានអាវធំនោះ ។
នៅពេលខ្លះ យើងដាក់សារៈសំខាន់ខ្លាំងលើអ្វីដែលយើងនិយាយ ហើយវាពិបាកណាស់ ព្រោះខ្ញុំដឹងថាក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀន យើងមានរឿងល្អៗជាច្រើនដែលត្រូវនិយាយ ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់សិស្សដើម្បីទទួលបានវានៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេយ៉ាងប្រាកដ ពួកគេត្រូវតែធ្វើសកម្មភាព ។ វាត្រូវផ្លាស់ប្តូរពីការយល់ដឹងរបស់ពួកគេចូលទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ។ ដូច្នេះហើយ តាមរយៈការជួយសិស្សឲ្យធ្វើសកម្មភាព នោះពិតជារបៀបតែមួយគត់ដែលពួកគេអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ដូច្នេះ ចន លោកត្រូវតែរកអ្វីមួយដែលល្អជាងរោមចៀមឆៅ ។ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេត្រូវកែលម្អរោមចៀមនោះ តើលោកធ្វើតែម្នាក់ឯងមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ ?
បងប្រុស ចន ហ៊ីលតុន ទី ៣ ៖ គឺដោយសារវានៅក្នុងដំណើរការនៃការធ្វើសកម្មភាព នោះគឺជាពេលដែលពួកគេធ្វើវាសម្រាប់ខ្លួនឯង ។ ដូច្នេះ បើខ្ញុំគ្រាន់តែប្រាប់ពួកគេ ប្រាប់ហើយប្រាប់ទៀត នោះគ្រាន់តែជាការដាក់រោមចៀមនៅលើពួកគេប៉ុណ្ណោះ ។ ហើយក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀន វាងាយស្រួលសម្រាប់ខ្ញុំ ក្នុងការគិតថាខ្ញុំកំពុងធ្វើការងារដ៏អស្ចារ្យហើយ ។
ខ្ញុំគ្រាន់តែបិទវាប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំបិទនៅលើពួកគេ ។ ប៉ុន្តែ ដើម្បីឲ្យ[ វា ]ចូលទៅក្នុងនោះ អ្នក ត្រូវតែធ្វើសកម្មភាព ។ គ្មានរបៀបផ្សេងទៀតនោះទេ ។ អូខេ !
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ណេត—
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត និយាយអំពីចំណុចនោះ អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានលើកឡើងពីចំណុចនោះ មែនទេ ? ខ្ញុំមានន័យថា តើនរណាទៅដឹងថាសិទ្ធិជ្រើសរើសមានសារៈសំខាន់យ៉ាងនេះ ? វាជាបុគ្គលិកលក្ខណៈបែបក្នុងខ្សែភាពយន្តដែលយើងបានមើលនៅលើផ្ទៃខាងក្រោយរហូតមក ដែលនៅទីនោះតាំងពីចាប់ផ្ដើម ។ ហើយចុះបើសិទ្ធិជ្រើសរើសគឺជាចម្លើយ—ដែលនៅទីនោះតាំងពីដើមមក—ហើយនោះគឺជាអ្វីដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ ។ សិទ្ធិជ្រើសរើស ។ ត្រូវទេ ? ការរីកចម្រើនតម្រូវឲ្យមានសិទ្ធិជ្រើសរើស ហើយបន្ទាប់មកសិទ្ធិជ្រើសរើសតម្រូវឲ្យមានសេចក្តីពិត ។ ហើយខ្ញុំអាចបង្រៀនសេចក្តីពិតនៅក្នុងមេរៀនមួយ ។
ប៉ុន្តែនោះគឺជាអ្វីដែលលោកមានប្រសាសន៍ ។ នោះគឺជារបៀបមួយដែលសាតាំងវាយលុកលើសេចក្តីពិត ។ ខ្ញុំគិតថា នៅពេលខ្លះលោកមិនថាអ្វីនោះទេ ប្រសិនបើយើងបង្រៀនពួកគេពីសេចក្តីពិត ។ ប៉ុន្តែ អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិនបានមានប្រសាសន៍ថា នៅលើកទីពីរនោះហើយ ជាការវាយលុកលើកទីពីរដែលយើងត្រូវយកឈ្នះ ដែលយើងអញ្ជើញពួកគេឲ្យប្រើសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេ ។ ដើម្បីខ្ញុំអាចបង្រៀនមេរៀនដ៏ល្អមួយ ។ ខ្ញុំអាចថ្លែងទីបន្ទាល់ពីសេចក្តីពិត— វាជាកម្រិតបន្ទាប់ដែលខ្ញុំផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវការអញ្ជើញឲ្យចូលរួម ដើម្បីធ្វើជាភ្នាក់ងារ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេប្រើសិទ្ធិជ្រើសរើសនោះ ដែលពួកគេបានមានចាប់តាំងពីដើមដំបូងមក ។
ដូច្នោះ ការរីកចម្រើននោះតម្រូវឲ្យមានសិទ្ធិជ្រើសរើស ។ សិទ្ធិជ្រើសរើសតម្រូវឲ្យមានសេចក្តីពិត ហើយសេចក្តីពិតតម្រូវឲ្យមានការអញ្ជើញ ។ ដែលនាំយើងត្រឡប់ទៅការរីកចម្រើនវិញ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ល្អណាស់ ! ខាលី តើប្អូនចង់បន្ថែមអ្វីទេ ?
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងដែលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានថ្លែងកាលពីយប់មិញ ។ ដើម្បីបន្ថែមលើនោះ លោកបានភ្ជាប់ទៅនឹងសេចក្តីសញ្ញា ។ ពីព្រោះតើអ្វីទៅជាសិស្សពេញមួយជីវិត ? សិស្សពេញមួយជីវិតគឺជាអ្នកដែលធ្វើ និងរក្សាសេចក្តីសញ្ញា ។ ដូច្នេះ យើងបានសុំឲ្យសិស្សអនុវត្តសិទ្ធិជ្រើសរើសនៅក្នុងថ្នាក់រៀន នៅក្រៅម៉ោងរៀន ដូច្នេះនៅពេលមកដល់ ពួកគេដឹងពីរបៀបដើម្បីប្រើសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេដើម្បីធ្វើ និងរក្សាសេចក្តីសញ្ញាអស់មួយជីវិតរបស់ពួកគេ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ល្អណាស់ ! ខ្ញុំចូលចិត្តពេលដែលលោកមានប្រសាសន៍ថា សេចក្តីសញ្ញាគឺជារឿងបុគ្គល ។ វាតម្រូវឲ្យមានសកម្មភាព ហើយនោះគឺជាវិធានការចុងក្រោយនៃសិស្សម្នាក់ ។
យើងចង់សួរដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបងប្អូនបានគិតអំពីសំណួរដូចគ្នានេះ ។ ខ្ញុំចង់ចំណាយពេលតែមួយនាទីប៉ុណ្ណោះ សូមឲ្យបងប្អូនគិតពិចារណាពីសំណួរនោះ ៖ តើអ្វីជាទំនាក់ទំនងរវាងការទទួលយកទំនួលខុសត្រូវ និងជាពិសេសការបង្កើតភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិត ? ហេតុអ្វីបានជាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងម្ល៉េះ ?
អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានមានប្រសាសន៍ថា គណៈប្រធានទីមួយ និងកូរ៉ុមនៃពួកដប់ពីរនាក់ បានបង្រៀនយើងនៅក្នុងសិក្ខាសាលាអ្នកដឹកនាំបេសកកម្ម ។ ពួកលោកបានបង្រៀនអំពីកិច្ចការនេះទៅកាន់ពួកអ្នកប្រឹក្សាដល់យុវវ័យ ។ ពួកលោកបានបញ្ជាក់អំពីរឿងនេះមកកាន់យើងដែលជាអ្នកអប់រំខាងសាសនា ។
តើវាមានទំនាក់ទំនងអ្វី ? ការទទួលខុសត្រូវផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់ការរៀនសូត្រ និងភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។
សូមចំណាយពេលមួយនាទី ។ សរសេរនូវអ្វីដែលបងប្អូនគិតថា ទំនាក់ទំនងនោះជាអ្វី ។ តើបងប្អូនបានស្ដាប់ឮអ្វីខ្លះកាលពីយប់មិញ ? តើបងប្អូនបានស្ដាប់ឮអ្វីខ្លះឥឡូវនេះ ? តើបងប្អូនមានគំនិតអ្វីផ្សេងទៀតដែរឬទេ ? មែនហើយ សូមផ្អាកការពិភាក្សាក្រុមមួយនាទីសិន ខណៈដែលបងប្អូនសរសេរនូវគំនិតមួយចំនួនអំពីកិច្ចការនេះ ។
ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងសួរបងប្អូននៅក្នុងក្រុមដែលមានគ្នាពីរ ឬបីនាក់ អាស្រ័យលើបងប្អូនបានកំណត់ ។ ប្រសិនបើបងប្អូននៅឯផ្ទះ ហើយគ្មាននរណានៅជិតបងប្អូន នោះសូមស្វែងរកនរណាម្នាក់ដើម្បីបងប្អូនអាចចែកចាយវាជាមួយបាន ។
ចែកចាយជាមួយនរណាម្នាក់នៅជិតបងប្អូននូវអារម្មណ៍របស់បងប្អូន ។ ហើយយើងនឹងអនុវត្តនៅទីនេះជាមួយក្រុមពិភាក្សា ហើយខ្ញុំព្យាយាមមិនប្រើក្បាលមីក្រូហ្វូនរបស់ខ្ញុំជាមួយបងប្អូនទាំងអស់គ្នាទេ ។ ប៉ុន្តែនៅមួយនាទីទៀតនេះ សូមចែកចាយការយល់ដឹងរបស់បងប្អូន ហើយសូមឲ្យអ្នកដែលអង្គុយជិតបងប្អូនចែកចាយជាមួយបងប្អូនផងដែរ ។
[ ការពិភាក្សាដែលមិនអាចស្តាប់បានពីអ្នកចូលរួម ]
សូមត្រឡប់មកវិញ ។ ខ្ញុំគិតថា គ្រួសារហ្គីលប៊ឺត ចូលចិត្តបច្ចេកទេសថ្មីនេះណាស់ ដែលពួកគេអាចបិទក្បាលមីក្រូហ្វូនរបស់ប៉ាបានគ្រប់ពេលនៅឯរាត្រីជួបជុំក្រុមគ្រួសារ ។
តើមាននរណាមានចំណាប់អារម្មណ៍ចង់ចែកចាយអ្វីមួយអំពីប្រធានបទនេះទេ បើមានសូមងើបឈរឡើងហើយចែកចាយវាជាមួយក្រុម ? សូមតែពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះ ។ សូមលើកដៃឡើង ហើយក្រោកឈរឡើង ។ អូ៎ នៅទីនេះ ។ អូ ! ស្មានតែឃើញដៃលើកនៅទីនោះ ។ ខេមី អាន់ឌើរសុន ខ្ញុំនឹងហៅប្អូនឲ្យឆ្លើយដោយមិនបានត្រៀមខ្លួនទុកជាមុន ។ អរគុណ ! នៅពីក្រោយប្អូន គឺប្អូនប្រុស ប្រោន ។ នេះក្បាលមីក្រូហ្វូន !
ប្អូនស្រី ខេមី អាន់ឌើរសុន ៖ អរគុណអែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត សម្រាប់ឱកាសឲ្យខ្ញុំឆ្លើយ ។
មែនហើយ អីវ៉ននី និងខ្ញុំទើបតែនិយាយគ្នាអំពីរបៀបដែលភាពជាសិស្សជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដែលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានមានប្រសាសន៍អំពីរបៀបដែលយើងជួយសិស្សឲ្យមើលឃើញថា វាជួយពួកគេបន្តសេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេ និងភាពជាសិស្សឆ្លងកាត់ការប្រឈមនៃជីវិត ។ ហើយវាលើសពីការគ្រាន់តែអានព្រះគម្ពីរ ឬពោលពាក្យអធិស្ឋានរបស់ពួកគេនៅគ្រាដែលជួបការលំបាក ប៉ុន្តែអាចធ្វើវានៅពេលពួកគេប្រឈមមុខនឹងការប្រឈមពិបាកៗ ហើយពួកគេផ្ដោតអារម្មណ៍របស់ពួកគេនៅលើព្រះអង្គសង្រ្គោះ ។ ពួកគេដឹងថា មិនថាយ៉ាងណានោះទេ សេចក្តីជំនឿរបស់ពួកគេគឺនៅលើទ្រង់ ហើយទ្រង់នឹងជួយពួកគេ មិនថាពួកគេប្រឈមមុខនឹងការប្រឈមអ្វីនោះទេ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់ ! ហើយខ្ញុំចូលចិត្តគំនិតដែលថាការសាកល្បងជាគោល ។ ដូចជា បើយើងសួរខ្លួនឯង តើពួកគេនឹងចាំវានៅពេលជួបការលំបាកនៅក្នុងជីវិតពួកគេដែរឬទេ ? គំនិតរបស់ប្អូនប្រុស ហ៊ីលតុន ៖ តើរោមចៀមនេះនឹងហើរចេញពីពួកគេដែរឬទេ ? ឬតើវាមានអ្វីមួយដែលពួកគេនឹងយកទៅជាមួយពួកគេឬ ?
មានគំនិតផ្សេងទៀតទេ ? សូមនរណាម្នាក់លើកដៃឡើង ហើយស្ម័គ្រចិត្តឆ្លើយ ។ នៅទីនោះ ។ នៅទីនោះជិតប្អូន ។
ប្អូនប្រុសទី ៩ ៖ នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំគិតអំពីពេញមួយអាជីពរបស់ខ្ញុំ ។ អែលឌើរ បែដណា បានថ្លែងសុន្ទរកថា « ស្វែងរកការរៀនសូត្រដោយសេចក្តីជំនឿ » នៅពេលខ្ញុំជាគ្រូបង្រៀនវ័យក្មេងម្នាក់ក្នុងថ្នាក់សិក្ខាសាលា ។ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា យើងនិយាយអំពីការបង្រៀនដោយព្រះវិញ្ញាណជាញឹកញាប់ ប៉ុន្តែយើងមិនមានពេលគ្រាប់គ្រាន់ដើម្បីនិយាយអំពីអត្ថន័យដើម្បីរៀនដោយសេចក្តីជំនឿនោះទេ ។ ហើយលោកបានបង្រៀនយើងចេញពីនីហ្វៃទី២ ជំពូកទី៣៣ ថាព្រះវិញ្ញាណអាចយកព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះចូលទៅក្នុងដួងចិត្ត ហើយថាតើវានឹងចូលក្នុងដួងចិត្តរបស់យើងឬអត់នោះ គឺអាស្រ័យទៅលើយើងហើយ ។ ហើយយើងត្រូវតែធ្វើសកម្មភាពដោយសេចក្តីជំនឿ ដើម្បីយកការណ៍នោះចូលទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់យើង ។ ហើយយើងដែលជាគ្រូបង្រៀនមិនមែនគ្រាន់តែមានតួនាទីដើម្បីចែកចាយចំណេះដឹងនោះទេ ។ យើងត្រូវបង្រៀនពួកគេឲ្យចេះធ្វើអ្វីដោយខ្លួនឯង ។ ថាការរៀនដ៏មហិមាបំផុតនៃជីវិត គឺតាមរយៈបទពិសោធន៍ មិនមែនតាមរយៈការបង្រៀននោះទេ ។
ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក វាបានក្លាយទៅជាសារលិខិតដ៏មានឥទ្ធិពលលើខ្ញុំ ។ ខ្ញុំបានប្រដូចវាទៅនឹងយើងជាគ្រូបង្រៀនថា—ការងាររបស់យើងមិនមែនគ្រាន់តែធ្វើនៅចំពោះមុខសិស្ស ហើយអនុវត្តនៅចំពោះមុខពួកគេ ហើយបង្ហាញពួកគេពីអ្វីដែលយើងធ្វើដើម្បីរីកចម្រើននោះទេ ។ ការណ៍នោះនឹងមិនធ្វើឲ្យពួកគេរឹងមាំឡើយ ។ យើងត្រូវតែអញ្ជើញពួកគេឲ្យធ្វើសកម្មភាព ។ ពួកគេត្រូវតែអនុវត្តដោយខ្លួនឯង ។ ពួកគេត្រូវតែធ្វើការរបស់ពួកគេផ្ទាល់ ដើម្បីពួកគេអាចទទួលបានកម្លាំងចេញពីបទពិសោធន៍ដែលនឹងដឹកនាំពួកគេឲ្យឆ្ពោះទៅមុខក្នុងនាមជាសិស្សពេញមួយជីវិត ហើយមានកម្លាំងប្រឈមនឹងការសាកល្បងទាំងនោះ និងបញ្ហាដែលពួកគេនឹងជួប ។
ដូច្នេះហើយ ចាប់តាំងពីបានស្ដាប់សុន្ទរកថាមកពីអែលឌើរ បែដណា ខ្ញុំបានគិតអំពីរឿងនោះ ថាវាពិតជាការទទួលខុសត្រូវរបស់យើងដើម្បីអញ្ជើញពួកគេឲ្យធ្វើសកម្មភាពដោយសេចក្ដីជំនឿ ដើម្បីពួកគេអាចមានកម្លាំងតាមរយៈការអនុវត្តនោះដើម្បីប្រឈមនឹងបញ្ហានានា ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ហើយនៅក្នុងការគិតរបស់ប្អូន វាគឺជាការតភ្ជាប់ទៅនឹងភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។ វាគឺជាលទ្ធភាពដើម្បីអនុវត្តនៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់ប្អូននៅអំឡុងឆមាសនោះនឹងនៅតែបន្តមាន ពេលប្អូនមិនបាននៅទីនោះ ។
ប្អូនប្រុសទី ៩ ៖ ពិតមែនហើយ !
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ បាទ ! អរគុណ ! ប្រហែលជាសុំមតិយោបល់មួយទៀតបានហើយ ។ បាទ បងប្រុស បូឡីងប្រ៊ូក ?
បងប្រុស បូឡីងប្រ៊ូក ៖ ពេលខ្ញុំធ្វើជាអ្នកសម្របសម្រួលថ្នាក់ពេលព្រឹកព្រលឹម ខ្ញុំមានគ្រូបង្រៀនម្នាក់ដែលជាគ្រូបង្រៀនឆ្នើមប្រចាំឆ្នាំនៅសាលាពេទ្យនៅឯសាកលវិទ្យាល័យ ណេវ៉ាដា ក្នុងទីក្រុងរេណូ ហើយយើងបានពិភាក្សាគ្នាអំពីការអនុវត្តការត្រៀមខ្លួនចូលរួមរបស់យើង ។
នៅទីបំផុត គាត់បានថ្លែងថា « មែនហើយ បងប្រុស បូឡីងប្រ៊ូក សរុបសេចក្ដីមក នេះគឺជាកែងដៃ ។ ហើយយើងអាចពិភាក្សា ហើយចូលរួម ប៉ុន្តែនេះគឺជាកែងដៃ ហើយនឹងនៅតែជាកែងដៃជានិច្ច ។ ខ្ញុំគឺជាគ្រូបង្រៀនផ្នែកកាយវិភាគវិទ្យា ។ យើងមិនអាចនិយាយផង ហើយចែកចាយផងបានទេ— » ប៉ុន្តែខ្ញុំបានសួរគាត់នូវសំណួរនេះ—ដែលជាអ្វីដែល ណេត បាននិយាយ—ពីតុល្យភាពរវាងការបង្រៀនសេចក្ដីពិត ប៉ុន្តែការឲ្យពួកគេអនុវត្ត ។ ខ្ញុំបាននិយាយថា « ប៉ុន្តែសិស្សរបស់អ្នកនឹងរៀនកាន់តែប្រសើរ នៅពេលពួកគេអង្រួនកែងដៃរបស់ពួកគេទេឬអី ? ពួកគេដឹងថា តើកែងដៃនោះដំណើរការបែបណា ? ពួកគេអាចមើលឃើញសរសៃពួរទាំងអស់ ? »
ហើយពេលខ្លះខ្ញុំគិតថានៅក្នុងការអប់រំខាងសាសនា មាននូវរបៀបជាច្រើនដែលពួកគេអាចអនុវត្តវាដោយខ្លួនឯង ។ ពួកគេនឹងចងចាំអំពីកែងដៃនោះកាន់តែច្រើន ប្រសិនបើពួកគេឈឺ ឬប្រសិនបើពួកគេធ្វើឲ្យវាមានរបួស ឬបើពួកគេចាប់អារម្មណ៍អំពីវា ។ ដូច្នោះហើយ ក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀន យើងប្រកាសចំពោះពួកគេថា អាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងបុរស និងស្ត្រី គឺត្រូវបានតែងតាំងឡើងដោយព្រះ ហើយថាគ្រួសារជាផ្នែកដ៏សំខាន់មួយនៅក្នុងផែនការរបស់ព្រះដ៏បង្កបង្កើតសម្រាប់គោលដៅដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចនៃកូនចៅរបស់ទ្រង់ ។ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវតែស្វែងយល់ពីរឿងនោះ ។ ហើយប្រសិនបើយើងគ្រាន់តែបង្រៀនអំពីសេចក្ដីពិតដោយមិនបានធ្វើឲ្យកែងដៃនោះដំណើរការទេ នោះពួកគេងាយនឹងឆាប់ភ្លេចវាណាស់ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ល្អណាស់ ! អរគុណ ! ខ្ញុំសង្ឃឹមថា បងប្អូននឹងបន្តគិតអំពីសំណួរនេះ ដោយសារពេលខ្លះ ពេលខ្ញុំពិភាក្សាជាមួយគ្រូបង្រៀនអំពីសារៈសំខាន់នៃការធ្វើឲ្យសិស្សចូលរួមពួកគេចាត់ទុកវាថាជាកាតព្វកិច្ច ។ ពួកគេមិនចង់ធ្វើជាសាស្ត្រាចារ្យ តាំងនាមជាសាស្ត្រាចារ្យ ហើយការពិភាក្សានោះឈានចូលដល់បច្ចេកទេសភ្លាម ហើយវាមិនភ្ជាប់ទៅនឹងថា « ហេតុអ្វីយើងធ្វើរឿងនេះ ? តើទំនាក់ទំនងរវាងទម្រង់នៃការចូលរួមនេះ និងភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិតផ្ទាល់ខ្លួននោះមានការទាក់ទងអ្វីខ្លះ ? »
ហើយខ្ញុំសូមអញ្ជើញបងប្អូនឲ្យបន្តគិតអំពីរឿងនោះ ទោះជាឥឡូវនេះយើងបន្តពិភាក្សាគ្នាអំពីរបៀបបង្រៀនមួយចំនួនដែលជួយដល់សិស្សរបស់យើងក្ដី ។ សូមបន្តត្រឡប់មកវិញជាមួយគោលបំណងកាន់តែខ្ពស់ជាងនេះទៀត—ហេតុអ្វីយើងធ្វើកិច្ចការនេះពីដំបូងមក ។
ឥឡូវនេះ របៀបមួយដែលយើងអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ គឺត្រូវសុំសិស្សមករៀបចំខ្លួនជាមុន ។ ហើយយើងបានសុំដល់បងប្អូន ។ ខ្ញុំនឹងមិនសុំបងប្អូនទេ—សូមឲ្យធ្វើតែការណ៍នេះបានហើយ ។ នេះគឺជាការរៀបចំសម្រាប់វគ្គនៅថ្ងៃនេះ ៖ សូមអាន « អញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ » មកពី ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ សូមអាន « អំណាចគឺមាននៅក្នុងខ្លួនពួកគេ » ជាសុន្ទរកថាដែលខ្ញុំបានថ្លែងនៅខែមករា កាលចូលរួមការប្រជុំធម្មនិដ្ឋានរបស់អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន ហើយគិតពិចារណាពីសំណួរទាំងពីរនោះ—តើព្រះអង្គសង្រ្គោះបានអញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍តាមរបៀបណាខ្លះនៅក្នុងអ្វីដែលលោកបានបង្រៀន ? តើខ្ញុំអាចជួយអស់អ្នកដែលខ្ញុំបង្រៀនឲ្យទទួលខុសត្រូវលើការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេឲ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពដោយរបៀបណា?
នោះគឺជាកិច្ចការសម្រាប់ការរៀបចំខ្លួន ។ តើមានបងប្អូនប៉ុន្មាននាក់ដែលបានធ្វើសកម្មភាពទាំងនោះយ៉ាងហោចណាស់ចំនួនពីរមុនការប្រជុំនៅទីនេះ ? អូខេ !
តើយើងធ្វើកិច្ចការនេះបានដោយរបៀបណា ? តើយើងអញ្ជើញសិស្សឲ្យរៀបចំខ្លួនសម្រាប់បទពិសោធន៍រៀនសូត្រ និងត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បទពិសោធន៍នោះដោយរបៀបណា ? តើបងប្អូនបានទទួលគំនិតអ្វីខ្លះពីការពិភាក្សានេះ ?
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ខ្ញុំគិតថា អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ដកឃ្លាគិតបន្តិច ។ វាល្អណាស់—លោកដឹងទេ ដូចជា ចន កំពុងបង្រៀន—វាល្អណាស់បើពួកគេអាននៅថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ហើយវាល្អណាស់បើពួកគេអានហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំផ្តល់ចំណាត់ថ្នាក់ល្អដល់ពួកគេ ។ ប៉ុន្តែ [ វា ] ជាការប្រសើរជាងនេះទៅទៀត បើពួកគេបង្កើតទម្លាប់នៃការសិក្សាព្រះគម្ពីរប្រចាំថ្ងៃ ។
ដូច្នេះ បើខ្ញុំអាចមើលកាន់តែល្អិតល្អន់ ហើយនិយាយ « អ្វីដែលខ្ញុំសុំឲ្យពួកគេរៀបចំខ្លួន ? ហេតុអ្វីខ្ញុំសុំឲ្យពួកគេរៀបចំខ្លួន ? » ដូចជាអែលឌើរ មេរ៉ាឌីត បានបង្រៀនយើង—អ្នកមើលទៅផ្លូវនោះ ។ ភាពជាសិស្សទាមទារនូវការមានវិន័យ ។
ដូច្នេះ អ្វីដែលខ្ញុំពិតជាសុំឲ្យពួកគេធ្វើនោះ គឺមិនគ្រាន់តែអានសម្រាប់មករៀនថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ដើម្បីពួកគេទទួលបានពិន្ទុល្អនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំសុំឲ្យពួកគេអានព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេ ដើម្បីពួកគេអាចស្ដាប់ឮព្រះសូរសៀងនៃព្រះអម្ចាស់ ។ ស្ដាប់តាមព្រះវិញ្ញាណ ។ វាល្អណាស់ បើពួកគេអានវាបានមួយខែសម្រាប់រៀនជាមួយខ្ញុំមួយឆមាស ប៉ុន្តែវាកាន់តែប្រសើរ បើពួកគេនឹងចាប់ផ្ដើមអានជាទម្លាប់—អានឲ្យជាប់លាប់ អ្នកដឹងទេ គ្រាន់តែព្យាយាមអានបន្តិចជារៀងរាល់ថ្ងៃ បើទោះបីជាវាសម្រាប់រៀបចំសម្រាប់ថ្នាក់របស់ខ្ញុំក៏ដោយ ។ នោះគឺជាឱកាសរបស់ខ្ញុំដើម្បីអញ្ជើញឲ្យប្រើប្រាស់សិទ្ធិជ្រើសរើស « មែនហើយ ! ខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេអាននៅទីនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេអានជារៀងរហូតដោយសារវាជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ ។ វានឹងនាំមកនូវពន្លឺក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ។ ហើយនោះជារបៀបដែលអ្នកទទួលអារម្មណ៍ពីព្រះវិញ្ញាណ—នោះគឺជារបៀបដែលពួកគេស្ដាប់ឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ » ដែលនឹងជួយពួកគេបន្ទាប់ពីថ្នាក់រៀន ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ប្អូនប្រុស ភីធឺសុន ខ្ញុំចូលចិត្តរឿងនេះ ពីព្រោះលោកភ្ជាប់ការរៀបចំខ្លួនទៅនឹងភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។ ហើយតាមពិត វានឹងជួយយើងនៅថ្នាក់នៅថ្ងៃអង្គារ៍ ។ ប៉ុន្តែលោកចង់មានន័យថា « ខ្ញុំកំពុងព្យាយាមបង្កើតគំរូនៃការមករៀនដោយមានការរៀបចំខ្លួននៅពេញមួយជីវិតរបស់សិស្ស » ។ ហើយនេះគឺជាមូលហេតុមួយដែលយើងអញ្ជើញឲ្យមានការរៀបចំខ្លួននៃបទពិសោធន៍រៀនសូត្រជាមុន ។
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ពីព្រោះពួកគេនឹងត្រូវការវានៅក្នុងថ្ងៃសាលាថ្ងៃអាទិត្យ ។ ពួកគេនឹងត្រូវការវានៅក្នុងអែលឌើរកូរ៉ុម និងសមាគមសង្គ្រោះ ។ យើងមិនគ្រាន់តែចង់ឲ្យពួកគេអាននៅថ្នាក់រៀនអំពីសាសនានោះទេ ។ យើងចង់ឲ្យពួកគេរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការប្រជុំសាក្រាម៉ង់ ។ យើងសង្ឃឹមថា ពួកគេទៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធដោយបានរៀបចំខ្លួនជាមុន ។ វាគឺជាគំរូនៃការរៀបចំខ្លួន នៃភាពជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ល្អណាស់ ! មានគំនិតផ្សេងទៀតទេ ?
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ខ្ញុំគិតថា—វាស្រស់ស្អាតណាស់ដែលបានស្ដាប់ ណេត—ខ្ញុំបានគិតអំពីរបៀបថាតើខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេដឹងថា ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមានព្រះទ័យចង់ជួយពួកគេប៉ុនណា ដែលទ្រង់ពិតជាគង់នៅមាត់ទ្វារ ហើយគោះ ហើយចង់ធ្វើជាផ្នែកមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ។ ដូច្នេះរឿងខ្លះតម្រូវឲ្យខ្ញុំរៀបចំពួកគេឲ្យមើលឃើញពីភាពទាក់ទងគ្នានៃអ្វីដែលយើងកំពុងនិយាយ ថាហេតុអ្វីបានជារឿងនោះសំខាន់សម្រាប់ពួកគេ ហេតុអ្វីសំណួររបស់ពួកគេតាមពិតបានទទួលចម្លើយក្នុងសេចក្តីពិតនេះ ហេតុអ្វីបានជាបំណងដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃដួងចិត្ត អំណាចដើម្បីផ្លាស់ប្តូរ និងរីកចម្រើន និងដើម្បីប្រោសឲ្យជា និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលពួកគេចង់បាន គឺពិតជាត្រូវបានឆ្លើយនៅទីនេះក្នុងដំណើរការនេះ ។
ប៉ុន្តែវាតម្រូវឲ្យខ្ញុំជឿការណ៍នោះអំពីខ្លួនខ្ញុំ និងពួកគេ ហើយជួយពួកគេយល់ពីភាពទាក់ទងសម្រាប់ជីវិតរបស់ពួកគេ—ថាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមិនមែនគ្រាន់តែអំពីអ្វីដែលពួកគេរៀននោះទេ ។ តាមពិតបំណងប្រាថ្នារបស់ទ្រង់គឺដើម្បីចាក់ស្រោចដោយផ្ទាល់នូវសេចក្តីពិត និងជំនួយ ព្រមទាំងការព្យាបាល និងព្រះចេស្ដាដល់ពួកគេ តាមរយៈអ្វីដែលយើងធ្វើនៅក្នុងថ្នាក់រៀនសព្វថ្ងៃនេះ និងការរៀបចំខ្លួនរបស់ពួកគេសម្រាប់ការណ៍នេះនិងរបៀបដែលពួកគេនឹងធ្វើសកម្មភាពបន្ទាប់ពីនោះ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ពេលខ្ញុំស្ដាប់ប្អូនស្រីនិយាយ តើប្អូនដឹងទេ ខ្ញុំតែងគិតជានិច្ចថា យើងនឹងពិភាក្សាការអាននេះនៅក្នុងថ្នាក់ ។ សូមអានវាពីមុនមកថ្នាក់រៀន ។ ប្អូនកំពុងណែនាំនូវអ្វីមួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់បានគិត ពោលគឺប្រសិនបើខ្ញុំអាចឲ្យពួកគេគិតអំពីភាពពាក់ព័ន្ធរបស់វា នោះការពិភាក្សាក្នុងថ្នាក់នឹងកាន់តែមានឥទ្ធិពល ។ ការណ៍នោះថែមទាំងអាចមានឥទ្ធិពលលើសំណួរដែលខ្ញុំបានសុំឲ្យពួកគេគិតជាមុន ឬការអានដែលខ្ញុំប្រាប់ពួកគេជាមុន ពីព្រោះខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេយល់ពីមូលហេតុដែលការពិភាក្សារបស់យើងនឹងមានសារៈសំខាន់ នៅពេលយើងជួបគ្នានៅក្នុងថ្នាក់រៀន ។
ចន តើប្អូនចង់បន្ថែមអ្វីទេ ?
បងប្រុស ចន ហ៊ីលតុន ទី ៣ ៖ ខ្ញុំគិតថាផ្នែកមួយនៃរឿងនេះគឺជារូបខ្ញុំក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ ដើម្បីផ្លាស់ប្ដូរគំនិតរបស់ខ្ញុំទៅធ្វើអ្វីមួយដែលពិតជាសំខាន់ ដែលជាផ្នែកមួយនៃតួនាទីរបស់ខ្ញុំក្នុងការជួយសិស្សឲ្យសិក្សា—ខ្ញុំគិតថាពួកយើងភាគច្រើនកំពុងបង្រៀនពីព្រះគម្ពីរ—ដូច្នេះ ការរៀបចំដ៏សំខាន់បំផុតគឺការអានព្រះគម្ពីរមុនចូលរៀន ។
ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ប្រធាន អូក បានមានប្រសាសន៍ថា ខ្ញុំគិតថារឿងសំខាន់បំផុតដែលយើងអាចធ្វើក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនថ្នាក់សិក្ខាសាលា និងថ្នាក់វិទ្យាស្ថានគឺត្រូវផ្សារភ្ជាប់សិស្សទៅនឹងព្រះគម្ពីរ និងលទ្ធផលនៃការសិក្សាព្រះគម្ពីរជាប្រចាំថ្ងៃ ។
ដូច្នេះ ប្រសិនបើគំនិតនោះដក់ជ្រៅក្នុងចិត្តខ្ញុំ នោះវាមិនមែនជារឿងមួយបន្ថែមទៀតដែលខ្ញុំធ្វើនោះទេ ។ ប៉ុន្តែវាគឺជាផ្នែកដ៏សំខាន់នៃអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ ។ តើខ្ញុំនឹងជួយពួកគេដោយរបៀបណា ? ហើយខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បន្ថែមលើអ្វីដែលអ្នកទាំងពីរបាននិយាយថា ផ្នែកមួយនៃការណ៍នេះ គឺជួយសិស្សឲ្យមានទំនាក់ទំនងជាមួយបទគម្ពីរមុនពេលមកថ្នាក់រៀន ។ ហើយមានបច្ចេកទេសជាច្រើនដែលអាចនឹងសាមញ្ញដូចជាការជួយសិស្សឲ្យរៀនពីវិធីសាស្រ្តផ្សេងៗសម្រាប់ការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ។
ពេលខ្លះវាគ្រាន់តែជួយឲ្យពួកគេយល់ប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំមានសិស្សម្នាក់កាលពីឆមាសមុនដែលមានបញ្ហាជាមួយនឹងការអានឲ្យយល់ ។ ខ្ញុំបានបង្រៀនថ្នាក់ដែលមានមូលដ្ឋានលើព្រះគម្ពីរប៊ីប ហើយក្នុងថ្នាក់យើងបាននិយាយអំពីរបៀបដែលក្បួនខ្នាតសាសនាចក្រចែងថា ជួនកាលការបកប្រែព្រះគម្ពីរប៊ីបផ្សេងទៀតអាចមានប្រយោជន៍ក្នុងការសិក្សាផ្ទាល់ខ្លួន ។ ហើយយើងបានមើលគេហទំព័រមួយដែលបង្ហាញការបកប្រែព្រះគម្ពីរប៊ីបផ្សេងទៀត ។ នាងបានត្រឡប់មកវិញនៅពីរសប្តាហ៍ក្រោយមក ហើយនិយាយថា « បងប្រុស ហ៊ីលតុន ខ្ញុំបានរកឃើញការបកប្រែព្រះគម្ពីរប៊ីបមួយដែលបានសរសេរនៅកម្រិតអានថ្នាក់ទីប្រាំមួយ ហើយការសិក្សាព្រះគម្ពីរប៊ីបរបស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង ។ ឥឡូវ ខ្ញុំយល់ហើយ ។
ដូច្នេះហើយ ទោះយើងអាចជួយសិស្សទទួលបានការយល់ដឹងកាន់តែច្រើនពីការសិក្សាព្រះគម្ពីរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេតាមវិធីណាក៏ដោយ នោះពួកគេនឹងចង់ធ្វើ ។ ប្រសិនបើពួកគេភ្ជាប់ទៅនឹងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះពួកគេនឹងចង់សិក្សា ។ វាមិនមែនជាប្រអប់ដែលពួកគេត្រូវគូសសញ្ញាកែងនោះទេ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ លោកដឹងទេ នោះវាល្អខ្លាំងណាស់ ។ ហើយខ្ញុំស្រមៃឃើញថា បងប្អូនទាំងអស់គ្នានឹងមានអារម្មណ៍ថា បើសិស្សអានអ្វីមួយមុនថ្នាក់រៀន នោះបទពិសោធន៍នៃការរៀននៅក្នុងថ្នាក់កាន់តែស៊ីជម្រៅដោយសារការអាននោះ ។ ហើយនោះគឺជាការសន្មតត្រឹមត្រូវឬ ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ ពិតប្រាកដណាស់ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ រឿងមួយដែលខ្ញុំបារម្ភ គឺមានការរំពឹងទុកពីគ្នាដែលយើងមានជាមួយសិស្ស ។ បើយើងសុំឲ្យពួកគេមករៀនដោយបានរៀបចំខ្លួន ប្រាកដណាស់ តាមធម្មជាតិពួកគេនឹងទទួលបានរង្វាន់សម្រាប់ការរៀបចំខ្លួននោះ ។ ប៉ុន្តែបើការរៀបចំខ្លួននោះមិនបានប្រើ ឬស្ថាបនាឡើង ឬធ្វើឲ្យសកម្មឡើងវិញនៅក្នុងថ្នាក់ទេ នោះយើងហាក់ដូចជាកំពុងប្រាប់ពួកគេថាប្អូនមិនចាំបាច់រៀបចំខ្លួនមុនមករៀនថ្នាក់របស់ខ្ញុំទេ » ។ វាគឺ « ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំបានដាក់វានៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សានេះ ប៉ុន្តែវាពិតជាមិនសំខាន់ដែលប្អូនត្រូវរៀបចំខ្លួននោះទេ » ។
នោះវាអាចធ្វើឲ្យវប្បធម៌ធ្លាក់ចុះ ។
លោកបានមានប្រសាសន៍ថា ខ្ញុំកំពុងស្ថាបនាទម្លាប់នៃការរៀបចំខ្លួនជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។ ប៉ុន្តែ ណេត ប្រសិនបើពួកគេមិនមានឱកាសដើម្បីធ្វើឲ្យសកម្មឡើងវិញ និងប្រើប្រាស់ ហើយទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីការរៀបចំខ្លួនរបស់ពួកគេទេ តើវានឹងធ្វើដូចម្តេចដើម្បីលើកទឹកចិត្តពួកគេឲ្យមករៀន ?
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ហើយខ្ញុំគិតថា បើវាមានទំនាក់ទំនងទាំងអស់នៅក្នុងសិទ្ធិជ្រើសរើស និងភាពជាសិស្ស—ដែលខ្ញុំកំពុងអញ្ជើញពួកគេ ។ លោកដឹងទេ ដែលទាក់ទងនឹងអ្វីផ្សេងទៀតដែលយើងនឹងពិភាក្សាអំពីការសួរពួកគេនូវសំណួរទាំងឡាយហើយផ្តល់ឱកាសទាំងនោះដល់ពួកគេ ។
ដូច្នេះ ប្រសិនបើខ្ញុំសុំឲ្យពួកគេធ្វើជាសិស្ស—ដូចយើងបានរៀនក្នុងនាមអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា—យើងរៀននៅក្នុងសាសនាចក្រ ។ ដូច្នេះត្រូវមានការតាមដាននៅក្នុងថ្នាក់ ។ តើពួកគេទទួលបានឱកាសដើម្បីអនុវត្តភាពជាសិស្សរបស់ពួកគេរស់នៅជាមួយមិត្តភក្ដិរបស់ពួកគេដែរឬទេ ?
ហេតុដូច្នេះហើយ វាគឺជាទីបន្ទាល់ និងជាសេចក្តីជំនឿរបស់ខ្ញុំ ៖ តើខ្ញុំពិតជាជឿថាពួកគេត្រូវការអានព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេឬទេ ? ដូចជា ចន បានមានប្រសាសន៍ថា ហេតុអ្វី ? ព្រោះខ្ញុំជឿថា ព្រះអាចមានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំជឿថា បើខ្ញុំអានព្រះគម្ពីរ វាបើកគំនិតរបស់ខ្ញុំទៅរកព្រះវិញ្ញាណ ។ ខ្ញុំរៀនច្រើនជាងអ្វីដែលមាននៅលើគេហទំព័រ ។
ដូច្នេះបើខ្ញុំជឿ នោះខ្ញុំត្រូវតែជួយពួកគេឲ្យរៀនពីវា—ប៉ុន្តែដើម្បីធ្វើវាបាន ដូចជាលោកបានមានប្រសាសន៍ខ្ញុំជឿថាវាធ្វើឲ្យថ្នាក់រៀនកាន់តែប្រសើរឡើង ។ ដោយសារបើសិស្សអានព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេ ហើយអនុវត្តភាពជាសិស្សរបស់ពួកគេ និងការរក្សាសេចក្ដីសញ្ញារបស់ពួកគេ នោះនឹងមានពន្លឺកាន់តែច្រើននៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់ខ្ញុំ ។ ថ្នាក់របស់ខ្ញុំនឹងកាន់តែប្រសើរឡើងព្រោះពួកគេកាន់តែមានពន្លឺ ហើយខ្ញុំត្រូវឲ្យពួកគេអនុវត្តភាពជាសិស្សនោះ ។ ទុកឲ្យពួកគេបញ្ចេញពន្លឺចែងចាំងនៅក្នុងថ្នាក់ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ តើវាអាចបង្ហាញដោយរបៀបណាទៅ ? ខ្ញុំចង់និយាយថា ខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំជឿថា បើពួកគេបានអាន នោះពួកគេនឹងបានរៀនបន្ថែមទៀត ។ ប៉ុន្តែតើប្អូនធ្វើឲ្យមានសុពលភាព និងធ្វើឲ្យការរៀបចំខ្លួននោះសកម្មនៅក្នុងថ្នាក់របស់ប្អូនដោយរបៀបណា ?
ជេនេត ប្អូនបង្រៀនវគ្គសិក្សាក្រុមគ្រួសារដ៏អស់កល្បជានិច្ច ។ ដូច្នេះហើយ សិស្សអានមួយវគ្គចេញពីការប្រកាសដល់ពិភពលោក ហើយពួកគេអានសេចក្តីសង្ខេបត្រួសៗ—ប្រហែលជាវាជាសុន្ទរកថាមកពីអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន អំពី « ហេតុអ្វីបានជាក្រុមគ្រួសារ »—និងរបៀបដែលការរៀបចំខ្លួននោះនឹងត្រូវប្រើឥឡូវនេះនៅក្នុងថ្នាក់របស់ប្អូនដោយរបៀបណា ?
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ រឿងមួយដែលលោកពិតជាបានណែនាំកាលពីឆ្នាំមុន អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ដែលពិតជាមានអានុភាពខ្លាំង គឺត្រូវឲ្យសិស្សសរសេរនៅក្នុងថ្នាក់ ។ ហើយខ្ញុំឲ្យពួកគេយកក្រដាស និងខ្មៅដៃកាលឆមាសមុននេះ ដើម្បីចែកចាយអារម្មណ៍របស់ពួកគេ ។ ហើយគ្រប់ពេលដែលពួកគេត្រូវធ្វើសកម្មភាព—មិនថាវាគ្រាន់តែជានឹកគិតនិងសរសេរសាក្សីរបស់ពួកគេអំពីអ្វីដែលពួកគេបានដកពិសោធន៍ ហើយវាពិតជានឹកគិតពីអ្វីដែលពួកគេបានរៀន អ្វីដែលព្រះវិញ្ញាណបានបង្រៀនពួកគេនៅក្នុងការអានសុន្ទរកថារបស់អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន ជាឧទាហរណ៍ ។ ហើយបន្ទាប់មកនៅពេលពួកគេចែកចាយជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមកហើយ វាជារឿងដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតដែលមានព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់ធ្វើជាសាក្សីដល់ពួកគេ នៅពេលពួកគេកំពុងថ្លែងទីបន្ទាល់មកកាន់ពួកយើងនៅក្នុងថ្នាក់អំពីរបៀបដែលសេចក្តីពិតបានបង្រៀនពួកគេ ។ ហើយបន្ទាប់មកពួកគេដឹង—ពីព្រោះពួកគេធ្លាប់មានបទពិសោធន៍—ទ្រង់ចង់បំភ្លឺជីវិតរបស់ខ្ញុំ ហើយនេះគឺជារបៀបដែលវាកើតឡើង ហើយខ្ញុំបានដកពិសោធន៍វា ហើយខ្ញុំបានធ្វើជាសាក្សីអំពីវានៅទីនេះក្នុងថ្នាក់ ។
ដូច្នេះ មិនថាការចែកចាយនោះជាក្រុមតូចៗ—ទោះបីជាអ្នកដែលមិនចូលចិត្តចែកចាយច្រើនអាចគ្រាន់តែសរសេរវាចុះក៏ដោយ ។ ខ្ញុំទទួលបានការឆ្លើយតបដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតពីពួកគេដូចដែលពួកគេបានទទួលនូវព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បង្រៀនពួកគេពីចម្លើយដែរ—ផ្ដល់ចម្លើយដែលពួកគេត្រូវការឲ្យទៅពួកគេ—ហើយបន្ទាប់មក ពួកគេអាចថ្លែងទីបន្ទាល់ដល់សិស្សដទៃទៀតពីការណ៍នោះ ។ នោះហើយទើបជាសិស្សពិតប្រាកដ ។ ការដកពិសោធន៍វានៅក្នុងថ្នាក់គឺមកពីការរៀបចំខ្លួនដែលពួកគេបានធ្វើពិតប្រាកដ
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំចូលចិត្តអ្វីដែលប្អូនបាននិយាយ ប៉ុន្តែដើម្បីយុត្តិធម៌ ខ្ញុំបានចែកចាយវាជាមួយប្អូន ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានសង្កេតឃើញព្រឹទ្ធបុរស ប៊ី.វ៉ាយ.យូ. របស់យើងធ្វើបែបនោះនៅក្នុងថ្នាក់របស់គាត់ ហើយយើងបង្រៀនចូលគ្នាកាលពីឆ្នាំមុនហើយនោះជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានយកវាមក ។ ខ្ញុំមិនដែលធ្វើបែបនេះនៅក្នុងថ្នាក់របស់ខ្ញុំទេ ។ ប៉ុន្តែវាមានប្រសិទ្ធភាពណាស់ ស្កត ។
ស្កត និង ខាលី ខ្ញុំសូមសួរបន្តិច ។ ពួកគាត់បីនាក់នេះមានអ្វីក្នុងដៃលើសពីប្អូនបន្តិច ។
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ចាស !
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ពួកគាត់ដាក់ពិន្ទុឲ្យថ្នាក់រៀនពីសាសនារបស់ពួកគាត់ ។ យើងមិនដាក់ពិន្ទុឲ្យថ្នាក់សិក្ខាសាលាទេ ។ តើប្អូនអាចធ្វើឲ្យសិស្សថ្នាក់សិក្ខាសាលាមករៀនដោយចង់រៀបចំខ្លួនដោយរបៀបណា ដែលខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងមានប្រយោជន៍សម្រាប់សិស្សរបស់យើង ដែលយើងដាក់ពិន្ទុ ។
ប៉ុន្តែពួកគាត់ទាំងអស់មានអ្វីដែលមិនយុត្តិធម៌សម្រាប់ប្អូន ។ ប្អូនយល់ទេ តើរង្វាន់អ្វីសម្រាប់ការរៀបចំខ្លួន ? ហើយប្អូនអាចឲ្យសិស្សថ្នាក់សិក្ខាសាលាមករៀននៅព្រឹកព្រលឹមដោយមានអ្វីៗជាច្រើន ដែលបានរៀបចំសម្រាប់ថ្នាក់សិក្ខាសាលាឬទេ ?
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ខ្ញុំគិតថាមានរឿងជាច្រើនដែលយើងត្រូវផ្លាស់ប្តូរ ។ ខ្ញុំគិតថាយើងត្រូវមានឆន្ទៈដើម្បីផ្លាស់ប្តូរ ។ ប្រសិនបើយើងនឹងសម្រេចបាននូវអ្វីដែលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានបង្រៀនយើងកាលពីយប់មិញ ។ នោះវាត្រូវតែមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងវប្បធម៌របស់យើង នៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់យើង ។ ហើយខ្ញុំគិតថា លេខមួយគឺជាអ្វីដែលលោកបានលើកឡើង ។ យើងត្រូវតែមានពេលវេលាជាក់លាក់ និងសំខាន់ដែលបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងថ្នាក់របស់យើង ដែលសិស្សកំពុងចែកចាយនូវអ្វីដែលពួកគេបានរៀបចំខ្លួន ដែលសិស្សជាចំណែកនៃដំណើរការបង្រៀន ។ ហើយខ្ញុំគិតថា វាត្រូវតែខុសគ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។ ប៉ុន្តែត្រូវតែមានការយល់ដឹងនេះនៅពេលពួកគេមករៀន ពួកគេដឹងថានឹងមានទំនួលខុសត្រូវ ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេមិនបានរៀបចំទេនោះ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានគម្លាតនៅក្នុងបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ ។
ហើយមានវិធីជាច្រើនដើម្បីធ្វើវា ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ការផ្លាស់ប្តូរមួយដែលយើងត្រូវធ្វើ—កាលពីយប់មិញ អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានមានប្រសាសន៍ថា ការធ្វើបែបនេះនឹងតម្រូវឲ្យគ្រូបង្រៀនដែលបានរៀបចំខ្លួនបានយ៉ាងល្អបង្រៀនសិស្សដែលបានត្រៀមខ្លួនបានយ៉ាងល្អ ហើយយើងត្រូវផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលយើងកំពុងរៀបចំខ្លួននេះ ។ បើបងប្អូនរៀបចំមេរៀនរបស់បងប្អូននៅប៉ុន្មានថ្ងៃមុន ឬសូម្បីតែមួយថ្ងៃមុនពេលបងប្អូនបង្រៀនពួកគេ នោះបងប្អូនមិនមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជួយសិស្សរៀបចំខ្លួននោះទេ ។ យើងត្រូវតែរៀបចំខ្លួនជាមុនដើម្បីយើងអាចនៅក្នុងថ្នាក់ជាមុន ក្នុងថ្នាក់ពីរ ឬបី មុនពេលដែលយើងអាចត្រៀមខ្លួនដើម្បីចែកចាយជាមួយសិស្សរបស់យើងនូវអ្វីដែលនឹងបង្រៀន និងអ្វីដែលពួកគេត្រូវធ្វើ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តគំនិតនេះអំពីគ្រូបង្រៀនដែលរៀបចំខ្លួនបានល្អធ្វើការជាមួយសិស្សដែលត្រៀមខ្លួនបានយ៉ាងល្អ ។ ខ្ញុំនឹងលើកឡើងនៅពេលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានមានប្រសាសន៍អំពីកិច្ចការនោះ ក៏មានការសើចខ្លះៗនៅក្នុងបន្ទប់ ។ ហើយវាពិតដែរឬទេ ? តើយើងពិតជាអាចរំពឹងទុកវាចេញពីសិស្សថ្នាក់សិក្ខាសាលាអាយុ១៦ឆ្នាំឬទេ ?
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ខ្ញុំជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា បើយើងជួយសិស្សទាំងនេះឲ្យរស់នៅតាមបទដ្ឋានដែលកាន់តែខ្ពស់ នោះពួកគេនឹងរស់នៅតាមបទដ្ឋានទាំងនេះ ។
ខ្ញុំគិតអំពីរឿងដែលលោកបានចែកចាយនៅក្នុង « អំណាចគឺមាននៅក្នុងខ្លួនពួកគេ » អំពីពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ។ បើយើងមិនមើលឃើញសិស្សរបស់យើងរស់នៅតាមបទដ្ឋានដែលកាន់តែខ្ពស់ទេ នោះពួកគេនឹងមិនរស់នៅតាមបទដ្ឋាននោះទេ ។ ហើយនេះគឺជាអ្វីដែលព្រះអម្ចាស់កំពុងសុំឲ្យយើងធ្វើ ។ យើងត្រូវមានសេចក្ដីជំនឿ និងការទុកចិត្តលើព្រះអម្ចាស់ និងសិស្សរបស់យើង ។ ថាប្រសិនបើយើងផ្លាស់ប្តូរវប្បធម៌ ហើយយើងរឹងមាំនិងប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងវា នោះពួកគេនឹងរស់នៅតាមនោះ ព្រោះយើងដឹងថាពួកគេនឹងត្រូវរស់នៅតាមបទដ្ឋានទាំងនោះនៅក្នុងជីវិត ។ ដូច្នេះហើយ យើងត្រូវតែបង្ហាញពួកគេពីរបៀបធ្វើវានៅក្នុងថ្នាក់រៀន ។
ហើយវាមិនងាយស្រួលទេ ។ ហើយយើងនឹងមើលឃើញការបរាជ័យមួយចំនួននៅក្នុងដំណើរនេះ ។ ប៉ុន្តែបើយើងមានភាពខ្ជាប់ខ្ជួន ខ្ញុំគិតថាវាអាចទៅរួច ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ដូច្នេះ ការរំពឹងទុកខ្ពស់ជួយអ្នកដែលមានមន្ទិលសង្ស័យដែលនិយាយថា អ្នកមិនអាចធ្វើបានទេ—អ្នកក៏មិនអាចធ្វើឲ្យមនុស្សចូលរៀនថ្នាក់របស់ ចន ដែរ ។ ពួកគេនឹងនិយាយថា « មែនហើយ គាត់នឹងដាក់រោមចៀមនៅលើក្បាលខ្ញុំ ។ ខ្ញុំអាចទៅរៀនបាន » ។
ជាក់ស្តែង តើយើងអាចធ្វើបែបនេះដោយរបៀបណា ? តើបងប្អូននឹងធ្វើបែបណា សូម្បីតែបងប្អូនដែលមានសិទ្ធិអំណាច ។ តើអ្វីដែលបានជួយបងប្អូនឲ្យជំរុញការរៀបចំខ្លួន ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តអ្វីដែលខាលីនិយាយ ហើយវាពិបាក ព្រោះវាគ្រាន់តែមានន័យថា ខ្ញុំត្រូវបែងចែកពេលវេលានៅក្នុងថ្នាក់ដើម្បីធ្វើវា ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើខ្ញុំប្រើសិទ្ធិអំណាចរបស់ខ្ញុំដើម្បីនិយាយពីមុនថ្នាក់ថា « ខ្ញុំចង់ឲ្យប្អូនៗគ្រប់គ្នាសរសេរកថាខណ្ឌមួយអំពីអ្វីដែលប្អូនបានរៀន » ។ មែនហើយ នោះមានន័យថា នៅក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំត្រូវហៅសិស្សបីទៅបួននាក់ ឲ្យចែកចាយអ្វីដែលពួកគេបានរៀន ។ ហើយក្រោយមកនោះមិនអាចជាការបញ្ឈប់សកម្មភាពនោះទេ ។ ខ្ញុំត្រូវតែមានភាពបត់បែននៅក្នុងមេរៀនរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីស្ថាបនាវាឡើង ។ ខ្ញុំត្រូវនិយាយតិច ហើយទុកពេលឲ្យសិស្សនិយាយច្រើន ។
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំបានឮគ្រូបង្រៀនដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ឈ្មោះ ហ្វេត ស្ពេនសឺ ដែលបង្រៀននៅ រ៉ូសវែល រដ្ឋយូថាហ៍—បានពិពណ៌នាអំពីអត្ថប្រយោជន៍នៃការមានសិស្សចូលរៀនជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅក្នុងថ្នាក់សិក្ខាសាលាដែលមានប្រយោជន៍ដល់គាត់ជាខ្លាំង ។ ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយថា បើគាត់បានដឹងពីរថ្ងៃមុននូវអ្វីដែលគាត់នឹងត្រូវបង្រៀន ប្រសិនបើគាត់អញ្ជើញសិស្សពីរបីនាក់—គាត់នឹងអញ្ជើញឲ្យរៀបចំខ្លួន ឬគិតអំពីវាចំពោះពួកគេទាំងអស់ ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក គាត់បានរកពួកគេពីរបីនាក់ ហើយនិយាយថា « ខ្ញុំដឹងថា ប្អូនមានអារម្មណ៍ឬបទពិសោធន៍ខ្លះអំពីរឿងនេះ ។ តើប្អូនអាចមករៀននៅថ្ងៃស្អែក ហើយចែកចាយអំពីរឿងនោះទេ ?
គាត់បាននិយាយអ្វីដែលមានឥទ្ធិពលគឺ នៅពេលពួកគេបានថ្លែងទីបន្ទាល់ សិស្សផ្សេងទៀតចង់ចែកចាយដែរ ។ ពួកគេក៏ចង់បានបទពិសោធន៍នោះដែរ ។ ដូច្នេះហើយ នៅលើកក្រោយ នឹងមានសិស្សផ្សេងទៀតដែលបានឃើញឥទ្ធិពលរបស់វានៅក្នុងមិត្តរួមថ្នាក់របស់ពួកគេ ហើយចង់ចូលរួមផងដែរ ហើយធ្វើជាសាក្សីផ្ទាល់ ទទួលបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ចែកចាយបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ ។
ដូច្នេះ តើគ្រូបង្រៀនថ្នាក់សិក្ខាសាលាទាំងនេះអស្ចារ្យប៉ុនណាទៅ ដែលមានគំនិតច្នៃប្រឌិតខ្ពស់អំពីរបៀបឲ្យសិស្សអាយុ ១៤, ១៥, ១៦ ឆ្នាំចូលរួមនៅក្នុងដំណើរការសិក្សានោះ វាជាការបំផុសគំនិតចំពោះខ្ញុំ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តគំនិតនេះ ហើយមានសិស្សមួយចំនួនដែលខ្មាសអៀន ដែលជាអ្នកមិនសូវហ៊ានចូលរួមចំណែក ។ ហើយមានការរៀបចំខ្លួនតិចតួច—មិនត្រឹមតែជាសញ្ញាដល់សិស្សផ្សេងទៀតនៅក្នុងថ្នាក់ថា « អេ៎ មាននរណាម្នាក់បានគិតអំពីរឿងនេះ »—ប៉ុន្តែវាក៏អាចនាំនរណាម្នាក់ឲ្យចូលរួមជាម្នាក់ដែលមិនដឹង ឬប្រហែលជាមិនចង់ចូលរួម ។
ខ្ញុំសូមចូលទៅសំណួរបន្ទាប់ ៖ ការចូលរួម ការបង្រៀនអ្វីដែលបងប្អូនកំពុងរៀនការចូលរួមជាមួយអ្នកដទៃនៅក្នុងបរិយាកាសថ្នាក់រៀន ។ តើអ្នកជួយសិស្សរៀនពីមិត្តភក្តិរបស់ពួកគេក្នុងថ្នាក់រៀនដោយរបៀបណា ? តើអ្នកធ្វើអ្វីខ្លះ ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ តើអ្នកធ្វើអ្វីខ្លះ ? រឿងមួយដែលខ្ញុំគិតថាពិតជាសំខាន់ គឺការជួយសិស្សឲ្យយល់ពីមូលហេតុដែលខ្ញុំសុំឲ្យពួកគេចែកចាយ ។
លោកបានមានប្រសាសន៍មុននេះថា ពេលខ្លះគ្រូបង្រៀនវាអាចស្ទើរតែជាអ្នកពិនិត្យមើល ។ ខ្ញុំមិនចង់និយាយតែម្នាក់ឯងទេ ដូច្នេះសិស្សគ្រប់គ្នានិយាយជាមួយដៃគូរបស់ប្អូនសាមសិបវិនាទី ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាពន្យល់ដល់សិស្សយ៉ាងច្បាស់—ដូចជាវិវរណៈត្រូវបានចែកចាយក្នុងចំណោមពួកយើង—នោះបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនត្រូវបានចែកចាយក្នុងចំណោមពួកយើង ។ ហើយប្រហែលជាមានសិស្សម្នាក់ចូលមករៀន ហើយនាងមានសំណួរនៅក្នុងចិត្តនាង ។ ហើយខ្ញុំមិនមានបទពិសោធន៍ដែលអាចនិយាយជាមួយនាងបានទេ ។ ប៉ុន្តែប្អូនៗមាន ។ ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើប្អូនៗអធិស្ឋាន ហើយមករៀនដោយមិនគ្រាន់តែគិតថា « តើបងប្រុស ហ៊ីលតុន នឹងបង្រៀនខ្ញុំពីអ្វី ? » ប៉ុន្តែ« តើខ្ញុំអាចរួមចំណែកបានដោយរបៀបណា ? » ព្រះវិញ្ញាណអាចបំផុសគំនិតប្អូនៗឲ្យចែកចាយបទពិសោធន៍ដែលនាងត្រូវការ ។ ហើយនៅពេលដែលសិស្សឃើញថា ហេតុអ្វីបានជា—អូ យើងមិនគ្រាន់តែធ្វើវាដោយសារតែយើងត្រូវធ្វើនោះទេ ។
ហើយដោយព្រោះខ្ញុំជឿថាការចែកចាយមិនមែនត្រឹមតែនៅក្នុងថ្នាក់នោះទេ—សូម្បីតែនៅចុងបញ្ចប់នៃថ្នាក់—នោះខ្ញុំអាចនិយាយថា មើលចុះ មានសិស្សសែសិបនាក់នៅទីនេះ ហើយឧបមាថាយើងម្នាក់ៗស្គាល់ដប់នាក់ ។ ដូច្នេះ សរុបយើងស្គាល់មនុស្ស៤០០នាក់ ។ ហើយប្រហែលជាមានពួកគេមួយចំនួនដែលពិតជាត្រូវការស្តាប់នូវអ្វីដែលយើងកំពុងនិយាយនៅថ្ងៃនេះ ។ ដូច្នេះ នៅពេលប្អូនៗចាកចេញ តើប្អូនៗនឹងអធិស្ឋាន ហើយពិចារណាថានរណានៅក្នុងរង្វង់របស់ប្អូនៗដែលត្រូវការបទពិសោធន៍អ្វីដែលប្អូនៗបានដកពិសោធនៅថ្ងៃនេះទេ ? រួចមកការចែកចាយនោះអាចកើតឡើងនៅខាងក្រៅថ្នាក់រៀន ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ល្អណាស់ ! មានគំនិតផ្សេងទៀតទេ ?
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ខ្ញុំគិតពីរឿងមួយ ពេលខ្ញុំបានរៀបចំ និងសិក្សា ខ្ញុំបានរកឃើញទំនាក់ទំនងមួយ—មានផ្នែកមួយនៅក្នុង Leading in the Savior’s Way អំពីសិទ្ធិជ្រើសរើស ។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះគោរព និងផ្ដល់កិត្តិយសចំពោះសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់យើង ។ ហើយមានពាក្យមួយឃ្លានៅក្នុងនោះដែលពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំជាប់ចិត្ត ។ វាចែងថា « លើសពីនេះសូមផ្តល់នូវការរំពឹងទុកច្បាស់លាស់ ការបណ្តុះបណ្តាល ពេលវេលា និងទីកន្លែងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកដទៃធ្វើសកម្មភាពដោយខ្លួនឯង » ។
ខ្ញុំគិតថា យើងអាចរៀបចំថ្នាក់រៀនរបស់យើងតាមរបៀបដែលពួកគេដឹងពីអ្វីដែលពួកគេត្រូវធ្វើ ។ ដូចដែលលោកបានលើកឡើង ពួកគេដឹងពីមូលហេតុដែលយើងកំពុងធ្វើរឿងនេះ បន្ទាប់មកយើងផ្តល់ពេលវេលា និងកន្លែងនោះដល់ពួកគេដើម្បីគេបង្ហាញអំពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងគិត អ្វីដែលពួកគេកំពុងមានអារម្មណ៍ អ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តគំនិតអំពីការផ្តល់ពេលវេលាឲ្យសិស្ស ហើយពេលខ្លះនោះជារបៀបដែលប្អូនរៀបចំថ្នាក់របស់ប្អូន ។ វាបន្ទាប់ពីសំណួរមួយ ។ ហើយប្អូនដឹងទេ វិធីងាយស្រួលបំផុតដើម្បីបង្អាក់ការចូលរួមបន្ថែមទៀតនៅក្នុងការពិភាក្សាក្នុងថ្នាក់គឺសួរសំណួរ មិនទុកពេលឲ្យឆ្លើយសំណួរ ហើយរួចមកឆ្លើយវាដោយខ្លួនឯង ។
ហើយប្អូនដឹងទេ សិស្សគ្រប់រូបបានរៀនថាបងប្រុស ហ្គីលប៊ឺត នឹងឆ្លើយជំនួសយើង ហើយយើងមិនចាំបាច់និយាយអ្វីនោះទេ ។ ហើយការរង់ចាំដ៏ស្ងាត់រយៈពេលយូរនោះ—ពួកគេនឹងឆ្លងកាត់វាម្តង ឬពីរដងប៉ុណ្ណោះ—ហើយក្រោយមកមាននរណាម្នាក់នឹងជួយប្អូន ។ ហើយនេះគឺពិតជារឿងសំខាន់—ហើយសិស្សអាចធ្វើរឿងនេះបាន ។
ខ្ញុំចងចាំថា ពេលខ្ញុំនៅ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ-អៃដាហូ ហើយយើងបានណែនាំគំរូការសិក្សារបស់ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ-អៃដាហូ ។ ខ្ញុំបានបម្រើក្នុងគណៈប្រធានស្តេក ហើយយើងមានប្រធានសមាគមសង្គ្រោះស្តេកដែលមានប្រសាសន៍ថា « មែនហើយ ខ្ញុំនឹងបង្រៀនមេរៀននេះនៅរាល់សប្តាហ៍នៅក្នុងសន្និសីទវួដរបស់យើង » នៅពេលនោះ គឺនៅម៉ោងទីបី ។ ហើយខ្ញុំគិតថា « អូ សិស្សទាំងនេះនឹងចង់បាន »—ហើយខ្ញុំបានមើលគាត់បង្រៀនម្ដង ហើយគាត់ចង់បង្រៀនដល់ទៅហាសិបប្រាំនាទី ទៅកាន់និស្សិត ប៊ី.វ៉ាយ.យូ-អៃដាហូ ទាំងនេះ ។
ហើយបន្ទាប់មកមានរឿងដ៏អស្ចារ្យបំផុតបានកើតឡើង ៖ និស្សិតបានចាប់ផ្តើមលើកដៃឡើង ទោះបីជាសំណួរមិនត្រូវបានឆ្លើយក៏ដោយ ពីព្រោះពួកគេនៅក្នុងថ្នាក់រៀននៃ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ-អៃដាហូ ជាកន្លែងដែលពួកគេត្រូវបានស្នើសុំឲ្យចូលរួមម្តងហើយម្តងទៀត ។ ពួកគេមិនអាចអង្គុយនៅទីនោះរយៈពេលហាសិបប្រាំនាទី ហើយស្តាប់តែការបង្រៀននេះបានទេ ។
ហើយនិស្សិតបានបន្តលើកដៃ ប៉ុន្តែនាងមិនបានហៅនរណាម្នាក់ឡើយ ។ ដូច្នេះ និស្សិតបានចាប់ផ្ដើមលើកដៃឡើង ហើយនិយាយតែម្ដង ហើយនាងបានគិតថា « តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះនិស្សិតនៅសាកលវិទ្យាល័យនេះ ? » ហើយនៅទីបំផុត ខ្ញុំបាននិយាយថា « ពួកគេធ្លាប់នឹងការចូលរួមផ្ដល់យោបល់ ។ អ្នកត្រូវតែអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេធ្វើវា ហើយមេរៀនរបស់អ្នកនឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅ ប៉ុន្តែអ្នកនឹងត្រូវកាត់បន្ថយមេរៀនមួយចំនួនរបស់អ្នក ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេធ្វើចឹងបាន » ។ ហើយនោះគឺជាគំរូនៃការផ្តល់ពេលវេលាដល់សិស្ស—ហើយខ្ញុំចូលចិត្តវិធីសាស្ត្រផ្ដល់ពេលវេលាឲ្យសិស្សរបស់ប្អូន វាពិតជារឿងដ៏សំខាន់ ។
ប្រហែលជាមានគ្រូបង្រៀនមួយចំនួន—ហើយខ្ញុំដឹងថាសូម្បីតែគ្រូបង្រៀនល្អ ចេះគិត និងគួរឲ្យស្រឡាញ់—នឹងនិយាយថា « លោកឯងឆ្កួតហើយ ។ ការធ្វើបែបនេះ—គឺលោកកំពុងសុំឲ្យយើងអនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាចូលរួមដោយសេរី » តើលោកដឹងទេ ? ហើយវាមានន័យថា « មនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយ ។ ហើយអ្នកដឹងទេ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត នឹងចាប់ដៃគូ ហើយចែកចាយការយល់ដឹងដ៏អស្ចារ្យរបស់អ្នកម្តងទៀត ។ ហើយយើងក៏មិនដឹងដែរថាតើមានអ្នកណារៀនដែរឬអត់នោះទេ » ។
ណេត តើប្អូនធ្វើយ៉ាងណាឲ្យប្រាកដ—ព្រោះវានឹងជាកំហុសមួយក្នុងការបកស្រាយរឿងដំបូងរបស់ខ្ញុំអំពីករណីសិក្សារបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំបានសរសេរ ថាប្រវត្តិនិងជំនាញរបស់ខ្ញុំមិនសំខាន់ ។ វាគឺជាការរាំងស្ទះ ព្រោះខ្ញុំមិនបានឲ្យសិស្សរៀនសូត្រ ។ ប៉ុន្តែវាគួរតែនាំយើងឲ្យសិក្សាស៊ីជម្រៅជាងនេះទៅទៀត ។ ខ្ញុំគួរតែប្រើភាពស៊ីជម្រៅនោះ ដើម្បីចូលទៅជ្រៅជាងអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន ប្រសិនបើខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយថា « អ្នកគ្រប់គ្នាចាប់ដៃគូគ្នា ហើយនោះជាអ្វីដែលយើងនឹងធ្វើនៅថ្ងៃនេះ » ។ តើប្អូនធ្វើដូចម្តេចដើម្បីប្រាកដថា ថ្នាក់រៀនមួយ-ដែលផ្តោតលើអ្នកចូលរួមមិនមានភាពរញ៉េរញ៉ៃ និងមានរចនាសម្ព័ន្ធ ហើយពិតជាកន្លែងនិយាយដោយសេរីសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ?
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ខ្ញុំគិត ដូចលោកបានលើកឡើងដែរ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ពេលខ្លះយើងជួបរឿងទាំងនេះ—ហើយលោកនិយាយថា « កុំបង្រៀន » ។ ដូច្នេះហើយ ពេលខ្លះយើងងាកទៅផ្លូវផ្សេងទៀត យើងគ្រាន់តែសួរសំណួរហើយទុកពេលឲ្យសិស្សឆ្លើយជាការស្រេច ។ លោកដឹងទេ នោះហើយជាអ្វីដែលកើតឡើងនៅក្នុងថ្នាក់ ។
ដូច្នេះ គាត់គ្រាន់តែប្រាប់យើងឲ្យនិយាយ ។ ហើយពេលខ្លះ វាងាយស្រួលក្នុងការឲ្យសិស្សនិយាយ ដូចជាការសួរថា តើមានអ្វីនៅលើមតិព័ត៌មានរបស់ប្អូន តើមានអ្វីកើតឡើង ? ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា វាបង្កើតឲ្យមានការពិភាក្សានេះ បើយើងកំពុងស្វែងរកភាពជាសិស្ស ។ លោកដឹងទេ ទាំងនេះគឺជាគ្រឹះ ។ យើងកំពុងស្វែងរកសិទ្ធិជ្រើសរើស ។
បន្ទាប់មក ដូចជាខាលីបាននិយាយ វាស្ថិតនៅក្នុងផែនការរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំត្រូវរៀបចំផែនការដោយមានគោលបំណង ។ ហើយដូចអ្វីដែលលោកបានលើកឡើងសំណួរដែលទាក់ទាញចំនួនបីដែលខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើខ្ញុំចាប់ផ្តើមរៀបចំផែនការដោយមានគោលបំណង ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនគ្រាន់តែចង់ឲ្យពួកគេនិយាយ ហើយខ្ញុំមិនគ្រាន់តែចង់ឲ្យពួកគេនិយាយអំពីបទគម្ពីរ ហើយខ្ញុំមិនគ្រាន់តែចង់ឲ្យពួកគេនិយាយអំពីសេចក្ដីពិតប៉ុណ្ណោះទេ ។ វាត្រូវតែមានផែនការ និងគោលបំណងមួយ ។
ដូច្នេះហើយ នៅក្នុង « ការពង្រឹងការអប់រំខាងសាសនា » វានិយាយអំពី យើងចង់ឲ្យពួកគេដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅ និងមានអារម្មណ៍កាន់តែស៊ីជម្រៅ ព្រមទាំងដើម្បីធ្វើ និងកាន់តែប្រសើរឡើង ។ ដូច្នេះហើយ ដូចខាលីបាននិយាយ ការណ៍នោះនឹងតម្រូវឲ្យខ្ញុំធ្វើផែនការមួយចំនួន ប្រហែលជាខ្ញុំមានសំណួរគ្រឹះចំនួនបី ដែលយើងមិនគ្រាន់តែនឹងនិយាយអំពីអ្វីៗនោះទេ ដូចដែលជេនេតបាននិយាយថា យើងចូលទៅ — នេះគឺជាបញ្ហា ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំអាចត្រូវណែនាំវា—តើយើងយល់ស្របថា យើងមានបញ្ហាដែរទេ ។ ដូចប្រធាន ណិលសុន បានមានប្រសាសន៍ថា យើងទាំងអស់គ្នានឹងស្លាប់ ។ យើងទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវកាត់សេចក្ដី ។ យើងទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវរស់ឡើងវិញ ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបញ្ជាក់ពីចំណុចនោះ រួចយើងចូលទៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ។ នោះគឺជាដំណើរការ ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានបង្កើតសំណួរមួយថា « តើយើងនឹងដោះស្រាយបញ្ហានេះដោយរបៀបណា ? ចប់ហើយ យើងទាំងអស់គ្នានឹងស្លាប់ » ។ យើងទៅកាន់ព្រះគម្ពីរដើម្បីស្វែងរកចម្លើយ ។ អ្មកដឹងហើយនោះគឺជាផ្នែកដំណើរការ ។
ដូច្នេះខ្ញុំគិតថា—ខ្ញុំកំពុងដឹង និងយល់—ឥឡូវនេះខ្ញុំកំពុងមានអារម្មណ៍អ្វីមួយ ។ ប៉ុន្តែក្រោយមកវាត្រូវតែទៅដល់ដៃរបស់ពួកគេ ជាកន្លែងដែលយើងចាប់ផ្ដើមអនុវត្ត ។ ពេលនោះហើយ ដែលយើងត្រូវសួរ សំណួរដែលគួរឲ្យទាក់ទាញ ៖ តើបញ្ហារបស់យើងគឺជាអ្វី ? តើយើងដោះស្រាយវាដោយរបៀបណា ? ហើយតើអ្នកនឹងធ្វើយ៉ាងណាចំពោះវា ? ប្រសិនបើខ្ញុំរៀបចំផែនការ ពង្រាងសំណួរ និងមើលរឿងនានា មិនថាយើងកំពុងនិយាយអំពីកែងដៃ ឬការលេងព្យាណូ ឬបាល់បោះនោះទេ គ្រូបង្រៀនម្នាក់មិនគ្រាន់តែនិយាយថា « មែនហើយ ហាត់ព្យាណូ ឬមើលខ្ញុំបោះបាល់ចូលកន្ត្រកនោះទេ ។ យើងជឿ—ប៊ី.វ៉ាយ.យូ–អៃដាហូ—បេសកកម្មរបស់យើងគឺការស្ថាបនាសិស្ស ការអភិវឌ្ឍសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ នោះមានន័យថា ការអនុវត្ត ។
ដូច្នេះហើយ នៅក្នុងថ្នាក់របស់ខ្ញុំ វាត្រូវតែមានការអនុវត្ត ដូច្នេះនៅពេលដែលឱកាសមកដល់ ពួកគេអាចធ្វើជាសិស្សនៅខាងក្រៅសាលាបាន ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំចូលចិត្តអ្វីដែលប្អូនបាននិយាយ សំឡេងរំខាន ការជជែកគ្នា មនុស្សនិយាយមិនស្មើនឹងការរៀនសូត្រស៊ីជម្រៅនោះទេ ។
ហើយប្អូនបាននិយាយរឿងពីរបី ។ ប្អូនដឹងទេ សំណួរដែលយើងសួរ តើវាជាសំណួរត្រឹមត្រូវឬជាសំណួរដែលធ្វើឲ្យស៊ីជម្រៅ ? តើប្អូនធ្លាប់បានអនុវត្តមុនដើម្បីធ្វើឲ្យសំណួរនោះកាន់តែស៊ីជម្រៅជាងនេះទេ ? ប្អូនបាននិយាយអំពីបញ្ហា ។ វិធីដែលយើងរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធនៃថ្នាក់ជុំវិញបញ្ហាជាក់លាក់មួយ ។ ខ្ញុំគិតថា យើងអាចធ្វើកិច្ចការនោះកាន់តែស៊ីជម្រៅបាន ។
តើមានគំនិតផ្សេងទៀតអំពីការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធ និងការរៀនសូត្រឲ្យស៊ីជម្រៅដែរទេ ? ដូច្នេះ យើងមិនត្រឹមតែមានការចូលរួមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែយើងមានមនុស្សគិត និងអនុវត្តសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេ និងចូលទៅកាន់តែស៊ីជម្រៅ ។
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ អ្វីមួយដែលលោកបាននិយាយមកខ្ញុំ វាគឺជារឿងមួយដែលមនុស្សម្នាក់ពិបាកទទួលយក ថាវិធីសាស្ត្រនៃការបង្រៀននេះមិនមានប្រយោជន៍ ។ យើងនឹងត្រូវកាត់ចោលនូវរឿងមួយចំនួន ។ យើងនឹងបាត់បង់ពេលវេលាដ៏មានតម្លៃដែលយើងឃើញ ។ ដូចលោកបាននិយាយ ពេលខ្លះយើងចង់ធ្វើជាអ្នកនិយាយ និងប្រើប្រាស់ពេលវេលានោះ ប៉ុន្តែយើងនឹងត្រូវលះបង់វាសម្រាប់អ្វីមួយដែលធំជាងនេះ ៖ បទពិសោធន៍នៃការរៀនសូត្រស៊ីជម្រៅនេះ ។ ដូច្នេះ វាប្រហែលជាមិនមានប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែវាពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពជាង ។ ហើយខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើយើងអាចផ្លាស់ប្តូរវានៅក្នុងខួរក្បាលរបស់យើង ខ្ញុំគិតថា វានឹងងាយស្រួលសម្រាប់ពួកយើងដើម្បីធ្វើការផ្លាស់ប្ដូរនោះ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងទាញយកខ្លឹមសារមួយចំនួនដែលត្រូវរៀនក្នុងថ្នាក់មកវិញ។ ហើយខ្ញុំនឹងចូលកាន់តែជ្រៅ ហើយវាអាចនឹងរញ៉េរញ៉ៃ ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងបន្តធ្វើឲ្យវាស៊ីជម្រៅ ក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀន ។
ខ្ញុំចាំពេលយើងបង្កើតការរៀនតាមអនឡាញនៅ ប៊ី.វ៉ាយ.យូ–អៃដាហូ ។ វាមិនមែនជាបងប្រុស បូឡីងប្រ៊ូក ទេ—ខ្ញុំនឹងមិននិយាយថា អ្នកណានិយាយរឿងនេះមកខ្ញុំទេ—ប៉ុន្តែពួកគេបាននិយាយថា « ប្រធាន ហ្គីលប៊ឺត ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនថតខ្ញុំនិយាយហើយថតការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ហើយយើងអាចដាក់តាមអនឡាញហើយពួកគេគ្រាន់តែមើលវាទៅ ? » ហើយខ្ញុំបាននិយាយថា « នោះមិនមែនជារបៀបដែលយើងនឹងធ្វើរឿងនេះទេ » ។
ហើយវាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ប្រសិនបើអ្វីៗទាំងអស់ដែលយើងធ្វើគឺគ្រាន់តែនិយាយជាឯកតោភាគី យើងគ្រាន់តែថត ហើយមើលវាបាន ។ យើងគ្រាន់តែអាចធ្វើនូវអ្វីដែលសាស្រ្តាចារ្យនោះបាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំ គឺថតការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ហើយក្រោយមកពួកគេមិនចាំបាច់មកថ្នាក់រៀនទេ ព្រោះពួកគេពិតជាមិនបានធ្វើអ្វីនៅក្នុងថ្នាក់ក្រៅពីការស្តាប់នោះទេ ។ ហើយយើងអាចដាក់រឿងទាំងនោះទៅក្នុងឯកសារសម្រាប់ការអានជាមុន ។ មែនទេ ? ដូច្នេះហើយ មានវិធីផ្សេងទៀតដែលជួយប្អូនធ្វើឲ្យការសិក្សាកាន់តែស៊ីជម្រៅនៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់ប្អូន ដែលវាមិនគ្រាន់តែជាការនិយាយប៉ុណ្ណោះទេ ។
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ើត ខ្ញុំចូលចិត្តអ្វីដែលលោកបាននិយាយ ខ្ញុំបានគិតអំពីវិធីដ៏អស្ចារ្យ—ដែលយើងរកបាននៅក្នុងគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា « ឲ្យទាំងអស់បានស្អាងឡើងទាំងអស់គ្នា » ។ ហើយការណែនាំនេះថា ឲ្យទាំងអស់គ្នាធ្វើជាគ្រូបង្រៀនក្នុងថ្នាក់រៀន ។
ហើយខ្ញុំគិតថា ចន យើងត្រូវមករកការរៀបចំនោះ ដោយជឿថា ដូចដែលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានបំភ្លឺថាមានសេចក្តីពិតជាមូលដ្ឋានដែលយើងកំពុងព្យាយាមបង្រៀននៅក្នុងថ្នាក់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ។ មាននូវសេចក្ដីពិតដែលខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅ ។ ហើយខ្ញុំក៏ទទួលស្គាល់ផងដែរនូវការបំផុសគំនិតរបស់លោកត្រូវបានសាយភាយពេញពួកគេ ហើយយើងត្រូវការសេចក្តីពិតនោះរួមគ្នា ដើម្បីត្រូវបានស្អាងដោយសេចក្ដីពិតដែលខ្ញុំកំពុងព្យាយាមជួយចាក់គ្រឹះសម្រាប់មេរៀនរបស់យើង ។
ដូច្នេះហើយខ្ញុំគិតថា វាត្រឡប់មកសំណួរដែលជួយណែនាំពីសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការទទួលវិវរណៈអំពីប្រធានបទជាក់លាក់នោះ ហើយចែកចាយនៅក្នុងថ្នាក់ ។ ការណ៍នោះតម្រូវឲ្យមានការរៀបចំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសំណួរដែលត្រូវបានសួរនៅក្នុងការរៀបចំរបស់ពួកគេ ។ ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំគិតថា ពួកគេអាចដកពិសោធអត្ថន័យនៃការស្អាងទាំងអស់គ្នា—ដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើវាដោយខ្លួនឯងបាន ។ ខ្ញុំមិនអាចបង្រៀនបងប្អូនពីអ្វីដែលបងប្អូនត្រូវដឹងអំពីសេចក្ដីពិតនេះដោយខ្លួនឯងបានទេ ។ ដោយសារសេចក្ដីពិតត្រូវបានសាយភាយនៅទីនេះ តាមរយៈវិវរណៈក្នុងចំណោមពួកយើងទាំងអស់គ្នាជុំវិញគំនិតដ៏មានឥទ្ធិពលនេះ ។
ដូច្នេះ ខ្ញុំកំពុងពង្រឹងនៅលើសេចក្ដីពិតទាំងនោះ ហើយក៏ទទួលស្គាល់ថាព្រះវិញ្ញាណកំពុងបង្រៀនពួកគេអំពីគោលការណ៍នោះផងដែរ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ វាល្អខ្លាំងណាស់ ។ ខ្ញុំនឹងសុំបងប្អូនទាំងអស់គ្នាឲ្យបន្តជញ្ជឹងគិតពីសំណួរនេះ ហើយប្រើប្រាស់វា—មិនថាវានៅក្នុងការប្រជុំនាយកដ្ឋានរបស់បងប្អូន ឬនៅក្នុងការប្រជុំនៅក្នុងការបម្រើនោះទេ—ប៉ុន្តែតើយើងធ្វើដូចម្តេចដើម្បីប្រាកដថាការរៀនសូត្រដែលផ្តោតលើអ្នកចូលរួមគឺជាការរៀនសូត្រដែលស៊ីជម្រៅដោយរបៀបណា ? តើខ្ញុំរៀបចំថ្នាក់រៀនដោយរបៀបណា ដើម្បីឲ្យសិស្សចូលរួម ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងជំរុញពួកគេឲ្យកាន់តែស៊ីជម្រៅ ?
ហើយយើងបានឮឧទាហរណ៍មួយចំនួននៅទីនេះអំពីសំណួរ និងបញ្ហាសំណួរដែលមានភាពស៊ីជម្រៅ—ដែលត្រូវបានបង្ហាញដល់ថ្នាក់ ។ ខ្ញុំគិតថាពាក្យប្រៀបប្រដូចមួយគឺជាឧទាហរណ៍ដ៏ល្អមួយនៃរឿងនោះ ព្រោះបងប្អូនត្រូវចូលមកនិយាយថា « តើវាពិតជាមានន័យយ៉ាងណា ? ប៉ុន្តែយើងនឹងមិនមានសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើវាក្នុងការប្រជុំដ៏ធំនេះទេ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំសង្ឃឹមថា នេះជាអ្វីដែលបងប្អូនទាំងអស់គ្នានឹងធ្វើ ។ ពិតណាស់ដោយសារយើងចង់ឲ្យបងប្អូនបង្កើនការរៀនសូត្រដោយអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សចូលរួម ។ ប៉ុន្តែយើងមិនចង់ឲ្យវាមានភាពច្របូកច្របល់ និងការឆ្លើយតបរហ័សនោះទេ ។
ហើយយើងសូមអញ្ជើញបងប្អូនឲ្យមើលវិធីដែលបងប្អូនអាចធ្វើឲ្យការសិក្សាក្នុងថ្នាក់រៀនកាន់តែស៊ីជម្រៅដោយការទៅឲ្យលើសពីការឆ្លើយតបដំបូងនៅក្នុងថ្នាក់រៀន ។ ចន ប្អូនបានលើកឡើងនៅក្នុងការពិភាក្សាពីមុនរបស់យើងនូវវិធីមួយដែលប្អូនស្រី មឺរីល បាននិយាយថា ៖ ផ្តល់កន្លែងដល់ពួកគេ ។ បង្កើត—កន្លែង—ដើម្បីធ្វើឲ្យរឿងនេះកើតឡើង ។ ហើយប្អូនបាននិយាយថាវិធីមួយក្នុងចំណោមវិធីបង្កើតកន្លែងគឺការអនុញ្ញាតឲ្យពួកគេសួរសំណួរផ្ទាល់ខ្លួន ។
តើប្អូនអាចប្រាប់យើងបន្ថែមទៀត—អំពីចំណុចនោះបានទេ ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ បាទ ! ខ្ញុំចង់និយាយថា យើងកំពុងនិយាយអំពីការរៀបចំសំណួររបស់យើង ដែលខ្ញុំគិតថា វាគឺជាកិច្ចការល្អណាស់ ។
បទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ៖ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំគឺជាគ្រូបង្រៀនវ័យក្មេងម្នាក់ដែលគ្មានបទពិសោធន៍បង្រៀនអំពីច្បាប់ព្រហ្មចារីយភាពទេ ។ ហើយខ្ញុំគិតថាវាជាមេរៀនដ៏អស្ចារ្យមួយ ។ ហេតុអ្វីវាសំខាន់ម្ល៉េះ ? តើយើងអាចរស់នៅតាមច្បាប់ព្រហ្មចារីយភាពដោយរបៀបណា ? ហើយនៅទីបំផុត នៅពេលខ្ញុំទុកពេលខ្លះឲ្យមានការសួរសំណួរមានសិស្សម្នាក់បានលើកដៃឡើង ហើយនាងនិយាយថា « បងប្រុស ហ៊ីលតុន ចុះបើមនុស្សម្នាក់បានបំពានលើច្បាប់ព្រហ្មចារីយភាពវិញ ? តើពួកគេនៅតែមានសង្ឃឹមដែរទេ ? ហើយខ្ញុំពិតជាខ្មាស់អៀនខ្លាំងណាស់ក្នុងការនិយាយថា តាមរយៈការខ្វះបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនម្នាក់ ខ្ញុំមិនបានគ្រោងនិយាយអំពីសំណួរនោះទេ ប៉ុន្តែវាពិតជាសំណួរសំខាន់បំផុតមួយដែលយើងអាចនិយាយអំពីវានៅថ្ងៃនោះ ។
ដូច្នេះហើយ ដោយសារយើងបង្កើតកន្លែងសម្រាប់សំណួររបស់នាង ការសិក្សាកាន់តែស៊ីជម្រៅមួយចំនួនបានកើតឡើង ។ ហើយសូម្បីតែឥឡូវនេះ ក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនដែលមានបទពិសោធន៍ជាងមុន ខ្ញុំបានរៀបចំការណ៍នោះជាមុន ។ ប៉ុន្តែសូម្បីតែគ្រូបង្រៀនដែលមានបទពិសោធន៍ច្រើនបំផុតក្ដី ក៏មិនអាចគិតទុកជាមុនបានដែរ នូវរាល់បទពិសោធន៍ដែលសិស្សកំពុងនាំយកមកថ្នាក់រៀន ។ ដូច្នេះ យើងត្រូវតែផ្អាកពេលខ្លះ ហើយនិយាយ ៖
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ តើវាមកពីណា ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ « គិតមួយភ្លែត ។ តើអ្នកមានសំណួរអ្វីខ្លះ ? »
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ចំពោះប្អូន តើការណ៍នេះនៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់ប្អូនមានលក្ខណៈបែបណាទៅ ? តើនៅពេលណា ប្អូននឹងធ្វើដូចនេះ ? តើវាត្រឹមត្រូវទេ ? តើវាមានជាដំណាក់កាលទេ ? តើវាកើតឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀតដែរទេ ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ ខ្ញុំគិតថាមានវិធីផ្សេងៗជាច្រើនក្នុងការធ្វើវា ។ ពេលខ្លះ ប្រសិនបើខ្ញុំចង់មានភាពសប្បាយបន្តិច យើងនឹងបើក Google Doc នៅលើអេក្រង់ និងលេខកូដ QR ។ សូមវាយបញ្ចូលសំណួររបស់ប្អូនដោយអនាមិក ។ ប៉ុន្តែជារឿយៗ វាសាមញ្ញដោយគ្រាន់តែផ្អាក ហើយអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សសរសេរ ។
ព្រោះបើខ្ញុំនិយាយថា « តើប្អូនមានសំណួរអ្វីខ្លះ ? » ៥ វិនាទី ។ គ្មានសំណួរសោះ ។ តោះយើងបន្តទៅមុខទៀត ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយថា « ចូរយើងចំណាយពេលសាមសិបវិនាទី សូមគិត ។ តើយើងបានពិភាក្សាគ្នាអំពីអ្វីខ្លះ ? តើប្អូនមានសំណួរអ្វីខ្លះទាំងមកពីព្រះគម្ពីរ ឬរបៀបដែលវាអនុវត្តចំពោះជីវិតរបស់ប្អូន ? ហើយបន្ទាប់មក ប្រហែលជាពេលខ្លះ ជាជាងខ្ញុំឆ្លើយសំណួរ យើងនឹងនិយាយថា សូមសួរអ្នកអង្គុយក្បែរប្អូននូវសំណួរមួយហើយអនុញ្ញាតពួកគេឆ្លើយសំណួរនោះ ។
មានវិធីជាច្រើនដែលវាអាចជួយយើងទៅកាន់កម្រិតមួយដែលកាន់តែស៊ីជម្រៅ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ នោះពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ! យើងនឹងពិភាក្សាប្រធានបទចុងក្រោយ ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងបិទការពិភាក្សានេះជាមួយនឹងការអញ្ជើញ និងការតាមដានមួយចំនួន ។
ការត្រៀមខ្លួនសម្រាប់បទពិសោធន៍សិក្សាមួយ បន្ទាប់មកការមានឱកាសចែកចាយអ្វីដែលបងប្អូនកំពុងរៀន—ទាំងនេះគឺជាឱកាសដើម្បីទទួលខុសត្រូវក្នុងការរៀនសូត្រ ។
វិធីទីបីដែលបានពិភាក្សានៅក្នុងផ្នែកនោះ ដែលយើងបានសុំឲ្យបងប្អូនអាននៅក្នុង ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ គឺត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សមានឱកាសអនុវត្តការសិក្សានោះ នៅពេលពួកគេចាកចេញពីថ្នាក់របស់បងប្អូន ។ ហើយតើបងប្អូនរាល់គ្នាធ្វើបែបនេះតាមរបៀបណាខ្លះ ? ពេលបងប្អូនឈានដល់ចុងបញ្ចប់នៃមេរៀន តើបងប្អូនធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីសង្ឃឹមថាបងប្អូននឹងអនុវត្តមេរៀននោះហួសពីអ្វីដែលបានរៀននៅថ្ងៃនោះ ឬការពិភាក្សានោះ ?
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ តើខ្ញុំអាចកែប្រែវាបន្តិចបានទេ ? នៅពេលខ្ញុំបានពិចារណា ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីមួយស្រដៀងគ្នានេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជារំភើបនៅឆ្នាំក្រោយដើម្បីសាកល្បងវា ។
យើងបាននិយាយអំពីការរៀបចំ ហើយអ្វីដែលយើងបាននិយាយជាច្រើនគឺការសិក្សាប្លុកនេះជាមុន ។ ចុះបើការអនុវត្តគឺជាការរៀបចំវិញនោះ ? ចុះបើបងប្អូនបានដឹងមុនថាក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ទៀតបងប្អូននឹងមានមេរៀនមួយអំពីការតមអាហារ ហើយបងប្អូនបានចំណាយពេលប្រាំនាទីចេញពីថ្នាក់មួយ ពីរបីសប្ដាហ៍មុនដើម្បីពិភាក្សាអំពីរឿងមួយចំនួនដែលធ្វើឲ្យសិស្សទាំងនោះឈឺចាប់នៅក្នុងចិត្ត ។ ហើយបន្ទាប់មកអ្នកបានអញ្ជើញពួកគេថា « តើប្អូននឹងចំណាយពេលមួយថ្ងៃក្នុងសប្តាហ៍ក្រោយដើម្បីតមអាហារអំពីរឿងនេះបានទេ ? »
ហើយបន្ទាប់មក នៅពេលបងប្អូនបង្រៀនអំពីការតមអាហារ ពួកគេបានមានបទពិសោធន៍ទាំងនោះរួចហើយ ។ តើពួកគេទំនងជានឹងចូលរួមចែកចាយនៅក្នុងថ្នាក់ច្រើនប៉ុនណា ? ហើយបន្ទាប់មកតើពួកគេទំនងជានឹងធ្វើវាម្តងទៀតក្រោយពីមេរៀននោះច្រើនប៉ុនណា ? ដោយសារពួកគេបានឃើញវាចេញពីបទពិសោធន៍របស់ខ្លួន ប៉ុន្តែពួកគេក៏បានចែកចាយ និងថ្លែងទីបន្ទាល់ផងដែរ ។
ហើយដូចដែលប្អូនបាននិយាយចឹង ទីបន្ទាល់ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងការចែកចាយ ។ ហើយខ្ញុំគិតថា វានឹងបង្កើនលទ្ធភាពរបស់ពួកគេនៅក្នុងការអនុវត្តនៅពេលក្រោយ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំគិតថា ការអនុវត្តនេះអាចធ្វើជាផ្នែកមួយនៃការរៀបចំ ។
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ចាស វាមិនដំណើរការល្អឥតខ្ចោះគ្រប់គោលការណ៍ទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាយើងអាចអនុវត្តវាតាមរបៀបជាច្រើន ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ មានគំនិតអ្វីផ្សេងទៀតទេ ?
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ គំនិតមួយទៀតគឺ—ខ្ញុំថាលោកលើកឡើងពីមុនហើយ ណេត—ការតាមដាន ។ ដូច្នេះ វានឹងតម្រូវឲ្យបែងចែកពេលវេលាក្នុងថ្នាក់បន្តិចទៀតដើម្បីនិយាយថា « ក្នុងមេរៀនមុនរបស់យើង យើងបាននិយាយអំពីការអញ្ជើញនេះ ។ តើប្អូនបានធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីអនុវត្តតាមការអញ្ជើញនេះ ? »
ហើយបើខ្ញុំតែងតែផ្ដល់ការអញ្ជើញ ប៉ុន្តែមិនដែលធ្វើការតាមដានទេ នោះវាដូចជាអ្វីដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ចឹង ។ ប្រសិនបើខ្ញុំសួរសំណួរមួយ ហើយបន្ទាប់មកផ្តល់ចម្លើយនោះសិស្សដឹងយ៉ាងឆាប់រហ័សថា « អូ! គាត់ពិតជាមិនខ្វល់ទេ » ។ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំធ្វើការតាមដានឲ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននៅពេលចាប់ផ្តើមថ្នាក់ថា « អេ៎ យើងបាននិយាយអំពីការតមអាហារ » ឬ « យើងបាននិយាយអំពីគោលការណ៍នេះ » សិស្សនឹងចាប់ផ្តើមដឹងថា អូ ! វាមានសារៈសំខាន់ ។ វាសំខាន់ណាស់ » ។
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ខ្ញុំនៅតែគិតអំពីរឿងនេះ ។ ដូច្នេះហើយ ប្រហែលជាវាអាចជាការអញ្ជើញមួយ ។ តើពួកយើងអាចឲ្យកិច្ចការផ្ទះបានឬទេ ?
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ សូមអញ្ជើញ ។
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ដូច្នេះ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា យើងនឹងផ្ដល់ការអញ្ជើញមួយចំនួន ។ វាបានកើតឡើងកាលពីយប់មិញ ។ អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន—ហើយខ្ញុំគិតថា បានប្រើពាក្យ—ភាពជាម្ចាស់ បួន ឬប្រាំដង ។ លោក [ អែលឌើរ ហ្គីប៊ឺត ] បានប្រើពាក្យ ភាពជាម្ចាស់ ។
ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅសិក្សាពាក្យនេះវិញ ។ នៅក្នុង « អញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ » វានិយាយអំពី ការធ្វើជាម្ចាស់ ។ ដូច្នេះនេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំបានព្យាយាមស្វែងយល់ ។ ដូច្នេះហើយ មាននូវការចាត់តាំង ៖ តើអ្វីជាទំនាក់ទំនងរវាងភាពជាសិស្ស និងភាពជាម្ចាស់ ហើយហេតុអ្វី ?
ហើយនៅចុងបញ្ចប់ អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ប្រហែលជាលោកអាចមានប្រសាសន៍អំពីរឿងនោះ—ហេតុអ្វីពាក្យទាំងនោះនៅតែលេចចេញមកដដែលៗ ? នោះបើខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេធ្វើជាសិស្ស—ប្រហែលជាការបម្រើ—នោះជាសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់យើង ។ ព្រះប្រទានអំណោយទាននេះដល់យើង ។ ភាពជាសិស្សជាអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើជាមួយនឹងអំណោយទាននោះ ។ យើងចូលចិត្តធ្វើជាម្ចាស់របស់រឿងមួយ ។ យើងចង់ធ្វើជាម្ចាស់ឡានរបស់យើង ។ យើងចង់ធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះរបស់យើង ។ ហើយភាពជាម្ចាស់សម្រាប់ហេតុផលមួយណានោះ បន្តមកជាមួយនឹងភាពជាសិស្ស ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ហើយវាចេញមកពីព្យាការីនៅក្នុងសម្រង់ប្រសាស៍នោះ ប្រធាន—ឬថា អែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានដកស្រង់ចេញពី « Choices for Eternity » ។ ប្រធាន ណិលសុន មានប្រសាសន៍ថា « ខ្ញុំសូមអង្វរបងប្អូនឲ្យទទួលខុសត្រូវលើទីបន្ទាល់របស់បងប្អូន ខិតខំដើម្បីមានទីបន្ទាល់ ធ្វើជាម្ចាស់នៅលើទីបន្ទាល់ ចិញ្ចឹមបីបាច់ទីបន្ទាល់ ដើម្បីឲ្យទីបន្ទាល់រីកចម្រើន » ។ ប៉ុន្តែវាត្រឹមត្រូវ—លោកកំពុងអង្វរយើង និងយុវវ័យទាំងអស់របស់យើងឲ្យធ្វើជាម្ចាស់លើទីបន្ទាល់របស់ពួកគេ ។
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ហើយខ្ញុំគិតថា—តើខ្ញុំអាចបន្ថែមបានទេ ?
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ សូមអញ្ជើញ ។
បងប្រុស ណេត ភីធឺសុន ៖ ខ្ញុំគិតថានោះគឺជាអ្វីដែលយើងចង់ឲ្យពួកគេធ្វើបន្ទាប់ពី នោះឬ ? ដើម្បីឲ្យពួកគេមករៀនហើយពួកគេអនុវត្តភាពជាសិស្ស ប៉ុន្តែក្រោយមកខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេធ្វើជាម្ចាស់លើវា ពីព្រោះខ្ញុំមិននៅជាមួយពួកគេនៅក្នុងការសម្ភាសន៍ទទួលប័ណ្ណចូលព្រះវិហារបរិសុទ្ធនោះទេ ។ ខ្ញុំមិននៅជាមួយពួកគេ នៅពេលពួកគេត្រូវបានល្បួងនោះទេ ។ ខ្ញុំមិននៅជាមួយពួកគេ នៅពេលពួកគេត្រូវបានសាកល្បងនោះទេ ។
ប៉ុន្តែបើពួកគេជាម្ចាស់លើសេចក្តីពិត ហើយពួកគេជាម្ចាស់លើភាពជាសិស្ស ហើយពួកគេជាម្ចាស់លើសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេ ខ្ញុំគិតថាវាមានអ្វីមួយ—ហើយខ្ញុំមិនអាចយល់បាននោះទេ ប៉ុន្តែវាជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់សិក្សា —បើពួកគេអាចធ្វើជាម្ចាស់លើសេចក្តីពិតនៅពេលដែលពួកគេចេញពីថ្នាក់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំគិតថា—វាជាអ្វីដែលលោកកំពុងសុំឲ្យយើងធ្វើគឺខ្ញុំត្រូវធ្វើជាម្ចាស់ ។ ខ្ញុំត្រូវតែមានវា ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ខ្ញុំញញឹម ពីព្រោះខ្ញុំកំពុងស្តាប់លោកចែកចាយពីរឿងនេះ—ថាយើងនឹងមិននៅជាមួយពួកគេនៅក្នុងជម្រើសជីវិតទាំងអស់នេះនោះទេ ។ ខ្ញុំចងចាំនៅក្នុងតំបន់កណ្ដាលទីក្រុងបូស្តុនរបស់ខ្ញុំកាលពីយុវវ័យ ដែលគ្រប់គ្នានិយាយលេងនៅយប់មួយ ៖ « មែនហើយ រាល់ពេលខ្ញុំចង់ធ្វើរឿងមិនល្អមួយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថារូបភាពរបស់ក្លាកកំពុងអង្គុយនៅលើស្មារបស់ខ្ញុំ ដោយនិយាយថា ‹ ឯងមិនគួរធ្វើវានោះទេ › » ។ មែនហើយ គាត់ត្រូវតែធ្វើវា ដោយសារគាត់ចង់ធ្វើវា មិនមែនដោយសារគាត់ស្រមៃឃើញរូបភាពរបស់សាស្ត្រាចារ្យ ឬអ្នកដឹកនាំក្រុមយុវជនរបស់គាត់ ប្រាប់គាត់មិនឲ្យធ្វើវានោះទេ ។
យើងនឹងធ្វើអ្វីមួយដែលយើងមិនបានរៀបចំថាធ្វើវា ប៉ុន្តែ ចន បានផ្ដល់យោបល់ថាទុកពេលឲ្យសួរសំណួរ ។ ខ្ញុំប្រាកដថា បងប្អូនមួយចំនួននិយាយថា « អូ! ចប់ហើយ ខ្ញុំត្រូវធ្វើការរៀបចំខ្លួនសម្រាប់ដាក់កិច្ចការផ្ទះពីមុនបង្រៀនថ្នាក់នីមួយៗ ។ ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំត្រូវទាក់ទងសិស្ស ? ខ្ញុំត្រូវតែមានសំណួរទាំងអស់នេះ ហើយឥឡូវនេះ យើងត្រូវសិក្សាឲ្យស៊ីជម្រៅនៅក្នុងថ្នាក់ ។ ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំត្រូវអនុវត្តទៀតឬ ? » ហើយខ្ញុំប្រាកដថាបងប្អូនមួយចំនួននឹងនិយាយថា « អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត ខ្ញុំបង្រៀននៅថ្ងៃពុធម្ដងទៀត ហើយខ្ញុំបង្រៀននៅសប្ដាហ៍ក្រោយ ហើយខ្ញុំបង្រៀននៅសប្ដាហ៍ក្រោយទៀត ។ តើយើងធ្វើកិច្ចការនេះបានដោយរបៀបណា ? » ហើយខ្ញុំប្រាកដថាបងប្អូនជាច្រើនមានសំណួរសម្រាប់ក្រុមពិភាក្សានេះ ។
ខ្ញុំចង់ចំណាយពេលពីរបីនាទី ហើយអនុញ្ញាតឲ្យបងប្អូនសួរក្រុមពិភាក្សានេះ នូវសំណួរមួយចំនួនដែលខ្ញុំមិនអាចយកមកក្នុងការពិភាក្សាបាន ។ ដូច្នេះ បើបងប្អូនមានចម្ងល់ដែលបងប្អូនបានគិតនៅពេលយើងពិភាក្សា នោះសូមក្រោកឈរ ហើយសួរដល់ក្រុមពិភាក្សានេះ ។
ខ្ញុំមើលមិនសូវឃើញទេនៅខាងក្រោយនោះ ។ សូមប្រាប់ឈ្មោះរបស់ប្អូនផង ។
បងស្រីទី ១២ ( ហ្វេត ស្ពេនសឺ ) ៖ ជម្រាប់សួរ ខ្ញុំឈ្មោះ ហ្វេត ស្ពេនសឺ ។ ខ្ញុំចង់ដឹងពីរបៀបដែលបងប្អូនជាក្រុមពិភាក្សារៀបចំខុសគ្នាយ៉ាងណា នៅពេលបងប្អូនដឹងថាត្រូវរំពឹងឲ្យចែកចាយនោះ ។
បងស្រី ខាលី មឺរីល ៖ ពេលវេលាច្រើន ។
ខ្ញុំគិតថា អែលឌើរ ហ្គីលប៊ឺត បានលើកឡើងអំពីរឿងនេះនៅក្នុង « អំណាចគឺមាននៅក្នុងខ្លួនពួកគេ » ។ បើសិស្សដឹងថា ពួកគេនឹងត្រូវរំពឹងឲ្យចែកចាយ នោះពួកគេនឹងទទួលយកទំនួលខុសត្រូវ ។ ពួកគេនឹងទទួលយកការទទួលខុសត្រូវនោះ ហើយធ្វើវា ។ ហើយនោះគឺជាអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំពីព្រោះខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវបានរំពឹងឲ្យចែកចាយ ។
ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមវិធីសាស្រ្តដ៏រាបទាបនៃអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវដឹង ដើម្បីខ្ញុំអាចចែកចាយវាបាន ។ ហើយខ្ញុំបានរៀនថា នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់ឲ្យសិស្សខ្ញុំដកពិសោធ ។ ខ្ញុំចង់ឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍នេះថា « នៅពេលខ្ញុំទៅរៀននៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនអាចគ្រាន់តែអង្គុយនៅទីនោះទេ ។ ខ្ញុំនឹងចែកចាយ—នឹងមានពេលមួយដែលខ្ញុំនឹងត្រូវបានតម្រូវឲ្យចែកចាយ ហើយខ្ញុំចង់មានអ្វីមួយដើម្បីចែកចាយ » ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ អរគុណ ! មានសំណួរផ្សេងទៀតឬទេ?
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ ខ្ញុំមានគំនិតមួយទាក់ទងនឹងសំណួររបស់លោក ។ ខ្ញុំគិតអំពីរបៀបដែលខ្ញុំអាចទទួលអារម្មណ៍ថា ព្រះអម្ចាស់ចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើជាគ្រូបង្រៀនដែលកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពហើយកាន់តែអាចលើកទឹកចិត្ត និងធ្វើឲ្យសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់ពួកគេកាន់តែសកម្មឡើងវិញ ។
អ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំបានគិតអំពីមិត្តរួមការងារម្នាក់ដែលមានសិស្សចូលរៀននៅដើមឆមាស សូមចំណាយពេលសាមសិបនាទី ហើយស្ដាប់ព្រះវិញ្ញាណដឹកនាំពួកគេនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវការ ។ ហើយរួចមកដាក់គោលដៅដែលពួកគេអាចធ្វើបានតាមរយៈថ្នាក់នោះ ដោយខិតខំរៀន និងស្វែងយល់ ។
ដូច្នេះ ខ្ញុំគិតអំពីក្រុមពិភាក្សានេះគឺដូចជា ព្រះអម្ចាស់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ។ ទ្រង់ចង់ជួយខ្ញុំធ្វើជាគ្រូបង្រៀនដែលកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពជាងនេះ ។ ទ្រង់ចង់ប្រទានពរដល់សិស្សទាំងនោះ ។ ហើយវាជាអភ័យឯកសិទ្ធិមួយដែលទ្រង់នឹងផ្តល់ឱកាសឲ្យខ្ញុំគិត និងសិក្សាអំពីរឿងនេះ ។ ដូច្នេះ នៅចុងបញ្ចប់ ខ្ញុំអាចធ្វើសកម្មភាពតាមរបៀបផ្សេង ។ ហើយខ្ញុំចង់ឲ្យសិស្សខ្ញុំមានបទពិសោធន៍ដ៏មានឥទ្ធិពលដូចគ្នានេះ ។ ថ្នាក់ទាំងមូលនេះគឺនិយាយអំពីព្រះអម្ចាស់ដែលប្រទានពរដល់បងប្អូនឲ្យធ្វើជាបុគ្គលដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដើម្បីធ្វើ ហើយនោះជាមូលហេតុដែលទ្រង់ប្រទានដល់បងប្អូននូវអភ័យឯកសិទ្ធិនេះដើម្បីរៀនពីទ្រង់នៅទីនេះ ។
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ អរគុណ ! មានសំណួរអ្វីទៀតដែរឬទេ ?
បងស្រីទី ១៣ ៖ វាបើកអត់ ? អូ វាបើកតើ ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានពរដែលបានធ្វើជាផ្នែកមួយនៃថ្នាក់សិក្ខាសាលាដែលមានតម្រូវការពិសេស ។ ហើយខ្ញុំសូមនិយាយថា សិស្សភាគច្រើនរបស់ខ្ញុំមិនធ្វើទំនាក់ទំនងដោយភាសានិយាយនោះទេ ។ ដូច្នេះ តើខ្ញុំអាចអនុវត្តវាចំពោះពួកគេដោយរបៀបណា ?
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត តើប្អូនបានធ្វើអ្វីហើយ ?
បងស្រីទី ១៣ ៖ យើងបោះពុម្ពរូបភាពជាច្រើន—ហើយអ៊ុតវា ហើយឲ្យពួកគេជ្រើសរើសអ្វីផ្សេងៗអំពីមេរៀន ។ យើងឲ្យពួកគេចូលរួមនៅក្នុងចំណេះចំណានខាងបទគម្ពីរដោយរៀបជាក្រដាស ហើយអ៊ុតក្រដាសទាំងនោះ ។ ហើយយើងនិយាយអំពីចំណេះចំណានខាងបទគម្ពីរ ។ យើងរៀនតាមភាសាកាយវិការ–ជាច្រើននៅក្នុងថ្នាក់រៀន ។ វាជាបទពិសោធដ៏ល្អមួយ ។
ប្អូនប្រុស ចន ហ៊ីលថុន ទី៣ ៖ បើខ្ញុំព្យាយាមឆ្លើយ ខ្ញុំពុំមានបទពិសោធន៍ទាក់ទងនឹងការបង្រៀនថ្នាក់ដែលមានតម្រូវការពិសេសនោះទេ ។ បទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំមានផ្ទាល់ខ្លួន គឺខ្ញុំកំពុងរៀបចំសម្រាប់ថ្នាក់រៀននៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះនេះ ហើយមុនពេលត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យចូលរួមក្នុងក្រុមពិភាក្សានេះ ខ្ញុំបានរៀបចំបានប្រហែលជាកៅសិបប្រាំបួនភាគរយ នៃការរៀបចំដែលខ្ញុំបានធ្វើសម្រាប់ថ្នាក់នេះ « តើខ្ញុំនឹងបង្រៀនអ្វី ? » វាបានផ្តោតលើខ្លឹមសារទាំងអស់ ។ ហើយដោយជាផ្នែកនៃក្រុមពិភាក្សានេះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមផ្លាស់ប្តូរសំណួរដែលខ្ញុំបានសួរ ដោយចំណាយពេលក្នុងការរៀបចំរបស់ខ្ញុំគិតអំពី « តើខ្ញុំអាចជួយសិស្សឲ្យរៀបចំសម្រាប់ថ្នាក់រៀនដោយរបៀបណា ? តើខ្ញុំអាចជួយសិស្សឲ្យអនុវត្តដោយរបៀបណា ? » ហើយនៅពេលខ្ញុំបានយកសំណួរទាំងនោះទៅកាន់ព្រះវរបិតាសួគ៌ នោះខ្ញុំបានទទួលចម្លើយ ។
ដូច្នេះ ទោះបីខ្ញុំមិនដឹងចម្លើយជាក់លាក់ចំពោះសំណួរនេះអំពីការសិក្សាដែលមានតម្រូវការពិសេសនេះក៏ដោយ ខ្ញុំដឹងថាព្រះវរបិតាសួគ៌ជ្រាបដឹង ។ ហើយទីបន្ទាល់របស់ខ្ញុំគឺថា នៅពេលដែលយើងយកសំណួរដែលពិបាកដូចជាសំណួរទាំងនោះ ទូលទៅស្ថានលើ នោះយើងនឹងទទួលបានចម្លើយផ្ទាល់ខ្លួនដែលសិស្សយើងត្រូវការ ។
បងស្រី ជេនេត អ៊ីរីកសុន ៖ នោះគឺជាការផ្លាស់ប្តូរ—ដ៏ស្រស់ស្អាត—ពីគ្រូបង្រៀនដែលយើងចូលចិត្តបង្រៀន និងគិតអំពី « តើយើងអាចបង្រៀនដោយមានប្រសិទ្ធភាពដោយរបៀបណា ? » ទៅជា « តើសិស្សកំពុងដកពិសោធអ្វី ? » តើតន្ត្រីនឹងនាំមកនូវព្រះវិញ្ញាណដល់ពួកគេដោយរបៀបណា ? តើការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃតាមរបៀបមួយចំនួនអាចនាំព្រះវិញ្ញាណមកដល់ពួកគេដោយរបៀបណា ?
វាផ្ដោតទៅលើអ្វីដែលពួកគេកំពុងដកពិសោធន៍ ដែលខ្ញុំក៏គិតដូច្នោះដែរ ចន គឺចង់ផ្លាស់ប្តូរ ។ តើពួកគេកំពុងដកពិសោធអ្វីនៅក្នុងថ្នាក់រៀន ?
អែលឌើរ ក្លាក ជី ហ្គីលប៊ឺត ៖ ប្អូនមានអ្វីចង់និយាយឬ ? អូ ! អូ ម្នាក់ទៀត ។ អូ ! ពួកគេកំពុងប្រាប់ខ្ញុំថា ពួកគេនឹងបិទក្បាលមីក្រូហ្វូនរបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើយើងមិនបញ្ចប់ទេ។ ខ្ញុំសូមបញ្ចប់ត្រឹមនេះ ។ យើងដល់ម៉ោងបញ្ចប់ហើយ ។ យើងបានចាប់ផ្ដើមការប្រជុំនេះដោយការសុំឲ្យបងប្អូនរៀបចំខ្លួនដោយគិតអំពីសំណួរនេះ « តើខ្ញុំអាចជួយអស់អ្នកដែលខ្ញុំបង្រៀនឲ្យទទួលខុសត្រូវលើការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេឲ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពដោយរបៀបណា? »
ខ្ញុំនឹងផ្ដល់ការអញ្ជើញម្តងទៀតដែលខ្ញុំបានផ្ដល់ឲ្យនៅពីដើម ។ សូមចំណាយពេលមួយនាទីដើម្បីកត់ត្រាការយល់ដឹងដែលបានទទួលដោយផ្ទាល់នៅថ្ងៃនេះ ។ ហើយខ្ញុំនឹងផ្អាក ។ ខ្ញុំគិតថា យើងមានពេលពីរបីនាទី ដូច្នេះខ្ញុំនឹងផ្អាកមួយនាទី ។ ហើយខ្ញុំចង់ឲ្យបងប្អូនកត់ត្រាអ្វីមួយដែលបងប្អូនបានរៀននៅថ្ងៃនេះ ។ ហើយប្រហែលជាវាមិនមែនជាអ្វីដែលយើងបាននិយាយនោះទេ ។ តើមានអ្វីមួយដែលបងប្អូនបានរៀននៅថ្ងៃនេះ ដែលបងប្អូនគិតថានឹងជួយបងប្អូនឲ្យធ្វើជាគ្រូបង្រៀនដ៏ល្អជាងនេះ ?
គ្រាន់តែចំណាយពេលមួយនាទី ហើយផ្ដិតយកវាមុនពេលយើងបញ្ចប់ ។
បើបងប្អូនមិនទាន់បានបញ្ចប់នៅឡើយទេ សូមបន្តដើម្បីគិតពិចារណាអំពីការណ៍នេះ ។ ហើយនៅប៉ុន្មានសប្តាហ៍ទៀត ខ្ញុំនឹងសួរបងប្អូនឲ្យធ្វើអ្វីដែលបងប្អូនបានសរសេរ ៖ សូមចែកចាយវាជាមួយអ្នកផ្សេងទៀត ហើយដាក់គោលដៅដើម្បីកែលម្អការបង្រៀនផ្ទាល់ខ្លួនរបស់បងប្អូន ដោយផ្អែកលើចំណាប់អារម្មណ៍ដែលបងប្អូនមាន ។
សូមឲ្យខ្ញុំបញ្ចប់ជាមួយគំនិតនេះ ៖ ដំបូង ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណដល់សមាជិកក្រុមពិភាក្សារបស់ខ្ញុំ ។ ពួកគាត់គឺជាគ្រូបង្រៀនដ៏អស្ចារ្យ ហើយខ្ញុំបានរៀនជាច្រើននៅថ្ងៃនេះ និងរៀនច្រើនចេញពីការរៀបចំរបស់យើងសម្រាប់ចូលរួមថ្ងៃនេះ ។ ខ្ញុំក៏ចង់អរគុណដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នាដែរ ។ ខ្ញុំដឹងថា បងប្អូនជាច្រើនខិតខំបំពេញការទទួលខុសត្រូវរបស់បងប្អូនជាខ្លាំង ។ ខ្ញុំចូលចិត្តអ្វីដែលអែលឌើរ គ្រីស្តូហ្វឺសិន បានមានប្រសាសន៍កាលពីយប់មិញថាបងប្អូនដើរតួយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងអនាគតនៃសាសនាចក្រនេះ ។
នៅពេលយើងបញ្ចប់ ខ្ញុំគ្រាន់តែបន្ថែមសាក្សីរបស់ខ្ញុំថានៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំរបស់សាសនាចក្រ គឺកំពុងរៀបចំប្អូនៗវ័យក្មេងទាំងអស់នៅទូទាំងសាសនាចក្រឲ្យរីកចម្រើន និងធ្វើជាសិស្សពេញមួយជីវិត ។ ហើយគ្មានកន្លែងណាដែលកើតឡើងកាន់តែមានអត្ថន័យជាងនៅក្នុងការអប់រំខាងសាសនា ដែលកើតឡើងនៅទូទាំងប្រព័ន្ធអប់រំរបស់សាសនាចក្រ នៅក្នុងថ្នាក់សិក្ខាសាលា នៅក្នុងអគារមួយនៃអគារសិក្សារបស់យើង និងនៅក្នុងថ្នាក់វិទ្យាស្ថាននោះទេ ។ ហើយបងប្អូនគឺជាផ្នែកមួយនៃការជួយពួកគេឲ្យទទួលខុសត្រូវ ដើម្បីពួកគេអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ។ ខ្ញុំដឹងថា មូលហេតុដ៏ចម្បងមួយក្នុងចំណោមមូលហេតុសំខាន់ៗដែលសាសនាចក្រចំណាយយ៉ាងច្រើននៅក្នុងអ្វីដែលយើងធ្វើ ហើយបងប្អូនគ្រប់គ្នាដែលចូលរួមក្នុងកិច្ចការនេះគឺដោយសារតែពួកគាត់ជឿថាការណ៍នេះសំខាន់ ។ ហើយនៅពេលប្រធាន ណិលសុន មានប្រសាសន៍ថា « តើបងប្អូនមើលឃើញអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅចំពោះមុខរបស់យើងដែរឬទេ ? » ខ្ញុំសង្ឃឹមថា បងប្អូនទទួលអារម្មណ៍ថាការចុះឈ្មោះចូលរៀននៅថ្នាក់សិក្ខាសាលាគឺមានចំនួនកាន់តែកើនឡើងនៅទូទាំងសាសនាចក្រនេះ ទាំងចំនួនសិស្សសរុប និងភាគរយនៃការចូលរួម ។
ការចុះឈ្មោះចូលរៀននៅសាកលវិទ្យាល័យរបស់យើងមានចំនួនកើនឡើង ទោះបីជានៅពេលដែលមានមនុស្សជាច្រើនមិនទៅរៀននៅមហាវិទ្យាល័យក៏ដោយ ហើយថ្នាក់វិទ្យាស្ថានគឺមានចំនួនច្រើនបំផុតដែលមិនធ្លាប់មាននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តនៃសាសនាចក្រ ។
យើងមានទំនួលខុសត្រូវក្នុងការជួយបុគ្គលទាំងអស់ដែលចូលមករៀននៅក្នុងថ្នាក់របស់យើងឲ្យទទួលខុសត្រូវចំពោះការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ ។ ហើយតាមប្រសាសន៍របស់ប្រធាន ណិលសុន « យើងកំពុងរៀបចំបុគ្គលដែលនឹងរៀបចំពិភពលោកសម្រាប់ការយាងមកវិញរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ » ។
សូមឲ្យយើងទទួលយកការទទួលខុសត្រូវនោះដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ បន្ទាបខ្លួន និងដោយទំនុកចិត្ត ពីព្រោះព្រះអម្ចាស់ជួយយើងធ្វើកិច្ចការនេះដោយអំណាចនិងកម្លាំងក្នុងកិច្ចការរបស់យើង ។ ហើយខ្ញុំសូមចែកចាយទីបន្ទាល់នេះជាមួយនឹងបងប្អូននៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕