Ég kem heim um jólin

Fyrir nokkrum árum – nú fyrir mörgum árum – var ég ungur faðir sem vildi hjálpa minni yndislegu eiginkonu að undirbúa komu frumburðar okkar, sonar. Ég var svo taugaóstyrkur að það lá við sturlun. Pat sagði eitt sinn að þegar allt benti til þess að fæðingin væri loksins að byrja, greip ég koddann sem ég hafði sofið á og hélt í átt að dyrunum og skildi hana eftir án þess að fara í skyrtuna eða buxurnar sem ég hefði átt að skipta í úr náttfötunum.

Mögulega var það aðlaðandi persónuleiki hennar sem forðaði mér frá því að ná til dyranna. Hver veit? Kannski hélt þetta kærleiksríka öryggi barninu hlýju og huggulegu á litla heimili sínu í nokkrar klukkustundir til viðbótar.

Hvað sem öllu líður, þá eru jólin sá dagur ársins sem við viljum helst vera heima. Eitt vinsælasta jólalag jólatímans er „Ég kem heim um jólin”. Og ef við getum ekki verið þar, fáum við smá kökk í hálsinn, jafnvel þótt við séum fullorðin og vaxin upp úr leikföngum og glysi bernsku okkar.

Takið eftir að á þessu augnabliki eru nærri 85.000 trúboðar sem þjóna einhvers staðar í heiminum, yfirleitt alls ekki nærri heimilum sínum.

Flestir nemendur sem stunda nám fjarri heimili sínu skipuleggja heimferð fyrir jólin, en þó ekki allir, ef til vill vegna þess að sumir þeirra eiga ekki efni á ferðalaginu.

Það eru margir í hörmulegum stríðum um allan heim, svo erfitt er að áætla hversu margir þessara hermanna verða í burtu þessi jólin. En þeir munu skipta hundruð þúsunda.

Jesús, María og Jósef vissu hvernig það var að vera ein, að heiman, þetta sérstaka kvöld; tveimur árþúsundum síðar syngjum við enn: „Jatan varð hans vaggan fyrsta, vesælt skýli kaus hann sér. Snauðra gekk hann meðal manna, myrkrið þekkti’ ei ljósið sanna.”

Aðeins fáeinum árum síðar var þetta ungbarn aftur aleitt og lýsti hann því yfir að hann hefði „troðið [vínlagarþróna] aleinn … og enginn var með [honum]” og óttaðist í djúpi þjáninga sinna að hann hefði verið algjörlega yfirgefinn, já, jafnvel af föður sínum á himnum en skilningur á því kom síðar og breytti jólanóttinni í nótt gleði og fyrirheita, nótt engla og stjarna og hjálpræðis, nótt til að vera með ástvinum okkar ef við getum.

Þessi jól langar mig að bjóða hverju ykkar, þó ekki nema í stutta stund, að vera fjölskylda einhvers sem annars er einsamall. Einmanaleiki er hrikalega sár tilfinning. Ég veit að margir hafa verið meira einmana en ég, en síðastliðin þrjú jól hafa verið afar sársaukafull fyrir mig án þess að hafa félagsskap þessarar fullkomnu móður sem ég minntist á áðan.

Hins vegar hefur eitthvað endurleysandi gerst hjá mér á þessu tímabili. Þetta hefur verið tími aukinnar íhugunar, aukinnar auðmýktar og þess að sýna aukið þakklæti. Ef til vill getum við á þessum jólum blessað líf einhvers sem er enn tímabundið einsamall, þannig að þeim líði um stundarkorn eða yfir máltíð eða eitt eftirmiðdegi að þau hafi komist heim fyrir jólin.

Af þeim mörgu skiptum sem ég hef verið að heiman um jólin, eins og Farnes forseti, held ég að fyrsta skiptið hafi verið í þeirri stundum einmanalegu og alltaf mest gefandi þjónustu sem fastatrúboði.

Hér er ein slík íhugun og blíð athugasemd frá öðrum, sem sýnir mjög þroskaða tegund þrár. Það er bréfið sem við vildum öll að við hefðum skrifað oftar en einu sinni.

„Kæri pabbi. Þetta er í fyrsta skipti á ævinni sem ég er ekki heima um jólin. Ég er sitjandi fyrir framan arineld á gistiheimili … og horfi á logana stíga upp reykháfinn, berandi með sér minningar annarra jóladaga. Það var morgunninn þegar við, klædd náttfötum, flýttum okkur niður. Síðan hlupum við afar spennt aftur upp … til að sýna ykkur allar gjafirnar okkar, epli og appelsínur og heimagert nammi. Þú og mamma virtust einhverra hluta vegna mjög þreytt en þú lékst þér við okkur og kysstir okkur áður en þú sendir okkur aftur í rúmið fyrir birtingu. Þann dag sem þið dróguð okkur upp og niður götuna á nýja sleðanum [sem við höfðum ekki fundið áður] og vissuð að þú værir stærsti, sterkasti maður í heimi. … Í gærkvöldi saknaði ég spennunnar að sjá jólasveininn koma. Hann kom ekki heldur í morgun. Ég sakna þín, pabbi. En þegar þessi nýja fjarlægð er á milli okkar, tek ég að sjá í lífi þínu hinn sanna anda jólanna. … Guð blessi þig, pabbi, og haldi þér ávallt yndislegum í mínum huga. Ástarkveðja, Gordon.” Okkar eigin Gordon Bitner Hinckley.

Gleðileg jól frá föður okkar á himnum sem aldrei gefst upp eða bregst og frá eingetnum syni hans, barninu hans – þessu barni og bróður okkar – sem ólst upp til að „[bera þjáningar okkar], [leggja á sig harmkvæli okkar] og [vera kramið vegna misgjörða okkar]”. Við þökkum föður okkar á himnum fyrir hinn fyrirheitna Messías, æðstu gjöf þeirra allra á jólum. Í nafni hans, já, Jesú Krists, amen.