Taka á móti gjöfinni

Á jólunum leitar hugurinn eðlilega til heimilis okkar – jarðneska heimilis okkar og himneska heimilis okkar. Ein eftirminnilegustu jólin mín voru þó þau fyrstu sem ég varði að heiman.

Ég var tiltölulega nýr fastatrúboði í Brasilíu, enn að venjast framandi menningu og tungumáli. Dag einn, þegar ég og félagi minn gengum gegnum fábrotið favela [fátækrahverfi], heyrðum við einhvern kalla til okkar: „Kennið þið um Jesú?”

Við snerum okkur við og sáum konu sem bauð okkur inn í litla húsið sitt með moldargólfi. Við hittum aldraða móður hennar og sjö börn hennar, sem öll á einhvern hátt bjuggu saman í þessu pínulitla rými. Við tókum að kenna þeim hið endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists og þau vildu óðfús læra.

Þegar jólin nálguðust, bauð fjölskyldan okkur að neyta jólamatar á heimili þeirra. Ég viðurkenni að ég var ekki spenntur yfir boðinu þeirra. Ég átti erfitt með að ímynda mér hvers konar jólamáltíð þessi fátæka fjölskylda gæti mögulega boðið upp á. Þau höfðu ekki einu sinni borð til að sitja við! Af óþroskuðum huga varð mér hugsað um efnameiri fjölskyldurnar í deildinni og velti fyrir mér hvort við ættum að bíða eftir betra boði frá einni þeirra.

Til allrar lukku, þá var eldri félagi minn vitrari en ég og hann þáði fljótt boðið. Á jóladegi vorum við boðnir velkomnir inn á fábrotið heimili þessarar fjölskyldu.

Ég var ekki undirbúinn fyrir það sem ég sá.

Í miðju herberginu var borð með diskum fullum af hrísgrjónum, baunum, kjöti og kartöflum og stórri gosflösku. Það voru bara tveir stólar – einn fyrir mig og hinn fyrir félaga minn.

Ég varð orðlaus og lét yfirbugast af tilfinningum. Þau höfðu eldað þennan jólamat, bara fyrir okkur. Það hlýtur að hafa verið mikil fórn fyrir þau. Samt, þar sem ég sat við borðið og horfði á börnin, sitjandi við vegginn og horfandi á okkur borða, sá ég bros á andlitum þeirra. Að færa fórnir í þágu okkar – aðkomumanna frá öðru landi – hafði fært þeim raunverulega gleði. Þau höfðu gefið okkur fallega gjöf og í fyrstu hafði ég verið hikandi við að þiggja hana.

Þessi jól breyttu lífi mínu varanlega. Þótt mörg ár hafi liðið, hugsa ég oft um þetta. Minningin um gleðiríka fórn þessarar fjölskyldu fær mig til að hugsa um fórn Jesú Krists, hans helgu gjöf endurlausnar og lækningar. Þegar allt kemur til alls, þá er gjöf hans ástæða þess að við höldum jól.

Ég hugsa um spurningu himnesks föður: „Hvern á ég að senda?” og hugdjarft svar sonarins: „Hér er ég, send mig.”

Ég hugsa um fábrotna fæðingu og auðmjúkt líf Jesú – fúsleika hans til að „stíga niður af himni, dveljast í musteri úr leir meðal mannanna barna”.

Ég hugsa um þjáningar hans í Getsemane, þar sem hann bar „vorar þjáningar”, lagði á sig „vor harmkvæli” og tók á sig syndir okkar.

„Ég hugsa um stungnar og blæðandi hendur hans,” er skuld okkar greiddi hann!

Ég hugsa um upprisu hans, dýrðlegan sigur hans yfir dauða.

Síðan spyr ég mig sjálfan: „Tek ég á móti gjöfinni sem hann svo fúslega gefur?” Ég hef margoft velt þeirri spurningu fyrir mér frá þessari jólamáltíð í Brasilíu.

Mörgum árum síðar var ég kominn aftur til Brasilíu, í þetta sinn þjónandi sem trúboðsleiðtogi, ásamt eiginkonu minni. Ég lærði svo mikið af hverjum trúboða sem þjónaði með okkur. Ég dáist að ákafri og eftirvæntingarfullri þrá þeirra til að færa Drottni þóknanlega fórn.

Ég man einkum eftir samtali sem ég átti við kæra systur, þegar hún var að ljúka trúboði sínu. Hún trúði mér fyrir því að hún væri hrædd við að fara heim. Hún hafði áhyggjur af því að líta til baka á trúboð sitt með eftirsjá, hugsandi um hvernig hún hefði getað þjónað betur og hafði áhyggjur af því að hún hefði getað gert meira. Þegar ég reyndi að hughreysta þennan dásamlega trúboða, ræddum við um aðra leið til að líta á trúboð hennar – og líf hennar. Hollusta okkar við Jesú Krist er ekki eins og skólaverkefni sem við skilum inn í von um að fá fullkomna einkunn. Jesús Kristur er eini fullkomni maðurinn og hans er hið eina fullkomna líf. Þegar við leitumst við að bæta okkur, snúum við okkur til hans og það er ekki í anda „ég náði því!” eða „ég vann fyrir því!” eða „ég komst!” heldur „ég meðtek”.

Auðvitað viljum við lifa á þann hátt sem er Drottni þóknanlegt. Við vonum eðlilega að hann taki á móti fórn okkar. Jafn mikilvæg – og kannski mikilvægari – er spurningin: „Tökum við á móti hans?”

Ég held að ekki sé hægt að taka á móti gjöf frelsarans á óvirkan eða léttvægan hátt. Fyrir mér felur orðið meðtaka í sér meðvitaða ákvörðun og vísvitandi athöfn. Á sama hátt og fórn hans fyrir okkur var sjálfviljug, vill hann að við tökum á móti henni af fúsum og frjálsum vilja. Eins og á við um hverja góða gjöf, þá er Drottinn ekki aðeins næmur fyrir þörfum okkar, heldur líka fyrir þrám okkar. Eins og Alma kenndi: „Hann veitir [körlum og konum] … í samræmi við þrá þeirra.”

Þegar Jesús fór að Betesdalauginni og sá mann sem hafði ekki geta gengið í 38 ár, spurði hann manninn hvort hann vildi læknast. Það virtist óþarfa spurning, en læknirinn læknar okkur ekki gegn vilja okkar. Kraftaverkið gerðist aðeins eftir að maðurinn hafði tjáð þrá sína.

Hverjar eru þrár ykkar? Hvað viljið þið raunverulega upplifa og áorka í þessu lífi – í dag, á morgun og að eilífu? Þarfnist þið huggunar? Líknar? Vonist þið eftir að finna frið að nýju? Finna styrk frá Drottni? Viljið þið læknast? Hljóta fyrirgefningu? Endurlausn? Viljið þið í raun verða sífellt líkari Jesú Kristi – að dvelja með honum og himneskum foreldrum okkar að eilífu?

Ef svo er, takið þá á móti gjöfinni sem Jesús Kristur býður ykkur.

„Því að hvað gagnar það manninum, ef gjöf er honum gefin og hann veitir gjöfinni ekki viðtöku [eða meðtekur hana]? … Hann gleðst ekki yfir því, sem honum er gefið, né heldur gleðst sá, sem gjöfina gefur.”

Guð mun ekki þröngva sér í líf okkar eða þröngva gjöf sinni upp á okkur. Þess í stað leyfir hann okkur að taka á móti henni. „Snúið [yður] til mín,” segir hann, og þá munið þið uppgötva að hann hefur ekki aðeins snúið sér til ykkar, heldur að armar miskunnar hans eru ávallt útréttir.

Til að útskýra hvað það þýðir að snúa sér til Drottins, langar mig að deila nokkru sem ég lærði af barnabarni mínu, Blakely, þegar hún var bara tveggja ára.

Á jólunum á hverju ári koma Blakely og hin barnabörnin heim til okkar, til að njóta einnar af okkar uppáhaldsjólahefðum: njóta fallega jólaskrautsins. Ég og eiginkona mín eigum samansafn af helgifígúrum hvaðanæva að úr heiminum og á hverjum jólum setjum við þær upp í húsinu fyrir barnabörnin til að finna þær.

Hér er mynd af einni af helgifígúrum okkar. Eins og þið sjáið, þá er Jesúbarnið í miðjunni og hinum fígúrunum – Maríu, Jósef, hirðunum, vitringunum og svo framvegis – er raðað saman svo þær sjáist allar. Það virðist vera nokkuð hefðbundin leið til að setja upp jólasviðsmynd.

Eitt árið tók ég eftir svolitlu skrítnu við helgifígúrurnar okkar. Einhver hafði farið um húsið og endurraðað þeim. Hverri fígúru í jólsviðsmyndinni hafði verið snúið í hring til að hún horfði beint á Jesúbarnið. Ég komst seinna að því að það var Blakely sem hafði gert þessa frábæru breytingu á jólasviðsmyndinni okkar.

Með þessum einfalda gjörningi, kenndi Blakely mér djúpstæða lexíu: Það er ekki nóg að vera bara á sama svæði og frelsarinn. Það nægir ekki að halla sér örlítið í átt að honum eða vera við hlið einhvers sem er honum nálægur. Til að taka fyllilega á móti gjöf Krists, þurfum við öll að snúa okkur algjörlega að honum.

Hvernig gerum við það? Hvernig lítur það út að snúa sér algjörlega að frelsaranum? Hvernig sýnum við að við tökum á móti gjöf hans um endurlausn og lækningu?

Ég trúi að svarið sé að finna í þessari leiðsögn frá Russell M. Nelson forseta: Við þurfum að „uppgötva gleði daglegrar iðrunar”.

Svo einfalt er það í raun. Við tökum á móti gjöf frelsarans með því að iðrast, með því að snúa okkur til hans. Hann bauð líf sitt svo við gætum breyst, bætt okkur, hlotið lækningu og endurlausn. Við tökum því boði með því að breyta og bæta okkur og taka á móti græðandi krafti hans í lífi okkar.

Og við gerum það ekki bara einu sinni. Við gerum það á hverjum einasta degi vegna þess að við þurfum á því að halda á hverjum einasta degi. Að taka á móti gjöf frelsarans er ævilöng skuldbinding. Hann er vissulega gjöfin sem heldur áfram að gefa, þegar við höldum áfram að taka á móti með því að snúa okkur til hans.

Stundum tölum við um að hafa anda jólanna hjá okkur allt árið um kring. Ég þekki börn sem óska þess oft að allir dagar gætu verið jól. Í raun, þá getum við dag hvern haldið jól hátíðleg – og ættum að gera það – með því að snúa okkur til frelsarans og taka á móti gjöf hans af þakklæti. Þegar við tökum á móti gleði daglegrar iðrunar, munum við uppgötva að blessanir jólanna og kraftaverk gjafar hans geta ávallt verið okkar.

Kæru bræður og systur, ég ber vitni um að Jesús Kristur sonur Guðs gaf líf sitt fúslega, ástúðlega og glaðlega sem dýrmæta gjöf, svo að þið og ég gætum hlotið lækningu, endurlausn og upphafningu. Ég bið þess að við munum öll snúa okkur algjörlega til Jesú Krists og taka á móti gjöf hans – þessi jól og alla daga lífs okkar. Í nafni Jesú Krists, amen.