Hið ævarandi ljós

Ég er innilega þakklát fyrir að vera með ykkur á þessari helgu jólahátíð, til að minnast og gleðjast yfir fæðingu Jesú Krists sonar Guðs, frelsara alls mannkyns!

Aðfangadagskvöld er uppáhaldskvöldið mitt á árinu. Þegar sólin sest, verða hugsanir mínar að hljóðlátri íhugun um fæðingu frelsara heimsins. Á hverju aðfangadagskvöldi sem ég man eftir, hef ég komið saman með fjölskyldu minni, opnað Nýja testamentið og lesið þessi kunnuglegu orð í Lúkasi 2:

„Og Jósef [fór] úr Galíleu frá borginni Nasaret …, til borgar Davíðs, sem heitir Betlehem, … að láta skrásetja sig ásamt Maríu heitkonu sinni sem var þunguð.”

Hugsið með mér um hina ungu eiginkonu, Maríu, með hinum ástkæra eiginmanni sínum, Jósef, að ferðast eftir rykugum veginum til Betlehem, án þess að vita hvar þau myndu dvelja eða hvenær sonur hennar fæddist.

Bætið nú við þessa hugsun atburðum sem eiga sér stað hinum megin á hnettinum. Þar, í Sarahemlalandi á meginlandi Ameríku, er hópur sorgmæddra, trúaðra manna sem „staðfastir væntu” þess að sjá táknið um fæðingu frelsarans, sem Lamanítinn Samúel spáði fyrir um að yrði dagur og nótt sem væri einn dagur án myrkurs, því að ef táknið yrði ekki gefið, yrðu allir hinir trúuðu teknir af lífi.

Nefí, spámaður þeirra, „gekk út, laut niður að jörðu og hrópaði kröftuglega til Guðs síns vegna fólks síns. Og svo bar við, … að rödd Drottins barst honum og sagði: Lyft höfði þínu og ver vonglaður, því að sjá. Tíminn er í nánd og í nótt verður táknið gefið, og á degi komanda kem ég í heiminn.”

Í hvert sinn sem ég les þessi vers, staldra ég við og undrast.

Ég furða mig á að Jesús Kristur, er skapaði jörðina undir leiðsögn föðurins, sem hafði talað við og innblásið spámenn og réttláta syni og dætur Guðs í gegnum söguna, myndi brátt lúta svo lágt að koma til jarðar sem ungabarn.

Ég undrast líka yfir að hann, frelsari alls mannkyns, hafi fæðst í Betlehem á réttum tíma fyrir táknið sem gefið var til björgunar hinum nefísku trúuðu í Sarahemla. Ritningin segir: „Því að sjá. Við sólsetur varð ekkert myrkur.”

Getið þið ímyndað ykkur hvaða þýðingu það hafði fyrir hina trúuðu, fyrir þau sem höfðu þráð, lifað fyrir og beðist fyrir um uppfyllingu þessa spádóms? Vissulega fögnuðu þau! Hve máttugt vitni um að Jesús Kristur kom til jarðar til að frelsa alla sem á nafn hans trúa. Sólin hafði sest, en himinninn fylltist ljósi.

Spámaðurinn Abinadí vitnaði um frelsarann: „Hann er ljós og líf heimsins, já, óendanlegt ljós, sem aldrei getur myrkvast.“ Jesús lýsti yfir: „Ég er ljós heimsins. Sá sem fylgir mér mun ekki ganga í myrkri heldur hafa ljós lífsins.“

Í lífi okkar munu koma stundir þar sem sólin gæti sest á vonir okkar og drauma. Sólin gæti sest þegar við upplifum missi eða líkamlegar og tilfinningalegar áskoranir. Vegna þess að Jesús Kristur kom til jarðar og reis upp á þriðja degi, sigrihrósandi yfir synd og dauða, verður ekkert varanlegt myrkur við sólsetur. Við getum leitað og fundið lífgefandi ljós hans.

Næturhimininn yfir hinum auðmjúku hirðum fylltist ljósi þegar „engill Drottins stóð hjá þeim” og kunngjörði gleðitíðindin: „Yður er í dag frelsari fæddur, sem er Kristur Drottinn, í borg Davíðs.” Stundum getum við fylgt ljósi frelsarans og fundið hann fljótt, er við, líkt og fjárhirðarnir, fylgjum himneskri leiðsögn „með skyndi” og lærum sjálf um guðleika hans. Við getum síðan líka haldið áfram ferð okkar og „vegsamað Guð og lofað hann fyrir það sem [við] höfum heyrt og séð”.

Á öðrum stundum gæti okkur liðið eins og vitringunum, og ferð okkar til hans gæti tekið vikur, mánuði eða jafnvel ár. Þegar við hins vegar fylgjum ljósi leiðandi stjörnu hans, sama hversu dauft það flöktir, munum við komast nær honum í hverju skrefi. Þá getum við, líkt og vitringarnir, fagnað af mikilli gleði og fallið fram í lotningu er við færum fram gjafir þakklætis og kærleika.

Ég sný aftur til hins helga aðfangadagskvölds ársins 2010, er ég segi ykkur frá því hvernig ljós og elska Guðs dreifðu myrkrinu fyrir mig og fjölskyldu mína, á tveimur þessara helgu kvölda.

Ég var á sjúkrahúsi, rúma 2.000 kílómetra frá heimili mínu, vakandi yfir eiginmanni mínum, Bruce, sem barðist fyrir lífi sínu eftir vel heppnaða skurðaðgerð. Heilsu hans hrakaði og læknateymið sem annaðist hann gat ekki áttað sig á ástæðunni. Eftir að hafa sameinast í bæn og föstu með fjölskyldu minni víða um landið, fór ég í íbúð eina til að geta sofið. Um miðja nótt heyrði hjúkrunarfræðingur sem gekk fram hjá dyrum Bruce hann hósta − einu sinni. Hún fékk þá hugmynd að panta próf fyrir óvenjulegum öndunarfærasjúkdómi. Prófið staðfesti þessa hugsun hennar og innan nokkurra klukkustunda frá því að meðferðin hófst fór heilsa hans að batna. Við vissum að ljós Krists hafði hvílt á hjúkrunarkonunni og sýnt henni hvernig endurheimta ætti heilsu Bruce. Í stað myrkursins sem við upplifðum kom ljós og von.

Á öðru aðfangadagskvöldi sex árum síðar, árið 2016, var Bruce aftur á sjúkrahúsi, þar sem snögglega hafði dregið úr bata hans eftir tvenns konar alvarleg veikindi. Innan 48 klukkustunda gátu læknarnir greint orsökina. Þeir miðluðu okkur áætlun sem gæti hjálpað honum að sigrast á þriðju veikindum hans. Þegar þeir luku máli sínu, bað Bruce þá kurteislega um að yfirgefa herbergið svo við gætum talað saman. Hann sagði mér að andinn hefði hvíslað skýrt að honum að læknarnir gætu ekkert gert sem myndi bjarga lífi hans. Hann talaði rólega, fylltur andanum. Tveimur dögum síðar lést hann á friðsælan hátt á heimili sínu, umkringdur fjölskyldu sinni.

Þótt útkoman hafi verið mismunandi á hvoru þessara aðfangadagskvölda, þá er hvort þeirra okkar heilagt. Var tárum úthellt, djúp sorg upplifuð vegna missis og einmanaleika? Já. Fundum við kærleiksljós Guðs? Já. Þegar okkur fannst vera sólsetur í lífi okkar, þá veitti hann okkur ljós og skilning.

Þegar við einblínum stöðugt á frelsara heimsins, mun hann lýsa leið okkar til vonar og lækningar. Líkt og upplifun hinna trúuðu í Sarahemla, þá verður ekkert varanlegt myrkur þegar náttmyrkrið umhylur okkur, þökk sé sigri frelsarans á synd og dauða.

Ég ann djúpri merkingu þessara orða í sálminum „Ó, borgin litla, Betlehem”: „Þó lýsir ljósið bjarta, það ljós er aldrei dvín, sú von og trú er væntir þú hún verður loksins þín.“

Bræður og systur, Drottinn er okkar ævarandi ljós! Ég ber mitt vitni um að Jesús Kristur kom til jarðar til að færa okkur gleði og von, er hann lýsir leið okkar heim. Ég elska hann. Ég tilbið hann. „Guði séu þakkir fyrir óviðjafnanlega gjöf sonar hans.“ Í hinu helga nafni Jesú Krists, amen.