Jólafagnaður

Kæru bræður og systur, við höfum verið ríkulega blessuð með þeim dásamlega boðskap sem við höfum hlýtt á frá systur Runia, öldungi Palmer og öldungi Cook. Mér finnst forréttindi að geta kennt sumt af því sem þau hafa þegar útskýrt.

Jólin eru yndislegur árstími. Þegar við minnumst fæðingar frelsara okkar, er hjarta okkar stillt inn á það sem er mikilvægast í lífi okkar. Jólin gera okkur meðvitaðri og þakklátari fyrir þær fórnir sem hafa verið færðar í okkar þágu.

I.

Jólin minna okkur á að hugsa um hvert annað. Við kunnum betur að meta fjölskyldur okkar. Við endurnýjum sambönd við gamla vini. Við rísum ofar þeim hindrunum sem aðskilja okkur á öðrum árstímum. Ókunnugir skiptast á kveðjum án þess að verða sér til skammar. Góðvild og tillitssemi koma aftur. Andi jólanna kallar það besta fram í okkur.

Hlýja og ljós jólanna er ljós Krists. Eins og við lesum í nútíma ritningum, þá er frelsarinn „hið sanna ljós, sem lýsir hverjum manni, sem í heiminn kemur.“ Allir sem fagna fæðingu Krists – allir sem hafa það sem við köllum „anda jólanna“ – eiga hlutdeild í því ljósi.

Meira en milljarður manna fagnar fæðingu Jesú Krists á þessari jólatíð. Allur heimurinn ætti að gera það. Jafnvel að veraldlegum skilningi, er Jesús frá Nasaret mikilvægasta persónan sem lifað hefur. Hann hefur verið meginviðfangsefni spámanna og skálda í meira en sex þúsundir ára. Hann er viðfangsefni merkustu tónlistar og listar heimsins. Hann var mesti kennarinn sem lifað hefur. Mikilvægast er þó að hann er hinn eingetni sonur Guðs, hins eilífa föður. Hann er sá Guð sem hvert kné skal beygja sig fyrir og hver tunga játa að hann er skapari okkar og lausnari, frelsari og Guð þessa heims.

„Friður og velvild meðal manna“ er boðskapur jólanna. Hann er ríkjandi þema þeirra skálda og tónlistarmanna sem hafa gefið okkur hina dýrðlegu jólatónlist. Við elskum jólasöngvana sem enduróma þetta þema.

Betlehems völlunum var hann á,

voldugi söngurinn langt hér frá.

Guði sé dýrð, Guði sé dýrð,

Guði sé dýrð á himnum hátt.

Frið á jörð hér flytjum vér,

farsæld öllum mönnum ber.

Þessi orð, sem sungin eru ótal sinnum á hátíðarviðburðum okkar, minna á að ekkert nýtt felst í jólahaldi og jólasöngvum. Boðskapurinn er forn og kunnuglegur. Hann var boðaður Adam. Hann var boðaður Ísraelsmönnum. Hann var boðaður niðjum föður Lehís. Endurtekið lýstu spámenn yfir meginsannleika friðþægingar Jesú Krists. Endurtekið lýstu þeir yfir boði hans um að við ættum að elska hann og þjóna honum og elska og þjóna hvert öðru. Og hann sagði ennfremur: „Ef þér elskið mig, munuð þér halda boðorð mín.“ Endurteknar í gegnum aldirnar, eru þessar yfirlýsingar mikilvægasti boðskapur allrar eilífðar. Þær eru fyrir okkur, okkur til farsældar.

Það mikilvægasta í lífinu er endurtekið. Við þreytumst aldrei á að heyra hið heilaga nafn frelsara okkar. Við þreytumst aldrei á samfélagi við ástvini. Við þreytumst aldrei á að heyra „ég elska þig.“

Þannig er það að hinn endurtekni boðskapur jólanna er ekki boðskapur sem þarf að endurskoða, heldur boðskapur sem við þurfum að endurnýja í lífi okkar.

II.

Allt frá bernsku höfum við öll vitað að jólin eru tími gjafa meðal fjölskyldu og vina. Þau eru tími sérstakrar góðvildar gagnvart þeim sem við elskum. En andi jólagjafmildi ætti þó að ná út fyrir fjölskyldu okkar og vini. Í dag eiga mörg ungmenna okkar eftirminnilegar upplifanir er sveitir og námsbekkir og aðrir kirkjuhópar heimsækja og fara með gjafir til þeirra sem minnast þarf um jólin, á sjúkrahúsum og hjúkrunarheimilum, sem eru innilokaðir og margra annarra. Á ótal aðfangadagskvöldum hafa góðir karlar og konur, sem heyra um bágar aðstæður fátækra syrgjandi foreldra, komið fram með leikföng, mat og sælgæti, svo að gleiðeygð og auðtrúa börn geti fundið gleði í því að þeirra sé minnst á jóladagsmorgni. Þúsundir mikilhæfra karla og kvenna sameinast í jólagóðgerð, við að líkna hungruðum, klæða tötralega, hýsa heimilislausa, vitja sjúkra og gleymdra og veita börnum gleði. Guð blessi þessar hjálpandi hendur! Við ættum öll að styðja þau. Þeir sem þjóna af ástúð og óeigingirni eru sannir þjónar Friðarhöfðingjans.

III.

Hver er merking orðanna „frið á jörðu hér flytjum vér, farsæld öllum mönnum ber“? „Elska skalt þú náunga þinn eins og sjálfan þig,“ kenndi frelsarinn fyrst. Hann kenndi jafnvel að við eigum að „[elska óvini okkar, blessa þá sem bölva okkur, gera þeim gott sem hata okkur og biðja fyrir þeim sem misnota okkur og ofsækja.“

Þegar við vinnum að því markmiði sem tilgreint er í þessum kenningum, ættu jólin að vera tími fyrirgefningar, tími til að græða gömul sár og laga sambönd sem hafa farið úrskeiðis.

Tilvitnun: „Fyrir því segi ég yður, að þér eigið að fyrirgefa hver öðrum, því að sá, sem ekki fyrirgefur bróður sínum misgjörðir hans, stendur dæmdur frammi fyrir Drottni, því að í honum býr hin stærri synd.

Ég, Drottinn, mun fyrirgefa þeim, sem ég vil fyrirgefa, en af yður er krafist, að þér fyrirgefið öllum mönnum.“

Jólin eru því tími til að gera meira en venja er til að elska og sýna vináttu. „Friður og farsæld öllum mönnum ber“ er ekki einungis boðskapur til þeirra sem við þegar elskum og berum umhyggju fyrir, svo sem samþegna kirkju okkar eða þjóðar, íbúa heimabæjar okkar eða nágrennis eða fólk sameiginlegrar menningar. Herskarar himna lýstu yfir farsæld öllum mönnum ber – kunningjum, ókunnugum og jafnvel óvinum. Jólin eru tími til að hafa hugfast að við erum öll börn föður á himnum, sem gaf eingetinn son sinn, til að allir yrðu endurleystir frá dauða. Faðir okkar á himnum hefur líka boðið öllu mannkyni blessanir sáluhjálpar og upphafningar með sömu skilyrðum: trú á Drottin Jesú Krist, iðrun; skírn; og hlýðni við lögmál og helgiathafnir fagnaðarerindisins.

IV.

Andi jólanna hvetur okkur til að nota þennan tíma til að stíga ofar hindrunum og auka skilning og kærleika meðal fólks af öllum kynþáttum, trúarbrögðum og þjóðerni. Hvort sem Síðari daga heilagir eru í meirihluta, eins og við erum í Utah, eða í minnihluta, eins og við erum allsstaðar annars staðar, ættum við að ná til allra sona og dætra Guðs. Við ættum að rétta einlæga vinarhönd til allra manna, þeirra sem eru og eru ekki okkar trúar. Við ættum að virða fyrirmælin sem Guð fól spámanninum Móse að færa Ísraelsmönnum:

„Þegar aðkomumaður dvelur hjá ykkur skuluð þið ekki sýna ójöfnuð. Aðkomumaður, sem dvelur hjá ykkur, skal njóta sama réttar og innborinn maður. Þú skalt elska hann eins og sjálfan þig.“

Við ættum að kenna börnum okkar að vera vingjarnleg og tillitssöm við alla. Ég verð alltaf sorgmæddur þegar ég heyri um foreldra, sem ekki eru Síðari daga heilagir í þessu samfélagi, vera sorgmædda því þeir trúa að synir þeirra og dætur hafi verið útilokuð eða útskúfuð af börnum eða unglingum sem eru meðlimir. Ég vona að slík tilvik séu sjaldgæf og þeim fari fækkandi. Við ættum að vera vingjarnlegust og tillitssömust allra manna, hvar sem er.

Við ættum auðvitað að forðast hvers kyns félagsskap sem stofnar hegðun okkar í voða eða veikir trú okkar og tilbeiðslu. En slík aðgreining afsakar okkur ekki frá tillitssemi við aðra. Hún ætti heldur ekki að fæla okkur frá þeim fjölmörgu samtökum sem bjóða samvinnu á breiðu sviði sameiginlegra hagsmuna sem ná til allra.

Andinn sem við ættum að meðtaka með boðskapinn „frið og farsæld öllum mönnum ber“ er andi þess að gefa af okkur sjálfum í þjónustu við aðra. Á sama hátt og jólin fagna fæðingu hans, sem lagði líf sitt í sölurnar fyrir okkur öll, ætti hvert og eitt okkar að nota jólanna sem tíma til að bæta okkur í gjafmildi okkar til samferðafólks okkar.

Þegar við gerum það – þegar hinn gjafmildi andi jólanna fyllir hugsanir okkar og verk – mun hvert okkar leggja okkar af mörkum til hins eilífa markmiðs „frið á jörðu öllum mönnum ber.“ Þetta er tíminn fyrir okkur öll að gera það, því dag hvern erum við einum degi nær komu Drottins. Eins og Russell M. Nelson forseti kenndi á síðustu októberráðstefnu, tilvitnun: „Hið besta er enn í vændum, því Drottinn er að hraða verki sínu. Það besta er enn í vændum, er við snúum hjörtum okkar og lífi algjörlega að Jesú Kristi.“ Tilvitnun lýkur.

Ég vitna nú í „Hinn lifandi Kristur: Vitnisburður postulanna.“ Þar segir, tilvitnun:

„Við minnumst nú fæðingar Jesú Krists fyrir tvö þúsund árum og gefum vitnisburð okkar um raunveruleika hans, óviðjafnanlegt líf og algjöra friðþægingu. Enginn annar hefur haft svo djúpstæð áhrif á alla sem lifað hafa og lifa munu á jörðunni.“

Tilvitnun heldur áfram: „Við berum hátíðlega vitni um að tilvera hans, sem er þungamiðja mannkynssögunnar, hafi hvorki hafist í Betlehem né henni lokið á Golgata. Hann er frumburður föðurins, hinn eingetni sonur í holdinu, lausnari heimsins. …

Við lýsum því hátíðlega yfir að prestdæmi hans og kirkja hafa verið endurreist á jörðunni – „sem hefur að grundvelli postulana og spámennina en Krist Jesú sjálfan að hyrningarsteini.‘“

Tilvitnun heldur áfram: „Við berum vitni um að hann muni dag einn snúa til jarðarinnar á ný. ‚Þá mun dýrð Drottins birtast og allt hold mun sjá það.‘“ Tilvitnun lýkur. „Hann mun ráða og ríkja sem konungur konunganna og Drottinn drottnanna og hvert kné mun beygja sig og hver tunga mæla í lofgjörð frammi fyrir honum.

Við berum vitni sem réttilega vígðir postular hans – að Jesús er hinn lifandi Kristur, hinn ódauðlegi sonur Guðs. Hann er hinn mikli konungur Immanúel sem nú er föðurnum til hægri handar.“ Ég vitna aftur. „Hann er ljós, líf og von heimsins. Vegur hans er leiðin til hamingju í þessu lífi og eilífs lífs í komandi heimi. Guði séu þakkir fyrir óviðjafnanlega gjöf sonar hans.“

Í nafni Jesú Krists, amen.