Kristur barnið fæddist ykkur

Hve lánsöm við erum að njóta svo fallegrar tónlistar Kærar þakkir til þessa kórs, hljómsveitar og stjórnenda. Ég sé ykkur ekki hinum megin við trén en ég veit að þið eruð þarna.

„Heilaga ungbarn, auðmjúka ungbarn“ er eitt af uppáhalds jólalögunum mínum.

Hjarðir sváfu, hirðar gættu,

vöktu þar til dagur reis,

sáu dýrð og heyrðu fréttir,

um sannleik fagnaðarerindis.

Þá í gleði, laus við sorgir,

sungu lof að morgni:

Kristur barnið fæddist ykkur.

Kristur barnið fæddist ykkur!

Þegar ég var lítil stúlka kölluðu foreldrar mínir mig „Tammy lamb,“ þannig að þegar ritningarnar töluðu um fjárhirð og lömbin hans, fannst mér þær alltaf tala til mín.

Þetta átti einkum við um jólasöguna og þegar englar birtust fjárhirðum sem gættu hjarða sinna og lamba að nóttu. Ég sá mig sjálfa á staðnum og ímyndaði mér hvernig verið hefði að nálgast barnið í jötunni. Ég elska enn þessar ímyndanir er ég á hverju ári hugleiði fæðingu hans.

Önnur eftirlætis ímynd er úr sögu sem öldungur John R. Lasater sagði.

Fyrir mörgum árum heimsótti öldungur Lasater land í Afríku, sem þátttakandi í opinberri sendinefnd stjórnvalda.

Einn daginn, þegar þeir voru að ferðast í eyðimörkinni í bílalest svartra glæsibifreiða, átti sér stað slys. Bíllinn sem hann var í ók upp brekkuna og hann tók eftir að bifreið á undan hafði farið út af veginum. Hann sagði: „Sú mynd sem blasti við okkur hefur verið með mér öll þessi ár.“

Aldraður hirðir, í víðum kufli frá tímum frelsarans, stóð nærri glæsivagninum og talaði við bílstjórann. Nálægt stóð lítil hjörð sem taldi um 15 sauði.

Fremsti bíllinn hafði ekið á og slasað einn sauðinn, útskýrði ökumaður öldungs Lasater. Og þar sem þetta var farartæki konungs, átti hirðirinn nú rétt á hundraðföldu virði litla lambsins fullvöxnu. En samkvæmt þessum sömu lögum, átti að slátra lambinu og skipta kjötinu milli fólksins.

Þá sagði bílstjórinn: „En taktu eftir að aldraði hirðirinn mun ekki þiggja peningana; þeir gera það aldrei.“ Þegar hann var spurður um ástæðu þess, svaraði hann: „Það er vegna þess að hann elskar hvern sauð.“

Þeir horfðu á þegar aldraði hirðirinn beygði sig niður, lyfti særða lambinu í fang sér og lagði það í uppábrotinn kuflinn. Hann strauk lambinu stöðugt og endurtók sama orðið aftur og aftur og þegar öldungur Lasater spurði hver merking orðsins væri, var honum sagt: „Ó, hann er að segja nafn þess. Allir sauðir hans bera nafn, því að hann er hirðir þeirra, og góðu hirðarnir þekkja hvern sauðanna með nafni.“

Í Jesaja er okkur lofað að hann muni „taka unglömbin í faðm sér og bera þau í fangi sínu.“

Ef við minnumst einhvers eða skynjum eitthvað á þessum jólum, þá ætti það að vera að við séum hans. Munið eftir því þegar Kristur sagði við Pétur: „Gæt þú lambaminna … sauðaminna“?

„Yðurer í dag frelsari fæddur, sem er Kristur Drottinn, í borg Davíðs.“

„Því barn er oss fætt, sonur er oss gefinn.“

Hann var fæddur til að lyfta hverju okkar upp persónulega. Og ef hann er einhvers, þá er hann vissulega ykkar. Kristur barnið fæddist ykkur.

Jesaja aðvarar líka: „Vér fórum allir villir vegar sem sauðir.“ Ef til vill höfum við öll verið á stað þar sem okkur hefur liðið eins og villuráfandi lambi eða jafnvel týndum sauði. Í kvöld legg ég til að við séum öll særð lömb sem þarfnast góða hirðisins, sem mun vagga okkur í kærleiksfaðmi sínum. Því það að vera jarðnesk þýðir að við höfum ýmislegt í fari okkar sem okkur finnst vera brotið og sem þarf að laga.

Og ég veit ekki hvort það sé nokkur stund í vikunni sem mér finnst ég hafi meiri þörf fyrir lausnara en á sunnudögum þegar sakramentinu er útdeilt. Ég kem með sundurkramið hjarta og íhuga orðin og táknin á þessum „tíma andlegrar endurnýjunar.“ Stundum kemur þó lægðarstund er ég hugsa um liðna viku og mér verður ljóst að þetta eru sömu syndirnar, sami veikleikinn og ég var að hugsa um síðastasunnudag. Og ég er sannarlega sáriðrandi og niðurbrotin.

Kannist þið við slíka stund?

Í dag býð ég ykkur að prófa nokkuð nýtt. Ef þið eruð niðurbrotin á þessari helgustu stund allrar vikunnar, ímyndið ykkur þá að hann ávarpi ykkur með nafni og farið til hans. Sjáið frelsarann í huga ykkar með faðm sinn opinn til móts við ykkur, segjandi: „Ég vissi að þér myndi líða svona! Þess vegna kom ég til jarðar og þjáðist eins og ég gerði.“ Hjálp hans, náð hans, stendur ykkur til boða núna, ekki við lok ferðarinnar, þegar ykkur finnst allt vera í fullkomnu lagi hjá ykkur. Því hverjum líður þannig? Engum sem ég þekki.

Munið að við förum í kirkju, til sakramentis kvöldmáltíðar Drottins, til að læknast, en líka til að upplifa hreinleika.

Fyrir mörgum árum, þegar ég þjónaði í Barnafélaginu, var ég að segja sögu um einhvern sem nýlega hafði verið skírður. Ég benti á að þessi vinur gæti verið einn flekklausasti og hreinasti meðlimur kirkjunnar. Á fremsta bekk skaust þá upp hendi og eldri drengur sagði: „Ég get verið alveg jafn hreinn og hann, því ég hef skírst og meðtekið sakramentið.“ Ég svaraði vandræðalega: „Já, það var það sem ég meinti – það sem hann sagði.“

Vinir mínir, minnumst við sannarlega og meðtökum þessa áhrifamiklu kenningu? Ef við höfum lagt okkur fram við að halda sáttmála okkar við Guð – komum aftur, greinum frá og iðrumst – getum við dag hvern verið hreinsuð. Í gegnum helgiathöfn sakramentisins, getum við líka upplifað okkur jafn hrein og á skírnardaginn.

Hvað mig varðar, þá er það þannig sem hvíldardagurinn er orðinn dagur hvíldar. Ekki bara fyrir líkamlega hvíld, heldur hvíld frá sektarkennd og ótta, frá vanmætti mínum og veikleikum. Að minnsta kosti bara í einn dag!

Ein ljúfasta frásögnin í öllum ritningunum veitir okkur nasasjón af þessari hvíld. Í Mormónsbók, þegar hinn upprisni frelsari er að vitja „[annarra sauða] sinna“ í Ameríku og eftir að skynja þörf þeirra án þess að þeir spyrðu, býður hann öllum sem eru líkamlega brotnir – lamaðir, blindir, daufir eða þeim sem „þjáðir voru á einhvern hátt“– að stíga fram.

Ég ímynda mér þá sem fóru í röð, sem höfðu augljósa líkamlega þörf fyrir lækningu. En einnig í huga mínum, sé ég fólk eins og mig og aðra sem ég elska í biðröðinni, sem eru hrjáðir á þann hátt sem kann að vera ósýnilegt mannlegu auga. Hann bað um þá sem þjáðir voru á einhvern hátt „og hann læknaði þá, hvern og einn.“

Gætið að því að í þessu tilviki var ekki sagt að hann hefði grætt þau. Ég elska þessa hugmynd, að það sé munur á að lækna og græða. Að gróa færir okkur vanalega í fyrra horf heilsu, sem er það sem við þráum, ekki satt? En að lækna er annað. Að lækna felur í sér þetta gamla sár og breytir okkur hið innra.

Jafnvel frelsari heimsins, hélt eftir sárum handa sinna, fóta og síðu sem upprisin vera – sem staðfestingu þess að hann muni aldrei gleyma okkur og að fyrir benjar hans erum við læknuð. Á þeim degi sem frelsarinn læknaði þau, hefur hann ef til vill líka haldið á þeim, tekið hvert þeirra í kærleiksfaðm sinn.

Í kvöld eruð þið kannski niðurbrotin og eruð ekki viss um að þið munið upplifa lækningu hans. En er það satt? Sérhvern sunnudag meðan á sakramentinu stendur, lyftir hann ykkur upp af rykugum veginum og setur ykkur í uppábrotinn kufl sinn og vaggar ykkur í kærleiksfaðmi sínum.

Á þessari helgu jólanótt miðlaði engill fagnaðarboðskap, hinum miklu gleðitíðindum. „Sá sem var mestur gerði sjálfan sig minnstan – hinn himneski hirðir sem varð lambið.“ „Nú konungurinn Kristur Drottinn fæddist. Hann kallar oss í bróður bæn til sín.“ Ég trúi því að engillinn hafi verið að segja: „Vinur ykkar, besti vinur ykkar er kominn. Og ef þið vissuð hversu náið hann hefur fylgst með ykkur, hversu mikið þið lituð til hans þegar þið lifðuð með honum áður, ef þið skilduð hverju hann var að fara að fórna fyrir ykkur og hversu mikið hann mun ávallt vera fús til að gera til að hjálpa ykkur að snúa aftur heim, mynduð þið flýta ykkur að fagna honum við jötuna.“

Ég ber vitni um að barnið í jötunni, barnið sem við tilbiðjum og hefðum jafnvel kjark til að ímynda okkur hvernig það hefði verið að halda því í fangi sér, kom einmitt til að gera það við okkur.

Já, Kristur barnið fæddist ykkur!

Í nafni Jesú Krists, amen.