Ο Χριστός, το Βρέφος, γεννήθηκε για σας

Πόσο τυχεροί είμαστε που βιώνουμε τόσο όμορφη μουσική; Ευχαριστούμε πολύ αυτή τη χορωδία, την ορχήστρα και τους διευθυντές ορχήστρας. Δεν μπορώ να σας δω πίσω από αυτά τα δένδρα, αλλά ξέρω ότι είστε εκεί.

Το «Άγιο βρέφος, ταπεινό βρέφος» είναι από τα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα κάλαντα.

Ποίμνια κοιμούνταν, ποιμένες

ξαγρυπνούσαν μέχρι το καινούργιο πρωινό.

Είδαν τη δόξα, άκουσαν την ιστορία

τα μηνύματα ενός αληθινού Ευαγγελίου.

Έτσι χαρούμενοι, απαλλαγμένοι από λύπες,

εκφράζοντας δοξολογίες, υποδεχόμενοι την επομένη,

Ο Χριστός, το Βρέφος, γεννήθηκε για σας.

Ο Χριστός, το Βρέφος, γεννήθηκε για σας!

Όταν ήμουν μικρή, το χαϊδευτικό των γονέων μου για μένα ήταν «Τάμμυ Αρνάκι», οπότε όταν οι γραφές μιλούσαν για έναν ποιμένα και τα αρνιά του, ένιωθα πάντα ότι μιλούσαν σε μένα.

Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για την ιστορία των Χριστουγέννων και για τους αγγέλους που εμφανίζονταν στους ποιμένες, οι οποίοι πρόσεχαν τα ποίμνιά τους, τα αρνιά τους, τη νύκτα. Φαντάσθηκα τον εαυτό μου εκεί και φαντάσθηκα πώς θα ήταν να πλησιάσω το βρέφος στη φάτνη. Εξακολουθώ να αγαπώ αυτές τις εικόνες κάθε χρόνο καθώς αναλογίζομαι τη γέννησή Του.

Μια άλλη αγαπημένη εικόνα προέρχεται από μια ιστορία που διηγήθηκε ο Πρεσβύτερος Τζων Ρ. Λάζατερ.

Πριν από πολλά χρόνια, ο Πρεσβύτερος Λάζατερ επισκέφθηκε μία χώρα στην Αφρική ως τμήμα μίας επίσημης κυβερνητικής αντιπροσωπείας.

Μια μέρα, όταν ταξίδευαν στην έρημο με ένα καραβάνι μαύρες λιμουζίνες, έγινε ένα ατύχημα. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ανέβηκε στην κορυφή του λόφου και εκείνος παρατήρησε ότι το μπροστινό όχημα είχε βγει από τον δρόμο. Είπε: «Η σκηνή μπροστά μας έχει παραμείνει στον νου μου όλα αυτά τα χρόνια».

Ένας ηλικιωμένος ποιμένας, με φαρδύ χιτώνα της εποχής του Σωτήρος, στεκόταν κοντά στη λιμουζίνα και μιλούσε στον οδηγό. Εκεί κοντά βρισκόταν ένα μικρό ποίμνιο με περίπου 15 πρόβατα.

Το προπορευόμενο αυτοκίνητο είχε κτυπήσει και τραυματίσει ένα από τα πρόβατα, εξήγησε ο οδηγός του Πρεσβυτέρου Λάζατερ. Και επειδή ήταν το όχημα του βασιλέως, ο ποιμένας δικαιούταν τώρα 100 φορές την αξία του μικρού αρνιού, όταν μεγάλωνε πλήρως. Αλλά υπό τον ίδιο νόμο, το αρνί θα θανατωνόταν και το κρέας θα μοιραζόταν ανάμεσα στους ανθρώπους.

Τότε ο οδηγός είπε: «Αλλά προσέξτε, ο γέρος ποιμένας δεν θα πάρει τα χρήματα, ποτέ δεν τα παίρνουν». Όταν ερωτήθηκε γιατί, προσέθεσε: «Είναι λόγω της αγάπης που έχει για καθένα από τα πρόβατά του».

Παρακολουθούσαν τον γέρο ποιμένα να σκύβει, να σηκώνει το τραυματισμένο αρνί στα χέρια του και να το βάζει στις πτυχές του χιτώνα του. Εξακολουθούσε να χαϊδεύει το αρνί, επαναλαμβάνοντας την ίδια λέξη ξανά και ξανά, και όταν ο Πρεσβύτερος Λάζατερ ρώτησε το νόημα της λέξης, του είπαν: «Ω, λέει το όνομά του. Όλα τα πρόβατά του έχουν ένα όνομα, γιατί αυτός είναι ο ποιμένας τους, και οι καλοί ποιμένες γνωρίζουν καθένα από τα πρόβατά τους με το όνομά τους».

Στον Ησαΐα έχουμε την υπόσχεση: «Θα μαζέψει τα αρνιά με τoν βραχίoνά τoυ, και θα τα βαστάξει στoν κόρφo τoυ».

Αν θυμόμαστε κάτι ή νιώθουμε κάτι αυτήν την εποχή των Χριστουγέννων, θα πρέπει να είναι ότι είμαστε δικοί Του. Θυμάστε όταν ο Χριστός είπε στον Πέτρο: «Βόσκε τα αρνιάμου …τα πρόβατά μου»;

«Επειδή, σήμερα, στην πόλη τού Δαβίδ, γεννήθηκε σε σας σωτήρας, που είναι ο Xριστός, ο Kύριος».

«Επειδή, παιδί γεννήθηκε σε μας, γιος δόθηκε σε μας».

Γεννήθηκε για να ανυψώσει τον καθέναν από εμάς προσωπικώς. Και αν είναι κάποιου, σίγουρα είναι δικός σας. Ο Χριστός, το βρέφος, γεννήθηκε για σας.

Όμως, ο Ησαΐας προειδοποιεί επίσης: «Όλoι εμείς πλανηθήκαμε σαν πρόβατα». Ίσως καθένας μας να ήταν σε ένα μέρος όπου είχε αισθανθεί σαν ένα περιπλανώμενο αρνί ή ακόμα και σαν χαμένο πρόβατο. Απόψε, δηλώνω ότι είμαστε όλοι τραυματισμένα αρνιά που χρειάζονται τον Καλό Ποιμένα, ο οποίος θα μας κρατήσει στην αγκαλιά της αγάπης Του. Επειδή το να είμαστε θνητοί σημαίνει ότι έχουμε πράγματα πάνω μας που νιώθουμε σπασμένα, που χρειάζονται επιδιόρθωση.

Και δεν ξέρω αν υπάρχει χρόνος μέσα στην εβδομάδα μου που να αισθάνομαι την ανάγκη για έναν Λυτρωτή πιο έντονα απ’ ό,τι την Κυριακή κατά τη διάρκεια της μεταλήψεως. Φέρνω την καρδιά μου συντετριμμένη και σκέπτομαι τα λόγια και τα σύμβολα κατά τη διάρκεια αυτού του «χρόνου της πνευματικής ανανεώσεως». Αλλά μερικές φορές έρχεται μια στιγμή όταν οι τόνοι πέφτουν, όταν σκεπτόμενη την περασμένη εβδομάδα αναγνωρίζω ότι αυτές είναι οι ίδιες αμαρτίες, η ίδια αδυναμία που σκεπτόμουν την περασμένη Κυριακή. Και αισθάνομαι πραγματικά μεταμελημένη ή συντετριμμένη.

Γνωρίζετε αυτήν τη στιγμή;

Σήμερα σας καλώ να δοκιμάσετε κάτι νέο. Σε αυτά τα πιο ιερά λεπτά ολόκληρης της εβδομάδος σας, αν αισθάνεστε συντετριμμένοι, φαντασθείτε Τον να σας καλεί με το όνομά σας πηγαίνετε σε Αυτόν. Φαντασθείτε τον Σωτήρα με τους βραχίονές Του ανοικτούς και τη λαμπρή όψη του προς εσάς να λέει: «Ήξερα ότι θα αισθανόσουν έτσι! Γι’ αυτό ήλθα στη Γη και υπέφερα ό,τι υπέφερα». Η βοήθειά Του, η χάρη Του είναι διαθέσιμη σε εσάς αυτή τη στιγμή, όχι στο τέλος του δρόμου, όταν αισθάνεστε ότι είναι τα πράγματα τέλεια. Γιατί ποιος νιώθει έτσι; Κανείς από όσους γνωρίζω.

Θυμηθείτε, πηγαίνουμε στην εκκλησία, στη μετάληψη του Δείπνου του Κυρίου, για να θεραπευθούμε, αλλά και για να αισθανθούμε καθαροί.

Πριν από χρόνια, όταν υπηρετούσα στην Προκαταρκτική, έλεγα μία ιστορία για κάποιον που είχε βαπτισθεί προσφάτως. Τόνισα ότι αυτός ο φίλος θα μπορούσε να είναι ένα από τα πιο αγνά και καθαρά μέλη της Εκκλησίας. Κατόπιν στην πρώτη σειρά, ένα χέρι σηκώθηκε και ένα μεγαλύτερο αγόρι δήλωσε: «Μπορώ να είμαι τόσο καθαρός όσο εκείνος, επειδή έχω βαπτισθεί και μεταλαμβάνω». Απήντησα αμήχανα: «Ναι, αυτό εννοούσα – αυτό που είπε».

Φίλοι μου, πραγματικά θυμόμαστε και λαμβάνουμε αυτήν την εκπληκτική διδαχή; Εάν κάνουμε το έργο να τηρούμε τις διαθήκες μας με τον Θεό –να επιστρέφουμε, να δίδουμε αναφορά και να μετανοήσουμε– μπορούμε να καθαριζόμαστε κάθε μέρα. Και μέσω της διατάξεως της μεταλήψεως, μπορούμε να αισθανθούμε τόσο καθαροί, όσο την ημέρα που βαπτισθήκαμε.

Για εμένα, είναι το πώς η Ημέρα του Κυρίου έχει γίνει μία ημέρα αναπαύσεως. Όχι μόνο σωματική ανάπαυση, αλλά ανάπαυση από την ενοχή και τον φόβο, από τις ανεπάρκειες και τις αδυναμίες μου. Τουλάχιστον για μία μόνο ημέρα!

Μία από τις πιο τρυφερές αφηγήσεις σε όλες τις γραφές μας δίνει μία γεύση αυτής της αναπαύσεως. Στο Βιβλίο του Μόρμον, καθώς ο ανεστημένος Σωτήρας επισκέπτεται τα «άλλα πρόβατά» Του στην αμερικανική ήπειρο, και αφού αισθάνεται την ανάγκη τους χωρίς καν να το ζητήσουν, καλεί όλους όσοι είναι συντετριμμένοι σωματικώς –τους χωλούς, τους τυφλούς, τους κωφούς ή όσους «βασανισμένο[υς] κατά οποιονδήποτε τρόπο»– να προσέλθουν.

Φαντάζομαι εκείνους που έκαναν ουρά, των οποίων η σωματική ανάγκη για θεραπεία ήταν προφανής. Αλλά επίσης νοερώς, βλέπω ανθρώπους σαν εμένα και άλλους που αγαπώ στην ουρά που υποφέρουν με τρόπους που μπορεί να μην είναι ορατοί στον ανθρώπινο οφθαλμό. Ζήτησε εκείνους τους βασανισμένους κατά οποιονδήποτε τρόπο, «και τους θεράπευσε, τον καθέναν».

Προσέξτε πως σε αυτή την περίπτωση δεν λέει ότι Εκείνος τούς θεράπευσε. Μου αρέσει αυτή η ιδέα ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ επουλώσεως και θεραπείας. Η θεραπεία συνήθως μας επαναφέρει σε μια προηγούμενη κατάσταση ευεξίας, η οποία είναι αυτό που λαχταρούμε, σωστά; Η επούλωση είναι διαφορετική. Η επούλωση ενσωματώνει αυτή την παλιά πληγή, κάνοντάς μας διαφορετικούς από την άλλη πλευρά.

Ακόμη και ο Σωτήρας του κόσμου, ως ανεστημένο ον, διατήρησε τις πληγές στα χέρια, τα πόδια και την πλευρά Του – απόδειξη ότι δεν θα μας ξεχάσει ποτέ και ότι με τις πληγές Του επουλωθήκαμε. Και ίσως, εκείνη την ημέρα που ο Σωτήρας τους επούλωσε, τους κράτησε επίσης, παίρνοντας τον καθένα σε μία στοργική αγκαλιά.

Απόψε, ίσως αισθάνεστε συντετριμμένοι και δεν είστε βέβαιοι ότι θα βιώσετε την επούλωσή Του. Είναι όμως αλήθεια αυτό; Κάθε Κυριακή κατά τη διάρκεια της μεταλήψεως, σας σηκώνει από τον σκονισμένο δρόμο, σας βάζει στις πτυχές του χιτώνα Του και σας κρατά στην ανοικτή αγκάλη Του.

Εκείνη την άγια νύχτα των Χριστουγέννων, ένας άγγελος ανέφερε τα καλά νέα, τα καλά νέα μεγάλης χαράς. «Εκείνος που ήταν ο μεγαλύτερος έκανε τον εαυτό Του κατώτερο – ο Επουράνιος Ποιμένας που έγινε ο Αμνός». «Ο Βασιλεύς των βασιλέων βρισκόταν έτσι σε ταπεινή φάτνη. Σε όλες τις δοκιμασίες μας, γεννημένος για να είναι φίλος μας». Πιστεύω ότι ο άγγελος έλεγε: «Ο φίλος σας, ο καλύτερός σας φίλος μόλις έφθασε. Και αν ξέρατε πόσο στενά σας παρακολουθούσε, πόσο πολύ Τον κοιτάζατε όταν ζούσατε μαζί Του πριν, αν καταλαβαίνατε τι πρόκειται να θυσιάσει για σας και πόσα θα είναι πρόθυμος να κάνει πάντα μετά για να σας βοηθήσει να επιστρέψετε πίσω, θα τρέχατε να Τον υποδεχθείτε στη φάτνη».

Δίδω τη μαρτυρία μου ότι το Βρέφος στη φάτνη, Αυτό που λατρεύουμε και ίσως τολμούμε να φαντασθούμε πώς θα ήταν να το κρατήσουμε, ήλθε για να κάνει ακριβώς αυτό για εμάς.

Ναι, ο Χριστός, το βρέφος, γεννήθηκε για σας!

Στο όνομα του Ιησού Χριστού, αμήν.