‘De Goede Week heeft mij geleerd dat er altijd een reden is om ‘Hosanna’ te roepen’, Liahona, april 2026.
Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
De Goede Week heeft mij geleerd dat er altijd een reden is om ‘Hosanna’ te roepen
‘Hosanna’ is een uiting van geloof in Gods vermogen om ons, zijn verbondsvolk, te redden.
Palmzondag, het begin van de viering van de Goede Week, is een vreugdevolle dag. Hij markeert de triomfantelijke intocht van Jezus Christus in de Heilige Stad en wordt vandaag de dag nog steeds gevierd door christenen in Israël.
Op die dag ‘namen zij de takken van de palmbomen en gingen de stad uit Hem tegemoet en riepen: Hosanna! Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heere, de Koning van Israël!’ (Johannes 12:13.)
Ik studeerde een tijd in Jeruzalem en daar nam ik deel aan dit herdenkingsevenement. Ik stond met een palmblad in mijn hand en was geïnspireerd door de vele andere christenen die naar de Heilige Stad waren gekomen omdat ze Jezus Christus liefhadden en Hem wilden vieren.
De mensen zongen, juichten, prezen en dansten. Net als in de tijd van Jezus zwaaiden ze met hun bladeren vanaf de top van de Olijfberg tot beneden in het Kidrondal, langs de hof van Gethsémané en de Oude Stad in. Tijdens de hele processie hoorde ik voortdurend mensen ‘Hosanna!’ roepen.
Het was een ervaring die ik nooit zal vergeten.
Een andere Palmzondag, een paar jaar later, was minder vreugdevol. In plaats van met een palmtak te zwaaien, lag ik ziek in bed. Ik bedacht hoe blij ik was geweest om ‘Hosanna!’ te roepen in Israël. Maar die ochtend was ik niet blij.
Ergens in mijn klaagzang kreeg ik de gedachte: Heb je niet nog steeds goede reden om ‘Hosanna!’ te roepen?
‘Hosanna!’ is een uitroep van aanbidding. Maar het kan ook een smeekbede zijn: ‘God red toch. Help me alstublieft’. En soms is ‘Hosanna’ een uiting van geloof in Gods vermogen om zijn verbondsvolk te redden.
Als ik aan de gebeurtenissen van de Goede Week terugdenk, weet ik hoe krachtig het uitroepen van ‘Hosanna!’ kan zijn – zowel in wanhoop als in triomf. Door vier cruciale dagen in deze week leer ik steeds meer de gevoelens van de aanwezigen bij zijn triomfale intocht tweeduizend jaar geleden te verwoorden.
Donderdag: Hij leerde me over verlossing
Op donderdag kwam Jezus met zijn apostelen samen voor het laatste avondmaal en stelde Hij het avondmaal in (zie Mattheüs 26:26–29).
Ik vind het mooi dat het avondmaal, dat duizenden jaren geleden in de laatste week van het leven van Christus werd ingesteld, nu nog steeds wekelijks deel is van ons leven. President Jeffrey R. Holland, president van het Quorum der Twaalf Apostelen, heeft gezegd: ‘Dit aan de Heer gewijde uur is het heiligste uur van onze week.’
Of dat nu tweeduizend jaar geleden in Israël was of in de banken van je eigen wijk of gemeente, de macht van God om te heiligen, te bevrijden en te verlossen is onveranderd.
Daarom kan ik ‘Hosanna!’ roepen. Elke week kan ik om Gods hulp smeken en de Heiland kan me steeds genezen.
Goede Vrijdag: Hij overwon de pijn van de dood
Op Goede Vrijdag gedenken we de gebeurtenissen rond de berechting en kruisiging van Christus (zie Alma 7:11–12).
Onlangs hoorde ik dat een jonge vrouw, een jonge moeder, bij een tragisch ongeluk om het leven was gekomen. Hoewel ik haar nauwelijks kende, huilde ik om dit verlies. Ik huilde omdat ik het allemaal zo oneerlijk vond en ook over het wonder dat uitbleef.
In mijn verdriet kwamen deze woorden steeds weer in mijn gedachten:
‘Christus kan ook dit genezen.’
Dus zeg ik: ‘Hosanna! Dankzij Jezus Christus en de gebeurtenissen van Goede Vrijdag sta ik niet alleen in mijn ontreddering. Hosanna! Jezus Christus heeft mijn leed gedragen. Hosanna! Hij kan me genezen, ongeacht de pijn die ik voel.’
Zaterdag: Hij steunt mij in het wachten
Net als de discipelen vanouds heb ik dagen meegemaakt waarop ik me hopeloos voelde. Ik heb me zelfs door God verlaten gevoeld. Ik heb jarenlang gesmeekt om iemand te vinden om mee te trouwen. En in de jaren nadat ik getrouwd was, heb ik gesmeekt dat we, ondanks onze moeilijkheden, een baby mochten krijgen.
Nu nog voel ik een diep verdriet en verlangen naar beloften die God momenteel niet heeft vervuld, gezien of gehoord. Ik heb eenzaamheid en onzekerheid ervaren waarvan ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan.
Maar voor mij is de zaterdag van de Goede Week een dag van wachten. Een dag van onvervulde verwachtingen. Een dag van afwachting.
Elke week komen veel van onze Joodse vrienden bij de Klaagmuur in Israël bijeen ter voorbereiding op de sabbat. Dan zijn ze gekleed in traditionele kledij en staan ze eerbiedig met gebeden in de hand.
Ze schrijven gebeden op strookjes papier en stoppen die tussen de rotsen van die muur. Jaar in jaar uit wachten ze op de Messias.
Doordat ik hun toewijding op die heilige plek zag, veranderde mijn focus op mijn ‘afwachtende zaterdagen’. Als ik in de tempel ben en bid, leer ik dat Gods stilte niet gelijk staat aan Gods afwezigheid of een weigering om onze gebeden te verhoren.
Er is heiliging in de ‘zaterdagen’ van ons leven door wat daarna komt.
Ik leer hoe ik ‘Hosanna’ kan zeggen terwijl ik nog wanhopig wacht op wat God heeft beloofd te kunnen geven.
Paaszondag: Hij zegevierde over alles, zodat ik dat ook kan
Ik hou van Maria Magdalena en hoe zij ons allen vertegenwoordigt in haar behoefte aan Jezus Christus, in haar verdriet toen ze op Hem wachtte bij het graf, in haar onvermogen om Hem onmiddellijk te herkennen en in het feit dat Hij haar bij naam kende (zie Johannes 20:11–16). En ik vind het geweldig dat zij de eerste opgetekende getuige van Christus als de herrezen Heer was.
In Jeruzalem is boven de vermoedelijke graftombe van Christus deze inscriptie gegraveerd: ‘Hij is hier niet, want Hij is opgewekt.’
Dat is de waardevolste boodschap om ‘Hosanna!’ voor te roepen.
Het lege graf herinnert me eraan dat Jezus Christus mij redt. Hij verlost me van de pijn van zonde, vreselijke mislukkingen, het verlies van dierbaren, eenzaamheid, ontmoediging, wanhoop en alles wat oneerlijk is in het leven.
En bovendien zegent Hij mij. Hij zegent me met gemoedsrust, blijvende hoop, de belofte van genezing, vreugdevolle verwachting, overwinning en volmaakte liefde.
Mijn gebed is dat waar we ook staan in ons streven naar geloof in Jezus Christus, jij en ik redenen kunnen vinden om deze Goede Week op dezelfde manier te benaderen zoals de eerste begon:
‘Hosanna! Gezegend is Hij Die komt in de Naam van de Heere, de Koning van Israël!’ (Johannes 12:13.)