Prorocy i proroctwo

Prorocy i proroctwa odgrywają istotną rolę w całym Starym Testamencie. Abraham, Izaak i Jakub mieli wizje i rozmawiali z niebiańskimi posłańcami. Mojżesz rozmawiał z Bogiem twarzą w twarz i przekazał Jego wolę dzieciom Izraela. Pierwsza i Druga Księga Królewska opisują pamiętne czyny i przesłanie proroków Eliasza i Elizeusza. Stary Testament mówi również o prorokiniach, takich jak Miriam i Debora, a także o innych kobietach pobłogosławionych duchem proroctwa, takich jak Rebeka i Anna. I chociaż Księga Psalmów nie została napisana przez oficjalnie powołanych proroków, jej autorzy również byli przepełnieni duchem proroctwa, zwłaszcza gdy wskazywali na nadejście Mesjasza.

Nic z tego nie jest zaskoczeniem dla członków Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich. W rzeczywistości przywrócona ewangelia Jezusa Chrystusa uczy nas, że prorocy to nie tylko interesujące osobowości w historii, ale także niezbędny element planu Boga. Chociaż niektórzy mogą sądzić, że prorocy są jedynie cechą charakterystyczną Starego Testamentu, my postrzegamy ich jako coś, co łączy nas z czasami Starego Testamentu

Mimo to czytanie rozdziału Księgi Izajasza lub Ezechiela może różnić się od czytania przemówienia z konferencji generalnej wygłoszonego przez obecnego Prezydenta Kościoła. Czasami trudno jest zrozumieć, że starodawni prorocy mają nam coś do przekazania. W końcu świat, w którym dzisiaj żyjemy, znacznie różni się od tego, w którym oni głosili ewangelię i prorokowali. A fakt, że mamy żyjącego proroka, może rodzić pytanie: Dlaczego warto — choć zdecydowanie wymaga to wysiłku — czytać słowa starodawnych proroków?

W głównej mierze osoby żyjące dzisiaj nie są głównym odbiorcą przesłań proroków Starego Testamentu. Ci prorocy mierzyli się z naglącymi problemami ich czasów i ich miejsca przebywania — tak jak nasi prorocy w dniach ostatnich zajmują się naszymi naglącymi troskami w dzisiejszych czasach.

Jednocześnie prorocy mogą nawiązywać do spraw, które wykraczają poza naglące problemy. Nauczają wiecznych prawd, istotnych w każdym czasie i miejscu. Błogosławieni objawieniem, posiadają szerszą perspektywę dzieła Boga. Na przykład Izajasz ostrzegał ludzi w swoich czasach przed popełnianymi przez nich grzechami. Pisał także o wyzwoleniu Izraelitów, którzy mieli żyć dwieście lat później. Jednocześnie nauczał o wyzwoleniu, którego poszukuje cały lud Boży. Ponadto zapisywał proroctwa, które do dzisiaj czekają na wypełnienie — zaliczają się do nich obietnice „nowej ziemi” (zob. Ks. Izajasza 65:17), która będzie „pełna poznania Pana” (Ks. Izajasza 11:9), gdzie zostaną zebrane zaginione plemiona Izraela i gdzie „narody […] nie będą się już uczyć sztuki wojennej” (Ks. Izajasza 2:4). Źródłem radości i natchnienia, które można odnaleźć, czytając słowa starotestamentowych proroków, takich jak Izajasz, jest uświadomienie sobie, że my odgrywamy rolę w chwalebnym dniu, który oni przepowiadali.

Kiedy czytasz starodawne proroctwa, warto znać kontekst, w którym zostały napisane — ale powinieneś także widzieć w nich siebie, czyli „[odnosić] je do siebie” (I Ks. Nefiego 19:24; zob. także werset 23.). Czasami wymaga to zrozumienia, że Babilon to nie tylko starożytne miasto, ale symbol grzechu i pychy. Może to oznaczać, że Izrael rozumiemy jako lud Boży w każdym czasie i miejscu. Albo może oznaczać postrzeganie Syjonu jako sprawę dni ostatnich bliską ludowi Boga, a nie tylko jako kolejne słowo określające Jerozolimę.

Możemy odnosić pisma święte do naszego życia, ponieważ rozumiemy, że proroctwo może wypełnić się na wiele sposobów. Dobrym tego przykładem jest proroctwo z Ks. Izajasza 40:3: „Głos się odzywa: Przygotujcie na pustyni drogę Pańską”. Dla Żydów uwięzionych w Babilonie to stwierdzenie mogło odnosić się do Pana, który ich uwolni i umożliwi im powrót do Jerozolimy. Dla Mateusza, Marka i Łukasza to proroctwo wypełniło się w osobie Jana Chrzciciela, który przygotował przedpole ziemskiej posługi Zbawiciela. A Józef Smith otrzymał objawienie, że to proroctwo wciąż się wypełnia, gdy trwają przygotowania do posługi Chrystusa podczas Milenium. Na wiele sposobów, które nadal staramy się zrozumieć, starożytni prorocy naprawdę przemawiali do nas. I nauczali wielu cennych, wiecznych prawd, które są dla nas tak samo ważne, jak były dla starożytnego Izraela.

Być może ważniejsze od dostrzeżenia siebie w proroctwach Starego Testamentu jest ujrzenie w nich Jezusa Chrystusa. Jeśli Go szukasz, odnajdziesz Go, nawet jeśli nie został wymieniony z imienia. Warto pamiętać że Bogiem Starego Testamentu, Panem i Jehową, jest Jezus Chrystus. Za każdym razem, gdy prorocy opisują to, co robi Pan teraz lub co uczyni w przyszłości, mówią o Zbawicielu.

Znajdziesz również odniesienia do Pomazańca, Odkupiciela i przyszłego Króla z rodu Dawida. Te wszystkie proroctwa dotyczą Jezusa Chrystusa. Mówiąc bardziej ogólnie, przeczytasz o wyzwoleniu, przebaczeniu, odkupieniu i przywróceniu. Kiedy będziesz pamiętać o Zbawicielu zarówno w swoim umyśle, jak i sercu, te proroctwa w naturalny sposób wskażą ci Syna Bożego. W końcu najlepszym sposobem na zrozumienie proroctw jest posiadanie „[ducha] proroctwa”, o którym Jan mówił, że jest „świadectwem Jezusa” (Objawienie Jana 19:10).