Raddir endurreisnarinnar

Kæri eiginmaður

Þar sem mér gefst tækifæri til að senda bréf með vini, reyni ég að skrifa, en þó ekki að tjá allar mínar tilfinningar, því aðstæður þínar, veggirnir, rimlarnir og slagbrandarnir, rennandi árnar og lækirnir, aflíðandi hlíðarnar, djúpir dalirnir og víðáttumiklar slétturnar, sem skilja okkur að og hið grimmilega óréttlæti, sem leiddi til þess að þér var varpað í fangelsi, þar sem þú enn situr, ásamt svo ótal mörgu öðru, gera mér ómögulegt að lýsa tilfinningum mínum með orðum.

Ef ekki væri fyrir meðvitað sakleysi og beina milligöngu guðlegrar miskunnar, er ég viss um að ég hefði aldrei getað umborið þær þjáningar sem ég hef gengið í gegnum …; en samt er ég á lífi og er fús til að þjást áfram, sé það vilji hins góða himins að ég geri það þín vegna.

Við erum öll hraust, nema Fredrick sem er nokkuð veikur.

Alexander litli, sem nú er í fangi mér, er einn sá besti snáði sem þú færð augum litið. Hann er svo sterkur að hann getur hlaupið um allt herbergið með því að styðja sig við stól. …

Enginn nema Guð einn fær þekkt hugrenningar mínar og tilfinningar hjartans, þegar ég yfirgaf hús okkar og heimili og næstum allar eigur okkar, að undan skildum litlu börnunum okkar, og hóf ferð mína burt frá Missouri-fylki og skildi við þig innilokaðan í þessu einmanalega fangelsi. Minningin um það er þungbærari en mannlegt eðli ætti að fá borið. …

… Ég vona að enn bíði okkar bjartari tíð. … [Ég] er þín ástkæra að eilífu.

Emma Smith

Kæra – og ástúðlega – eiginkona,

á fimmtudagskvöldið settist ég niður einmitt um leið og sólin settist, er við gægðumst út um rimla þessa einmanalega fangelsis og ég skrifa þér, svo ég geti kunngjört þér aðstæður mínar. Það eru, að ég held, um fimm mánuðir og sex dagar sem ég hef setið undir vökulu augnaráði fangavarða, nótt sem dag, innan veggja, rimla og ískrandi járnhurða, þessa einmanalega, myrka og óhreina fangelsis. Með tilfinningum sem Guð einn þekkir, skrifa ég þetta bréf. Hugrenningarnar við þessar aðstæður er erfitt að tjá með penna eða tungu, eða mannlegum mætti og reyna að lýsa eða draga upp mynd fyrir menn sem aldrei hafa upplifað það sem við upplifum. … Við reiðum okkur á armlegg Jehóva og einskis annars, okkur til frelsunar og þú getur verið viss um, að ef hann gerir það ekki, verður það ekki gert, því mörgum þyrstir í blóð okkar í þessu fylki; ekki af því að við erum sekir um eitthvað. … Mín kæra Emma, ég hugsa stöðugt um þig og börnin. … Ég þrái að sjá Frederick litla, Joseph, Juliu, Alexander, Joana og Major gamla [heimilishundinn]. … Ég myndi fúslega ganga héðan til þín, berfættur, berhöfðaður og hálfnakinn, til að fá að líta þig augum og það gerði ég af mikilli ánægju og myndi aldrei telja það eftir mér. … Ég umber alla mína áþján af hugprýði og líka þeir sem eru hér með mér, enginn okkar hefur enn kveinkað sér. Ég vil [að] þú sjáir til þess að [börnin okkar] gleymi mér ekki. Segðu þeim að faðir þeirra elski þau fullkominni elsku og sé að gera allt sem hann getur til að komast til þeirra frá múgnum. … Segðu þeim að faðir þeirra segi að þau verði að vera góð börn og hlýða móður sinni. …

Þinn

Joseph Smith yngri