“हाम्रा प्रिय मुक्तिदाताको विजय,”

प्रेरितका रूपमा मेरो बोलावटमा, मैले व्यापक रूपमा यात्रा गरेको छु र संसारको अधिकांश भागमा बालबालिकाहरू, युवाहरू र वयस्कहरूलाई भेट्ने सुअवसर प्राप्त गरेको छु । जीवनमा धेरै प्रसन्नताका क्षणहरू हुन्छन् तर मैले आफ्नै प्रत्यक्ष आँखाले देखेको र मेरो हृदयको गहिराइमा महसुस गरेको एउटा विषय के हो भने, खुसी र प्रसन्नताका अतिरिक्त, जीवनमा हृदयविदारक र पीडाका क्षणहरू पनि हुन्छन् ।

छोराछोरीहरू सुतिरहेको समयमा बिना अधिकार घुसेर आफ्नै घरमा आमाबुबाको निर्ममतापूर्वक जीवनको अन्त्य गरिएको जसका चार जना साना बालबालिकाहरूसँग म बसेको वा बाल्यकालमा आफ्नै विश्वासिला आफन्तद्वारा दुर्व्यवहार गरिएकी महिलासँग भेटेको वा साइकलबाट लडेर मस्तिष्कमा चोट लागेकी र छिट्टै नै मृत्यु वरण गर्न लागेकी किशोरीको ओछ्यानको छेउमा बसेको वा धेरै वर्षदेखि पतिले उनको पत्नीलाई र आफ्नो मन्दिरका करारहरूलाई गम्भीर रूपमा धोका दिएको ती महिलाको क्रन्दन सुनेको म कहिल्यै बिर्सने छैन ।

आफ्नो वयस्क सन्तानले अब सुसमाचारको सत्यतामा आस्था गर्दैन र परिवारका अरूको आस्थालाई पनि कमजोर पार्न कोशिश गरिरहेको छ भनेर पीडाबोध गरिरहेका एक दम्पत्तिको पीडालाई मैले महसुस गरेको छु । मैले आत्महत्या गरेका उज्जवल भविष्य भएका एक जवान मानिसका विचलित आमाबुबा र साथीहरूसँग भेट गरेको छु । मैले पाप गरेका र वास्तवमा नै पश्चात्ताप गर्न चाहनेहरूको दैवी पीडाबोध र पापबाट प्रभावितहरूको दुःख महसुस गरेको छु ।

मैले मानसिक रोगको हृदयविदारक अवस्थामा पीडित व्यक्ति र सहयोग गर्ने क्षमता नभई चुपचाप पीडा भोग्नेहरू दुबैलाई देखेको छु । प्राकृतिक प्रकोप, बाढी, आँधीबेहरी, आगलागी र भूकम्पबाट भएको ठूलो व्यक्तिगत क्षति मैले देखेको छु । म राजनैतिक आँधीबेहरी, युद्ध र विनाशबाट देशहरूमा उथलपुथल भएको, निर्दोष र सही कार्य गर्न प्रयास गर्नेहरूमाथि अप्रत्याशित विषयहरू थोपर्दा आउने पीडाको साक्षी बनेको छु ।

Healing Hands(चङ्गाइ दिने हातहरू), कोल्बी लार्सनद्वारा, प्रतिलिपि गर्न सकिँदैन

मुक्तिदाताले हामीलाई सहयोग गर्नुहुन्छ

येशू ख्रीष्टको प्रायश्चित्तका सम्बन्धमा बोल्दै प्रथम अध्यक्षताका दोस्रो सल्लाहकार, अध्यक्ष जेम्स ई. फाउस्ट (१९२०-२००७) ले भन्नुभयो: “घाइतेहरूले आफ्ना परीक्षाहरू पार गर्न सम्भव भएसम्म गर्नु पर्छ र मुक्तिदाताले ‘आफ्ना जनहरूलाई तिनीहरूका कमजोरीहरूअनुसार सहयोग गर्नुहुने छ’ [अल्मा ७:१२] । उहाँले हामीलाई हाम्रो बोझ बहन गर्न सहयोग गर्नुहुने छ । केही चोटहरू यति पीडादायी र गहिरा हुन्छन् कि तिनीहरूलाई उच्च शक्तिको सहयोग बिना चङ्गाइ गर्न सकिँदैन अनि अर्को जीवनमा पूर्ण फैसला र पुनर्स्थापनाको आशा राख्छन् ।… उहाँले हाम्रो पीडा बुझ्नुहुन्छ र हाम्रो सबैभन्दा अँध्यारो क्षणमा पनि हामीसँग हिँड्नुहुने छ ।”

म मुक्तिदाताको प्रेम र येशू ख्रीष्टको प्रायश्चित्तद्वारा हामीलाई प्रतिज्ञा गरिएका कहिल्यै अन्त्य नहुने आशीर्वादहरूप्रति अत्यधिक रूपमा आकर्षित भएको महसुस गर्छु । अथाह पीडा ल्याउने जीवनका कठिन अनुभवहरूमा उहाँले हामीलाई रक्षा कवचले नै छोपिदिनु त भएन तर उहाँले हामीलाई अनन्त पीडा र स्वर्गका पिताबाट टाढा हुनबाट जोगाउनुभयो र हामीलाई उहाँको सर्वव्यापी पीडाद्वारा परमेश्वरको उपस्थितिमा पूर्ण प्रसन्नता र अनन्त खुसीको सम्भावना प्राप्त गर्न अनुमति दिनुभयो ।

अध्यक्ष ड्यालिन एच. ओक्सले हामीलाई स्मरण गराउनुभयो: “मुक्तिदाता, येशू ख्रीष्टको प्रबन्ध गर्नु परमेश्वरको सहयोग थियो जुन उहाँको सबैभन्दा मजबुत मरणशील सहयोग हो, जसले मूल्य तिर्न र पश्चात्ताप गरिएका पापहरूका लागि क्षमा प्रदान गर्न पीडा भोग्नुहुने थियो । त्यो दयालु र गौरवशाली प्रायश्चित्तले परमप्रभु येशू ख्रीष्टमा आस्था राख्नु सुसमाचारको पहिलो सिद्धान्त किन हो भनेर व्याख्या गर्छ । उहाँको प्रायश्चित्तले ‘मृतकहरूको पुनरुत्थानलाई पारित गर्छ’ (अल्मा ४२:२३) र यसले ‘संसारका पापहरूका लागि प्रायश्चित्त गर्छ’(अल्मा ३४:८), हाम्रा सबै पश्चात्ताप गरिएका पापहरू मेटाउँछ र हाम्रा मुक्तिदातालाई हाम्रा मरणशील कमजोरीहरूमा हामीलाई सहयोग गर्न शक्ति दिन्छ ।"

Prayer at Gethsemane(गेतसेमनेमा प्रार्थना)को विवरण, डेल पार्सनद्वारा, चर्च प्रयोगका लागि मात्र प्रतिलिपि गर्न सकिन्छ

अनन्तताको महत्त्वपूर्ण घटना

जब म व्यक्तिगत रूपमा देखेको पीडाका सम्बन्धमा सोच्छु, जुन पृथ्वीमा भएका वा कहिल्यै हुने सबैको तुलनामा असीम रूपमा सानो छ, म कुनै पनि शब्दले मुक्तिदाताको हृदय, मस्तिष्क, शरीर र आत्मामा सम्पूर्ण मानवजातीको पाप र पीडाका लागि उहाँको सर्वव्यापी पीडाका पवित्र क्षणहरूमा के भएको हुनु पर्छ भन्ने सम्बन्धमा मेरो हृदयमा भएका भावनाहरू वर्णन गर्न सक्दिनँ ।

सबै अनन्तताको महत्त्वपूर्ण घटना येशू यरूशलेम भनिने सहरको पर्खाल बाहिर जैतून डाँडामा "गेतसेमने भनिने ठाउँमा" (मत्ती २६:३६) जानुहुँदा सुरु भयो । उहाँले आफ्ना शिष्यहरूलाई भन्नुभयो, "मेरो आत्मा मृत्युसम्मै दुःखी छ" (मत्ती २६:३८) ।

उहाँले यसो भन्दै प्रार्थना गर्नुभयो, "हे मेरा पिता, यदि सम्भव छ भने, यो कचौरा मबाट हटोस्: तैपनि मैले चाहेअनुसार होइन तर तपाईंको इच्छाअनुसार" (मत्ती २६:३९) । उहाँ आफ्ना चेलाकहाँ फर्कनुभयो, तिनीहरूलाई निदाएको भेट्टाउनुभयो, पुनः जानुभयो र दोस्रो पटक प्रार्थना गर्नुभयो । "हे मेरा पिता, यदि मैले यो कचौराबाट नपिई हुँदैन भने, तपाईंकै चाहना पूरा होस् । … र [उहाँले] उही शब्दहरू भन्दै तेस्रो पटक प्रार्थना गर्नुभयो" (मत्ती २६:४२, ४४) ।

येशूले तीतो कचौरा पिउनुभयो र बगैँचामा र क्रूसमा हाम्रो मरणशील समझभन्दा बाहिरको पीडा भोग्नुभयो । बिना पाप, उहाँले हाम्रा सबै पापहरू आफैँमा लिनुभयो ताकि हामी उहाँकहाँ आउँदा र पश्चात्ताप गर्दा, हाम्रा पापहरू र बोझहरू हामीबाट हटाइए (२ कोरिन्थी ५:२१ हेर्नुहोस्) ।

येशूको पीडा, मृत्यु र प्रायश्चित्तको बलिदान धेरै पहिलेदेखि नै अपेक्षित थियो । येशूको जन्मभन्दा ७०० वर्ष अगाडि बोल्दै, यशैयाले अगमवाणी गरे "परमप्रभुले हामी सबैको अधर्म उहाँ आफैमाथि लिनुभएको छ" (यशैया ५३:६) । येशूले आफ्नो जीवन “छुटकाराको मोल”मा दिनुहुने सम्बन्धमा बोल्नुभयो (मत्ती २०:२८; १ तिमोथी २:६ पनि हेर्नुहोस्) “पापहरूको क्षमाका लागि” (मत्ती २६:२८) सबैका लागि जसले उहाँमा विश्वास गर्ने छन् र आफ्ना पापहरूको पश्चात्ताप गर्ने छन् । पत्रुसले वर्णन गरे कि कसरी उहाँले “[हाम्रा] पापहरूका लागि पीडा भोग्नुभयो” (१ पत्रुस ३:१८) कि उहाँका कोर्राहरूद्वारा हामीले चङ्गाइ प्राप्त गर्छौँ (हेर्नुहोस् १ पत्रुस २:२४) । हाम्रा पिताको उपस्थितिमा फर्कनका लागि हामीलाई अनुमति दिन उहाँले अरू कसैले गर्न नसक्ने कार्य गर्नुभयो । हाम्रा अधर्महरूका लागि उहाँलाई चोट लाग्यो (यशैया ५३:५) ।

गेतसेमनेमा भएको पीडा पछि, उहाँको पीडा निरन्तर रह्यो—उहाँसँगै हिँड्ने व्यक्तिद्वारा गरिएको विश्वासघात, अन्यायी शासकहरूका सामु उपहास, उहाँको शरीरलाई कोर्रा लगाइँदाको पीडा, क्रूर र निर्दयी सिपाहीहरूले उहाँको टाउकोमा काँडाको मुकुट थिचेको (हेर्नुहोस् यूहन्ना १८:२–३, १२–१४; मर्कूस १५:१५–२०), र उहाँ गलगोथातर्फ जाँदा उहाँको ढाडको च्यातिएको मासुमा भारी काठ बोकाइएको (हेर्नुहोस्यूहन्ना १९:१६-१७) ।

क्रूसमा, गेतसेमनेमा महसुस गरिएको चरम पीडा कुनै पनि मानवले सहन गर्न नसक्ने तीव्रतासहित फर्कियो । परमेश्वरका पुत्र येशू ख्रीष्टले आफ्ना पिताले दिनुभएको आफ्नो जीवन अर्पण गर्ने दैवी आदेश एक्लैले बहन गर्नुभयो । सिपाहीहरू र शासकहरूले उहाँबाट यो लिन सकेनन् (हेर्नुहोस् यूहन्ना १०:१८) । सम्मान र विनम्रतामा आफ्नो शिर निहुर्‍याएर येशूले भन्नुभयो, "अब सिद्धियो" (यूहन्ना १९:३०) ।

उहाँको मरणशील जीवनको अन्तिम क्षण पूरा भयो । येशू ख्रीष्टको बहुमूल्य उपहारको महत्त्व वर्णन गर्नका लागि कुनै शब्दहरू नै छैनन् । यो अरूबाट कहिल्यै आवश्यक पर्ने छैन । येशू ख्रीष्टले "सबैका लागि एकै पटक" पीडा भोग्नुभयो (हिब्रू १०:१०) ।

उहाँको दैवी लक्ष्य पूरा भएपछि, उहाँ अब सम्पूर्ण मानव इतिहासमा चिहानबाट अमरत्वमा उठ्ने पहिलो व्यक्ति हुनुहुने छ (हेर्नुहोस् १ कोरिन्थी १५:२१–२३ ) ।

चिहानमा रहेका महिलाहरूलाई, स्वर्गदूतहरूले भने:

“तिमीहरू जीवितलाई किन मृतकहरूका माझमा खोज्छौ ?

“उहाँ यहाँ हुनुहुन्न तर ब्युँझनु भएको छ” (लूका २४:५–६) ।

उहाँले आफ्ना प्रेरितहरूलाई भन्नुभयो, “मेरा हात र मेरा पाउ हेर, कि म नै हुँ” (लूका २४:३९) । पछि, “एकैचोटि पाँच सयभन्दा बढीले उहाँलाई देखे” (१ कोरिन्थी १५:६) । प्रत्यक्षदर्शीहरूले पुनरुत्थान हुनुभएका मुक्तिदातालाई देखे । उहाँको मृत्यु भएको थिएन । उहाँ जीवित हुनुहुन्थ्यो ।

येशू ख्रीष्टले पृथ्वीमा जिएका वा जिउने हरेक व्यक्तिका लागि मृत्युको अनन्त बन्धनको साङ्ला र बन्धन तोड्नुभयो (हेर्नुहोस् १ कोरिन्थी १५:२२ ) । उहाँले हाम्रो सर्वव्यापी शत्रुलाई जित्नुभयो; मृत्युको शत्रु सदाका लागि पराजित भयो ।

अध्यक्ष रसल एम. नेल्सन (१९२४–२०२५) ले भन्नुभयो: “येशू ख्रीष्टले तपाईंका पापहरू, तपाईंका दुखाइहरू, तपाईंको हृदयविदारक पीडाहरू र तपाईंका कमजोरीहरू आफैँमा लिनुभयो । तपाईंले एक्लै तिनीहरूलाई सहनुपर्ने छैन ! तपाईंले पश्चात्ताप गर्दा उहाँले तपाईंलाई क्षमा गर्नुहुने छ । तपाईंलाई आवश्यक पर्ने चीजहरूले उहाँले तपाईंलाई आशीषित‌ गर्नुहुने छ । उहाँले तपाईंको घाइते आत्मालाई निको पार्नुहुने छ। जब तपाईंले आफूलाई उहाँमा समायोजन गर्नुहुन्छ, तपाईंको बोझ हलुका महसुस हुने छ । यदि तपाईंले येशू ख्रीष्टलाई अनुसरण गर्ने प्रतिज्ञा गर्नुभयो र पालना गर्नुभयो भने, तपाईंले आफ्नो जीवनका पीडादायी क्षणहरू अस्थायी भएको भेट्टाउनुहुने छ । तपाईंका कष्टहरू ‘ख्रीष्टको प्रसन्नतामा निलिने छन्’ [अल्मा ३१:३८]”

उहाँका नियुक्त गरिएका प्रेरितहरू मध्ये एकका रूपमा, मैले आध्यात्मिक र व्यक्तिगत क्षणहरू अनुभव गरेको छु जसले ममा उहाँ जीवित हुनुहुन्छ भन्ने निश्चित र निर्विवादित गवाही ल्याएको छ । यस ईस्टरको समयमा, यी वचनहरू हाम्रो मस्तिष्क र हृदयमा कोमलतापूर्वक रहून्: “मलाई नबिर्सनुहोस्, हे मुक्तिदाता, हजुरले मेरा लागि रगत बगाउनुभयो र बित्नुभयो,” जब हामी गायनमा रमाउँछौँ: