ආසියා ප්රාදේශීය නායකත්ව පණිවිඩය
සදාකාලික දැක්ම තදින් අල්ලාගෙන සිටීම
“ඇදහිල්ලෙන් එක්සත් වූ පවුල් පීඩා විඳිය හැකි නමුත්, ස්වාමින්වහන්සේ සැමවිටම ඔවුන්ව ඉදිරියට ගෙන යයි.”
කාම්බෝජය බොහෝ ඛේදජනක සිවිල් යුද්ධවලට මුහුණ දී තිබේ. මම උපත ලබා තිබුණේ ඒ ගැටුම් අවසන් වූ විගසම ය. මගේ දෙමව්පියන් දරුවන් අට දෙනෙකු ඇති දැඩි කිරීමට පීඩා විඳින විට ජීවිතය දුෂ්කර වූ අතර ආහාර හිඟ විය. සමහර අවස්ථාවල දී, එවැනි තත්වයන් යටතේ මගේ අනාගතය කෙබඳු වේවි දැයි කියා මම කල්පනා කළෙමි.
1998 දී, මම යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ පසුදවස්වල ශුද්ධවන්තයන්ගෙන් යුත් සභාවට සම්බන්ධ වූ විට මගේ ජීවිතය වෙනස් විය. උසස් පාසල අවසන් කිරීමට වසරකට පෙර මම බව්තීස්ම වුණෙමි. උසස් විද්යාලයට යාමට මූල්යමය මාර්ග නොමැති වූ නිසා, මම පූර්ණ කාලීන ධර්මදූත සේවයක් කිරීමට තෝරා ගත්තෙමි. සේවය කරන අතරතුර, මගේ අධ්යාත්මික ඇස් විවෘත විය. දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන් සඳහා උන්වහන්සේගේ සදාකාලික සැලැස්ම සහ මගේම සදාකාලික පවුලක් ස්ථාපිත කිරීමට මට සූදානම් විය හැකි ආකාරය මම තේරුම් ගත්තෙමි.
කවදා හෝ මම දේවමාළිගාවේ විවාහ වී මගේ බිරිඳට සහ දරුවන් සමඟ සදහටම මුද්රා තබන බව, නැවත පිහිටුවන ලද ශුභාරංචියේ අධ්යාත්මික සත්යයන් නිසා මට දැන ගැනීමට හැකි විය. අපි එකට සභාවට යන ආකාරය, එකට ගීතිකා ගායනා කරන ආකාරය, එකට ශුභාරංචිය අධ්යයනය කරන ආකාරය, සහ දිනක මගේ දරුවන්ව ධර්මදූත සේවයට යවන ආකාරය සහ පසුව ඔවුන් ශුද්ධ වූ දේවමාළිගාවල මුද්රා තැබූ තමන්ගේම පවුල් ආරම්භ කරන ආකාරය මම සිතින් මවාගත්තෙමි. අපේ පවුල ගැන මට තිබුණේ මොනතරම් ලස්සන දැක්මක්ද. සෑම කෙනෙකුටම මේ වගේ දැක්මක් තිබෙනවා ඇති කියා මම බලාපොරොත්තු වෙන්නෙමි.
මගේ සිහිනය සැබෑ වීමට පටන් ගත්තේ 2005 දී, හොංකොං චීන දේවමාළිගාවේ දී මා ආදරණීය කාන්තාවකට මුද්රා වූ විටයි. එතැන් සිට, සදාකාලික මාර්ගය පැහැදිලි විය. ස්වාමින්වහන්සේ අපට ජවසම්පන්න පුතුන් පස් දෙනෙකුගෙන් ආශීර්වාද කර තිබෙනවා.
සදාකාලිකත්වය පිළිබඳ දැක්ම සුන්දර වුවත්, ගමන පහසු නොවීය. ස්ටේක සභාපතිවරයෙකු, කර්මාන්තශාලා කළමනාකරුවෙකු සහ ක්රියාශීලී පිරිමි ළමයින් පස් දෙනෙකුගේ පියෙකු ලෙස වගකීම් සමතුලිත කිරීම අතිශය බරපතල කාර්යභාරයක් විය. අපගේ පුතුන් සෑම විටම දුවමින්, නගිමින් සහ පොරබදමින්—ශක්තියෙන් පිරී සිටියහ. ඔවුන් බොහෝ විට දේවල් කඩා දමමින්, ආහාර විසි කරමින්, නිවස උඩු යටිකුරු කරති. දිනක්, මගේ බිරිඳ සහ මම කාර්යබහුලව සිටිය දී, ඔවුන් මුළුතැන්ගෙයි වතුර බසින බේසම අවහිර කර, ටයිල් කළ බිමට ජලය පිටාර ගැලීමට ඉඩ දී, ඉදිරියට සහ පසුපසට ලිස්සා යාමට සබන් එකතු කර, ආඩම්බරයෙන් මෙසේ පැවසීය, “අපි පිහිනුම් තටාකයක් හදනවා!”
පිරිමි ළමයින් එකිනෙකාට විහිළු කරමින් අපගේ ඉවසීම පරීක්ෂා කරන බැවින් පවුලේ ශුද්ධලියවිලි අධ්යයනය අභියෝගාත්මක විය. ඉරිදා දිනවල, මම වේදිකාවේ වාඩි වී සිටින විට, මගේ බිරිඳ සභාව තුළ සිටින දරුවන් හසුරුවයි. ඔවුන් බංකු යටට බඩගාගෙන ගොස්, මිනිසුන්ගේ කකුල් වලින් අදී, සමහර වෙලාවට හයියෙන් කෑ ගසයි හෝ අඬයි. මගේ බිරිඳ බොහෝ විට ලැජ්ජාවට හා වෙහෙසට පත් වෙයි. දවසක් ඇය මට මෙසේ පැවසුවා ය, “මට ආත්මයාණන්වහන්සේ දැනෙන්න සහ යමක් ඉගෙන ගන්න ඕන. නමුත් බොහෝ විට මම සභාවට යන විට, මම කිසිවක් ඉගෙන ගන්නේ නැහැ, අපේ දරුවන් ගැන කලකිරෙනවා. සමහර වෙලාවට අපි තවත් ඉස්සරහට යන්නේ ඇයි කියලා මට කල්පනා වෙනවා.”
එවැනි අවස්ථාවන්වල දී, මම ලීහායිගේ කාන්තාරයේ ගමන ගැන සිතමි. ඔවුන්ට බොහෝ ගැටලු ඇති විය, නමුත් ස්වාමින්වහන්සේ මෙසේ පොරොන්දු විය, “මම වනාන්තරයෙහි නුඹලාගේ ආලෝකය වන්නෙමි ... නුඹලා මාගේ අණපනත් පිළිපදින විට නුඹලාව පොරොන්දු වූ දේශය දෙසට ගෙන යනු ලබන්නේය.” ඇදහිල්ලෙන් එක්සත් වූ පවුල් පීඩා විඳිය හැකි නමුත්, ස්වාමින්වහන්සේ සැමවිටම ඔවුන්ව ඉදිරියට ගෙන යයි.
බෙන්ජමින් රජතුමා දෙමාපියන්ට මෙසේ උපදෙස් දුන්නේය, “[ඔබේ දරුවන්ට] සත්යයේ සහ සන්සුන් මාර්ගයේ ගමන් කිරීමට ... එකිනෙකාට ප්රේම කිරීමට සහ එකිනෙකාට සේවය කිරීමට උගන්වන්න.” ස්වාමින්වහන්සේ අපට මෙසේ අණ කළ සේක, “ඔබේ දරුවන්ව ආලෝකය සහ සත්යය වෙත ගෙන එන්න.” පවුල් ජීවිතය දරාගත නොහැකි ලෙස දැනෙන විට මෙම ඉගැන්වීම් අපව ශක්තිමත් කරයි.
දිනක් මගේ වැඩිමහල් පුතා ස්ටේක සම්මන්ත්රණයක දී කතා කළ විට නොපසුබට උත්සාහයේ ආශිර්වාද පැහැදිලි විය. ඔහු මෙසේ පැවසීය, “පූජකවරය දරන්නෙකු ලෙස, මගේ තාත්තා මෙන්, මම මගේ පූජකවරය අන් අයට ආශීර්වාද කිරීමට භාවිතා කරනවා.” මගේ දෑස් ප්රීතියෙන් කඳුළු පිරුණි. දුෂ්කර වූ විට පවා අපි ඉදිරියට යා යුත්තේ ඇයි කියා මට වැටහුණි. අද, ඔහු මැඩ්රිඩ් දකුණු ස්පාඤ්ඤයේ ධර්මදූත සේවයේ ඇදහිලිවන්තව සේවය කරයි. ඔහුගේ බාල සහෝදරයෝ සෑම සතියකම සක්රමේන්තුව සූදානම් කර ගෙන යති. අපගේ දෙවන පුතා ඉක්මනින් ධර්මදූත සේවයක් කිරීමට සූදානම් වෙමින් සිටියි.
සභාපති රසල් එම්. නෙල්සන් මෙසේ පැවසීය, “අපේ පවුල මේ ජීවිතයේ අපගේ ශ්රේෂ්ඨතම කාර්යයේ සහ ප්රීතියේ කේන්ද්රස්ථානයයි; අපට ‘සිංහාසන, රාජධානි, ප්රධානත්වයන්, බලතල, ආධිපත්යයන්... උත්කර්ෂවත් වීම සහ මහිමය උරුම කර ගත හැකි වන විට, එය සදාකාලිකවම එසේම වනු ඇත.” ඒ පොරොන්දුව මට දිගටම ඉගැන්වීමට සහ මගේ පවුල සභාවට සහ දේවමාළිගාවට ගෙන යාමට ශක්තිය ලබා දෙයි.
මගේ බිරිඳ සහ මම ඝෝෂාකාරී සහ නොසන්සුන් දරුවන් සමඟ වුවද අපි සතියෙන් සතිය නොකඩවා සභාවට ගියෙමු. අපේ නිවසේ කේන්ද්රයේ ශුභාරංචිය තබා ගැනීමට අපි උත්සාහ කරන නිසා, මට දැන් ඒ උත්සාහයන්ගේ ඵල දැකිය හැකි ය. සක්රමේන්තුව නිසි ලෙස ගෙන යන මගේ පුතුන් තුළ, ප්රීතියෙන් ඇදහිලිවන්තව සේවය කරන මගේ ධර්මදූතවරයෙකු වූ පුතා තුළ සහ අපේ බාල දරුවන්ගේ වැඩෙන සාක්ෂි තුළ මම ඒවා දකිමි. සෑම පරිත්යාගයක්ම, සෑම වෙහෙසකර ඉරිදාවක්ම සහ සෑම පවුල් ශුද්ධලියවිලි අධ්යයනයක්ම වටින බව ස්වාමින්වහන්සේ මට පෙන්වා දී ඇත, මන්ද උන්වහන්සේගේ ශුභාරංචිය පවුල්වලට සැබවින්ම ආශීර්වාද කරයි.
පවුල් සභාවේ දී එකට නමස්කාර කරන විට, ඔවුන් ආත්මයාණන්වහන්සේව තම නිවසට ආරාධනා කරන බවත්, ඔවුන්ගේ එකමුතුකම ශක්තිමත් කරන බවත්, ක්රිස්තුස්වහන්සේට සමීප වන බවත් මම දනිමි. ස්වාමින්වහන්සේ ප්රේමය, සාමය සහ ආරක්ෂාව වැඩි කරන බවට පොරොන්දු වේ. ඔවුන්ගේ ගිවිසුම් අලුත් කරනු ලබන අතර, දරුවන් ඇදහිල්ලෙන් පෝෂණය කරනු ලබන අතර, දැන් සහ සදාකාලයටම ආශීර්වාද ලබා ගනී. අපි අපගේ පවුල තුළ ශුභාරංචිය වැළඳ ගැනීම දිගටම කරගෙන ගියහොත්, ස්වාමින්වහන්සේ අපගේ උත්සාහයන් මහිමයට පත් කරනු ඇත. "මිදිවත්තේ ස්වාමියා ද එසේම ඔවුන් සමඟ වෙහෙසුන" ආකාරයට ගැලවුම්කරුවාණන් බලාපොරොත්තුවෙන් හා ප්රීතියෙන් සදාකාලිකත්වය කරා යන අපගේ පීඩා හරහා අපට උපකාර කරනු ඇත. ■