ความเศร้าโศกของผมเปลี่ยนเป็นปีติ

ภาพประกอบโดย บริยานา แครนซ์

เมื่อผมอายุ 18 ปี คุณตาของผมสิ้นชีวิต ณ จุดนั้นในชีวิต ผมไม่เคยสูญเสียคนใกล้ชิด ผมรู้ว่าสักวันหนึ่งมันจะเกิดขึ้น แต่ผมไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกะทันหันขนาดนี้

คุณตามีสุขภาพดี แต่ท่านป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า คุณยายรีบพาท่านไปโรงพยาบาล แต่ท่านเสียชีวิตในอีกสี่วันต่อมา

การสูญเสียใครสักคนอย่างกะทันหันเป็นครั้งแรกทําให้เจ็บปวด มันแปลกที่คุณตาเข้าร่วมเหตุการณ์สําคัญทุกอย่างในชีวิตของผมแล้วอยู่ๆ ท่านก็หายไป

หลังจากงานศพ ผมพบวิธีที่จะให้เกียรติความทรงจําเกี่ยวกับคุณตาและเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ท่านชอบทํางานกับรถกระบะของท่านและทํางานโครงการต่างๆ ในความเป็นจริงตอนที่มีอาการโรคหลอดเลือดสมองท่านอยู่ในโรงรถถือประแจเลื่อนในมือที่มีรอยด้านและกำลังทํางานตามปกติ

ผมตัดสินใจว่าผมจะทํางานซ่อมบำรุงรถยนต์ด้วย การทําเช่นนั้นช่วยให้ผมรู้สึกใกล้ชิดคุณตา ผมหันไปพึ่งการสวดอ้อนวอนและพระคัมภีร์ด้วย จากการทำเช่นนั้นผมพบสันติสุขที่ทำให้รุดหน้าไปด้วยศรัทธาและความหวังเมื่อท่านไม่อยู่

“มีการฟื้นคืนชีวิต” ศาสดาพยากรณ์อบินาไดเตือนผม “ฉะนั้นหลุมศพจึงไม่มีชัยชนะ, และความเจ็บแปลบแห่งความตายจึงถูกกลืนเข้าไปในพระคริสต์” (โมไซยาห์ 16:8)

การสิ้นชีวิตของคุณตาช่วยให้ผมมีมุมมองที่ทําให้การชดใช้ของพระเยซูคริสต์มีความหมายมากยิ่งขึ้นในชีวิตผม เช่นเดียวกับการให้เกียรติคุณตาด้วยการทํางานซ่อมรถยนต์ ผมตระหนักว่าเราถวายเกียรติพระเยซูคริสต์—และสามารถรู้สึกใกล้ชิดกับพระองค์ได้—เมื่อเราพยายามดําเนินชีวิตดังที่พระองค์ทรงดําเนิน ศึกษาพระวจนะของพระองค์ แบ่งปันพระกิตติคุณของพระองค์ และทํา “พระราชกิจของพระบิดา [ของพระองค์]” (ยอห์น 10:37) การทําเช่นนั้นทําให้การชดใช้ของพระผู้ช่วยให้รอดมีความหมายลึกซึ้งขึ้นและเพิ่มความวางใจของเราในพระองค์

“เมื่อเราร้องออกมาด้วยความโศกเศร้าหรือปีติ พระเยซูคริสต์เข้าพระทัยเป็นอย่างดี” เอ็ลเดอร์เกอร์ริท ดับเบิลยู. กอง แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองสอน “ทรงสามารถอยู่ที่นั่นในยามที่เราต้องการของประทานอันยิ่งใหญ่แห่งนิรันดรมากที่สุด: การชดใช้ การฟื้นคืนพระชนม์ และการฟื้นฟูของพระเยซูคริสต์”

พระเยซูคริสต์ทรงเปลี่ยนความเศร้าโศกของผมเป็นปีติ เพราะพระองค์และการชดใช้ของพระองค์ ผมรู้ว่าจะได้พบคุณตาอีกครั้ง