ผู้พิทักษ์ที่ชอบธรรม—สานุศิษย์ของพระเยซูคริสต์

มัทธิว 25 มีอุปมาสามเรื่อง เรื่องแรก อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคน (ดู ข้อ 1–13) ห้าคนมีปัญญาและห้าคนโง่ ทั้งสิบคนอยู่ในตําแหน่งที่ถูกต้องรอเจ้าบ่าวและแต่ละคนมาพร้อมกับตะเกียง

เมื่อเจ้าบ่าว—ซึ่งแทนพระผู้ช่วยให้รอด—มาถึงอย่างไม่คาดคิดในเวลาเที่ยงคืน หญิงพรหมจารีทั้งห้าคนก็ไม่มีน้ำมันเพียงพอสำหรับตะเกียงของตน พวกเธออาจจะคิดว่าไม่จําเป็นต้องพกน้ำมันเพิ่ม หรือพวกเธออาจไม่ได้เป็นผู้พิทักษ์ที่รอบคอบสำหรับน้ำมันที่มีอยู่ บางทีพวกเธออาจจะวอกแวก จึงไม่ได้เตรียมตัวให้พร้อมเพื่อให้ตะเกียงของตนยังมีแสงสว่าง

ดังนั้น เพื่อตอบรับการอ้อนวอนที่พวกเธอขอเข้าไปในงานเลี้ยงแต่งงาน เจ้าบ่าวจึงตอบว่า “ท่านไม่รู้จักเรา” (Joseph Smith Translation, Matthew 25:11) บอกเป็นนัยว่าด้วยการเตรียมตัวและการเป็นผู้พิทักษ์ที่มีปัญญา หญิงพรหมจารีมีปัญญาอีกห้าคนเท่านั้นที่รู้จักพระองค์ จริง

น้ำมันล้ำค่าอาจถูกมองว่าเป็นการเปลี่ยนใจเลื่อมใสส่วนตัวของพวกเธอ ซึ่งช่วยให้หญิงพรหมจารีที่มีปัญญาจุดตะเกียงและเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานกับเจ้าบ่าวได้ น้ำมันนั้นไม่สามารถแบ่งให้เพื่อนๆ ได้ เพราะการเปลี่ยนใจเลื่อมใสส่วนตัว—เป็นเรื่องส่วนตัว เราสามารถและควรชูแสงจากตะเกียงของเราให้สูงเพื่อยกและเสริมกำลังผู้อื่นและส่องนำทางให้ผู้อื่นมาหาพระคริสต์ แต่เราแต่ละคนก็ล้วนเป็นผู้พิทักษ์การเปลี่ยนใจเลื่อมใสของตนเอง

ดังที่พระผู้ช่วยให้รอดตรัสว่า “จงซื่อสัตย์, สวดอ้อนวอนเสมอ, ขลิบไส้ตะเกียงของเจ้าและให้ลุกโชติช่วง, และมีน้ำมันอยู่กับเจ้า, เพื่อเจ้าจะพร้อมในการมาของเจ้าบ่าว” (หลักคำสอนและพันธสัญญา 33:17; เน้นตัวเอน)

เรื่องที่สองของอุปมาที่เล่าใน มัทธิว 25 เป็นเรื่องของเงินตะลันต์ (ดู ข้อ 14–30) ในเรื่องนั้นนายแจ้งล่วงหน้าว่าจะเดินทางไกล จึงมอบเงินตะลันต์ให้กับบ่าวสามคน “ตะลันต์” เป็นหน่วยเงิน เราสามารถคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นของประทาน ความสามารถ และพรจากพระบิดาบนสวรรค์ของเราได้เช่นกัน นายให้บ่าวคนหนึ่งห้าตะลันต์ อีกคนหนึ่งสองตะลันต์ และคนที่สามตะลันต์เดียว จากนั้นนายก็ออกเดินทาง

เมื่อเขากลับมา เขาพบว่าบ่าวที่เขาให้ห้าตะลันต์และสองตะลันต์นั้นเป็นผู้พิทักษ์ที่ซื่อสัตย์และสร้างกำไรได้ และได้ใช้เงินตะลันต์นั้นให้เกิดประโยชน์จนเพิ่มมูลค่าเป็นสองเท่า และเมื่อซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อยแล้ว นายก็ให้พวกเขามากขึ้น โดยกล่าวว่า: “ดีแล้ว เจ้าเป็นบ่าวที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในของเล็กน้อย เราจะตั้งเจ้าให้ดูแลของจำนวนมาก เจ้าจงร่วมยินดีกับนายของเจ้าเถิด” (ข้อ 21)

ในทางกลับกัน คนรับใช้ที่มีหนึ่งตะลันต์ฝังเงินนั้นไว้—บางทีอาจเป็นเพราะเขาวอกแวกและผัดวันประกันพรุ่ง หรือบางทีเขาอาจคับข้องใจเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรหรือกลัวว่าจะล้มเหลว บางทีเขาอาจเปรียบเทียบตนเองกับบ่าวคนอื่น และความสงสัยเกี่ยวกับความสามารถของตนเองทำให้เขาไม่ลองพยายาม เขาไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการกลับมาของนาย เขาไม่ได้รับประสบการณ์ของปีติจากการเป็นผู้พิทักษ์ที่ซื่อสัตย์ และเขาสูญเสียเงินตะลันต์ไป

อุปมาเรื่องหญิงพรหมจารีสิบคนและเรื่องเงินตะลันต์เป็นอุปมาคู่กัน ทั้งสองเรื่องเน้นย้ำว่าเรามีความรับผิดชอบส่วนตัวต่อการเปลี่ยนใจเลื่อมใสของตน และต้องเตรียมตัวให้พร้อมรับของประทานแห่งความสูงส่งจากพระเจ้า—และเรามีความเป็นผู้พิทักษ์และภาระรับผิดชอบส่วนตัวต่อพรสวรรค์และของประทานที่เราได้รับ

สุดท้าย มัทธิว 25 เล่าเรื่องของคนที่มี “ความเชื่อมั่นอยู่เบื้องพระพักตร์พระผู้เป็นเจ้า” ซึ่งเรียกว่าแกะของพระเมษบาลผู้ประเสริฐ อยู่ทางด้านขวาของพระองค์ กําลังมีความสุขกับงานเลี้ยงสมรสกับพระองค์ และได้รับพรให้เป็นผู้ปกครองหลายสิ่งหลายอย่าง (ดู ข้อ 31–40) พระเจ้าจะตรัสต่อพวกเขา:

“เพราะว่าเมื่อเราหิวพวกท่านก็จัดหาให้เรากิน เรากระหายน้ำท่านก็ให้เราดื่ม เราเป็นแขกแปลกหน้าพวกท่านก็ต้อนรับเรา

“เราเปลือยกายพวกท่านก็ให้เสื้อผ้าเรานุ่งห่ม เมื่อเราเจ็บป่วยท่านก็มาดูแลเรา เมื่อเราอยู่ในคุกพวกท่านก็มาเยี่ยมเรา” (มัทธิว 25:35–36)

ในฐานะสานุศิษย์ของพระองค์ เราเตรียมตัวรับการเสด็จมาครั้งที่สองของพระองค์ และ เราใช้ความเป็นผู้พิทักษ์เพื่อพิทักษ์พรที่เราได้รับอย่างซื่อสัตย์และทำกำไรได้ ความเห็นอกเห็นใจ จิตกุศล คุณธรรม และการเป็นผู้พิทักษ์ที่ซื่อสัตย์ทำให้เราคู่ควรกับการอยู่กับพระองค์และมีความมั่นใจอยู่เบื้องพระพักตร์พระผู้เป็นเจ้าตอนนี้ ดังที่มอรมอนสอน ผู้เปี่ยมด้วยจิตกุศล—ความรักอันบริสุทธิ์ของพระคริสต์—“ย่อมจะดีกับ [พวกเขา]” ในวันสุดท้าย พวกเขาจะเป็นเหมือนพระผู้ช่วยให้รอด เห็นพระองค์ดังที่ทรงดำรงอยู่ และเต็มไปด้วยความหวังและความบริสุทธิ์แม้ดังที่พระองค์ทรงบริสุทธิ์ (ดู โมโรไน 7:47–48) ประธานเนลสันได้ประกาศไว้ว่า “จิตกุศลและคุณธรรมเปิดทางสู่การมีความมั่นใจต่อพระพักตร์พระผู้เป็นเจ้า!”

Shepherd—Variation IV [ผู้เลี้ยงแกะ—แบบที่ห้า] โดย จอร์จ ค็อคโค

อุปมาทั้งสามเรื่องนี้สอนถึงการเป็นผู้พิทักษ์การเปลี่ยนใจเลื่อมใสของเราเอง; เป็นผู้พิทักษ์ของประทาน พรสวรรค์ และทรัพย์สินซึ่งเราได้รับพร และเป็นผู้พิทักษ์เพื่อนบ้านของเราที่หิวโหย ไร้ที่อยู่อาศัย เจ็บปวด และเหนื่อยล้า

ทั้งสามเรื่องสอนว่าสานุศิษย์ของพระคริสต์ควรเตรียมพร้อมสําหรับเวลาที่น่ากลัวซึ่งจะเกิดขึ้นก่อนการเสด็จมาครั้งที่สองของพระผู้ช่วยให้รอดอย่างไร นี่คือช่วงเวลาที่เราอาศัยอยู่! เราต้องทําให้ตะเกียงแห่งการเปลี่ยนใจเลื่อมใสของเราสว่างจ้าอยู่เสมอ ให้แสงสว่างของเราส่องสว่าง ใช้และขยายพรสวรรค์ของเรา และดูแลคนขัดสน นี่คือการครอบครองจิตกุศล ความรักอันบริสุทธิ์ของพระคริสต์