Poszukiwanie Chrystusa i przymierzy. Klucze Nefiego do czytania Starego Testamentu

Mojżesz i miedziany wąż — Judith A. Mehr; Ukrzyżowany Chrystus — Carl Heinrich Bloch

Bóg Starego Testamentu

Ponieważ dzięki współczesnemu objawieniu wiemy, że Jezus Chrystus jest Bogiem Starego Testamentu (zob. Doktryna i Przymierza 110:3–4), możemy dostrzec Jego moc w dziele Stworzenia oraz w Nim jako Prawodawcy na Górze Synaj, który nauczał lud Izraela, jak stać się podobnymi do Boga. Dowiadujemy się o Jego łasce podczas wyzwolenia z niewoli egipskiej, o Jego miłości okazanej w trosce o Jego lud na pustkowiu i o doprowadzeniu go do ziemi obiecanej, a także o Jego nieustającej trosce, okazywanej poprzez wysyłanie proroków i przebaczanie Izraelowi, gdy ten odpokutowywał za swoje grzechy.

W historiach Starego Testamentu jest wiele przykładów symboli (lub form przedstawiania) Jezusa Chrystusa, a wiele z nich zapowiada Jego przyszłe przyjście, co zostało zapisane w Nowym Testamencie i Księdze Mormona. Historia Abrahama i Izaaka zapowiada Boga Ojca, który składa w ofierze Swojego Syna, Jezusa Chrystusa. Józef uratował swoich braci od fizycznej śmierci głodowej, tak jak Jezus Chrystus ratuje nas od duchowej śmierci. Mojżesz wyzwolił swój lud z niewoli, tak jak Jezus uwalnia nas od grzechu. Pan, opowiadając historię o miedzianym wężu na pustyni, nauczał dzieci Izraela o mocy wiary w Niego i Jego Zadośćuczynienie. Eliasz i Elizeusz podążali za przykładem Zbawiciela, kiedy uzdrawiali chorych i wskrzeszali zmarłych.

Abraham i Izaak — Harold Copping, © Look and Learn/Bridgeman Images

Jezus Chrystus jest symbolicznie obecny w historiach Starego Testamentu i w prawie Mojżesza. Historie o Święcie Paschy i składaniu ofiar w prawie Mojżesza wskazują Chrystusa. Zapowiadając misję Jezusa, prorocy Starego Testamentu uzdrawiali chorych i wskrzeszali zmarłych. Poprzez proroka Jeremiasza Pan obiecał nam „nowe przymierze” (Ks. Jeremiasza 31:31; zob. także werset 32.).

W Nowym Testamencie Jezus przychodzi, wypełniając prawo i słowa proroków Starego Testamentu. Przedstawił nowe przymierze podczas Kazania na górze i ustanowił symbole przymierza podczas wieczerzy paschalnej w czasie Ostatniej Wieczerzy. Jezus nauczał nas, abyśmy kochali i służyli sobie nawzajem, kiedy uzdrawiał chorych i wskrzeszał zmarłych. Odkupił nas od grzechu i śmierci poprzez Swoje Zadośćuczynienie i ustanowił Swój Kościół na ziemi. Kiedy uznajemy Jezusa za Boga Starego Testamentu, możemy lepiej zrozumieć Go w Nowym Testamencie.

Przymierze Abrahamowe było serią obietnic i błogosławieństw danych Abrahamowi, które trwają do dziś w „nowym i wiecznym przymierzu” przywróconym przez Proroka Józefa Smitha (zob. Doktryna i Przymierza 132:30–31). Prezydent Nelson nauczał:

„Pan ukazał się w tych dniach ostatnich, by odnowić przymierze Abrahamowe. Mistrz oświadczył Prorokowi Józefowi Smithowi:

‘Abraham otrzymał obietnice co do swego potomstwa i owocu swoich lędźwi — z których to lędźwi ty się wywodzisz, sługo mój, Józefie […].

To także jest twoja obietnica, boś od Abrahama’ [Doktryna i Przymierza 132:30–31]”.

Dzięki temu przymierzu Pan stworzył prawą rodzinę, w której mógł nauczać Swojej ewangelii i przyprowadzać Swoje dzieci do Jezusa Chrystusa. Apostoł Paweł nauczał nas, że jeśli przychodzimy do Chrystusa, stajemy się częścią rodziny Abrahama: „Jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy” (List do Galacjan 3:29; zob. także werset 27.). Poprzez przymierze Abrahamowe członkowie Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich stają się domem Izraela i dziedzicami błogosławieństw przymierza Abrahamowego.

Możemy poznać naszą rolę w przymierzu, badając życie ludzi ze Starego Testamentu, studiując obietnice, jakie Pan dał Swoim dzieciom w przykazaniach i słuchając starożytnych proroków, którzy błagali dzieci Izraela, żeby odpokutowały i przestrzegały zawartych przymierzy.

Czytając Stary Testament, możemy szukać wskazówek świadczących o tym, że Pan podtrzymuje obietnice złożone w przymierzu Abrahamowym. Trzy najważniejsze błogosławieństwa to: ziemia, która symbolizuje dziedzictwo w królestwie Ojca Niebieskiego; potomstwo, które jest obietnicą wiecznego przyrostu; oraz błogosławieństwa ewangelii i kapłaństwa, „które są błogosławieństwami zbawienia, czyli życia wiecznego” (Ks. Abrahama 2:11).

Abrahamowi obiecano, że poprzez jego potomstwo „błogosławione będą wszystkie plemiona ziemi” (I Ks. Mojżeszowa 12:3). Oznaczało to, że Jezus Chrystus przyjdzie na świat z rodu Abrahama i będzie błogosławił wszystkie narody ziemi poprzez Swoje Zadośćuczynienie i Zmartwychwstanie (zob. List do Galacjan 3:16).

Fragment obrazu Getsemane — J. Kirk Richards, nie można kopiować

Jakie błogosławieństwa dostrzegasz dzisiaj w swoim życiu za sprawą przymierza Abrahamowego?

Poza błogosławieństwami, przynależność do przymierza Abrahamowego wiąże się z pewnymi obowiązkami. Studiując Stary Testament, uczymy się, jak żyć zgodnie z zawartymi przez nas przymierzami. Jako rodzina Abrahama, członkowie Kościoła są powołani do gromadzenia Izraela. Kiedy bierzemy udział w pracy misjonarskiej, posłudze, pracy świątynnej, powołaniach kościelnych oraz nauczaniu i wychowywaniu naszych rodzin, gromadzimy Izrael, przyprowadzając bliźnich do Chrystusa.

Prezydent Nelson nauczał: „Za każdym razem, gdy robicie cokolwiek, co pomoże komukolwiek — po obu stronach zasłony — zrobić krok w kierunku zawarcia przymierzy z Bogiem i otrzymania koniecznych obrzędów chrztu i świątyni, pomagacie gromadzić Izrael”.