Wierność i prorocy — dawniej i współcześnie

Oczywiście Szatan zawsze starał się osłabić zaufanie do proroków i apostołów. W końcu na przestrzeni dziejów byli oni głównymi świadkami imienia Jezusa Chrystusa dla całego świata (zob. Doktryna i Przymierza 107:23).

W naszych czasach przeciwnik stara się przeszkodzić w tym, co Prezydent Russell M. Nelson nazwał „najważniejszą rzeczą, która dziś ma miejsce na ziemi” — w gromadzeniu Izraela, które musi poprzedzać Drugie Przyjście Jezusa Chrystusa. Prorocy i apostołowie dzierżą klucze tego zgromadzenia. Dlatego zawsze spotykają się z przeciwieństwami.

Zarówno w starożytności, jak i w dniach ostatnich Szatan znajdował sposoby, aby zwodzić nawet dzieci przymierza z Bogiem, aby walczyły przeciwko Apostołom Baranka, zarówno w przeszłości, jak i obecnie (zob. I Ks. Nefiego 11:34–36).

Oto pięć zasad, które mogą pomóc nam uniknąć wpadnięcia w tę pułapkę.

Wiara w Pana Jezusa Chrystusa

Pierwsza z tych zasad jest również pierwszą zasadą ewangelii: wiara w Pana Jezusa Chrystusa i Jego Zadośćuczynienie.

Wiara jest ukierunkowana. Prezydent Jeffrey R. Holland, pełniący obowiązki Prezydenta Kworum Dwunastu Apostołów, nauczał, że wiara zawsze jest ukierunkowana na przyszłość.

Gdy wzrasta nasza wiara w Chrystusa i zaufanie pokładane w Bogu, „[patrzymy] oczyma wiary, i [widzimy]” wypełnienie się Ich obietnic (zob. Ks. Almy 5:15; zob. także Ks. Mosjasza 18:21; Ks. Almy 32:40). Podczas uroczystości „Be One” upamiętniającej 40. rocznicę objawienia o kapłaństwie z 1978 roku Prezydent Dallin H. Oaks, Pierwszy Doradca w Pierwszym Prezydium, zaprosił wszystkich, aby „patrzeć naprzód w jedności naszej wiary i pokładać zaufanie w obietnice Pana [zob. II Ks. Nefiego 26:33]”.

To skupienie się na przyszłości zbliża nas do wypełnienia obietnicy Prezydenta Nelsona złożonej podczas tego samego wydarzenia, a dotyczącej „doskonałego pokoju i harmonii” oraz dnia, w którym — jak nauczał Prezydent Henry B. Eyring, Drugi Doradca w Pierwszym Prezydium — „Pan, Jehowa, powróci, aby żyć z tymi, którzy stali się Jego ludem, i znajdzie go w jedności, jednego serca, połączonego z Nim i z naszym Ojcem Niebieskim”.

Z drugiej strony Szatan dąży do tego, aby zatwardzić [serca] dzieci Bożych, aby utknęły, mając odwróconą uwagę, skupiając się na przeszłych okolicznościach, wypowiedziach czy naukach — nawet tych, które zostały wyjaśnione przez późniejszych proroków i apostołów. Jako „oskarżyciel braci naszych […] dniem i nocą” (Objawienie Jana 12:10) podżega do nieustannej krytyki proroków i apostołów Boga oraz ich nauk. To sprytnie podkopuje wiarę w obiekt ich świadectwa, Jezusa Chrystusa — co stanowi jego ostateczny diaboliczny cel.

Oświadczenia współczesnych Apostołów o jedności, pokoju i harmonii jasno wskazują, że choć Szatan sprytnie podsyca spory i brak jedności, to jest to czas, aby wszystkie dzieci przymierza z Bogiem (zob. I Ks. Nefiego 11:34–36) zjednoczyły się w przyjmowaniu wiecznych prawd, które Bóg objawia poprzez Swoich proroków i apostołów, i w jedności postępowały zgodnie z nimi. Postępując w ten sposób, możemy stać się zjednoczonym, szczęśliwym, potężnym, przepełnionym przymierzem i wiarą ludem, w którym nie ma dysharmonii ze względu na rasę, płeć, pochodzenie etniczne czy cokolwiek innego.

Nauki proroków i apostołów inspirują do tej jedności i pewnej wiary w Jezusa Chrystusa, która zawsze będzie nas prowadzić naprzód.

Widząc nasze czasy, Moroni nauczał, w jaki sposób możemy chronić się przed krytykowaniem proroków i apostołów, stosując zasadę niepotępiania i nieosądzania.

„Nie potępiajcie mnie z powodu mej niedoskonałości”, mówi Moroni, „ani mego ojca z powodu jego niedoskonałości, ani też tych, którzy pisali przed nim; lecz raczej dziękujcie Bogu, że objawił wam nasze niedoskonałości, abyście mogli się uczyć, by stać się mądrzejszymi od nas” (Ks. Mormona 9:31; wyróżnienie dodane).

Innymi słowy, skupiamy się na naukach proroków i apostołów oraz ich świadectwie o Chrystusie i Jego ewangelii, uczymy się z nich i unikamy doszukiwania się ich niedoskonałości. Na przestrzeni dziejów Bóg objawiał niektóre z tych niedoskonałości dla naszego pożytku i abyśmy nauczyli się być mądrzejsi. Za to Mu dziękuję.

Mimo to musimy być ostrożni. Podczas konferencji generalnej w kwietniu 2019 roku Prezydent Eyring zacytował następującą naukę Prezydenta George’a Q. Cannona (1827–1901), Pierwszego Doradcy w Pierwszym Prezydium: „Bóg wybrał Swoje sługi. On może, na mocy Swojego prawa, potępić ich, jeśli potępienie jest potrzebne. On nie pozwolił nam, abyśmy sami ich krytykowali i potępiali. Żaden człowiek, jakkolwiek nie byłby silny w wierze, jakkolwiek wysoką pozycję nie zajmowałby w Kapłaństwie, nie może mówić źle o namaszczonych Pana i doszukiwać się błędów w upoważnieniu przekazanym na ziemię przez Boga, nie ściągając na siebie Jego niezadowolenia. Duch Święty odstąpi od takiego człowieka, a on odejdzie w ciemność. Istotą sprawy jest, czy widzicie, jak ważne jest, abyśmy byli ostrożni?”.

Wy i ja posiadamy Pańskie błogosławieństwo i upoważnienie do poznania proroczych nauk i czynów, łącznie z tymi, które mogą być dla nas trudne do zrozumienia lub zaakceptowania:

„Przeto wy, to znaczy Kościół, baczyć będziecie na wszystkie jego słowa i przykazania, które wam da, w miarę jak sam będzie je otrzymywał, postępując w całej świętości przede mną;

Bo słowo jego przyjmiecie tak, jakby pochodziło z mych własnych ust, z całą cierpliwością i wiarą” (Doktryna i Przymierza 21:4–5; wyróżnienie dodane).

Powtarzam: nie potępiajmy ani nie osądzajmy (zob. Ew. Mateusza 7:1–2). Kiedy podążam naprzód z wiarą w Jezusa Chrystusa i wdzięcznością za błogosławieństwo proroków i apostołów, jestem wielce błogosławiony (zob. Doktryna i Przymierza 21:6).

Kolejną kluczową zasadą jest unikanie przekraczania upoważnienia lub przyjmowania ról, których nie posiadamy. Ten sposób myślenia jest zwodniczy i prowadzi do zbyt wysokiego mniemania o własnych opiniach, co w naturalny sposób ma miejsce, kiedy zbyt nisko oceniamy nauki proroków i apostołów. Potępianie proroków i apostołów, również tych z przeszłości, oczywiście przekracza nasze upoważnienie, ponieważ Pan zastrzega tę możliwość Sobie. Jestem w pełni przekonany, że nasz wszechwiedzący, kochający i miłosierny Zbawiciel odniósł lub odniesie się do wszelkich błędów czy niedoskonałości z przeszłości i chętnie przebaczy je, tak jak mamy nadzieję, że uczyni dla nas w teraźniejszości.

Innym przykładem przekraczania upoważnienia jest uzurpowanie sobie prawa do pouczania proroków i apostołów w kwestii tego, jakie działania powinien podjąć Kościół lub jak powinien być zarządzany. To jest rola Pana, nie nasza (zob. Doktryna i Przymierza 28:2–7). Bez względu na to, jak dobre mamy intencje, potępianie proroków i apostołów i ośmielanie się ich pouczać wypływa z pychy i prowadzi do zwiedzenia i nieposłuszeństwa wobec proroczego upoważnienia.

Od 1820 roku do chwili obecnej Pan nieustannie poucza Swoich proroków, widzących i objawicieli poprzez proces udzielania objawień, za pomocą których prowadzi Swój Kościół.

Prezydent Nelson nauczał:

„Kiedy zbieramy się jako Pierwsze Prezydium i Kworum Dwunastu Apostołów, miejsce naszych spotkań staje się miejscem objawienia. Duch jest wyraźnie obecny […]. Chociaż nasze stanowisko może się różnić na początku, miłość, jaką odczuwamy wobec siebie nawzajem, jest niezmienna. Nasza jedność pozwala nam poznać wolę Pana względem Jego Kościoła.

Na naszych spotkaniach nigdy nie kierujemy się większością! W duchu modlitwy słuchamy siebie nawzajem i rozmawiamy ze sobą do momentu, w którym jesteśmy jednomyślni”.

Starszy D. Todd Christofferson z Kworum Dwunastu Apostołów zauważył: „Celem nie jest jedynie osiągnięcie zgody wśród członków rady, ale otrzymanie objawienia od Boga. Na proces ten składają się zarówno logika, jak i wiara, tak by można było poznać zamysł i wolę Pana”.

Ta przywrócona, dopracowana zasada bezpieczeństwa zwiększa zaufanie do naszych obecnych przywódców, że zawsze będą zarządzać Kościołem zgodnie z wolą Pana.

Oczywiście to Jezus Chrystus stoi na czele Swojego Kościoła i kieruje Swoimi prorokami. To, co możemy postrzegać jako niedoskonałość ich słów lub czynów, może w rzeczywistości odzwierciedlać niedoskonałość naszej percepcji czy doczesnego zrozumienia. Pamiętanie o tym, że drogi Pana są wyższe niż nasze drogi i że Jego myśli są wyższe niż nasze myśli (zob. Ks. Izajasza 55:8–9), pozwala nam uniknąć osądzania proroków, również tych z przeszłości. Taka pokorna postawa pozwala nam baczyć na słowa żyjących proroków „z całą cierpliwością i wiarą” (Doktryna i Przymierza 21:5; zob. także 1:28).

Pozwala nam również otrzymywać więcej objawień, nadziei i wiary w Chrystusa w coraz trudniejszym świecie. Jakub nauczał: „Badamy proroków i mamy wiele objawień i ducha proroctwa; i mając te wszystkie świadectwa, dana jest nam nadzieja, a nasza wiara staje się niewzruszona” (Ks. Jakuba 4:6). Jeśli jesteśmy pokorni, te święte doświadczenia mogą odebrać nam pragnienie obwiniania proroków i apostołów, również tych z przeszłości (zob. Doktryna i Przymierza 88:124; 136:23). Pokora pozwala nam „badać proroków” w poszukiwaniu prawd, które zwiększają naszą radość i spokój, zamiast szukać niedoskonałości.

W tym duchu składam moje pewne i pełne miłości świadectwo, że prorocy, począwszy od Józefa Smitha, byli prorokami Boga w nieprzerwanej linii sukcesji aż do Prezydenta Russella M. Nelsona i z nim włącznie. Wielkim błogosławieństwem jest dla mnie możliwość „badania proroków” i zbliżania się do Boga poprzez nauki każdego z nich.

Składam świadectwo, że osoby powołane do świętego apostolstwa pod kierunkiem tych proroków były i są specjalnymi świadkami imienia Jezusa Chrystusa na całym świecie. Jakiż to zaszczyt patrzeć i podążać naprzód ku Jezusowi Chrystusowi dzięki naukom tych świadków!