Prýdd dyggð hófsemi

Í maí 2021, þegar Russell M. Nelson heimsótti endurbótastarf Salt Lake-musterisins, undraðist hann erfiði brautryðjendanna sem, með takmörkuðum auðlindum og óhagganlegri trú, byggðu þessa helgu byggingu, efnislegt og andlegt meistaraverk sem staðist hefur tímans tönn. Hann sá þó einnig áhrif eyðingar, sem með tímanum hafði leitt til gliðnunar í upprunalegum undirstöðusteinum musterisins og óstöðugleika í múrverkinu, sem voru skýr merki um þörf á styrkingu burðarvirkisins.

Okkar ástkæri spámaður kenndi okkur síðan að alveg eins og nauðsynlegt væri að gera miklar ráðstafanir til að styrkja undirstöðu musterisins, til þess að það fengi staðist náttúruöflin, þá yrðum við líka að grípa til sértækra aðgerða – ef til vill aðgerða sem við höfum aldrei áður gripið til – til að styrkja okkar eigin andlegu undirstöðu í Jesú Kristi. Í eftirminnilegum boðskap sínum, skildi hann eftir tvær djúpstæðar spurningar til persónulegrar íhugunar: „Hversu örugg er undirstaða ykkar? Hvað þarf nauðsynlega að styrkja í vitnisburði ykkar og skilningi á fagnaðarerindinu?“

Fagnaðarerindi Jesú Krists sér okkur fyrir guðlega innblásnu og áhrifaríku verkfæri, til að koma í veg fyrir andlega eyðingu sálna okkar, styrkja kröftuglega undirstöðu okkar og hjálpa við að forðast gliðnun í trú okkar og óstöðugleika í bæði vitnisburði okkar og skilningi á helgum sannleika fagnaðarerindisins. Eina sérlega mikilvæga reglu til að ná þessu markmiði, er að finna í kafla 12 í Kenningu og sáttmálum, opinberun sem gefin var með spámanninum Joseph Smith til Josephs Knight, réttláts manns sem reyndi einlæglega að skilja vilja Drottins, ekki aðeins fyrir ytri breytingar, heldur til að standa óhagganlegur í lærisveinshlutverki sínu – staðfastur sem máttarstólpar himins. Drottinn kunngjörði:

„Sjá, ég tala til þín og einnig til allra þeirra, sem þrá að vinna að framgangi þessa verks og tryggja það.

Og enginn getur aðstoðað við þetta verk, nema hann sé auðmjúkur og fullur elsku, eigi trú, von og kærleika og sé hófsamur í öllu, hverju því sem honum verður treyst fyrir.“

Leiðsögn frelsarans, sem skráð er í þessari helgu opinberun, minnir okkur á að hófsemi er nauðsynleg styrking fyrir sterka undirstöðu í Jesú Kristi. Hún er ein af hinum ómissandi dyggðum, ekki aðeins fyrir þá sem hafa verið kallaðir til að þjóna, heldur einnig fyrir alla sem hafa gert helga sáttmála við Drottin og samþykkja að fylgja honum trúfastlega. Hófsemi samræmir og styrkir aðra kristilega eiginleika sem nefndir eru í þessari opinberun: auðmýkt, trú, von, kærleika og hina hreinu ást sem streymir frá honum. Enn fremur er það að leggja rækt við hófsemi þýðingarmikil leið til að vernda sálina gegn hinni fíngerðu en stöðugu andlegu eyðingu af völdum veraldlegra áhrifa, sem getur veikt undirstöðu okkar í Jesú Kristi.

Meðal þeirra eiginleika sem prýða sanna lærisveina Krists stendur hófsemin upp úr sem endurspeglun sjálfs frelsarans, dýrmætur ávöxtur andans, aðgengilegur öllum sem opna sig fyrir guðlegum áhrifum. Hún er dyggðin sem færir hjartanu sátt, vekur þrár og tilfinningar með visku og rósemd. Í ritningunum er hófsemi kynnt sem nauðsynlegur hluti af framþróun okkar andlegu ferðar, er leiðir okkur að þolinmæði, guðrækni og samúð og fágar á sama tíma tilfinningar okkar, orð okkar og gjörðir.

Lærisveinar Krists, sem keppa að því að tileinka sér þennan kristilega eiginleika, verða sífellt auðmýkri og uppfullir af elsku. Kyrrlátur styrkur myndast í þeim og þeir verða betur í stakk búnir til að halda aftur af reiði, leggja rækt við þolinmæði og koma fram við aðra af umburðarlyndi, virðingu og reisn, jafnvel þegar stormar andstreymis blása. Þeir leggja kapp á að breyta ekki af hvatvísi, heldur kjósa að breyta af andlegri visku, leiddir af hógværð og mildum áhrifum heilags anda. Á þennan hátt verða þeir síður viðkvæmir fyrir andlegri eyðingu, vegna þess að þeir vita, líkt og Páll postuli kenndi, að þeir megna allt fyrir hjálp Krists sem gerir þá styrka, jafnvel frammi fyrir raunum sem gætu veikt vitnisburð þeirra um hann.

Í bréfi sínu til Títusar, miðlar Páll helgri leiðsögn varðandi eiginleika þeirra sem þrá að vera fulltrúar frelsarans og gera vilja hans af trú og einurð. Hann sagði að þeir ættu að vera gestrisnir, hóglátir, réttsýnir og guðræknir – eiginleikar sem endurspegla greinilega áhrif hófseminnar.

Páll varaði þó við því að þeir ættu ekki að vera „sjálfbirgingar, ekki bráðir … [og] ekki ofsafengnir“. Slíkir eiginleikar eru andstæðir huga frelsarans og hindra raunverulegan andlegan vöxt. Í samhengi ritninganna, er sá sem er „ekki sjálfbirgingur“, sá sem neitar að sýna hroka og dramb; „ekki bráður“ sá sem forðast náttúrlega löngun til að verða óþolinmóður og ergilegur; og „ekki ofsafenginn“ sá sem hafnar árásargjarnri og óvæginni hegðun, munnlega, líkamlega og tilfinningalega. Þegar við kappkostum að breyta hegðun okkar með trú og auðmýkt, getum við verið tryggilega tengd við hið trausta bjarg náðar hans og orðið hrein og fáguð verkfæri í heilögum höndum hans.

Þegar ég íhuga þörfina á að tileinka sér hófsemi, er ég minnugur orða Hönnu, móður spámannsins Samúels – konu sem hafði undraverða trú og lofsöng Drottin, jafnvel eftir miklar prófraunir. Hún sagði: „Hreykið yður ekki í orðum, sleppið engum stóryrðum af vörum því að Drottinn er vitur Guð, hann metur verkin.“ Söngur hennar er meira en bæn – hann er boð til hennar sjálfrar um að breyta af auðmýkt, sjálfstjórn og hófsemi. Hanna minnir okkur á að sannur andlegur styrkur birtist ekki í hvatvíslegum viðbrögðum eða hrokafullum orðum, heldur með hófsömu og íhugulu viðhorfi sem samræmist visku Drottins.

Oft á tíðum upphefur heimurinn hegðun sem sprottin er af ágengni, hroka, óþolinmæði og óhófi og réttlætir oft slíkt viðhorf með þrýstingi daglegs lífs og þörfina fyrir viðurkenningu og vinsældir. Þegar við beinum sjónum okkar frá dyggð hófsemi og leiðum hjá okkur ljúf og hófsöm áhrif heilags anda í orði og verki, föllum við auðveldlega í gildru óvinarins, sem óhjákvæmilega fær okkur til að mæla orð og tileinka okkur viðhorf sem við eigum eftir að sjá innilega eftir, hvort heldur í félagslegum, fjölskyldulegum eða jafnvel kirkjulegum samböndum. Fagnaðarerindi Jesú Krists býður okkur að iðka þessa dyggð, sérstaklega á tímum áskorunar, því það er einmitt við þau tækifæri sem hinn sanni maður kemur í ljós. Líkt og Martin Luther King yngri sagði eitt sinn: „Endanlegur mælikvarði mannsins er ekki hvar hann stendur á augnablikum þæginda og hentugleika, heldur hvar hann stendur á tímum áskorana og ágreinings.“

Sem sáttmálsfólk, erum við kölluð til að lifa með hjörtu okkar tryggilega rótföst í hinum helgu loforðum sem við höfum gefið Drottni og fylgja vandlega þeirri fyrirmynd sem hann kom á með sínu fullkomna fordæmi. Á móti hefur hann lofað: „Sannlega, sannlega, segi ég yður, að þetta er mín kenning, og allir þeir, sem á henni byggja, byggja á bjargi mínu, og hlið heljar munu ekki á þeim sigrast.“

Þjónusta frelsarans á jörðu einkenndist af dyggð hófsemi á öllum sviðum persónuleika hans. Með sínu fullkomna fordæmi kenndi hann okkur að „vera þolinmóð í þrengingum og lasta ekki lastmælendur“. Þegar hann kenndi að við ættum ekki að gefa okkur á vald reiði vegna deilna og þræta, sagði hann: „Þér verðið að iðrast og verða sem lítið barn.“ Hann kenndi líka að allir sem þrá að koma til hans með einlægum ásetningi, verða að ná sáttum við þá sem þeir eru reiðir við eða þeim sem hafa eitthvað á móti þeim. Hann fullvissaði okkur með hófsömu viðhorfi og samúðarfullu hjarta að þegar okkur er sýnd harka, óvingjarnleiki, vanvirðing eða lítilsvirðing, mun góðvild hans ekki víkja frá okkur og friðarsáttmáli hans mun ekki vera fjarlægður úr lífi okkar.

Fyrir nokkrum árum nutum eiginkona mín og ég þeirra helgu forréttinda að hitta trúfasta meðlimi kirkjunnar í Mexíkóborg. Margir þeirra höfðu, ýmist persónulega eða gegnum ástvini sína, þolað ólýsanlegar raunir, þar með talið mannrán, morð og aðra sorglega atburði.

Þegar við horfðum framan í hina heilögu, sáum við ekki reiði, gremju eða hefndarþorsta. Þess í stað sáum við hljóðláta auðmýkt. Þrátt fyrir að andlit þeirra væri markað af sorginni, geislaði einlæg þrá eftir lækningu og huggun. Þótt hjörtu þeirra hefðu verið brostin af þjáningum, þá sóttu þessir heilögu fram í trú á Jesú Krist og völdu að láta ekki þjáningar sínar valda gliðnun í trú sinni eða valda óstöðugleika í vitnisburði þeirra um fagnaðarerindið.

Við lok þessarar helgu samansöfnunar, heilsuðum við hverju og einu þeirra. Sérhvert handaband, hvert faðmlag, varð að hljóðum vitnisburði um að með hjálp Drottins getum við valið að bregðast við raunum og áskorunum lífsins af hófsemi. Hið hljóða og hæverska fordæmi þeirra þjónaði sem ljúft boð um að ganga veg frelsarans af hófsemi í öllu. Okkur leið eins og við værum í návist engla.

Jesús Kristur, hinn æðsti allra, þjáðist fyrir okkur, þar til honum blæddi úr hverri svitaholu, samt lét hann aldrei reiði brenna hjarta sitt, né sluppu ágeng, móðgandi eða vanhelg orð af vörum hans, jafnvel mitt í slíkum þrengingum. Af fullkominni hófsemi og óviðjafnanlegri hógværð hugsaði hann ekki um sjálfan sig, heldur um öll börn Guðs – í fortíð, nútíð og framtíð. Pétur postuli vitnaði um göfugt viðhorf Krists, þegar hann sagði: „Hann svaraði ekki með illmælum er honum var illmælt og hótaði eigi er hann leið, heldur fól það honum á vald sem dæmir réttvíslega.“ Jafnvel mitt í mestu þjáningum sínum sýndi frelsarinn fullkomna og guðlega hófsemi. Hann sagði: „Dýrð sé föðurnum eigi að síður, og ég tæmdi hann og lauk undirbúningi mínum fyrir mannanna börn.“

Ástkæru bræður og systur, ég býð okkur öllum einlæglega að prýða huga okkar og hjarta hinni kristilegu dyggð hófsemi, sem helg viðbrögð við spámannlegu kalli okkar kæra Russells M. Nelson forseta. Þegar við keppum að því af trú og kostgæfni að vefa hófsemi í orð okkar og verk, ber ég vitni um að við munum styrkja og festa líf okkar betur við hina öruggu undirstöðu lausnara okkar.

Ég gef hátíðlegan vitnisburð minn um, að ef við leitumst stöðugt við að sýna hófsemi, hreinsar það sál okkar og helgar hjarta okkar frammi fyrir frelsaranum, færir okkur ljúflega nær honum og býr okkur undir þann dýrðlega dag með von og friði, er við mætum honum við síðari komu hans. Ég færi ykkur þessi helgu orð í nafni frelsara okkar, Jesú Krists, amen.