Leggið ykkar af mörkum af heilum huga

Reynsla mín í flugherminum var mikilvæg áminning um að það að verða góður í einhverju – hvort sem það er að fljúga, róa, gróðursetja eða að vita eitthvað – krefst stöðugs sjálfsaga og æfinga.

Þið gætuð varið mörgum árum í að öðlast kunnáttu eða þróa hæfileika. Þið gætuð lagt svo hart að ykkur að það verður ykkur eðlislægt. En ef þið haldið að það þýði að þið getið hætt að æfa og læra, munið þið fljótlega glata þeirri þekkingu og getu sem þið eitt sinn öðluðust með miklum tilkostnaði.

Þetta á við um færni eins og að læra tungumál, spila á hljóðfæri og fljúga farþegaþotu. Það á líka við um að verða lærisveinn Krists.

Það þarf einfaldlega sjálfsaga til að vera lærisveinn.

Þetta er ekki hversdagsleg viðleitni og hún gerist ekki af tilviljun.

Trú á Jesú Krist er gjöf, en að hljóta hana er meðvituð ákvörðun sem krefst skuldbindingar af öllum okkar „mætti, … huga og styrk“. Hún krefst þjálfunar á hverjum degi. Á hverjum klukkutíma. Hún krefst stöðugs lærdóms og ákveðinnar skuldbindingar. Trú okkar, sem er hollusta okkar við frelsarann, verður sterkari þegar hún er reynd gegn mótlætinu sem við stöndum frammi fyrir hér í jarðlífinu. Hún heldur út vegna þess að við höldum áfram að næra hana, við höldum áfram að beita henni markvisst og gefumst aldrei upp.

Ef okkur aftur á móti tekst ekki að nota trúna og sannfæringarkraft hennar með því að fylgja henni eftir, verðum við óvissari um það sem var okkur eitt sinn heilagt – óöruggari með það sem við eitt sinn vissum að væri sannleikur.

Freistingar, sem aldrei hefðu freistað okkar, eru farnar að virðast síður ógeðfelldar og meira aðlaðandi.

Eldmóður vitnisburðar gærdagsins fær einungis hlýjað okkur svo lengi. Hann þarfnast stöðugrar næringar til að halda áfram að skína skært.

Í Nýja testamentinu sagði frelsarinn dæmisögu um húsbónda nokkurn sem sýndi hverjum þjóni sínum heilagt traust – peningaupphæð sem kallast talentur. Þjónarnir sem notuðu talenturnar sínar af kostgæfni, margfölduðu þær. Þjónninn sem gróf talentuna sína glataði henni að lokum.

Lexían? Guð gefur okkur gjafir – þekkingar, hæfileika, tækifæra – og hann vill að við notum þær og eflum, svo þær geti blessað okkur og blessað önnur börn hans. Það gerist ekki ef við setjum þessar gjafir ofarlega á hillu eins og verðlaunagrip sem við dáumst að af og til. Gjafir okkar eflast og margfaldast aðeins þegar við notum þær.

„En öldungur Uchtdorf,“ kynnuð þið að segja, „ég hef engar gjafir eða hæfileika – hið minnsta enga sem er það verðmæt.“ Ef til vill horfið þið til annarra sem hafa augljósar og áhrifamiklar gjafir og ykkur finnst þið frekar hversdagsleg í samanburði. Þið gætuð talið að í fortilverunni, á degi hins mikla hlaðborðs gjafa og hæfileika, hafi diskurinn ykkar virst sorglega tómlegur – sérstaklega í samanburði við ofhlaðna og yfirfulla diska annarra.

Ó, hve ég vildi að ég gæti faðmað ykkur og hjálpað ykkur að skilja þennan mikla sannleika: Þið eruð blessaðar ljósverur, andabörn óendanlegs Guðs! Og hið innra eruð þið uppfull af möguleikum, fram yfir það sem þið fáið sjálf ímyndað ykkur.

Eins og skáld hafa sagt, þá komið þið til jarðar „eftir dýrðarskýjum“!

Upprunasaga ykkar er guðleg og það eru örlög ykkar líka. Þið yfirgáfuð himnaríki til að koma hingað, en himnaríki hefur aldrei yfirgefið ykkur!

Þið ert allt annað en hversdagsleg.

Þið eruð gædd gjöfum!

Í Kenningu og sáttmálum sagði Guð:

„Gjafirnar eru margar og andi Guðs gefur hverjum [einstaklingi] gjöf.

Sumum er gefin ein og öðrum er gefin önnur, svo að allir njóti góðs af því.“

Sumar gjafa okkar eru tilgreindar í ritningunum. Margar eru það ekki.

Eins og spámaðurinn Moróní sagði: „Hafna ekki gjöfum Guðs, því að þær eru margar, og þær eru frá hinum sama Guði komnar.“ Þær gætu komið fram „á margan hátt, en það er hinn sami Guð, sem er að verki í þeim öllum.“

Það kann að vera að andlegar gjafir okkar séu ekki alltaf áberandi, en það þýðir ekki að þær séu síður mikilvægar. Mætti ég miðla ykkur nokkrum andlegum gjöfum sem ég hef tekið eftir hjá svo mörgum meðlimum víða um heim? Hugleiðið hvort þið hafið verið blessuð með einni eða fleiri gjöfum sem þessum:

• Sýna samúð.

• Taka eftir fólki sem er hunsað.

• Finna ástæður til að gleðjast.

• Vera friðflytjendur.

• Taka eftir litlum kraftaverkum.

• Hrósa einlæglega.

• Fyrirgefa.

• Iðrast.

• Haldast stöðug.

• Útskýra hlutina á einfaldan hátt.

• Tengja við börn.

• Styðja kirkjuleiðtoga.

• Hjálpa öðrum að vita að þeir tilheyri.

Þið sjáið þessar gjafir ef til vill ekki sýndar á hæfileikakeppni deildarinnar. Ég vona þó að þið fáið séð hve dýrmætar þær eru verki Drottins og hvernig þið kunnið að hafa snert, blessað eða jafnvel bjargað einu barna Guðs með gjöfum ykkar. Munið: „Fyrir hið smáa og einfalda verður hið stóra að veruleika.“

Við skulum því hvert og eitt skila okkar litla hlutverki.

Kæru bræður og systur, kæru vinir, ég bið þess að andinn hjálpi ykkur að bera kennsl á gjafir og hæfileika sem Guð hefur gefið ykkur. Þá skulum við, líkt og hinir trúföstu þjónar í dæmisögu Drottins, auka við þá og efla.

Sá dagur mun koma að við stöndum frammi fyrir okkar samúðarfulla föður á himnum og gerum grein fyrir ráðsmennsku okkar. Hann mun vilja vita hvað við gerðum við gjafirnar sem hann gaf okkur – einkum hvernig við notuðum þær til að blessa börn hans. Guð veit hver við í raun erum, hver okkur er ætlað að verða, þess vegna eru væntingar hans til okkar miklar.

Hann væntir þess þó ekki að við tökum eitthvert stórt, hetjulegt eða ofurmannlegt stökk til að ná þangað. Í heiminum sem hann skapaði, gerist vöxturinn stig af stigi og af þolinmæði – en líka stöðugt og linnulaust.

Munið að það er Jesús Kristur sem þegar framkvæmdi hið ofurmannlega verk þegar hann sigraði dauða og synd.

Hlutverk okkar er að fylgja Kristi. Það er okkar hlutverk að snúa frá synd, snúa okkur að frelsaranum og ganga á hans vegi, eitt skref í einu. Þegar við gerum þetta af kostgæfni og trúmennsku munum við að lokum losna úr viðjum ófullkomleika og misbrests og smám saman verða fáguð, þar til hinn fullkomna dag er við munum fullkomnast í Kristi.

Blessanirnar eru innan seilingar. Loforðin eru til staðar. Hurðin er galopin. Það er okkar val að komast inn og byrja.

Upphafið kann að vera smávægilegt. En það er allt í lagi.

Þar sem trúin er veik, hefjist þá handa með von á Krist Jesú og mátt hans til að hreinsa og helga.

Faðir okkar biður þess að við tökumst ekki á við þessa áskorun trúar og lærisveinsdóms sem óformlegir ferðamenn, heldur sem trúaðir af heilum hug, sem skilja við og yfirgefa Babýlon og beina hjörtum sínum, hugum og skrefum í átt til Síonar.

Við vitum að erfiði okkar eitt og sér getur ekki gert okkur himnesk. Það getur þó gert okkur trygg og skuldbundin Jesú Kristi og hann getur gert okkur himnesk.

Vegna ástkærs frelsara okkar, þá er engin atburðarás sem leiðir til ósigurs. Ef við setjum von okkar og trú á hann, er sigur okkar tryggður. Hann lofar okkur aðgengi að styrk sínum, mætti, gnægð náðar sinnar. Skref fyrir skref, smám saman, munum við komast sífellt nær hinum mikla og fullkomna degi, er við munum búa með honum og ástvinum okkar í eilífri dýrð.

Við þurfum að gera okkar hlut í dag og alla daga til að komast þangað. Við erum þakklát fyrir skrefin sem við tókum í gær, en við látum ekki staðar numið. Við vitum að við eigum enn langt í land, en við látum það ekki draga úr okkur kjark.

Það er kjarninn í því hver við erum – sem lærisveinar Jesú Krists.

Ég hvet og blessa alla meðlimi kirkjunnar, og alla þá sem þrá að tilheyra henni, til að treysta frelsaranum nægilega til að taka þátt, af þolinmæði og kostgæfni, í ykkar hlut af öllu hjarta – svo að gleði ykkar verði algjör og að sá dagur komi að þið munið hljóta allt sem faðirinn á. Ég ber þessu vitni í nafni Jesú Krists, amen.