„Obrzędy świątynne jednoczą, łączą i pieczętują”, Liahona, wrzesień 2025.
Historyczne spojrzenie na Dom Pana
Obrzędy świątynne jednoczą, łączą i pieczętują
Historia pracy świątynnej w dniach ostatnich ukazuje entuzjazm i otrzymywane wiersz za wierszem objawienia dotyczące chrztów w zastępstwie zmarłych.
Ilustracja — Dan Burr
Betsy King Duzette powoli weszła w lodowatej wody rzeki Missisipi. Ta 58-letnia wdowa i nawrócona z Connecticut została następnie ochrzczona za swoich wujków, teściową i ojczyma swojego męża.
Prorok Józef Smith całkiem niedawno, w sierpniu 1840 roku, nauczał świętych o doktrynie chrztu za zmarłych. Podekscytowani dokonywali chrztów w rzece, jako że Świątynia Nauvoo nie była jeszcze ukończona. Kobiety były chrzczone za mężczyzn, a mężczyźni za kobiety. Wkrótce jednak Pan objawił Józefowi Smithowi, że chrzty za zmarłych przodków muszą być dokonywane w poświęconych świątyniach (zob. Doktryna i Przymierza 124:28–35). W 1845 roku Brigham Young ogłosił, że kobiety powinny być chrzczone za kobiety, a mężczyźni za mężczyzn.
Mąż Betsy, Philemon Duzette, zmarł sześć lat wcześniej. Betsy odważnie wkroczyła w zimną wodę, aby przyjąć chrzest za jego zmarłych krewnych, a także za swoich. Przyjęła chrzest w zastępstwie ojczyma Philemona, Jessego Peasa, który zmarł 50 lat wcześniej, gdy Betsy była małą dziewczynką. Nigdy go nie poznała, ale wiedziała o jego istnieniu i wiedziała, jak się nazywa i jakie jest jego pokrewieństwo z Philemonem oraz jego matką, Marthą Wing. Betsy znała Marthę za jej życia.
Betsy została ochrzczona w zastępstwie Jessego niemalże natychmiast po otrzymaniu objawień na temat chrztów za zmarłych. Wraz z mężem nadała również jednemu ze swych dzieci imię Jesse. Biologiczny ojciec Philemona, również o imieniu Philemon, zmarł, gdy ten był jeszcze niemowlęciem. Jesse Peas został jego ojczymem i pomagał Marcie go wychowywać, gdy Philemon miał trzy latka.
Bycie przybranym rodzicem było powszechne w XVIII i XIX wieku w Ameryce. Wysoka śmiertelność i wysoki wskaźnik ponownego wstępowania w związki małżeńskie oznaczały, że wiele osób żyło w przybranych lub mieszanych rodzinach. Tak więc więzi łączące rodziny Duzette’ów i Peasów zostały zrekonstruowane dwukrotnie: po raz pierwszy, gdy matka Philemona wyszła za Jessego Peasa i ponownie dzięki chrztom za zmarłych.
Rysunek przedstawiający chrzcielnicę w pierwotnej Świątyni Nauvoo
Odkupienie bliskich
Chrzest w zastępstwie zmarłych połączył ich doczesne koligacje rodzinne w taki sposób, że miały one trwać przez całą wieczność. Jak napisał Józef Smith, chrzest za zmarłych jest „łączącym ogniwem”, które wiąże żywych ze zmarłymi, „bowiem bez nich nie możemy być udoskonaleni; ani oni bez nas nie mogą być udoskonaleni” (Doktryna i Przymierza 128:18).
Józef Smith nauczał, że bez tego łączącego ogniwa ziemia zostałaby obrzucona klątwą, co sprawiłoby, że została stworzona na próżno, zmarnowana (zob. Doktryna i Przymierza 128:17–18). W kontraście do tego dosadnego oświadczenia znajdowało się chwalebne objawienie Józefa o mocy, która zwiąże wszystkie dzieci Boga na wieczność.
Oprócz tego, jak ważne są obrzędy dokonywane w zastępstwie zmarłych członków rodziny, Józef podkreślał, że korzyści odnoszą również osoby żyjące: „A teraz, wielce ukochani bracia i siostry, chcę was zapewnić, że są to zasady co do zmarłych i żywych, których nie można lekko potraktować, jeżeli chodzi o nasze zbawienie” (Doktryna i Przymierza 128:15).
Dla Józefa Smitha te objawienia miały bardzo osobisty charakter. Jego najstarszy brat, Alvin, zmarł w 1823 roku, a Józef odczuwał jego stratę w swoim życiu. W objawieniu z 1836 roku Józef ujrzał w wizji „celestialne królestwo Boga oraz jego chwałę”, „niedoścignione piękno bramy” i „piękne ulice tego królestwa”. W trakcie tej wielkiej wizji dotyczącej królestwa celestialnego zobaczył także członków swojej rodziny, których znał i kochał, w tym swojego brata Alvina. „[Dziwił] się”, że Alvin, który nigdy nie został ochrzczony, jest dziedzicem „królestwa celestialnego Boga”. (Zob. Doktryna i Przymierza 137:1–6).
Przed założeniem świata
Związek pomiędzy żyjącymi i zmarłymi bliskimi ukazuje majestatyczną skalę ludzkiego zbawienia, ponieważ ci, którzy „umarli bez wiedzy o ewangelii” (Doktryna i Przymierza 128:5), są znani Bogu, a ścieżka dla ich odkupienia została zapewniona, zanim przyszli na ziemię. Zaprawdę chrzest za zmarłych został ustanowiony dla naszego „zbawienia przed założeniem świata” (Doktryna i Przymierza 128:8). Po objawieniach dotyczących chrztu za zmarłych przyszły kolejne objawienia o obrzędach zapieczętowania. Zapieczętowanie dzieci do rodziców stało się kulminacyjnym obrzędem, który zapewnił łączące ogniwo dla wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek żyli (zob. Doktryna i Przymierza 138:47–48).
W pięknym przemówieniu wygłoszonym podczas konferencji generalnej w kwietniu 2018 roku Starszy Dale G. Renlund z Kworum Dwunastu Apostołów opisał moc tych zapieczętowań:
„Bóg, o nieograniczonych możliwościach, pieczętuje i uzdrawia poszczególne osoby i rodziny ze skutków przeżytych przez nich tragedii, strat i trudów […].
Dzięki Swej zadość czyniącej ofierze Jezus Chrystus oferuje te błogosławieństwa wszystkim — zarówno zmarłym, jak i żyjącym”.
Tak jak Betsy King Duzette wierzyła i ufała, wchodząc w wody rzeki Missisipi w zastępstwie swojego przybranego teścia, my wszyscy możemy być połączeni, zapieczętowani, związani i zespoleni razem na wieczność.