Błogosławieni upoważnieniem kapłańskim i mocą kapłańską

Jezus Chrystus jest głową tego Kościoła. Kościół jest narzędziem, które Bóg utworzył, aby dokonać niezbędnego dzieła odkupienia ludzkości w tej ostatniej dyspensacji ewangelii, podobnie jak miało to miejsce w dyspensacji, kiedy On żył na ziemi. Poprzez Kościół Jezus może:

• głosić Swoją ewangelię na całym świecie;

• oferować chrzest i wszystkie inne przymierza — samą ścieżkę przymierza prowadzącą do Jego królestwa celestialnego;

• jednoczyć rodziny na wieczność;

• ofiarować dary zbawienia nawet tym, którzy umarli bez nich;

• służyć i zaspokajać fizyczne potrzeby dzieci Boga w dzisiejszych czasach.

Aby realizować te wielkie cele i przygotować się na powrót Zbawiciela, Kościół potrzebuje stałego kierownictwa, upoważnienia i mocy Boga. Kościół jest „[prawdziwym i żywym Kościołem]” (Doktryna i Przymierza 1:30), ponieważ Chrystus obdarza go Swoim przewodnictwem i mocą poprzez Swoje kapłaństwo — „[Święte Kapłaństwo] według Porządku Syna Bożego” (Doktryna i Przymierza 107:3).

Gdyby nie to święte kapłaństwo, Kościół byłby zasadniczo świecką organizacją, czyniącą dobro na świecie, ale bezsilną w osiąganiu ostatecznego celu, jakim jest przygotowanie synów i córek Boga do radości życia wiecznego w Jego obecności. Dzięki temu kapłaństwu i kluczom do kierowania jego pracą w Kościele istnieje zarówno upoważnienie, jak i porządek.

„W Kościele korzystanie z całego upoważnienia kapłańskiego następuje pod kierownictwem tych, którzy posiadają klucze kapłańskie.

Godni mężczyźni, będący członkami Kościoła, otrzymują upoważnienie kapłańskie poprzez nadanie kapłaństwa i ustanowienie na urzędy kapłańskie. Wszyscy członkowie Kościoła mogą stosować nadane im upoważnienie, gdy są wyświęceni lub wyznaczeni do zadań w dziele Boga”.

Dzięki kluczom kapłańskim priorytety Pana zawsze będą miały pierwszeństwo. Nikt nie może popierać czyjegoś osobistego planu, który nie jest w harmonii z Jego wskazówkami. Nikt nie może odnieść sukcesu, wypaczając religię, szukając osobistych korzyści i osobistych zwolenników.

Kapłaństwo odgrywa również kluczową rolę w domach członków Kościoła. Prezydent Dallin H. Oaks, Pierwszy Doradca w Pierwszym Prezydium, nauczał: „Zasada mówiąca o tym, że z upoważnienia kapłańskiego można korzystać jedynie pod kierunkiem osoby, która dzierży klucze kapłańskie dotyczące danej funkcji, jest fundamentalną zasadą w Kościele, ale nie ma zastosowania w rodzinie”. Ojcowie przewodniczą i korzystają z kapłaństwa w swoich rodzinach — doradzając, organizując spotkania rodzinne, udzielając błogosławieństw kapłańskich, w tym błogosławieństwa uzdrowienia, członkom rodziny lub innym osobom itd. — bez przewodnictwa czy upoważnienia przez kogoś, kto dzierży klucze kapłańskie.

„Ta sama zasada obowiązuje, gdy pod nieobecność ojca przywódczynią rodziny jest matka. Przewodniczy ona w swoim domu i przyczynia się do wniesienia mocy i błogosławieństw kapłaństwa w rodzinie za sprawą własnego obdarowania i zapieczętowania w świątyni”.

Kapłaństwo — moc, by błogosławić

Podsumowując, celem upoważnienia kapłańskiego i mocy kapłańskiej, które przywrócił Jezus Chrystus, jest błogosławienie ludzi. Dzięki temu członkowie Kościoła mogą korzystać z mocy Boga, aby służyć i błogosławić innych ludzi w Kościele, w domu i na całym świecie. Członkowie przyłączają się do Zbawiciela w wypełnianiu Jego dzieła zbawienia i wywyższenia, wykorzystując boskie dary i moc znacznie przewyższające ich własne, aby wspierać rozwój królestwa Bożego, które ma wypełnić ziemię (zob. Doktryna i Przymierza 65:2, 5–6).

Pan wyjaśnił, że „to większe kapłaństwo [Melchizedeka] udziela ewangelii i dzierży klucz tajemnic królestwa, sam klucz wiedzy Bożej.

Przeto w jego obrzędach ukazana jest moc boskości.

I bez jego obrzędów i upoważnienia kapłaństwa ludziom w ciele nie jest ukazana moc boskości” (Doktryna i Przymierza 84:19–21).

Obrzędy to oczywiście udzielane mocą kapłańską ceremonie lub sakramenty, poprzez które zawieramy przymierza z Bogiem, począwszy od chrztu, a skończywszy na przymierzach zawartych w domu Pana. Dotrzymując tych przymierzy, zostajemy przemienieni z „naturalnych” mężczyzn i kobiet w świętych (zob. Ks. Mosjasza 3:19) poprzez zadość czyniącą łaskę Chrystusa i stajemy się zarówno usprawiedliwieni, jak i uświęceni — bez winy i bez skazy — przed Bogiem (zob. Doktryna i Przymierza 20:29–31; III Nefi 27:16–20).

Cytat z dokumentu pt. „Przywrócenie pełni ewangelii Jezusa Chrystusa. Proklamacja dla świata z okazji dwusetlecia”, wydanego przez Pierwsze Prezydium i Radę Dwunastu Apostołów, stanowi trafne podsumowanie:

„Oświadczamy, że Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, zorganizowany 6 kwietnia 1830 roku, jest przywróconym Kościołem Chrystusa, znanym z Nowego Testamentu. Kościół ten jest zakotwiczony w doskonałym życiu swojego głównego kamienia węgielnego, Jezusa Chrystusa, oraz w Jego nieskończonym Zadośćuczynieniu i dosłownym Zmartwychwstaniu. Jezus Chrystus po raz kolejny powołał Apostołów i przekazał im upoważnienie kapłańskie. Zaprasza nas wszystkich, abyśmy przyszli do Niego i Jego Kościoła, przyjęli Ducha Świętego i obrzędy zbawienia oraz uzyskali trwałą radość”.