Sposoby boskiej komunikacji

Rozpoznanie, kiedy Bóg przemawia, wymaga wiary i zaufania. Wiara jest zawsze zakotwiczona w Jezusie Chrystusie. My także musimy Mu ufać. Powiedział On:

„Zaiste, oto przemówię do ciebie w twym umyśle i w twym sercu przez Ducha Świętego, który zstąpi na ciebie i zamieszka w twoim sercu.

Zaiste, jest to duch objawienia” (Doktryna i Przymierza 8:2–3).

Jednakże objawienie i boskie kierownictwo nie wynikają jedynie z czekania na duchowe objawienie. Musimy działać. Tak jak moja żona poleciła mi to zrobić podczas pisania mojego przemówienia na konferencję, czasami musimy po prostu „zacząć”.

Kiedy wraz z Isabelle służyliśmy jako przywódcy misji w Lyonie we Francji, musiałem określić, do której części misji powinien udać się każdy misjonarz i kiedy przypisać mu to zadanie. Przekonałem się, że Duch poprowadzi mnie, jeśli będę modlić się o pomoc, a następnie dokonam osobiście najlepszego osądu. Potwierdzenie miało przyjść, gdy wszystko było już na swoim miejscu.

W moim obecnym powołaniu jestem posyłany do palików w całym Kościele, aby zreorganizować prezydia palików. Kiedy wraz z moim towarzyszem przeprowadzamy wywiady z ludźmi, przychodzą do nas myśli, uczucia i natchnienie. Następnie wspólnie się naradzamy i modlimy. W końcu przychodzi objawienie, a Pan potwierdza nam, kogo powołał do służby.

Jest to proces rozpoznawania, kiedy Bóg przemawia, i odkrywania Jego woli. Musimy pokazać, że jesteśmy gotowi działać z wiarą i zaufaniem.

Jednym z ważnych sposobów, w jaki Bóg przemawia do Swoich dzieci, są słowa proroków. Obecność proroka na ziemi w dzisiejszych czasach to wspaniała nowina! Otrzymuje on objawienie od Boga, aby przewodzić i kierować Kościołem (zob. Ks. Amosa 3:7). Możemy również otrzymać przewodnictwo i ochronę poprzez postępowanie zgodne z Jego naukami. Nie zawsze jest to łatwe, ale Pan pokierował nami, abyśmy podążali za prorokiem „z całą cierpliwością i wiarą” (Doktryna i Przymierza 21:5).

Na przykład dokument „Rodzina. Proklamacja dla świata” okazał się proroczy od czasu, gdy został przedstawiony 30 lat temu. Porusza wiele problemów, o których nie wiedzieliśmy, że będziemy mieć, i daje wskazówki, o których niekoniecznie wiedzieliśmy, że będą potrzebne — ale teraz to wiemy. Przewodnictwo proroka nie zawsze musi być tym, co chcemy usłyszeć. Może nie być zgodne z obecnymi wartościami społecznymi. Niezależnie od tego, będziemy prowadzeni i chronieni, gdy będziemy podążać za prorokiem.

Zadawaj pytania i szukaj odpowiedzi

We wczesnym okresie Przywrócenia Bóg często odpowiadał na szczere pytania Proroka Józefa Smitha i innych ludzi. Kiedy Józef i Oliver Cowdery pracowali nad tłumaczeniem Księgi Mormona, poznali nauki Zbawiciela na temat doktryny chrztu (zob. III Nefi 11:23–33). Pragnęli dowiedzieć się więcej, więc poszli do lasu, aby się pomodlić. Wkrótce ukazał się Jan Chrzciciel i przywrócił upoważnienie do dokonywania chrztu przez zanurzenie dla odpuszczenia grzechów.

Innym razem żona Józefa, Emma, wyraziła niepokój z powodu bałaganu pozostawionego przez mężczyzn palących i żujących tytoń podczas spotkań. Józef przedstawił tę sprawę Panu i otrzymał objawienie — „Słowo Mądrości” (Doktryna i Przymierza 89:1) — na temat zdrowych praktyk dotyczących fizycznego i duchowego pożytku dzieci Bożych.

Te sytuacje — i wiele innych — przypominają nam, że nie ma nic złego w zadawaniu pytań, o ile szukamy odpowiedzi we właściwym miejscu. Jeśli zwrócimy się z naszymi pytaniami do Pana, znajdziemy na nie odpowiedzi. Czasami przychodzą od razu. Częściej jednak dzieje się to „[wiersz za wierszem, pojęcie za pojęciem], trochę tu i trochę tam” [II Ks. Nefiego 28:30]. Być może będziemy musieli poczekać na odpowiedzi, które pomogą nam uczyć się i wzrastać, ale Bóg odpowie nam według Swojej własnej woli, na Swój sposób i w Swoim czasie.

Kiedy musimy czekać, aż Bóg do nas przemówi, ważne jest, abyśmy trzymali się tego, co wiemy, i doświadczeń, które mieliśmy. W przeciwnym razie możemy je stracić. Nie chcemy wątpić w przeszłe doświadczenia związane z Duchem tylko dlatego, że teraz zmagamy się z trudnościami. W takich chwilach powinniśmy powrócić myślami i przypomnieć sobie, jak się czuliśmy, gdy czuliśmy bliskość Boga.

Alma zadał kiedyś następujące introspekcyjne pytania ludowi w Zarahemli:

„Czy narodziliście się duchowo z Boga? Czy Jego podobizna utrwaliła się na waszych obliczach? Czy doświadczyliście tej wielkiej przemiany w waszych sercach? […]

I teraz oto powiadam wam […], jeśli kiedyś doznaliście przemiany serca i pragnęliście śpiewać pieśń o niosącej odkupienie miłości, pytam, czy macie teraz to pragnienie?” (Ks. Almy 5:14, 26).

Powinniśmy upewnić się, że pamiętamy o duchowych doświadczeniach, a nie spychać je na bok. Regularnie zadawajmy sobie pytanie: „Czy mogę teraz tak się czuć?”. To wzmacnia nas w czasach, gdy Bóg zdaje się milczeć. Jesteśmy również w stanie lepiej rozpoznawać, kiedy On do nas przemawia.

Komunikacja z naszym Ojcem Niebieskim jest czymś żywym. Robimy, co w naszej mocy, aby utrzymać ją przy życiu, aktywnie szukając i zapewniając okazje do boskiej komunikacji. Możemy regularnie i żarliwie modlić się do Boga o pokój, pocieszenie i przewodnictwo. Możemy studiować Jego słowo w pismach świętych i odczuwać wpływ Ducha. Możemy również podążać za proroczym przewodnictwem.

Kiedy pozostajemy w kontakcie z naszym kochającym Ojcem w Niebie, możemy być narzędziami w Jego rękach, aby pomagać Mu w Jego zdumiewającym dziele. Słuchając przemyśleń i podszeptów, które otrzymujemy, możemy pomóc innym osobom poczuć, że Bóg ich zna, kocha i pragnie do nich mówić.

Pewność, że Bóg słyszy Swoje dzieci i przemawia do nich, jest ogromnym błogosławieństwem. Regularna boska komunikacja z Nim zapewnia nam przewodnictwo, którego potrzebujemy, aby nawigować w podróży życia.