„Przynależność do planu Boga i do Świątyni”, Liahona, marzec 2025.
Przynależność do planu Boga i do Świątyni
Trzy zasady przypominają nam, że wszyscy możemy otrzymać błogosławieństwa, które Bóg oferuje Swoim dzieciom.
Zdjęcie Świątyni Barranquilla w Kolumbii — Leslie Nilsson
Siedziałam w grupie członków Kościoła. Nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy, ale wszyscy mieliśmy jedną wspólną cechę: byliśmy stanu wolnego.
W tym momencie muszę coś dodać. W ewangelii Jezusa Chrystusa nie szufladkują nas etykiety. Prezydent Russell M. Nelson nauczał, że nasza prawdziwa tożsamość oznacza, że jesteśmy „dosłownie duchowymi dziećmi Boga”. Rozumiem, że z konieczności nazywamy niektórych członków Kościoła osobami stanu wolnego. Istnieją ku temu powody praktyczne. Ale czasami, jak wydaje się mieć miejsce w tej sytuacji, może to przyczynić się do tego, że niektórzy członkowie poczują się jak outsiderzy. Może to nawet utrudnić im odczucie posiadania pełnego udziału w Bożych błogosławieństwach zbawienia i wywyższenia.
Rozmawialiśmy o świątyni — niektórzy z grupy czuli, że bycie stanu wolnego wyklucza ich z otrzymania pełni błogosławieństw świątynnych. Rozumiem to; jeśli nie jesteś zamężna lub żonaty, będąc w Kościele, który koncentruje się na rodzinie, może być ci trudno dostrzec, jak się w niego wpasować. Ale wiem również, że Pan nie ocenia, czy dana osoba jest godna otrzymania obiecanych błogosławieństw na podstawie zewnętrznych pozorów lub etykiet. On „patrzy na serce” (I Ks. Samuela 16:7) i daje Swoje błogosławieństwa wszystkim, którzy zdecydują się za Nim podążać. Wierzę w to całym sercem. Mając to na uwadze, przedstawiam trzy zasady, które pomogą świętym w dniach ostatnich, którzy są stanu wolnego, utwierdzić się w przekonaniu, że w planie Boga i w świątyni jest dla nich miejsce.
1. Bóg przygotował Swój plan dla każdego ze Swoich dzieci.
Ponieważ nowe i wieczne przymierze małżeństwa jest potrzebne do wywyższenia, może się wydawać, że plan Boga nie został stworzony dla osób stanu wolnego (zob. Doktryna i Przymierza 131:1–3). Lecz Starszy Patrick Kearon nauczał: „Piękny plan naszego Ojca […] został tak skonstruowany, aby sprowadzić was do domu, a nie wykluczyć. Nikt nie wzniósł blokady drogowej ani nie wyznaczył kogoś, kto będzie nakłaniał do zawrócenia i odsyłał w innym kierunku. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Bóg nie ustaje w zabieganiu o was. On chce, aby wszystkie Jego dzieci wybrały powrót do Niego, i korzysta ze wszystkich dostępnych środków, aby sprowadzić was z powrotem”.
Bóg nie zamierza pozbawiać samotnych osób możliwości cieszenia się błogosławieństwami, które oferuje. Prezydent M. Russell Ballard (1928–2023), pełniący obowiązki Prezydenta Kworum Dwunastu Apostołów, nauczał: „Pisma święte i prorocy w dniach ostatnich potwierdzają, że każdy, kto jest wierny w dotrzymywaniu przymierzy ewangelii, będzie miał okazję do osiągnięcia wywyższenia”. Każda dusza ma wielką wartość w oczach Ojca Niebieskiego — do tego stopnia, że posłał On Swojego Jednorodzonego Syna, aby umarł i odkupił nas wszystkich z grzechów, abyśmy mogli otrzymać dar życia wiecznego (zob. Ew. Jana 3:16–17; Doktryna i Przymierza 18:10–12).
Jeśli życie potoczy się inaczej, niż oczekiwaliśmy, może okazać się, że zaczynamy kwestionować nasz cel w planie Boga. Jednak Jego plan nigdy nie gwarantował, że życie każdego z nas będzie wyglądało tak samo. Nie wiemy, jakie radości, frustracje, sukcesy czy strapienia mogą nas spotkać. Prezydent Dallin H. Oaks, Pierwszy Doradca w Pierwszym Prezydium, powiedział: „Jest tak wiele rzeczy, których nie wiemy, a naszym jedynym źródłem pewności jest pokładanie ufności w Panu i miłości, jaką darzy Swoje dzieci”.
Możemy nie wiedzieć, dlaczego nasza ścieżka wygląda tak, jak wygląda. Jednak zaufanie Bogu i Jego miłości może przynieść jasność co do tego, w jaki sposób ułożył On Swój plan dla wszystkich Swoich dzieci — włączając w to ciebie.
Zdjęcie wewnątrz Centrum dla Odwiedzających Świątyni Rzym we Włoszech — Massimo Criscione
2. Świątynia niesie osobiste błogosławieństwa dla każdego.
Możemy myśleć, że zapieczętowania dotyczą jedynie męża i żony. Oprócz jednoczenia par z Panem zapieczętowania jednoczą rodziny na wieczność. Dzięki zapieczętowaniom wszystkie dzieci Boga mogą cieszyć się wiecznymi błogosławieństwami, jeśli dotrzymują swoich przymierzy.
Moc pieczętująca zatwierdza wszystkie obrzędy kapłańskie w niebie i na ziemi. Starszy D. Todd Christofferson z Kworum Dwunastu Apostołów nauczał: „Dzięki [mocy pieczętowania] indywidualne zbawienie i wywyższenie rodziny są powszechnie dostępne dla dzieci Boga, w jakim miejscu lub czasach by nie żyły na ziemi. Żadna inna teologia, filozofia czy upoważnienie nie mogą się równać tej inkluzywnej możliwości. Ta moc pieczętująca jest doskonałym przejawem sprawiedliwości, miłosierdzia i miłości Boga”. Błogosławieństwa, które oferuje Pan, są tak inkluzywne, że są dostępne dla każdego, kto zawiera i dotrzymuje przymierzy z Nim.
Kiedy będziemy oddawać cześć Bogu w domu Pana, lepiej zrozumiemy, w jaki sposób plan Boga obejmuje wszystkich. Czas spędzony w świątyni, jak nauczał Prezydent Nelson „pomoże wam myśleć celestialnie i uchwycić wizję tego, kim naprawdę jesteście, kim możecie się stać i jakiego rodzaju życie możecie wieść na wieczność”. Wyjaśnił także, że oddawanie czci w świątyni da nam ochronę, silniejsze świadectwo, pocieszenie, osobiste objawienie, większą wiedzę i moc oraz większe zrozumienie planu Boga.
Bez względu na to, czy jesteśmy w związku małżeńskim czy stanu wolnego, świątynia zapewnia osobiste duchowe przywileje każdemu z nas — jest miejscem, które wzmacnia i daje moc wszystkim, którzy pragną bliskości z Bogiem. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz pasek boczny „Wzmocnieni dzięki oddawaniu czci Bogu w świątyni”.
3. W świątyni możemy pogłębić naszą relację z Jezusem Chrystusem.
W świątyni najważniejszy jest Jezus Chrystus. To On jest w centrum planu Boga i powodem, dla którego wszyscy możemy otrzymać zbawienie i wywyższenie. Prezydent Nelson nauczał, że „dom Pana jest domem nauki. To w tym miejscu Pan naucza na Swój sposób. To w tym miejscu każdy obrzęd uczy o Zbawicielu. To w tym miejscu uczymy się, jak rozchylić zasłonę i bardziej klarownie komunikować się z niebiosami. To w tym miejscu uczymy się, jak potępić przeciwnika i czerpać z mocy kapłaństwa Pana, która ma wzmacniać nas i bliskie nam osoby. Jakże gorliwie powinniśmy dążyć do tego, by znaleźć tam schronienie”.
Możemy odnaleźć schronienie i poczucie przynależności w świątyni, szukając Zbawiciela w obrzędach i przymierzach. Czyniąc to, znajdziemy dowód na to, że On nas kocha i że „wszyscy są Bogu jednakowi” (zob. II Ks. Nefiego 26:33). Ze względu na Swoją miłość do nas chce, abyśmy tworzyli z Nim „wieczne więzy” i poprzez zawarte przymierza otrzymali dostęp do „szczególnego rodzaju miłości i miłosierdzia”. Jeśli zawrzemy i dotrzymamy przymierzy świątynnych, możemy wzmocnić naszą relację z Nim, co przyniesie nam „nadzieję, radość i optymizm przez całe nasze życie” — niezależnie od okoliczności.