“การผ่าตัดขาของโจเซฟ สมิธ,” หัวข้อประวัติศาสนจักร
“การผ่าตัดขาของโจเซฟ สมิธ”
การผ่าตัดขาของโจเซฟ สมิธ
เมื่อโรคไทฟอยด์ระบาดหนักในนิวอิงแลนด์ระหว่างปี 1811 ถึง 1814 ครอบครัวโจเซฟ ซีเนียร์และลูซี แมค สมิธอาศัยอยู่ท่ามกลางบริเวณที่โรคนี้แพร่ระบาด ลูกทั้งเจ็ดคนติดโรคนี้โดยเฉพาะโจเซฟ สมิธ จูเนียร์ และโซโฟรเนีย พี่สาวของท่านได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด เพราะศัลยแพทย์ท้องถิ่นตัดสินใจเริ่มทำการผ่าตัดอย่างทันท่วงที ทำให้เด็กหนุ่มโจเซฟรอดชีวิตมาได้และไม่ต้องสูญเสียขาซ้ายไป
เครื่องมือผ่าตัดตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 1800
หลายเดือนก่อนการผ่าตัด โจเซฟกับพี่น้องมีไข้สูงเนื่องจากโรคไข้ไทฟอยด์ การติดเชื้อทำให้เกิดฝีที่ไหล่ของโจเซฟก่อน และไม่นานก็ลามไปที่กระดูกขาซ้ายซึ่งทำให้เกิดอาการอักเสบอย่างรุนแรง เด็กชายวัยเจ็ดขวบต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอย่างหนักเป็นเวลานานถึงสามสัปดาห์ ลูซีมารดาของท่านจำได้ว่าท่านเคยร้องออกมาว่า “โอ้ พ่อครับ … ความเจ็บปวดมันรุนแรงมากจนผมจะทนได้อย่างไร” ดร. สโตน ศัลยแพทย์จากฮันโนเวอร์ รัฐนิวแฮมป์เชียร์ รักษาขาของท่านโดยกรีดแผลยาวแปดนิ้วระหว่างข้อเท้ากับเข่า โดยหวังว่าจะช่วยลดอาการบวม ลูซีมองดูลูกชายของเธออาการแย่ลง และความเจ็บปวด “รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม” บางครั้งไฮรัมพี่ชายของโจเซฟจะมานั่งกับท่านและกดขาท่านไว้เพื่อบรรเทาอาการปวด
ดร.นาธาน สมิธ ผู้ก่อตั้งวิทยาลัยแพทย์ดาร์ทเมาธ์ที่อยู่ใกล้เคียง ได้ไปเยี่ยมครอบครัวนี้พร้อมกับศัลยแพทย์อีกหลายคน ซึ่งน่าจะเป็นกลุ่มนักศึกษาแพทย์ของเขา พวกเขาแนะนำอย่างจริงจังให้ผ่าตัดที่ขาเพื่อเอาส่วนที่ติดเชื้อออก ดร.สมิธอาจแนะนำให้ผ่าตัดเพื่อเตรียมโจเซฟและครอบครัวให้พร้อมยินยอมเข้ารับการผ่าตัดทดลอง ซึ่งเป็นขั้นตอนเสี่ยงที่ดร.สมิธพัฒนาขึ้นเมื่อ 15 ปีก่อน การผ่าตัดเกี่ยวข้องกับการผ่าตรงเข้าไปในกระดูกและเอาส่วนที่ติดเชื้อออก เพื่อให้เนื้อเยื่อที่แข็งแรงกลับมาเติบโตในตำแหน่งเดิม ลูซีและโจเซฟ จูเนียร์ตกลงที่จะรับการผ่าตัด
ลูซีเล่าว่าลูกชายของเธอปฏิเสธที่จะรับยาระงับประสาทกับเอาเชือกมัดตัวเองไว้กับเตียง แต่กลับขอให้คุณพ่ออุ้มท่านไว้แทน และขอให้คุณแม่ออกไปนอกห้อง ดร.สมิธนํากระดูกชิ้นใหญ่ที่ติดเชื้อออกมาเก้าชิ้น และอีกสิบสี่ชิ้นหลุดจากขาของโจเซฟก่อนจะหายดี การฟื้นตัวใช้เวลาหลายปี เมื่อครอบครัวท่านย้ายไปนิวยอร์กในอีกสี่ปีต่อมา โจเซฟยังคงใช้ไม้เท้า และท่านเดินกะเผลกเล็กน้อยเมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ การผ่าตัดนี้สร้างภาระทางการเงินให้ครอบครัวสมิธเนื่องจากพวกเขาต้องดิ้นรนเป็นเวลาหลายปีเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาล
อย่างไรก็ตามการผ่าตัดนั้นยอดเยี่ยมมาก นาธาน สมิธอยู่ห่างจากครอบครัวสมิธเพียงไม่กี่ไมล์และอาจเป็นศัลยแพทย์เพียงคนเดียวในสหรัฐในปี 1813 ที่สามารถรักษาขาของโจเซฟไว้ได้ ต่อมาเขาจัดพิมพ์ขั้นตอนสําหรับวิธีการผ่าตัดของเขา แต่การผ่าตัดต้องใช้ทักษะดังกล่าวซึ่งแพทย์ไม่ได้นํามาใช้อย่างกว้างขวางจนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
บันทึกของลูซี แมค สมิธเกี่ยวกับการผ่าตัดดึงดูดความสนใจเนื่องจากเป็นเรื่องราวไม่กี่เรื่องที่มีบันทึกไว้เกี่ยวกับวัยเด็กของโจเซฟ สมิธ เขียนขึ้นราวสามทศวรรษต่อมา และหลังจากลูซียอมรับอุดมคติของขบวนการละเว้นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของสหรัฐ เรื่องราวของเธอเน้นในเรื่องที่โจเซฟปฏิเสธที่จะดื่มเหล้าเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด นอกจากนี้ เรื่องราวยังเน้นถึงความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญเมื่อลูกชายต้องทรมานจากการผ่าตัดที่อาจถึงแก่ชีวิต
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง: ลูซี แม็ค สมิธ, ครอบครัวโจเซฟ ซีเนียร์และลูซี แม็ค สมิธ