« ការវះកាត់ជើងរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ » ប្រធានបទប្រវត្តិសាសនាចក្រ
ការវះកាត់ជើងរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ
ការវះកាត់ជើងរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ
នៅពេលដែលជំងឺគ្រុនពោះវៀនបានផ្ទុះឡើងនៅចន្លោះឆ្នាំ១៨១១ និងឆ្នាំ១៨១៤ ។ ក្រុមគ្រួសារ យ៉ូសែប ស៊ីញ្ញ័រ និង លូស៊ី ម៉ាក ស្ម៊ីធ កំពុងរស់នៅចំពេលជំងឺនេះកំពុងផ្ទុះឡើង ។ កូនទាំងប្រាំពីរនាក់បានឆ្លងជំងឺនេះ ព្រមជាមួយនឹង យ៉ូសែប ស៊្មីធ ជុញ្ញ័រ និងបងស្រីរបស់លោកដែលមានឈ្មោះ សូហ្រ្វូនៀ បានឆ្លងជំងឺយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ។ ដោយសារតែការវះកាត់ទាន់ពេលវេលា គ្រូពេទ្យវះកាត់ក្នុងតំបន់បានត្រួសត្រាយ នោះយុវជនយ៉ូសែបបានរួចផុតជីវិត និងចៀសវាងការកាត់ជើងឆ្វេងរបស់លោក ។
ឧបករណ៍វះកាត់នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨០០ ។
ជាច្រើនខែមុនពេលវះកាត់ យ៉ូសែប និងបងប្អូនរបស់លោកបានមានជំងឺគ្រុនក្តៅដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដោយសារជំងឺគ្រុនពោះវៀននេះ ។ ការឆ្លងនេះដំបូងឡើយមានអាប់សែនៅលើស្មារបស់យ៉ូសែប ហើយមិនយូរប៉ុន្មានបានឆ្លងទៅដល់ឆ្អឹងជើងខាងឆ្វេងរបស់លោក ដែលនាំឲ្យមានការរលាកជាខ្លាំង ។ បីសប្តាហ៍នៃការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លា បានធ្វើឲ្យក្មេងប្រុសអាយុប្រាំពីរឆ្នាំឈឺចាប់ជាខ្លាំង ។ ម្តាយរបស់លោក លូស៊ីបានចាំថាលោកបានស្រែកយំថា « ឱ ព្រះវរបិតាអើយ … ឈឺខ្លាំងណាស់ តើកូនអាចស៊ូទ្រាំបានដោយរបៀបណាទៅ [?] ។ វេជ្ជបណ្ឌិត ស្តូន ជាគ្រូពេទ្យវះកាត់មកពីទីក្រុងហេនអូវើរ រដ្ឋញូវហាំស៊ើរ ពួកគេបានព្យាបាលជើង ដោយកាត់សាច់ប្រហែលម្ភៃសង់ទីម៉ែត្រនៅចន្លោះកជើង និងជង្គង់ ដើម្បីព្យាបាលបន្ថយការហើម ។ លូស៊ីបានមើលឃើញស្ថានភាពកូនប្រុសរបស់គាត់កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរទៅៗ ដោយការឈឺចាប់កាន់តែខ្លាំង « ខ្លាំងដែលមិនធ្លាប់មាន » ។ ពេលខ្លះ ហៃរុមជាបងប្រុសរបស់យ៉ូសែប បានអង្គុយជាមួយលោក ហើយសង្កត់លើជើងលោកដើម្បីបន្ថយការឈឺចាប់ ។
វេជ្ជបណ្ឌិត ណាថាន់ ស្ម៊ីធ ដែលជាស្ថាបនិកនៃមហាវិទ្យាល័យវេជ្ជសាស្ត្រ ដាតម៉ូត ដែលនៅជិតនោះបានទៅសួរសុខទុក្ខគ្រួសារនេះជាមួយនឹងគ្រូពេទ្យវះកាត់ជាច្រើននាក់ផ្សេងទៀត ដែលទំនងជាក្រុមនិស្សិតពេទ្យរបស់គាត់ ។ ពួកគេបានផ្តល់អនុសាសន៍យ៉ាងមោះមុតឲ្យកាត់ជើងដែលឆ្លងមេរោគនោះចោល ។ វេជ្ជបណ្ឌិត ស្ម៊ីធ ប្រហែលជាបានផ្ដល់យោបល់ឲ្យកាត់ជើងចេញ ដើម្បីរៀបចំយ៉ូសែប និងក្រុមគ្រួសាររបស់លោកឲ្យយល់ព្រមលើការវះកាត់ពិសោធន៍ ដែលជានីតិវិធីប្រថុយប្រថានដែលបង្កើតឡើងដោយវេជ្ជបណ្ឌិត ស្ម៊ីធ កាលពី១៥ឆ្នាំមុន ។ ការវះកាត់ត្រូវកាត់ឆ្អឹងដោយផ្ទាល់ និងយកកន្លែងដែលឆ្លងមេរោគនោះចេញ ដែលអនុញ្ញាតឲ្យជាលិកាដែលមានសុខភាពល្អអាចដុះឡើងវិញនៅកន្លែងនោះវិញ ។ យ៉ូសែប ជុញ្ញ័រ និងលូស៊ីបានយល់ព្រមធ្វើការវះកាត់ ។
លូស៊ីបានរំឭកឡើងវិញថា កូនប្រុសរបស់គាត់បានបដិសេធប្រើថ្នាំសណ្ដំ និងខ្សែចងលោកជាប់នឹងគ្រែ ផ្ទុយទៅវិញសុំឲ្យឪពុករបស់លោកឱបលោក និងឲ្យម្តាយរបស់លោកចេញទៅក្រៅបន្ទប់ ។ វេជ្ជបណ្ឌិត ស្ម៊ីធ បានយកបំណែកឆ្អឹងដែលបានឆ្លងមេរោគធំៗចំនួនប្រាំបួនចេញ ហើយបំណែកចំនួនដប់បួនទៀតបានយកចេញពីជើងរបស់យ៉ូសែប មុនពេលបញ្ចប់ការព្យាបាលជើងនោះ ។ ការជាសះស្បើយចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំ ។ នៅពេលគ្រួសាររបស់លោកបានផ្លាស់ទៅរស់នៅទីក្រុងញូវយ៉កអស់រយៈពេលបួនឆ្នាំទៅហើយ យ៉ូសែបនៅតែប្រើឈើច្រត់ ហើយលោកបានដើរខ្ចើចៗបន្តិចបន្តួចរហូតដល់ពេញវ័យ ។ ការវះកាត់នេះបានដាក់បន្ទុកផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុដល់គ្រួសារស្ម៊ីធ ខណៈដែលពួកគាត់ជួបការលំបាកអស់ជាច្រើនឆ្នាំដើម្បីបង់ថ្លៃពេទ្យព្យាបាល ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ការវះកាត់នេះឯងគឺមានលក្ខណៈពិសេស ។ ណាថាន់ ស្ម៊ីធ រស់នៅតែប៉ុន្មានគីឡូម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះពីគ្រួសារស្ម៊ីធ ហើយប្រហែលជាគ្រូពេទ្យវះកាត់តែម្នាក់គត់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកក្នុងឆ្នាំ១៨១៣ ដែលមានសមត្ថភាពជួយសង្គ្រោះដល់ជើងរបស់យ៉ូសែប ។ ក្រោយមក គាត់បានបោះពុម្ពផ្សាយអំពីនីតិវិធីសម្រាប់វិធីសាស្រ្តវះកាត់របស់គាត់ ប៉ុន្តែការវះកាត់តម្រូវឲ្យមានជំនាញយ៉ាងខ្លាំង ដែលគ្រូពេទ្យមិនបានទទួលយកវិធីសាស្រ្តនេះយ៉ាងទូលំទូលាយនោះទេ រហូតដល់ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី ១ ។
ដំណើររឿងរបស់ លូស៊ី ម៉ាក ស្ម៊ីធ អំពីការវះកាត់ទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ដោយសារ ជាដំណើររឿងមួយក្នុងចំណោមដំណើររឿងមួយចំនួនដែលកត់ត្រាអំពីកុមារភាពដំបូងៗរបស់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ។ ដោយបានសរសេរជិតបីទសវត្សរ៍ក្រោយមក ហើយបន្ទាប់ពីលូស៊ីបានទទួលយកឧត្តមគតិនៃចលនាប្រឆាំងនឹងគ្រឿងស្រវឹងរបស់អាមេរិក នោះដំណើររឿងរបស់គាត់បញ្ជាក់ពីការបដិសេធរបស់យ៉ូសែប ក្នុងការផឹកស្រាដើម្បីកាត់បន្ថយការឈឺចាប់ ។ លើសពីនេះ ដំណើររឿងនេះបានលើកឡើងពីចំណុចសំខាន់ៗអំពីដំណើរមិនសប្បាយចិត្តដែលគាត់បានស៊ូទ្រាំ ខណៈដែលកូនប្រុសរបស់គាត់បានរងទុក្ខតាមរយៈការវះកាត់ដែលអាចបណ្តាលឲ្យស្លាប់បាននេះ ។
ប្រធានបទដែលទាក់ទង ៖ លូស៊ី ម៉ាក ស្ម៊ីធ, យ៉ូសែប ស៊ីញ្ញ័រ និងគ្រួសារ លូស៊ី ម៉ាក ស្ម៊ីធ