Pokorne dusze klękają przy ołtarzach
Kiedy zawieramy i szanujemy nasze przymierza, wiążemy się ze Zbawicielem, uzyskując większy dostęp do Jego miłosierdzia, ochrony, uświęcenia, uzdrowienia i odpoczynku.
Dziękuję członkom chóru za świadectwo złożone za pośrednictwem tego nowego hymnu.
Nowy hymn sakramentalny pt. „Bread of Life, Living Water” [Chleb żywota, woda żywa] napełnia moją duszę. Jeden wers tego hymnu brzmi: „Teraz podchodzę do ołtarza, ofiarowując Mu moje złamane serce”.
Moje zrozumienie tych słów pogłębiło się wkrótce po tym, jak nasza rodzina opuściła Newbury Park w Kalifornii, aby służyć w misji Ogden w stanie Utah w 2015 roku. Zostałem zaproszony do zwiedzenia bazy sił powietrznych Hill Air Force Base w okolicach Layton. Nigdy wcześniej nie byłem w bazie wojskowej, nie spotkałem wojskowego kapelana ani mężczyzn i kobiet, którzy zapewniają bezpieczeństwo i ochronę swojemu krajowi.
Kapelan Harp, podobnie jak tysiące innych wolontariuszy i zawodowych kapelanów, którzy służą w więzieniach, szpitalach i obiektach wojskowych na całym świecie, zainspirował mnie i podniósł na duchu. Naszym ostatnim punktem zwiedzania bazy było sanktuarium. Zapytałem kapelana, czy odprawia nabożeństwa dla wszystkich ludzi, którzy pragną rozważać, modlić się, medytować i oddawać cześć Bogu. Podszedł do frontowej ściany kaplicy i zza zasłony wyciągnął krzyż. Powiedział, że używa krzyża podczas nabożeństw protestanckich i katolickich. Zapytałem, czego używa dla naszych żydowskich braci i sióstr, a on przeszedł na drugą stronę frontowej ściany i wyciągnął gwiazdę Dawida.
Następnie zapytałem: „Co robisz podczas nabożeństw dla świętych w dniach ostatnich?”. Odsunął te symbole i wskazał na duży drewniany ołtarz pośrodku sanktuarium. Powiedział, że członkowie Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich przygotowują i błogosławią chleb i wodę na ołtarzu. Zapytałem, czy ten duży, pozornie przytwierdzony na stałe ołtarz jest usuwany przed nabożeństwami dla naszych żydowskich, muzułmańskich, katolickich lub protestanckich braci i sióstr. Powiedział, że ołtarz pozostaje na swoim miejscu, ponieważ kilka z tych wyznań również w pewien sposób z niego korzysta.
Abraham zbudował ołtarz, związał Izaaka i był gotów złożyć w ofierze swojego jedynego syna, ale jego ręka została powstrzymana i oświadczył, tak samo jak Pan oświadczył: „Otom ja!”. Ile razy Wielki Jestem lub któryś z Jego proroków ochoczo mówił: „Oto jestem”?
Podczas Kazania na górze Zbawiciel zaprosił nas, abyśmy pojednali się z naszymi braćmi i siostrami, zanim podejdziemy do ołtarza. Paweł nauczał, że jesteśmy „uświęceni” przy ołtarzu poprzez Zadośćuczynienie Jezusa Chrystusa.
Prorok Lehi „pozostawił swój dom […] oraz swe drogocenne rzeczy […]. [Następnie] zbudował ołtarz […] i złożył ofiarę […] i podziękowania Panu”.
Biblia i Księga Mormona uczą nas, abyśmy oddawali cześć Synowi Boga przy ołtarzach. Dlaczego?
Nasi pierwsi rodzice, Adam i Ewa, budowali ołtarze i oddawali przy nich cześć Bogu. Po tym, jak zostali wypędzeni z Ogrodu Eden i oddawali cześć Bogu, po „wielu dniach” ukazał się anioł i zadał poruszające pytanie, które można zadać każdemu z nas: „Dlaczego składasz Panu ofiary?”.
Adam odpowiedział: „Nie wiem”.
Odpowiedź anioła na pokorne wyznanie Adama jest zdumiewająca: „[Jest to] na podobieństwo ofiary Jednorodzonego od Ojca […]. Przeto wszystko, co czynisz, czynić będziesz w imię Syna, i pokutować będziesz, i wzywać Boga w imię Syna po wieki wieków”.
Stół sakramentalny i ołtarze świątynne symbolizują ofiarę Jezusa Chrystusa i Jego nieskończone Zadośćuczynienie.
Kiedy zawieramy i szanujemy nasze przymierza, przyjmując obrzędy sakramentu w kościele oraz obdarowanie i zapieczętowanie w świątyni, wiążemy się ze Zbawicielem, uzyskując większy dostęp do Jego miłosierdzia, ochrony, uświęcenia, uzdrowienia i odpoczynku.
Miłosierdzie i ochrona dzięki przymierzom
Kiedy miałem 15 lat, zapytałem tatę, czy mógłbym nie przyjść na spotkanie sakramentalne — tylko w jedną styczniową niedzielę, żeby obejrzeć wyjątkowy mecz futbolu amerykańskiego. Powiedział, że jestem wystarczająco dojrzały, aby dokonać takiego wyboru i poprosił mnie, abym rozważył jedną radę. Powiedział: „Jeśli zdecydujesz się raz pominąć sakrament, o wiele łatwiej będzie ci to zrobić ponownie”.
Jeśli Zbawiciel we wspaniały sposób nas łączy, to przeciwnik nas rozdziela. Szatan kusi nas, abyśmy odseparowali się od uświęconych miejsc, w których oddajemy cześć Bogu, i od ochrony Jezusa Chrystusa. Kiedy oddajemy cześć Zbawicielowi, otrzymujemy „moc, aby kroczyć wbrew naturalnemu światowemu nurtowi”. Kiedy spędzamy czas, obcując z Nim, mamy obietnicę, że będziemy „uwolnieni od Szatana”. „Następnie, kiedy dotrzymujemy naszych przymierzy, On obdarowuje nas Swoją […] wzmacniającą mocą”. Jakże cenię sobie obcowanie ze Zbawicielem poprzez przymierza zawierane przy świętych ołtarzach.
Budowanie zrozumienia wiecznego Zadośćuczynienia Zbawiciela wiersz za wierszem, pojęcie za pojęciem, zapewnia duchową odporność przeciwko zasadzkom przeciwnika. Młody Starszy Jaggi w Meksyku, Zuster Jaggi w Belgii i inni misjonarze z całego świata są bardziej skłonni zobaczyć, jak ich przyjaciele korzystają z błogosławieństw chrztu i otrzymania daru Ducha Świętego, jeśli owi przyjaciele przyjdą na spotkanie sakramentalne w ciągu pierwszego tygodnia od nawiązania kontaktu.
Młodzi dorośli z Tonga lub Samoa mają większe szanse na zapieczętowanie w domu Pana, jeśli przygotowali się do obdarowania i otrzymali je zaraz po ukończeniu szkoły. Podczas obdarowania członkowie są zapraszani do przestrzegania i życia według pięciu praw, które nasycą ich życie mocą i ochroną. Kiedy zawieramy przymierza z Panem, formuje się wzajemna relacja. Okazujemy Mu naszą lojalność i miłość. Nasza siła i moc rosną wraz z każdą złożoną i dotrzymaną obietnicą.
Refleksja i uświęcenie
Kiedy pokornie i symbolicznie klękamy przy ołtarzach Pana, jest to okazja do refleksji, abyśmy „powstrzymani co do pychy [naszych] serc […], [ukorzyli się] przed Bogiem”. Moja matka, kiedy w młodości wychodziłem z przyjaciółmi, często mówiła: „Pamiętaj, kim jesteś i zamelduj się, jak wrócisz do domu”. Czasami wieczorem nie meldowałem się, ponieważ pojawiałem się w domu zbyt późno. Żałuję, że ominęły mnie te ważne chwile z mamą.
Dzisiaj z niecierpliwością czekam na takie spotkania meldunkowe z Ojcem Niebieskim. W moim codziennym, osobistym procesie oddawania czci Bogu klękam do modlitwy przy łóżku lub w towarzystwie rodziny i wyobrażam sobie, że klęczę przy ołtarzu, rozmyślając i badając swoje życie. Myślę o sakramencie, o całych kromkach chleba, łamanych i rozrywanych dla nas. Każdy okruch jest symbolem połamanego ciała naszego Zbawiciela. Przypomina mi się nauka Prezydenta Dallina H. Oaksa: „Każdy kawałek chleba jest niepowtarzalny, tak jak wyjątkowe są osoby, które go spożywają”. Kiedy klęczę w modlitwie, myślę o tym, jak mogę oddać Bogu moją wolę.
Starszy David A. Bednar nauczał, że „obrzęd sakramentu jest świętym i powtarzającym się zaproszeniem do szczerej pokuty i duchowej odnowy. Fakt przyjmowania sakramentu sam w sobie nie zapewnia odpuszczenia grzechów. Kiedy jednak sumiennie przygotowujemy się i uczestniczymy w tym świętym obrzędzie ze skruszonym sercem i pokornym duchem, mamy obietnicę, że będziemy mogli zawsze mieć ze sobą Ducha Pana. A dzięki uświęcającej mocy Ducha Świętego, który jest naszym stałym towarzyszem, możemy na zawsze zachować odpuszczenie naszych grzechów”.
Kiedy wraz z Amy uważnie przyglądam się naszym życiowym doświadczeniom, celebrujemy dar doskonałej miłości i ofiary Jezusa Chrystusa. Widzimy też, jak uwolniona została furia piekła. Jak możemy przezwyciężyć spojrzenia pełne osądu, lęk, depresję, raka, cukrzycę, nękanie w Internecie, kradzież tożsamości, utratę ciąży bądź stratę dziecka, brata lub ojca? Dzięki temu, że Jezus drżąc, spożył kielich goryczy, kielich gniewu — za mnie, za moją rodzinę, za nas wszystkich!
Gethsemane — Adam Abram, dzięki uprzejmości altusfineart.com © 2025
„Kielich goryczy”, który wypił w Ogrodzie Getsemane, i Jego cierpienie, które „nasiliło się” na krzyżu na Kalwarii, pozwalają nam złożyć to, co trudne, bezczelne, gwałtowne, wściekłe i drżące, na ołtarzach Pana i zostać „[uświęconymi] przez przyjęcie Ducha Świętego” — zawsze.
Siostra Patricia Holland powiedziała: „Moją najgłębszą modlitwą za was i za siebie samą jest dzisiaj to, abyśmy całkowicie się oddali, złożyli się na ołtarzu Bożych obietnic i pokoju, bez względu na to, gdzie jesteśmy i bez względu na to, co zrobiliśmy”.
Miejsce uzdrowienia i odpoczynku
Kiedy przystępujemy do ołtarza, nie zyskujemy nagrody; uczymy się o Ofiarodawcy daru. W procesie tej nauki i wiązania przymierzami następuje uzdrowienie. Nefi powiedział: „Wypełnił mnie Swą miłością, tak że trawiła moje ciało”. A nasz kochający Zbawiciel zapraszał: „Czyż nie powrócicie teraz do mnie, czyż nie odpokutujecie za swe grzechy i nie nawrócicie się, abym mógł was uzdrowić?”.
Kiedy nasze dwie najstarsze córki, Mackenzie i Emma, były małe, jedną z ich ulubionych książek były Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa. Wszyscy pokochaliśmy lwa, Aslana. Jednym z najbardziej pamiętnych wieczorów był ten, kiedy czytaliśmy o tym, jak wielki lew oddał życie za Edmunda. Był pamiętny, ponieważ rodzice i córki ronili łzy, gdy życie lwa zostało zabrane na Kamiennym Stole przez czarownicę. Pamiętny, gdyż pomimo tragedii nadzieja nie zgasła, aż wydarzyło się coś spektakularnego. W ich małej sypialni rozbrzmiały piski radości, kiedy Aslan powrócił do życia i powiedział: Gdyby czarownica znała prawdziwe znaczenie ofiary, „dowiedziałaby się, że kiedy dobrowolna ofiara, która nie dopuściła się żadnej zdrady, zostanie zabita w miejsce zdrajcy, Stół rozłamie się i sama Śmierć będzie musiała cofnąć swe wyroki”.
Jezus Chrystus uzdrawia wszystkie rany. Jezus Chrystus umożliwia ponowne życie.
W swoim przemówieniu z konferencji generalnej w październiku 2022 roku Prezydent Russell M. Nelson opisał grupę osób zwiedzających świątynię podczas dni otwartych. Znajdował się wśród niej mały chłopiec. Prezydent Nelson nauczał:
„Kiedy grupa zwiedzających weszła do pokoju obdarowania, chłopiec wskazał na ołtarz, gdzie ludzie klękają, aby zawrzeć przymierza z Bogiem, i powiedział: ‘Bardzo fajnie! To jest miejsce, w którym ludzie mogą odpocząć podczas podróży przez świątynię’ […].
Prawdopodobnie nie miał pojęcia o bezpośrednim związku pomiędzy zawarciem przymierza z Bogiem w świątyni a zadziwiającą obietnicą Zbawiciela:
‘Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie.
Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode mnie […]; a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych.
Albowiem jarzmo moje jest miłe, a brzemię moje lekkie’ [Ew. Mateusza 11:28–30; wyróżnienie dodane]”.
„Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł złożyć”, a mimo to zaprosił Swoich uczniów, was i mnie, do stołu sakramentalnego, abyśmy tam spoczęli razem z Nim. Kiedy „pokorne dusze klękają przy ołtarzach”, panuje pokój. Ramiona naszego Zbawiciela są rozpostarte; Jego stół jest zastawiony. Przyjdźcie i oddawajcie cześć Synowi Boga przy Jego świętych ołtarzach. W imię Jezusa Chrystusa, amen.