Είναι οι κριτές του εαυτού τους

Ο πρωταρχικός σκοπός της Δημιουργίας και της θνητής μας υπάρξεως είναι να μας δοθεί η ευκαιρία να ενεργήσουμε για να γίνουμε αυτό που ο Κύριος μας καλεί να γίνουμε…

…Δεν έχουμε ευλογηθεί με ηθική ελεύθερη βούληση για να κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε. Αντιθέτως, σύμφωνα με το σχέδιο του Πατέρα, έχουμε λάβει ηθική ελεύθερη βούληση να αναζητούμε την αιώνια αλήθεια και να ενεργούμε σύμφωνα με αυτήν…

Ο Πρόεδρος Ντάλλιν Χ. Όουκς έχει τονίσει ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού μάς καλεί τόσο να γνωρίσουμε κάτι όσο και να γίνουμε κάτι μέσω της ενάρετης ασκήσεως της ηθικής ελεύθερης βούλησης…

[Και όμως] τα έργα και οι επιθυμίες μας από μόνα τους δεν μας σώζουν και δεν μπορούν να μας σώσουν. «Ύστερα από όλα όσα μπορούμε να κάνουμε» συμφιλιωνόμαστε με τον Θεό μόνο μέσω του ελέους και της χάριτος που είναι διαθέσιμα μέσω της απέραντης και αιώνιας εξιλεωτικής θυσίας του Σωτήρος…

Πολλοί από εμάς μπορεί να αναμένουν ότι η εμφάνισή μας ενώπιον του βήματος του Αιώνιου Κριτή θα είναι παρόμοια με μια διαδικασία σε ένα κοσμικό νομικό δικαστήριο. Ένας δικαστής θα προεδρεύσει. Θα παρουσιασθούν αποδεικτικά στοιχεία. Θα εκδοθεί ετυμηγορία. Και πιθανότατα θα είμαστε αβέβαιοι και φοβισμένοι μέχρι να μάθουμε το τελικό αποτέλεσμα. Πιστεύω όμως ότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός είναι ανακριβής…

Ο φόβος του Κυρίου δεν είναι η απρόθυμη συμφωνία ότι θα παρουσιαστούμε μπροστά Του για να κριθούμε. Αντίθετα, είναι η προοπτική να αναγνωρίσουμε τελικώς για τον εαυτό μας «τα πράγματα όπως είναι πραγματικά» και «όπως πραγματικά θα είναι»…

Τελικώς, είμαστε κριτές του εαυτού μας. Κανείς δεν θα χρειαστεί να μας πει πού να πάμε. Στην παρουσία του Κυρίου, θα αναγνωρίσουμε αυτό που έχουμε επιλέξει να γίνουμε στη θνητότητα και θα γνωρίσουμε αφ’ εαυτού μας πού θα πρέπει να είμαστε στην αιωνιότητα.