Kerstmis in het voorjaar

Illustraties, Simona Love

De beste kerst die we als gezin hebben gehad, was niet op kerstdag, maar op Pasen.

Onze zoon Tanner lag tijdens de kerstperiode in het ziekenhuis met een levensbedreigende ziekte. Hij lag tien weken lang in een kunstmatige coma. Hij sliep letterlijk door de kerst heen.

Gelukkig kwam Tanner langzaam weer op krachten, waardoor hij in het voorjaar weer naar huis mocht. Toen Pasen voor de deur stond, hadden we het over Tanners gemiste kerst. Zijn zussen en broer vonden dat hij er een tegoed had. We bespraken hoe leuk het zou zijn om van Pasen een dubbele feestdag te maken.

We haalden een doos kerstlichtjes tevoorschijn, knutselden een kerstboompje in elkaar en kochten kleine kerstcadeautjes die we ook inpakten.

De avond voor Pasen, onze ‘kerstavond’, trokken we oude badjassen en geïmproviseerde kostuums aan voor onze eigen kerstvoorstelling. We lazen in de Schriften over de engel die aan Maria en Jozef verscheen, hun reis naar Bethlehem, en hun tevergeefse zoektocht naar een slaapplaats.

We lazen ook over de herders die ’s nachts hun kudden weidden, de engel van de Heer die aan hen verscheen, en een hemels koor dat zong: ‘Eer zij aan God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in mensen een welbehagen’ (Lukas 2:14). In ons toneelstukje bezochten herders de stal waar onze kinderen als boerderijdieren verkleed waren. (Dat jaar stond er ook een giraf in de stal!)

Maar daar hielden we het niet bij. Omdat het Pasen was, lazen we verder hoe het Kindje Jezus opgroeide, de tempel bezocht en er onderwees, wonderen verrichtte, zijn volk diende en met zijn apostelen in een bovenkamer in Jeruzalem bijeenkwam, waar Hij het avondmaal instelde.

We lazen eerbiedig dat Jezus de hof van Gethsémané binnenging om zijn machtige verzoeningswerk te beginnen – om voor ons te lijden, zijn bloed te vergieten en te sterven. Daarna lazen we dat Hij op de derde dag is opgestaan. Hij overwon de dood – zijn eigen dood en de onze. We werden eraan herinnerd dat dankzij Hem alles mogelijk is.

Op paasochtend stonden we extra vroeg op. We genoten van de gloed van heldere, kleurrijke kerstlichtjes in het donker voor de dageraad. Enthousiast openden we onze pakjes en aten we ons traditionele kerstbrood als ontbijt. Terwijl de opkomende zon de wereld begon te verlichten, zochten we naar paaseieren en vierden we het wonder van de opstanding. In de kerk namen we deel aan het avondmaal, waarbij we stilstonden bij de gevolgen van de verzoening van de Heiland.

Door die ‘kerstachtige Pasen’ gingen we beter inzien dat Kerstmis en Pasen bij elkaar horen. Kerstmis staat in het teken van beloften die met Pasen zijn vervuld.

We kijken met vreugde op deze ervaring terug, want we hadden Tanner daarna nog slechts één Kerstmis bij ons voordat zijn aardse zending erop zat. Nu kijken we vol vertrouwen de toekomst tegemoet, omdat we weten dat onze scheiding van Tanner slechts tijdelijk is. Met Kerstmis verheugen we ons immers dat ‘een Kind ons [is] geboren’ (Jesaja 9:5), en met Pasen – en ook daarna – gedenken we dat ‘Hij is opgewekt’ (zie Mattheüs 28:6).