Goddelike Hulp vir die Sterflikheid

Die Here het ʼn paar dinge oor ons vooraardse lewe geopenbaar deur die profeet Joseph Smith. Ons het daar as geesteskinders van God bestaan. Omdat God sy kinders wou help om te vorder, het Hy besluit om ʼn aarde te skep waarop ons ʼn liggaam kan ontvang, deur ervaring kan leer, goddelike eienskappe kan ontwikkel en beproef kan word om te sien of ons God se gebooie sal onderhou. Diegene wat gekwalifiseer het, sal “heerlikheid op hulle hoofde toegevoeg ontvang vir ewig en ewig” (Abraham 3:26).

Om die voorwaardes van hierdie goddelike plan te vestig, het God sy Eniggebore Seun gekies om ons Saligmaker te wees. Lucifer, wie se voorgestelde alternatief die handelingsmag van die mens sou vernietig, het Satan geword en is “neergewerp”. Satan is na die aarde verban en die voorreg van die sterflike lewe ontken en toegelaat om te probeer “om mens te verlei en te verblind, en om hulle gevange te neem volgens sy wil, en wel almal wat nie wou ag slaan op [God] se stem nie” (Moses 4:4).

Noodsaaklik vir God se groot plan vir die sterflike groei van sy kinders was dat hulle “teenstelling in alle dinge” moes ervaar (2 Nefi 2:11). Net soos ons fisiese spiere nie ontwikkel of in stand gehou kan word sonder om teen die wet van swaartekrag in te span nie, vereis sterflike groei dat ons ons teen Satan se versoekings en ander sterflike teenstand inspan. Die belangrikste vir geestelike groei is die vereiste om tussen goed en kwaad te kies. Diegene wat goed kies, sal vorder na hul ewige bestemming. Diegene wat boosheid gekies het—soos almal sou doen in die verskillende versoekings van die sterflikheid—sal reddende hulp nodig hê, wat ʼn liefdevolle God beplan het om te voorsien.

God se sterkste sterflike hulp was verreweg sy voorsiening van ʼn Saligmaker, Jesus Christus, wat sou ly om die prys te betaal en vergifnis te voorsien vir bekeerde sondes. Daardie barmhartige en heerlike Versoening verklaar waarom geloof in die Here Jesus Christus die eerste beginsel van die evangelie is. Sy Versoening “bring die opstanding van die dode” teweeg (Alma 42:23), en dit “[bring] versoening vir die sondes van die wêreld” (Alma 34:8), om al ons bekeerde sondes uit te wis en ons Saligmaker mag te gee om ons te help in ons sterflike swakhede.

Behalwe vir daardie heerlike uitwissing van sondes wat gepleeg is en vergewe word, voorsien die plan van ʼn liefdevolle Vader in die Hemel baie ander gawes om ons te beskerm, insluitend om ons in die eerste plek teen sonde te beskerm. Ons sterflike lewe begin altyd met ʼn vader en ʼn moeder. Ideaal gesproke is albei teenwoordig, met verskillende gawes om ons groei te lei. Indien nie, is hul afwesigheid deel van die opposisie wat ons moet oorkom.

Ons Hemelse Vader se plan help ons om ons deur ons sterflike reise te lei. Ek sal oor vier hiervan praat. Moet my asseblief nie by my getal vier hou nie, want hierdie hulp oorvleuel. Daarbenewens is daar ook ander barmhartige beskermings.

Eerstens praat ek oor die Lig of Gees van Christus In sy groot lering in die boek Moroni haal Moroni sy vader aan dat “die Gees van Christus word gegee aan elke mens, sodat hy goed mag onderskei van kwaad” (Moroni 7:16). Ons lees dieselfde lering in hedendaagse openbarings:

“En die Gees gee lig aan elkeen wat die wêreld binnekom; en die Gees verlig elkeen regdeur die wêreld wat ag slaan op die stem van die Gees” (Leer en Verbonde 84:46).

Weer: “Want my Gees word uitgestuur die wêreld in om die nederiges en diegene wat verslae is te verlig, en tot die veroordeling van die ongoddelikes” (Leer en Verbonde 136:33).

President Joseph Fielding Smith het hierdie tekste verduidelik: “Die Here het die mense (wanneer hulle in hierdie wêreld gebore word) nie hulpeloos gelaat om rond te tas om die lig en waarheid te vind nie, maar elke mens … word gebore met die reg om die leiding, die onderrig, die raad van die Gees van Christus, of die Lig van die Waarheid te ontvang.”

Die tweede van die groot bystande wat die Here verskaf het om ons te help kies wat reg is, is ʼn groep goddelike riglyne in die skrifture as deel van die heilsplan (plan van geluk). Hierdie riglyne is gebooie, ordinansies en verbonde.

Gebooie definieer die pad wat ons Hemelse Vader vir ons uitgestippel het om na die ewige lewe te vorder. Mense wat gebooie voorstel as die manier waarop God besluit wie om te straf, verstaan nie hierdie doel van God se liefdevolle plan van geluk nie. Op daardie pad kan ons geleidelik die nodige verhouding met ons Saligmaker bereik en kwalifiseer vir ʼn toename van sy krag om ons te help op pad na die bestemming wat Hy vir ons almal begeer. Ons Hemelse Vader wil hê dat al sy kinders moet terugkeer na die hemelse koninkryk, waar God en ons Saligmaker woon, en om die soort lewe te hê van diegene wat in daardie hemelse heerlikheid woon.

Ordinansies en verbonde is deel van die wet wat die pad na die ewige lewe definieer. Ordinansies, en die heilige verbonde wat ons daardeur met God sluit, is vereiste stappe en noodsaaklike relings langs daardie pad. Ek hou daarvan om aan die rol van verbonde te dink as ʼn demonstrasie dat onder God se plan, sy hoogste seëninge gegee word aan diegene wat vooraf belowe om sekere gebooie te onderhou en wat daardie beloftes nakom.

Ander Godgegewe hulpmiddels om regte keuses te maak, is die manifestasies van die Heilige Gees. Die Heilige Gees is die derde lid van die Godheid. Sy funksie, wat in die skrifture omskryf word, is om van die Vader en die Seun te getuig, om ons te leer, om alle dinge in ons herinnering te bring en om ons in die hele waarheid te lei. Die skrifture bevat baie beskrywings van die manifestasies van die Heilige Gees, soos ʼn geestelike getuienis in antwoord op ʼn navraag oor die waarheid van die Boek van Mormon. ʼn Manifestasie moet nie verwar word met die gawe van die Heilige Gees, wat ná die doop toegeken word nie.

Een van die belangrikste van God se hulp vir sy getroue kinders is die gawe van die Heilige Gees. Die belangrikheid van hierdie gawe blyk duidelik uit die feit dat dit formeel toegeken word na bekering en doop met water, “en dan [verduidelik die skrifture] kom ʼn vergifnis van julle sonde deur vuur en deur die Heilige Gees” (2 Nefi 31:17). Persone wat hierdie vergifnis van sondes het—en dan gereeld hul reiniging hernu deur daaglikse bekering en om te lewe volgens die verbonde wat hulle deur die ordinansie van die nagmaal sluit—kwalifiseer vir die belofte dat die Heilige Gees, die Gees van die Here, ”altyd … met hulle [sal] wees” (Leer en Verbonde 20:77).

President Joseph F. Smith het dus onderrig dat die Heilige Gees “die verstand van die mense sal verlig met betrekking tot die dinge van God, om hulle ten tyde van hulle bekering te oortuig dat hulle die wil van die Vader gedoen het, en om in hulle ʼn blywende getuienis te wees as ʼn metgesel deur die lewe, wat optree as die vaste en veilige gids na alle waarheid en hulle dag vir dag met vreugde en blydskap vervul, met ʼn geneigdheid om goed te doen aan alle mense, om onreg te ly eerder as om onreg te pleeg, om vriendelik en barmhartig, lankmoedig en liefdadig te wees. Almal wat hierdie onskatbare gawe, hierdie pêrel van groot waarde, besit, het ʼn voortdurende dors na geregtigheid. Sonder die hulp van die Heilige Gees”, het president Smith afgesluit: “kan geen sterfling op die eng en smal pad wandel nie.”

Met soveel kragtige hulpmiddels om ons op ons sterflike reise te lei, is dit teleurstellend dat so baie onvoorbereid bly vir hul vasgestelde ontmoeting met ons Saligmaker en Verlosser, Jesus Christus. Sy gelykenis van die tien maagde, waarvan so dikwels in hierdie konferensie gepraat is, dui daarop dat van diegene wat genooi is om Hom te ontmoet, slegs die helfte voorbereid sal wees.

Ons ken almal voorbeelde van die onvoorbereides: teruggekeerde sendelinge wat hulle geestelike groei onderbreek het deur periodes van onaktiwiteit, jeug wat hulle geestelike groei in gevaar gestel het deur hulleself van die Kerk se lering en aktiwiteite skei, mans wat hulle verordinering tot die Melgisédekse Priesterskap uitgestel het, mans en vroue—soms die nageslag van edele pioniers of waardige ouers—wat die verbondspad verlaat het sonder om verbonde in die heilige tempel te sluit en te onderhou.

Baie sulke afwykings vind plaas wanneer lede versuim om die fundamentele geestelike instandhoudingsplan van persoonlike gebed, gereelde skriftuurstudie en gereelde bekering te volg. In teenstelling hiermee verwaarloos sommiges weeklikse hernuwing van verbonde deur nie aan die nagmaal deel te neem nie. Sommiges sê die Kerk voorsien nie in hul behoeftes nie; hulle vervang dit wat hulle as hul toekomstige behoeftes beskou met wat die Here in sy vele leringe en geleenthede voorsien het vir ons noodsaaklike diens aan ander.

Nederigheid en vertroue in die Here is die remedies vir sulke afwykings. Soos die Boek van Mormon leer dat die Here “diegene seën en voorspoedig maak wat hulle vertroue in Hom stel” (Helaman 12:1). Om op die Here te vertrou is ʼn besondere behoefte vir almal wat die gebooie van God en die leringe van sy profete verkeerd meet aan die jongste bevindings en wysheid van die mens.

Ek het gepraat van die baie sterflike hulp wat ons liefdevolle Vader in die Hemel gegee het om sy kinders te help om na Hom terug te keer. Ons deel in hierdie goddelike plan is om op God te vertrou en hierdie goddelike hulp te soek en te gebruik, veral die Versoening van sy Geliefde Seun, ons Saligmaker en Verlosser, Jesus Christus. Ek bid dat ons hierdie beginsels sal onderrig en uitleef in die Naam van Jesus Christus, amen.