ปาฏิหาริย์ หน้าประตู

เกรซีกินแพนเค้กคำสุดท้ายหมดแล้ว วางจานในอ่างล้างจาน และหยิบกระเป๋าเป้ของเธอ

“ได้เวลาสวดอ้อนวอนเป็นครอบครัวแล้ว” คุณพ่อบอก

ทุกคนคุกเข่าในห้องนั่งเล่น จอร์จผู้เป็นน้องชายฝาแฝดของเกรซีกล่าวคําสวดอ้อนวอน “โปรดช่วยให้พวกข้าพระองค์มีวันที่ดีที่โรงเรียน” เขาพูด “โปรดประทานพรให้คุณแม่ไม่เป็นไร และประทานพรคุณหมอให้รู้วิธีช่วยเหลือเธอ”

คุณแม่ของเกรซีมีเนื้องอกในสมอง เธอจะต้องเข้ารับการผ่าตัด คุณหมอมีความหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี แต่พวกเขายังไม่รู้แน่ชัด

หลังจากสวดอ้อนวอนเสร็จ คุณแม่กอดทุกคน “วันนี้แม่จะไปหาหมออีกครั้ง หวังว่าเราจะได้รับคําตอบมากกว่านี้”

ถ้าคุณแม่เสียชีวิต แล้วฉันคุยกับเธอไม่ได้อีกเลยล่ะ? เกรซีสงสัย เธอกลัวมาก เธอไม่อยากนึกภาพว่าจะไม่ได้กอดคุณแม่หรือเจอเธอหลังเลิกเรียน

วันนั้น เกรซีไปชั้นเรียน ช่วงพัก และช่วงอาหารกลางวันเหมือนปกติ แต่เธอยังคงนึกถึงคุณแม่อยู่ เมื่อเธอรู้สึกกลัว เธอนึกถึงเพลงปฐมวัยโปรดของเธอ ครอบครัวสามารถอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์ผ่านแผนบิดาบนสวรรค์ เธอร้องเพลงในใจ

เมื่อกลับถึงบ้านจากโรงเรียน เกรซีกับจอร์จวิ่งเข้าบ้านและกอดคุณแม่แน่น “นัดกับคุณหมอเป็นไงบ้างคะ?” เกรซีถาม

“ผ่านไปด้วยดีจ้ะ” คุณแม่พูด “เรายังไม่รู้อะไรมากนัก แม่มีนัดอีกสองสามครั้งในสัปดาห์หน้าก่อนการผ่าตัด”

เกรซีดีใจที่ได้เห็นคุณแม่ของเธอ แต่เธอยังคงกังวล

ไม่กี่วันต่อมา กริ่งประตูดังขึ้น เมื่อคุณแม่เปิดประตู เกรซีได้ยินเสียงร้องเพลง

เธอยืนกับคุณแม่ที่หน้าประตูและมองออกไปที่กลุ่มเพื่อนของครอบครัวจากที่โบสถ์และโรงเรียน พวกเขากําลังร้องเพลงปฐมวัย “เรานึกถึงคุณและอยากนำการปลอบโยนมาให้” คนหนึ่งในกลุ่มพูด จากนั้นพวกเขาก็เริ่มร้องเพลงอีกครั้ง

จอร์จมาที่ประตูด้วย เขาหันไปหาเกรซี “ไปร้องเพลงกับพวกเขากันเถอะ!”

เกรซีและจอร์จคว้าเสื้อโค้ทและวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อร่วมกับคนอื่นๆ พวกเขาร้องดังที่สุดเท่าที่จะดังได้:

เกรซีเห็นคุณแม่เช็ดน้ำตา โรซี่ผู้เป็นน้องสาวของเธอ กอดขาคุณแม่และฟังด้วย

ความรู้สึกถึงสันติสุขแผ่ซ่านในใจของเกรซี เธอยังคงกังวลเกี่ยวกับคุณแม่ แต่เธอรู้ว่าพระเยซูคริสต์ทรงรักพวกเขา พระองค์ทรง เป็น พระผู้เป็นเจ้าแห่งปาฏิหาริย์ และไม่ว่าอย่างไร เกรซีก็รู้ว่าทุกอย่างจะโอเค

ภาพประกอบโดย เบธานี สแตนคลิฟฟ์