แค่ลิเลียนคนเดียว

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของลิเลียนในปฐมวัย ลิเลียนคงคิดถึงเด็กปฐมวัยคนอื่นๆ พวกเขามีเพียงสามคนเท่านั้น—เด็กหญิงสองคนที่อายุน้อยกว่าและไมเคิลน้องชายคนเล็กของเธอ

“รู้สึกอย่างไรบ้างที่จะได้ย้ายไปอยู่เยาวชนหญิง?” ครูปฐมวัยของเธอถาม

“หนูแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะไปชั้นเรียนกับพวกพี่สาวที่โตกว่า!” ลิเลียนตอบ

“ครูดีใจที่หนูตื่นเต้น” ครูกล่าว “มีใครอีกบ้างที่จะอยู่ในเยาวชนหญิงกับหนูคะ?”

ลิเลียนนึกถึงสาวๆ ที่โตกว่าในวอร์ด ซัมเมอร์และโควาเพิ่งจบมัธยมปลาย และครอบครัวของเมลวินาก็ย้ายออกไป เดี๋ยวนะ งั้นก็เหลือ . . . แค่ลิเลียนคนเดียวน่ะสิ

แล้วชั้นเรียนเยาวชนหญิงของเธอจะเป็นอย่างไร? จะมีแค่ครูกับเธออย่างนั้นหรือ? ฟังดูน่าอึดอัดใจ—และโดดเดี่ยวจัง การนึกถึงเรื่องนี้ทำให้ลิเลียนประหม่า เธอหน้านิ่ว เธอไม่ต้องการเป็นเพียงคนเดียวในเยาวชนหญิง

ตลอดทั้งวัน ลิเลียนคิดถึงการเป็นเยาวชนหญิงเพียงคนเดียว เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น เธอเขี่ยอาหารไปมาบนจานของเธอโดยไม่กิน เธอพึมพำเมื่อถึงคราวที่ต้องอ่านพระคัมภีร์กับครอบครัว

คุณแม่วางพระคัมภีร์ลง “เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ?” เธอถาม

ลิเลียนถอนหายใจ “หนูจะเป็นเยาวชนหญิงเพียงคนเดียว!”

คุณแม่ขยับไปนั่งข้างลิเลียน เธอโอบกอดลิเลียน “นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย” เธอกล่าว “เราจะทำอะไรได้บ้างเพื่อช่วยหนู?”

ลิเลียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บางทีเราอาจสวดอ้อนวอนขอให้เด็กหญิงอีกคนย้ายเข้ามาอยู่ในวอร์ด และคุณพ่ออาจให้พรหนูได้ค่ะ”

คุณพ่อยิ้ม “เป็นความคิดที่ดี”

ครอบครัวคุกเข่าลงสวดอ้อนวอน “พระบิดาบนสวรรค์” ลิเลียนเอ่ย “ลูกดีใจที่ได้ย้ายไปอยู่เยาวชนหญิง ลูกไม่ต้องการจะอยู่คนเดียว แต่ถ้านั่นคือพระประสงค์ของพระองค์ ก็ไม่เป็นไรค่ะ ขอทรงช่วยให้ลูกรู้ว่าต้องทำอะไรเพื่อรู้สึกดีขึ้น และถ้าพระองค์ทรงดลใจให้ครอบครัวที่มีเด็กหญิงรุ่นเดียวกันย้ายมาอยู่ในวอร์ดของเราได้ นั่นก็คงจะดีมากเช่นกัน”

หลังสวดอ้อนวอนจบ คุณพ่อวางมือบนศีรษะของเธอ “ขอให้พรลูกที่จะรู้สึกถึงสันติสุขในการย้ายไปอยู่เยาวชนหญิง” คุณพ่อกล่าว “พระบิดาบนสวรรค์จะทรงอวยพรลูกเมื่อลูกทูลขอความช่วยเหลือจากพระองค์”

ลิเลียนรู้สึกได้ถึงสันติสุข จริงๆ เธอยังไม่แน่ใจว่าจะทำอะไรได้บ้างเพื่อให้การย้ายไปอยู่เยาวชนหญิงเป็นเรื่องง่ายขึ้น แต่เธอรู้ว่าพระบิดาบนสวรรค์จะทรงช่วยเหลือเธอ

ในวันอาทิตย์ ลิเลียนยังคงประหม่าเล็กน้อย แต่เธอจำสันติสุขที่รู้สึกได้หลังคุณพ่อให้พร เธอรู้ว่าเธอจะไม่เป็นไร

ในการประชุมศีลระลึก อธิการประกาศว่าซิสเตอร์บาร์นส์จะเป็นประธานเยาวชนหญิงคนใหม่ ซิสเตอร์บาร์นส์ยืนขึ้นเมื่ออธิการเรียกชื่อของเธอ ลิเลียนไม่รู้จักเธอมาก่อน แต่เธอดูเป็นมิตร

คุณแม่เล่าว่าเมื่อเธออายุเท่าลิเลียน ผู้นำเยาวชนหญิงกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่ง บางทีลิเลียนและซิสเตอร์บาร์นส์อาจจะเป็นเพื่อนกันได้! นั่นเป็นคำตอบของคำสวดอ้อนวอนของเธอ

หลังจบการประชุมศีลระลึก ลิเลียนไปที่ชั้นเรียนใหม่ของเธอ เด็กหญิงที่โตกว่ายืนในห้องโถง

“สวัสดีค่ะ” ลิเลียนกล่าวทักทาย “มาเยี่ยมวอร์ดเราใช่ไหมคะ?”

เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ครอบครัวเราเพิ่งย้ายเข้ามาที่นี่”

ลิเลียนยิ้ม “ยินดีต้อนรับสู่วอร์ดของเรา นี่เป็นวันแรกของฉันในเยาวชนหญิง” เธอและเด็กสาวคนนั้นนั่งในชั้นเรียน “โอ้ ลืมไปเลย ฉันชื่อลิเลียนนะ”

“เหลือเชื่อเลย!” เด็กสาวคนใหม่กล่าว “ฉันก็ชื่อลิเลียนเหมือนกัน!”

ลิเลียนหัวเราะ พระบิดาบนสวรรค์ทรงตอบคำสวดอ้อนวอนของเธออีกครั้ง! บางทีการอยู่ในเยาวชนหญิงอาจจะไม่เหงาอีกต่อไป

ภาพประกอบโดย ซู เตโอโดโร