การมีเมตตาผ่านการเล่นม้าหมุน

เมื่อเดเมียนเดินเข้าไปในสวนสาธารณะ เขาได้ยินเสียงดนตรีบรรเลงอย่างสนุกสนาน คุณยายพาเขาและอเดลน้องสาวคนเล็กไปขี่ม้าหมุนตัวโปรดของเขา มีเกมสนุกๆ ที่เกี่ยวกับห่วงกลม เดเมียนตื่นเต้นที่จะแสดงให้อเดลเห็นว่าต้องเล่นเกมนั้นอย่างไร

ไม่นานพวกเขาก็ไปต่อแถวเข้าคิว ม้าหมุนตัวใหญ่มีสีสันสดใส และมีม้าแกะสลักหลายตัว เด็กๆ ยิ้มแย้มนั่งบนหลังม้าโบกมือไปมาขณะขี่ไปรอบๆ

“ถ้าเธอเลือกขี่ม้าตัวริมขอบ เธอจะเล่นเกมห่วงได้ล่ะ!” เดเมียนบอกอเดล “เห็นแท่งไม้ที่เด็กๆ ถือกันอยู่ไหม? แล้วเห็นผู้ชายที่ถือห่วงนั่นไหม?”

เดเมียนชี้ไปที่พนักงาน เขายืนใกล้ม้าหมุนและถือห่วงเอาไว้ ขณะที่ขี่ม้าหมุน เด็กๆ พยายามจะยื่นไม้เข้าไปในห่วงเพื่อสอยมัน ทุกครั้งที่พวกเขาสอยห่วงได้ พนักงานก็หยิบห่วงวงใหม่ออกมา

อเดลปรบมือ “หนูอยากจะสอยห่วงให้ได้ทุกวงเลย!” เธอพูด

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงแถวหน้า แต่เหลือม้าว่างเพียงตัวเดียวเท่านั้นบนม้าหมุน

“เดเมียน” คุณยายพูด “ทำไมเราไม่ปล่อยให้อเดลเล่นล่ะเพราะน้องยังไม่เคยขี่ม้าหมุนมาก่อน? เธอขี่คราวหน้าก็ได้”

“ได้ครับ” เดเมียนพึมพำ เขามองดูพนักงานช่วยอเดลขึ้นไปนั่งบนหลังม้าสีน้ำตาลมันวาว แล้วพนักงานก็ส่งแท่งไม้ให้อเดลไว้เพื่อสอยห่วง

เสียงเพลงเริ่มขึ้น และม้าก็เริ่มหมุน เดเมียนมองอเดลจากด้านข้างพร้อมกับคุณยาย แต่อเดลถือแท่งไม้กลับหัว! แทนที่จะจับที่ด้ามไม้ เธอกลับจับปลายแหลมที่เอาไว้สอยห่วง

“อเดล เอาไม้กลับหัวขึ้น!” เขาตะโกน แต่ดูเหมือนว่าอเดลจะไม่ได้ยินที่เขาพูดท่ามกลางเสียงอึกทึก เมื่อเธอขี่ผ่านห่วง ไม้ของเธอก็แตะที่ห่วง แต่ด้ามจับนั้นใหญ่เกินกว่าจะใส่เข้าไปในห่วงได้

“อเดล ดูที่ไม้ของเธอสิ!” เดเมียนลองพยายามอีกครั้ง “เธอจะสอยห่วงไม่ได้นะถ้าถือแบบนั้น!”

แต่อเดลไม่ได้ยินที่เขาพูดเลย เธอแค่ยิ้มและหัวเราะขณะม้าหมุนเคลื่อนที่ไป ไม้ของเธอแตะที่ห่วงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เธอสอยห่วงไม่ได้เลยสักวง

เดเมียนโอดครวญ อเดลทำให้เสียเที่ยวจริงๆ! ถ้าเขาได้นั่งบนม้าหมุน เขาคงสอยห่วงได้ทุกวง

เมื่อม้าหมุนหยุด เขาวิ่งไปหาอเดล

“พี่บอกวิธีถือไม้ให้กับเธอไปแล้วนะ!” เขาตะคอก “ทำไมไม่ฟังที่พี่พูดเลย? เธอทำผิดไปหมด!”

อเดลไม่ได้ตะคอกกลับเดเมียน เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้นและดูน่าสงสาร

หัวใจของเดเมียนเต้นแรง และใบหน้าของเขารู้สึกร้อนผ่าว เรื่องนี้ทำให้เขาโกรธที่เห็นอเดลพลาดสอยห่วงทุกวง! แต่นี่เป็นครั้งแรกของเธอ นอกจากนี้ดูเหมือนว่าเธอก็ได้เล่นสนุก จนถึงตอนนี้

เดเมียนรู้สึกแย่มาก เขาคิดว่าเขาไม่น่าตะคอกใส่อเดลเลย

“พี่ขอโทษนะ” เขาพูดเบาๆ “พี่ทำไม่ดีเลย”

อเดลเงยหน้าขึ้น

“แล้วถ้าพี่ให้เคล็ดลับในการสอยห่วงล่ะ?” เดเมียนพูด “พี่จะนั่งข้างเธอบนม้าหมุนและช่วยเธอเอง”

อเดลพยักหน้า

จากนั้นเดเมียนก็หันไปหาคุณยาย “ขอตั๋วสองใบได้ไหมครับเพื่อให้อเดลได้ลองเล่นอีกครั้ง?”

คุณยายยิ้ม “ได้สิจ๊ะ”

ภาพประกอบโดย ไวโอเลต เลเมย์