Diskutim në Panel: Të Ftojmë Nxënësit të Angazhohen

Plaku Klark G. Gilbert: Faleminderit, Plaku Meredith. Ç’mesazh i fuqishëm! Për ju që nuk e njihni Plakun Meredith, shpresoj që ta ndieni forcën e bindjen e tij. E kam parë si luan në fushën e pikëllbollit dhe them se Shoqata e Atletëve të Krishterë do t’i rishikojë kriteret e titullimeve për atletët e merituar.

Do të hap një temë që për pak do ta diskutojmë këtu. Siç tha Plaku Meredith, mënyra si japim mësim ka rëndësi. Fjala e tij qe e qartë dhe mendoj se të gjithë e dimë që një mësues i efektshëm sjell ndryshim të madh në jetën e studentëve tanë dhe te mënyra se si mësojnë. Por ka shumë rëndësi mënyra si e bëjmë këtë. Plaku Kristoferson e përmendi mbrëmë dhe Plaku Meredith prapë sot.

Ju kërkuam të lexonit e rishikonit, para se të vinit në këtë grup seminaresh praktike, materialin Mësimdhënia sipas Mënyrës së Shpëtimtarit, pjesën “Ftoni të Mësuarit me Zell”. Më së shumti te kjo [pjesë] na kërkohet t’i ftojmë studentët të marrin përsipër përgjegjësi për të mësuarit.

Kërkoj ndjesë se disa e kanë dëgjuar këtë më parë. Shoku i dhomës në kolegj më tha: “Klark, më pëlqejnë shumë historitë e tua. Pesë apo gjashtë herët e para, janë vërtet të bukura.” Mirëpo dua ta tregoj këtë histori ngaqë ka qenë mjaft prekëse për mua; do të tregoj një gabim që e kam bërë vetë dikur tek jepja mësim. Në hotelin “Çarls” në Kejmbrixh, Masaçusets, një në tri dhoma ka një pikturë të varur që paraqet një dërrasë të zezë dhe një profesor pranë saj duke vizatuar veten. Aty thuhet: “Dagut i pëlqenin leksionet e veta” dhe gjithë ç’bën është që vizaton vazhdimisht veten për studentët. Nganjëherë nga dashuria, sinqerisht ngaqë i duam studentët, ne duam t’u tregojmë gjëra që për ne personalisht janë shumë të thella, mirëpo nganjëherë kjo mund t’i pengojë për të vepruar dhe për të ftuar të mësuarit vetjak.

Mbaj mend që po atë periudhë kisha shpenzuar katër vjet të jetës sime duke studiuar një temë dhe shkrova një studim rasti, që u bë lëndë studimi në Shkollën e Biznesit të Harvardit mbi një kompani të quajtur “Knight Ridder”. Autori i atij studimi isha unë dhe në vitin e parë që dhashë mësim, tetë pedagogë të ndryshëm e dhanë mësim rastin tim. Në fund të vitit, ne mbledhim të dhëna se si qe rendimenti i rastit në raport me gjithë rastet e tjera. Ndërsa po shihja të dhënat, për mua, ai ishte rasti i dytë më i keq i semestrit, dhe autori i rastit isha unë. Për gjithë të tjerët, ai ishte ndër pesë të parët.

Pra, ç’po ndodhte? Pse studimi i rastit që shkrova unë, që kalova katër vjet duke e studiuar, doli si rasti i parafundit i të gjithë semestrit për nga rendimenti për mua dhe ndër pesë të parët për gjithë të tjerët? Ç’mendoni se po ndodhte? Do ju pyes pak si grup, ç’mendoni se po ndodhte? Nuk e di nëse kemi mikrofona, prandaj po ju drejtohem këtu afër. Rozmari, a mund të të pyes ty? Pse rasti që dhashë mësim unë, pati rendiment kaq të ulët? Dhe mos thuaj: “Ngaqë nuk je gjë si mësues, Klark”.

Motra 2 (Rozmaria): Ndoshta ti ke shpjeguar më shumë sesa u ke lënë kohë për t’u menduar.

Plaku Klark G. Gilbert: Po, Rozmaria tha: “Ndoshta ti ke shpjeguar më shumë sesa u ke lënë kohë për t’u menduar”. Pa dyshim edhe kjo ka të bëjë. Ndonjë mendim tjetër? Pra, çfarë po bëja gabim unë që pati rendiment aq të ulët ai rast? Po. Ja, këtu. Mirë. Vëllai Braun po bën goxha fizkulturë këtu.

Motra 3: Mbase nuk ka qenë e zbatueshme për studentët.

Plaku Klark G. Gilbert: Mirë. Mund të mos ketë qenë diçka e zbatueshme për studentët. Problem më shumë mbase qe se ajo që shija si vërtet të rëndësishme, mund të mos ketë qenë diçka e zbatueshme për studentët. Meqë ra fjala, semestrin tjetër, një nga kolegët e mi tha: “Klark, ky rast flet vetë nga ana mësimore. Thjesht të duhen tri pyetje të mira, ndërsa ti po e komplikon shumë. Ti e njeh shumë mirë këtë rast dhe studentët nuk arrijnë ta kapin.” Meqë ra fjala, unë e përdora planin e tij mësimor, jo me qejf të madh të them të drejtën, dhe përnjëherë rasti arriti sërish në kuartilin e sipërm.

Nganjëherë, vetë ekspertiza dhe njohuria jonë, nëse ia pret udhën të ftuarit të studentëve për të mësuar, mund të përbëjë një pengesë. Nuk do të thotë se njohuria nuk duhet të përcillet. Por, në ç’mënyrë po përcillet që të ftojë të mësuarit me zell? Sot, do të doja të bëjmë një diskutim në panel me katër mësues të shkëlqyer që janë të zotë në këtë gjë, mbi temën: “Si i ftojmë ne studentët të marrin përsipër përgjegjësinë për të mësuarit e tyre?” Ndaj, do t’i ftoj të vijnë këtu që të më bashkohen për këtë panel dhe do të paraqes secilin prej tyre.

Ajo që po vjen e ulet pranë meje, është Kejlli Merilli. Ajo është përgjegjësja e seminarit në Shkollën e Mesme Lindore në Solt‑Lejk‑Siti të Jutës. Pranë saj është Xhon Hiltoni, profesor i shkrimeve të shenjta të lashta në UBJ. Pranë tij është Xhenet Eriksoni, profesoreshë e historisë dhe doktrinës së Kishës në UBJ. Pranë saj është Nejt Pitersoni, profesor në fakultetin e fesë në UBJ‑Ajdaho.

Do të doja ta nisnim diskutimin duke kaluar direkt te biseda e mbrëmshme e Plakut Kristoferson. Në dijeni për bisedën e Tij dhe temën e këtij paneli, ne biseduam rreth saj si grup në përgatitje për këtë diskutim. Ai, sikurse Plaku Meredith para pak çastesh, bëri një lidhje të drejtpërdrejtë mes marrjes përsipër të përgjegjësisë për të mësuarit dhe dishepullimit gjatë gjithë jetës. Jo veç dishepullimit, por dishepullimit për gjithë jetën.

Do ta nis me Motrën Erikson. Ndërsa e sheh atë pyetje, si lidhen këto dy gjëra? Çfarë mësimi nxore nga biseda e Plakut Kristoferson mbrëmë? Si duhet ta frymëzojë kjo mënyrën se si japim mësim?

Motra Xhenet Erikson: Faleminderit, Plaku Gilbert. Është e mrekullueshme të jesh me të gjithë ju, mësues frymëzues. Kur fillova të jepja mësim fillimisht në UBJ, pak para se të filloja, Plaku Riçard G. Skot, një mësues mjeshtër, erdhi e bëri një prezantim në Javën e Arsimimit. Ai tregoi diçka që më bëri kaq përshtypje sa e përdora në klasë atë semestër, të cilën nuk e kisha kuptuar më përpara. Ai foli për rëndësinë e jetës si një mision kërkimi për t’u mësuar nga Zoti nëpërmjet Shpirtit të Tij. Për këtë arsye erdhëm këtu, në tokë. Pastaj tha: “Sa herë që mësuesi fton pjesëmarrjen e studentëve dhe një student ngre dorën për t’u përgjigjur, ai i jep sinjalin Zotit Jezu Krisht që ka dëshirë për të mësuar”. Mbrëmë, teksa po dëgjonim bisedën e Plakut Kristoferson rreth fuqisë së lirisë së zgjedhjes, m’u kujtua një takim shpirtëror së fundmi në UBJ-Ajdaho, ku ky mësues i jashtëzakonshëm na mësoi se fuqia është në ta – fjalët që përdore ti, Plaku Gilbert. Pra, dallimi që fuqia e Perëndisë, e kundërshtarit, fuqia e brendshme e individëve, që kjo fuqi është për të treguar gatishmërinë për t’i dhënë Zotit qasje në jetën e tyre.

Këtë dua të ftoj te studentët e mi: dëshirimin e tyre për ta lejuar Zotin që të ketë qasje në jetën e tyre sepse Ai është fuqia për të ndryshuar. Ai është fuqia për zhvillimin. Atëherë, kjo ndodh në njëqind milionë mënyra. Bie fjala, Presidenti Paker thotë se dëshmia fitohet me dhënien e saj. Gjatë atij procesi, përjetojmë fuqinë për ta përshpejtuar veprën e Tij në jetën tonë, dhe përjetojmë ndikimin e Tij ndryshues e kthyes në besim që më tej jep shkëndijë. Siç e shprehu Plaku Kristoferson mbrëmë, ai aktivizon fuqinë për ta lejuar Jezu Krishtin dhe ndikimin e Tij në jetën tonë.

Tani, jam ende duke mësuar se si ta bëj këtë. Jam tejet mirënjohëse për mentorët që vijnë në klasën time dhe thonë: “Xhenet, provoje këtë ose atë”. Në çdo rast, pra, ftesa është të bëj që studentët ta aktivizojnë lirinë e tyre të zgjedhjes për të zbuluar, për t’u përfshirë dhe më pas ata mund të ndiejnë Frymën e Shenjtë. Edhe unë, si ata, e ndiej Frymën e Shenjtë t’u japë dëshmi në një mënyrë të thellë e vetjake për të vërtetën që u duhet në jetën e tyre. Kjo pastaj i vendos ata në shtegun e të vepruarit me lirinë e zgjedhjes për të qenë dishepuj për gjithë jetën.

Plaku Klark G. Gilbert: Bukur. Mendoj se po mbështetesh tek ideja bazë që ka diçka me rëndësi te veprimi vetjak, tek aktivizimi i lirisë së zgjedhjes që lidhet me këtë. A ka mendime të tjera? Pra, marrja përsipër e përgjegjësisë për të mësuarit tonë. Pse kjo krijon dishepullim për gjithë jetën? Dikush nga paneli?

Vëllai Xhon Hilton III: Ndofta mund të tregoj një analogji që e përdor nganjëherë me studentët. Nuk është analogji e përkryer, por nxjerr ca çika leshi të papunuar dhe u them: “Ky është si shkrimet e shenjta që po diskutojmë sot”. Le të supozojmë që po e jap mësimin shkëlqyer, ku tregoj shumë ide mbresëlënëse. Ju kam dhënë shumë çika leshi. Një ndjesi e mirë! Po ta vini mbi kokë dhe të dilni nga dera, do të fryjë erë dhe do t’ju bjerë.

Prandaj, studenti duhet ta krehë e ta lënurë çikën e leshit. Do t’u duhet ta tjerrin atë për ta bërë fill e pastaj mund të bëhet një pallto e leshtë që, kur studenti të largohet, të mos e marrë dot më era.

Këtë analogji e tregoj pjesërisht për t’i kujtuar vetes se në të vërtetë puna ime nuk është që t’u jap atyre çika leshi të papunuar. Dua që studentët të kenë pallto dhe atë punë ata duhet ta bëjnë vetë.

Nganjëherë i japim aq rëndësi asaj që themi, dhe është e vështirë, sepse e di që si mësues kemi mjaft gjëra të bukura për të thënë. Por, që studentëve t’u depërtojë në brendësi të zemrës, iu duhet të veprojnë. Duhet t’u kalojë nga koka në zemrën e tyre. Mënyra e vetme si mund të bëhen dishepuj të Jezu Krishtit për gjithë jetën është duke i ndihmuar studentët të veprojnë.

Plaku Klark G. Gilbert: Pra, Xhon, ata duhet të marrin diçka më të përpunuar nga leshi i papunuar. Pse duhet ta përpunojnë ata dhe jo veç ti atë?

Vëllai Xhon Hilton III: Sepse pikërisht në procesin e veprimit ata e nxjerrin kuptimin vetë. Pra, nëse unë vetëm flas e flas, kjo është njësoj si veç t’ua vësh mbi kokë atë. Dhe unë si mësues e kam të lehtë të ndihem sikur po bëj një punë të shkëlqyer!

Faktikisht këtë po bëj. Po ua përcjell mesazhin. Por që mësimi të depërtojë, duhet të veprosh. S’ka mënyrë tjetër veç kësaj. Mirë.

Plaku Klark G. Gilbert: Nejt –

Vëllai Nejt Piterson: Plaku Gilbert, Plaku Kristoferson i ra vërtet pikës me këtë, apo jo? Kush e dinte që liria e zgjedhjes ishte kaq e rëndësishme? Është si ai lloj personazhi në një film që e ke parë gjithë kohës në sfond, por që ka qenë aty që nga fillimi. Po sikur përgjigjja të jetë liria e zgjedhjes, që është e pranishme qysh në fillim, dhe pikërisht këtë tha ai. Liria e zgjedhjes. Po. Përparimi kërkon lirinë e zgjedhjes dhe pastaj liria e zgjedhjes kërkon të vërtetën. Unë mund të jem duke e dhënë mësim të vërtetën në një mësim.

Por për këtë foli ai. Që kjo është një nga mënyrat se si Satani e sulmon të vërtetën. Mendoj se nganjëherë ai nuk e ka problem që ua mësojmë të vërtetën. Por Plaku Kristoferson tha që është ai sulmi i dytë që duhet ta mposhtim, ku i ftojmë ata të përdorin lirinë e tyre të zgjedhjes. Pra, mund të jap një mësim të shkëlqyer, mund të dëshmoj për të vërtetën, por që ta aktivizoj atë liri të zgjedhjes, shkoj në nivelin ku i ftoj të përfshihen, të bëhen vetëveprues dhe i lë ta përdorin atë liri të zgjedhjes që e kanë pasur qysh prej fillimit.

Pra, ai përparim kërkon lirinë e zgjedhjes. Lirisë së zgjedhjes i duhet e vërteta dhe së vërtetës i duhet një ftesë. Gjë e cila na kthen te përparimi.

Plaku Klark G. Gilbert: Shkëlqyeshëm. Kejlli, ndonjë gjë për të shtuar?

Motra Kejlli Merrill: Më pëlqen shumë lidhja që bëri Plaku Kristoferson mbrëmë. Për më tepër, ai e lidhi këtë edhe me besëlidhjet. Sepse çfarë është një dishepull për gjithë jetën? Është dikush që i bën dhe i mban besëlidhjet. Pra, po u kërkojmë nxënësve tanë ta ushtrojnë lirinë e zgjedhjes brenda e jashtë klase që, kur të vijë koha, të kuptojnë se si ta përdorin lirinë e zgjedhjes për të bërë e mbajtur besëlidhjet gjatë gjithë jetës.

Plaku Klark G. Gilbert: Bukur. Më pëlqeu tej mase kur tha se besëlidhjet janë individuale. Ato kërkojnë veprim dhe kjo është masa më e lartë e një dishepulli.

Duam t’ju pyesim të gjithë ju; shpresoj të keni menduar për të njëjtën pyetje. Dua t’ju jap një minutë kohë që të reflektoni për atë pyetje. Cila është lidhja ndërmjet marrjes përsipër së përgjegjësisë dhe, në veçanti, krijimit të dishepullimit për gjithë jetën? Përse është kaq e rëndësishme?

Plaku Kristoferson tha se Presidenca e Parë dhe Kuorumi i Të Dymbëdhjetëve na e ka mësuar këtë në seminarin për udhëheqësit e misioneve. Ata ua kanë mësuar këtë këshilluesve të rinisë. Po na e theksojnë neve, si arsimtarë të fesë.

Cila është ajo lidhje? Mes përgjegjësisë vetjake për të mësuarit dhe dishepullimit për gjithë jetën?

Shpenzoni një minutë kohë! Shkruajeni se çfarë mendoni se është kjo lidhje. Çfarë mësuat mbrëmë? Çfarë po mësoni tani? Çfarë mendimesh të tjera keni? Do ta ndalojmë panelin për një minutë, ndërsa shkruani disa mendime për këtë.

Tani do t’ju kërkoj të bëheni në grupe me nga dy a tri veta, në varësi si të jeni të ulur. Nëse jeni në shtëpi dhe nuk keni dikë pranë, gjejeni dikë që t’ia tregoni këtë.

Por tregojani dikujt që e keni pranë atë që ndiet dhe ne do ta bëjmë këtë këtu në panel. Do ta fik mikrofonin që të mos ju vijnë diskutimet tona. Gjatë minutës në vijim, ju dhe personi që keni afër tregojini idetë që keni njëri-tjetrit.

[diskutim nga turma që nuk dëgjohet]

Le të kthehemi ta diskutojmë bashkë! Mendoj se familjes Gilbert i pëlqen kjo teknika e re ku mund t’ia fikin mikrofonin babait sa herë të duan gjatë mësimit të mbrëmjes së shtëpisë.

Ndokush që pati mbresën të thotë diçka për këtë temë, a mund të ngrihet dhe t’ia tregojë grupit? Veç dy a tri mendime do të dëgjojmë tani. Thjesht ngrini dorën dhe çohuni në këmbë. Po, këtu. Oh, mendova se pashë një dorë të ngrihej atje. Kemi Anderson, po të pyes pa njoftim paraprak. Faleminderit. Pas teje, atje, Vëllai Braun. Po, të lumtë.

Motra Kemi Anderson: Faleminderit Plaku Gilbert për këtë mundësi.

Ivona dhe unë po flisnim për dishepullimin e përditshëm që përmendi Plaku Kristoferson, se si tek i ndihmojmë studentët tanë ta kuptojnë atë, kjo i ndihmon të vazhdojnë përpara në besimin dhe dishepullimin e tyre edhe përmes sprovave të jetës. Dhe ka të bëjë më shumë se me leximin e shkrimeve të shenjta prej tyre ose bërjen e lutjeve të tyre në kohë vështirësish, por janë në gjendje ta bëjnë atë kur përballen me sprova tejet të vështira dhe e mbajnë përqendrimin e tyre te Shpëtimtari. Ata e kuptojnë se pavarësisht gjithçkaje, besimi i tyre është vendosur tek Ai dhe Ai do t’i ndihmojë të kalojnë çdo sfidë me të cilat duhet të përballen.

Plaku Klark G. Gilbert: Më pëlqeu. Më pëlqen shumë ideja që ta shohim në kuadër të sprovave. Pra, nëse pyesim veten, a do ta kujtojnë këtë kur jeta të bëhet e vështirë për ta? Si tek analogjia e Vëllait Hilton, a do t’ua marrë tej era çikën e leshit? Apo do të ketë diçka që do ta mbartin në vetvete?

A ka mendime të tjera? Ju lutem, të ngrejë dorën ndonjë e të dalë vullnetar. Po. Atje tej, afër teje.

Vëllai 9: Këtë gjë e kam menduar gjatë gjithë karrierës sime. Plaku Bednar dha një bisedë: “Kërkoni të Mësoni me anë të Besimit” kur isha mësues seminari në moshë të re. Ai tha se shpesh flasim që të japim mësim me anë të Shpirtit, por nuk flasim sa duhet se ç’do të thotë të mësosh me anë të besimit. Na dha mësim nga 2 Nefi 33 se Shpirti mund ta çojë fjalën e Perëndisë në zemër, por shkon apo nuk shkon ajo në brendësi të zemrës sonë, kjo varet nga ne. Ne duhet të veprojmë me besim që ta futim në zemër. Puna jonë si mësues nuk është thjesht t’ua japim gati peshkun. Por duhet t’u mësojmë se si të peshkojnë. Pra, që, mësimet më të mëdha të jetës rroken, nuk jepen gati.

Qysh atëherë, ky ka qenë një mesazh me ndikim të madh tek unë. E kam krahasuar këtë me ne si mësues. Puna jonë nuk është që thjesht të dalim para klasës e të ushtrohemi para tyre e t’u tregojmë se çfarë bëjmë për të ngritur pesha. Kjo nuk do t’i bëjë ata më të fortë. Ne duhet t’i ftojmë që të veprojnë. Ata duhet t’i bëjnë vetë pompat. Duhet ta bëjnë vetë punën që u takon atyre, që të marrin forcë nga përvoja, që më pas do t’i çojë përpara si dishepuj për gjithë jetën dhe të kenë forcën që të përballen me ato sprova dhe sfida që do u dalin.

Prej asaj bisede nga Plaku Bednar, e kam menduar se është vërtet përgjegjësia jonë që t’i ftojmë të veprojnë me besim që të mund të kenë forcën nga ai ushtrim, për t’i përballuar sfidat.

Plaku Klark G. Gilbert:Pra, sipas mendimit tënd, kjo është lidhja me dishepullimin për gjithë jetën. Është që aftësia për të vepruar në orën mësimore, gjatë semestrit, do të vazhdojë të bëhet zakon kur nuk je i pranishëm.

Vëllai 9: E saktë.

Plaku Klark G. Gilbert: Mirë. Faleminderit. Edhe një koment të fundit. Po Vëllai Bolingbruk?

Vëllai Bolingbruk: Kur isha bashkërendues për seminaret herët në mëngjes, kisha një mësues, të vlerësuar si mësuesi i vitit në fakultetin e mjekësisë “Reno” në Universitetin e Nevadës, dhe ne po bisedonim rreth GPZ‑së: gatishmërisë, pjesëmarrjes, zbatimit.

Në fund, ai tha: “Po, por në fund të fundit, Vëllai Bolingbruk, kjo nyje është një bërryl. Ne mund të diskutojmë e të marrim pjesë, por kjo nyje është bërryl e do të mbetet përherë e tillë. Unë jam mësues anatomie. Ne nuk flasim dot e të tregojmë.” Por e pyeta për atë që tha Nejti, që ka një drejtpeshim mes asaj që e japim mësim të vërtetën por i vëmë ata ta zbatojnë. I thashë: “Por, a nuk mësojnë më mirë studentët tuaj kur e luajnë bërrylin? Se ata e dinë si funksionon. Mund t’i shohin të gjitha ligamentet.”

Dhe mendoj, nganjëherë në arsimimin fetar, ka mënyra se si ata mund ta përjetojnë vetë atë. Do t’u kujtohet bërryli shumë më mirë po ta kenë ndier atë ose nëse e kanë vrarë ose u ka ngjallur interes. Si mësues ne u deklarojmë se martesa midis një burri dhe një gruaje shugurohet nga Perëndia dhe se familja është thelbësore në planin e Krijuesit për destinacionin e përjetshëm të fëmijëve të Tij. Mirëpo ata duhet ta zbulojnë vetë atë. Nëse thjesht ua mësojmë të vërtetën pa e vënë në praktikë atë nyjën e bërrylit, atëherë atë të vërtetë veçse do t’ua marrë era.

Plaku Klark G. Gilbert: Bukur. Faleminderit. Shpresoj që do të vazhdoni ta mendoni këtë pyetje, se nganjëherë kur bëj bashkëbisedime me mësuesit për rëndësinë e përfshirjes së studentëve, ata e shohin këtë si detyrim. Nuk duan të mbajnë leksione, të etiketohen si lektorë, dhe diskutimi shkon pastaj menjëherë tek teknikat dhe nuk përqendrohet te thelbi: “Pse e bëjmë këtë? Cila është lidhja ndërmjet kësaj forme përfshirjeje dhe dishepullimit vetjak për gjithë jetën?”

Ju ftoj të vazhdoni ta keni në mendje atë, edhe ndërsa vijojmë të flasim rreth disa qasjeve të mësimdhënies që i ndihmojnë studentët tanë. Ju lutem, vazhdoni të riktheheni te ky qëllim më i lartë, arsyeja fillestare pse e bëjmë këtë.

Tani, një mënyrë se si e ftojmë të mësuarit me zell, është t’u kërkojmë nxënësve të vijnë të përgatitur. Ua kërkuam edhe juve. Epo, le t’ju pyesim. Kjo ishte përgatitja për sesionin e sotëm: Lexoni pjesën “Ftoni të Mësuarit me Zell” nga materiali Mësimdhënia sipas Mënyrës së Shpëtimtarit; lexoni fjalimin “Fuqia Është në Ta” që mbajta në janar; shkoni tek takimi shpirtëror i Plakut Kristoferson dhe reflektoni për këto dy pyetje: Në çfarë mënyrash e ftoi Shpëtimtari të mësuarit me zell tek ata të cilëve u dha mësim? Si mund t’i ndihmoj më me efektshmëri ata të cilëve u jap mësim, që të marrin përsipër përgjegjësinë për të mësuarit e tyre?

Kjo qe detyra e përgatitjes. Sa prej jush bënë të paktën dy nga këto veprimtari përpara se të vinin këtu? Mirë.

Si ta bëjmë ne këtë? Si t’i ftojmë studentët t’i dalin para një përvoje të të mësuarit e të përgatiten për të? Ç’mendim keni ju në panel?

Vëllai Nejt Piterson: Mendoj se Plaku Gilbert po e bën atë hap pas. Pra, siç po thoshte Xhoni, do ishte e shkëlqyer nëse ata do të lexojnë për orën mësimore dhe unë më pas u vendos një notë të mirë. Por është edhe më mirë nëse zhvillojnë zakonin e studimit të përditshëm të shkrimeve të shenjta.

Po ta shoh më gjerë tablonë dhe të them: “Për çfarë po u kërkoj që të përgatiten? Pse po u kërkoj të përgatiten?” Siç na mësoi Plaku Meredith, sheh në perspektivë. Dishepullimi kërkon disiplinë.

Pra, nuk po u kërkoj thjesht të lexojnë për orën time mësimore që të marrin notë të mirë, por po u kërkoj të lexojnë shkrimet e tyre të shenjta që të mund ta dëgjojnë zërin e Zotit. Të dëgjojnë Shpirtin. Është mrekulli po të lexojnë për një muaj a një semestër për orën time mësimore, por shumë më mirë po t’u kthehet në zakon ky ritëm që të lexojnë pak përditë edhe nëse e bëjnë që të përgatiten për orën time. Kjo është mundësia ime që të ftoj përdorimin e lirisë së zgjedhjes, është si të thuash: “Po. Dua të lexosh këtu, por dua që të lexosh përgjithmonë sepse është fjala e Perëndisë. Ajo do të sjellë dritë në jetën tënde. Kështu do ta ndiesh Shpirtin dhe do të dëgjosh fjalën e Perëndisë”, gjë kjo që i ndihmon pas orës mësimore.

Plaku Klark G. Gilbert: Vëllai Piterson, më pëlqen shumë kjo sepse po e lidh prapë përgatitjen me dishepullimin për gjithë jetën. Dhe në fakt parapërgatitja do të na ndihmojë në klasën e së martës. Por në të vërtetë po thua se po përpiqesh të krijosh një model te studentët që të vijnë të përgatitur kudo, gjatë gjithë jetës. Dhe kjo është një nga arsyet pse e ftojmë përgatitjen paraprakisht për një përvojë të të mësuarit.

Vëllai Nejt Piterson: Sepse do t’u nevojitet në Shkollën e së Dielës. Do t’u nevojitet në kuorumin e pleqve dhe Shoqatën e Ndihmës. Nuk duam thjesht të lexojmë për orët mësimore të fesë. Duam që ata të përgatiten për mbledhjet e sakramentit. Shpresojmë që të shkojnë të përgatitur në tempull. Është model përgatitjeje e dishepullimi për gjithë jetën.

Plaku Klark G. Gilbert: Bukur. A ka mendime të tjera?

Motra Xhenet Erikson: Plaku Gilbert, diçka shumë e bukur ajo që tha Nejti, pra, po mendoja, sa dëshirë kam që ata të dinë se Jezu Krishti dëshiron fort t’i ndihmojë, se Ai, në kuptimin e plotë të fjalës, qëndron te dera e troket dhe dëshiron të jetë pjesë e jetës së tyre. Kështu që pjesërisht kjo kërkon nga unë t’i përgatit që të kuptojnë lidhjen konkrete të asaj që po flasim, pse kjo histori vlen për ta, pse pyetjet e tyre gjejnë përgjigje tek të vërtetat këtu, pse dëshirimet më të zjarrta të zemrës së tyre, fuqia për të ndryshuar e për t’u rritur e për t’u shëruar dhe gjithë gjërat që ata dëshirojnë fort, marrin përgjigje pikërisht gjatë këtij procesi.

Por kjo kërkon që unë ta besoj për veten dhe për ata, e më pas t’i ndihmoj ta kuptojnë lidhjen konkrete për jetën e tyre që Jezu Krishti nuk do thjesht që ata të mësojnë diçka. Dëshira e Tij e fortë në fakt është të derdhë personalisht të vërtetë e ndihmë, shërim e fuqi tek ata nëpërmjet asaj që bëjmë sot në orën mësimore dhe nëpërmjet parapërgatitjes së tyre për të dhe asaj se si do të veprojnë paskëtaj.

Plaku Klark G. Gilbert: Ndërsa po të dëgjoja të flisje, mendova si gjithmonë: “Epo, do të trajtojmë këtë pjesë leximi në orën mësimore. Ju lutem, lexojeni para orës mësimore.” Ti po sugjeron diçka që nuk e kisha menduar, që, nëse i bëj të mendojnë për lidhjen konkrete, atëherë diskutimi në orën mësimore do të jetë më me ndikim. Kjo madje mund t’i japë trajtë pyetjes që ua kërkova ta mendonin paraprakisht; ose pjesës së leximit që ua jap paraprakisht, sepse dua që të kuptojnë pse diskutimi ynë do të jetë aq i rëndësishëm kur të takohemi në klasë.

Xhon, do të shtoje gjë?

Vëllai Xhon Hilton III: Unë mendoj që, si mësues më duhet të ndryshoj këndvështrimin, që roli im i rëndësishëm është t’i ndihmoj nxënësit të studiojnë. Shumica prej nesh po japin mësim shkrimet e shenjta ndaj përgatitja më e rëndësishme do të jetë leximi i shkrimeve të shenjta paraprakisht.

Para disa vjetësh, Presidenti Ouks tha: “Mendoj që gjëja më e rëndësishme që mund të bëjmë si mësues të studentëve të seminarit e institutit do të ishte t’i lidhnim ata me shkrimet e shenjta dhe rezultatet e studimit të përditshëm të tyre”.

Pra, nëse ky këndvështrim më ngulitet thellë në zemër, atëherë kjo që bëj, nuk është thjesht diçka dytësore. Është pjesë thelbësore e asaj që bëj. Si do t’i ndihmoj ata? Doja të shtoja pak për sa i përket asaj që thatë ju të dy, që një pjesë e kësaj kërkon që t’i ndihmojmë studentët të përfshihen në shkrimet e shenjta para orës mësimore. Dhe ka shumë teknika që mund të jenë po aq të thjeshta sa t’i ndihmosh studentët të mësojnë qasje të ndryshme për studimin e shkrimeve të shenjta.

Ndonjëherë mjafton thjesht t’i ndihmosh të kuptojnë. Kisha një nxënëse semestrin e kaluar që kishte vështirësi me të kuptuarit e leximit. Po jepja mësim një lëndë me bazë Biblën dhe në orën mësimore biseduam se si Manuali i Përgjithshëm i Kishës thotë që në ca raste përkthime të tjera të Biblës mund të jenë të dobishme në studimin vetjak. Dhe pamë një faqe interneti që tregon përkthime të ndryshme të Biblës. Dy javë më vonë, ajo erdhi dhe tha: “Vëllai Hilton, gjeta një përkthim të Biblës të shkruar në nivelin e leximit për një nxënës të klasës së gjashtë, dhe studimi im i Biblës ka ndryshuar krejtësisht. Tani e kuptoj Biblën.”

Pra, sido që mund t’i ndihmojmë studentët të fitojnë më shumë nga studimi i tyre vetjak i shkrimeve të shenjta, atëherë do ta bëjnë atë me dëshirë. Nëse po lidhen me Jezu Krishtin, do të duan të studiojnë. Jo ta shohin si diçka sa për t’u kryer.

Plaku Klark G. Gilbert: Sa e bukur kjo. E imagjinoj se të gjithë e ndieni që, kur një student lexon diçka para orës mësimore, atëherë përvoja e të mësuarit në orën mësimore është më e thellë prej kësaj. A nuk është hamendësim i saktë?

Vëllai Xhon Hilton III: Patjetër.

Plaku Klark G. Gilbert: Një gjë që e kam merak: është kontrata shoqërore që kemi me studentët. Po t’u kërkojmë të vijnë të përgatitur, sigurisht që për pasojë do të kenë përfitime të natyrshme nga ajo përgatitje. Mirëpo, nëse ajo përgatitje nuk përdoret apo trajtohet ose aktivizohet në orën mësimore, është sikur po u themi: “Mos u merakosni, nuk është nevoja të vini të përgatitur në orën time mësimore”. Ose: “E di që e kam vendosur këtë te programi mësimor, por nuk kishte rëndësi të përgatiteshit për të”.

Kjo mund ta shkërmoqë atë lloj kulture.

The se po ndërtoje një zakon për përgatitje të përditshme. Por, Nejt, nëse ata nuk kanë mundësi ta aktivizojnë e ta përdorin dhe të përfitojnë nga përgatitja e tyre, si ndikon kjo te motivimi i tyre për të ardhur të përgatitur në orën mësimore?

Vëllai Nejt Piterson: Mendoj se këtu lidhet e gjitha me lirinë e zgjedhjes dhe dishepullimin, te ftesa që po u bëj. Kjo përfshin edhe gjëra të tjera që do t’i diskutojmë rreth bërjes së pyetjeve dhe dhënies atyre të këtyre mundësive.

Pra, nëse u kërkoj të jenë dishepuj; ashtu siç mësojmë si misionarë apo mësojmë në Kishë, duhet ndjekje ecurie. Pra, ndjekja e ecurisë së orëve mësimore. A po u jepet mundësia që ta ushtrojnë dishepullimin e tyre drejtpërsëdrejti me bashkëmoshatarët e tyre?

Kjo është dëshmia dhe bindja ime: A e besoj vërtet që kanë nevojë t’i lexojnë shkrimet e shenjta? Dhe ashtu siç po thoshte Xhoni, pse? Sepse unë besoj se Perëndia mund të më flasë. Besoj që, nëse i lexoj shkrimet e shenjta, kjo ma hap mendjen ndaj Shpirtit. Se mësoj më shumë nga ajo që është e shkruar te faqja.

Pra, nëse unë e besoj se duhet t’i ndihmoj ata ta mësojnë këtë, por dhe ta bëjnë atë, siç e the dhe ti, besoj se ora mësimore përmirësohet. Sepse, nëse studentët po i lexojnë shkrimet e tyre të shenjta dhe po e ushtrojnë dishepullimin e tyre e po i mbajnë besëlidhjet tyre, do të ketë më shumë dritë në orën time mësimore. Ajo do të përmirësohet sepse ata shkëlqejnë më shumë dhe unë duhet t’i lë ta ushtrojnë atë dishepullim. Lërini të shndritin në orën mësimore!

Plaku Klark G. Gilbert: Si mund të nxirret në pah kjo? Dua të them, unë e di dhe e besoj që, nëse kanë lexuar, do të mësojnë më shumë. Por si e vlerësoni dhe e aktivizoni atë përgatitje në orën tuaj mësimore?

Xhenet, ti jep mësim kursin e familjeve të përjetshme. Pra, studenti lexon një pjesë nga Proklamata dhe lexon paraprakisht. Mbase është një bisedë nga Plaku Kristoferson mbi temën “Përse Familja. Si do të përdoret ajo përgatitje tani në orën tënde mësimore?

Motra Xhenet Erikson: Atëherë, një nga gjërat që ti në fakt rekomandove vitin e kaluar, Plaku Gilbert, që ka qenë shumë e fuqishme, është që t’i vëmë nxënësit të shkruajnë në klasë. Semestrin e shkuar i vura të shprehin ndjenjat me laps e letër. Çdo herë që duhet të veprojnë edhe thjesht në formë reflektimi dhe shkrimi të dëshmisë për atë që përjetuan. Kjo është njëmend reflektim për ç’ka mësuan, çfarë u mësoi Shpirti në atë pjesë leximi nga biseda e Plakut Kristoferson, për shembull. Dhe më pas, kur ia tregojnë njëri‑tjetrit, siç e dini të gjithë, ajo është gjëja më e bukur: Që të kemi Shpirtin e Zotit t’u dëshmojë ndërsa na dëshmojnë neve në orën mësimore se si ajo e vërtetë i ka mësuar ata. Dhe atëherë e dinë vetë, ngaqë e kanë përjetuar vetë: “Ai dëshiron të ma ndriçojë jetën dhe kjo është mënyra se si ndodh, e kam përjetuar vetë dhe kam dhënë dëshmi për këtë këtu në orën mësimore”.

Pra, qoftë nga të folurit në grupe të vogla, apo qoftë edhe nga thjesht të shkruarit e saj, për ata të cilëve nuk u pëlqen të flasin shumë. Unë marr përgjigje shumë të bukura nga ata teksa kanë ndier Shpirtin e Zotit t’u japë përgjigjen që u duhej dhe më pas ata mund t’u japin dëshmi nxënësve të tjerë për këtë. Pra, ai dishepullim ndodh realisht. Përjetimi i tij në orën mësimore është real nga përgatitja që kanë bërë.

Plaku Klark G. Gilbert: Më pëlqen shumë ajo që the, por për të qenë të drejtë, po, ta kam thënë këtë gjë. E vëzhgova dekanin tonë të UBJ-së ta bënte atë në orët e tij mësimore, pasi dhamë mësim si skuadër vitin e kaluar, dhe pikërisht aty e mora idenë. Unë vetë nuk e kam bërë kurrë në orën time. Por është shumë e efektshme Skot.

Kejlli, të të pyes pak. Këta të tre kanë avantazhin që mbahen pak me hatër.

Motra Kejlli Merrill: Po.

Plaku Klark G. Gilbert: Ata vënë nota për lëndët e fesë. Ne nuk vëmë nota në klasat e seminarit. Si t’i bëjmë nxënësit e seminarit që t’u vijë natyrshëm të vijnë të përgatitur? Gjë që shpresoj të jetë një përfitim i natyrshëm edhe për studentët tanë të cilëve u vëmë nota.

Por këta që të gjithë kanë këtë avantazhin e madh, të padrejtë në raport me ty, që kanë vlerësimin në dorë. Atëherë, cili është stimuli për përgatitjen? Pra, a e bëni dot me të vërtetë një nxënës seminari që të vijë herët në mëngjes i përgatitur për orën e seminarit me aq ngarkesë sa ka?

Motra Kejlli Merrill: Po, mendoj se ka shumë gjëra që duhet të ndryshojmë. Mendoj se duhet të jemi të gatshëm të ndryshojmë. Nëse duam të arrijmë atë që na mësoi Plaku Kristoferson mbrëmë, duhet të ketë një ndryshim në kulturën dhe klasat tona. Dhe mendoj se gjëja e parë është ajo që përmende ti. Duhet të caktojmë një kohë të caktuar dhe të konsiderueshme në orët tona mësimore ku nxënësit ta shprehin atë që kanë përgatitur, ku nxënësit të luajnë një rol në procesin e mësimdhënies. Dhe mendoj që duhet të jetë ndryshe çdo ditë. Por duhet të ekzistojë një ndjesi që, kur të vijnë në orën mësimore, ta dinë që do t’u vihet njëfarë përgjegjësie. Dhe që po të mos vijnë të përgatitur, ta ndiejnë atë boshllëk në përvojën e tyre.

Dhe, ka plot mënyra për ta bërë këtë. Por ka një ndryshim që mendoj se duhet të bëjmë; sipas asaj që tha mbrëmë Plaku Kristoferson. Bërja e kësaj do të kërkojë mësues të përgatitur mirë që t’i përfshijnë nxënësit e përgatitur mirë, dhe ne duhet të ndryshojmë mënyrën se si përgatitemi. Nëse i përgatitni mësimet tuaja një ditë para ose në atë ditë që do ta jepni mësimin, kjo kohë nuk mjafton që t’i ndihmoni nxënësit tuaj të përgatiten. Duhet të përgatitemi para kohe, që edhe përpara një, dy apo tri orësh mësimore, të mund të jemi gati t’u tregojmë nxënësve ç’do të vijë më pas dhe se ç’duhet të bëjnë.

Plaku Klark G. Gilbert: Më pëlqen shumë ideja e mësuesve të mirëpërgatitur që punojnë me nxënës të mirëpërgatitur. Dua të vë në dukje se, kur Plaku Kristoferson e tha atë, pati ca të qeshura në dhomë. Pra, a është kjo diçka realiste? A mund të pritet vërtet kjo nga një nxënës seminari 16‑vjeçar?

Motra Kejlli Merrill: Besoj fort që, nëse i ndihmojmë këta nxënës për një standard më të lartë, ata do ta arrijnë atë.

Më vjen ndërmend historia që përmende te biseda “Fuqia Është në Ta” rreth misionarëve. Nëse nuk i shohim nxënësit tanë në një standard më të lartë, ata nuk do të jetojnë në atë standard. Këtë po na kërkon Zoti. Duhet të kemi besim e mirëbesim te Zoti e nxënësit tanë. Që po e ndryshuam kulturën, dhe jemi të fortë dhe konsekuent në të, ata do të ngrihen në atë nivel, sepse e dimë që në jetë do t’u duhet të ngrihen në atë nivel. Ndaj ne duhet t’ua tregojmë se si ta bëjnë atë në klasë.

Dhe nuk do të jetë e thjeshtë. Do të shohim ca dështime gjatë udhës. Por po ta bëjmë këtë rregullisht, po, them se ia dalim.

Plaku Klark G. Gilbert: Pritshmëritë e larta i ndihmojnë disa nga ata skeptikët që thonë se nuk do ia dalësh t’i bësh nxënësit të shkojnë në klasën e Xhonit. Nxënësit thonë: “Epo, do të më vendosë ndonjë çikë lesh mbi kokë. Po dukem një herë.”

Praktikisht, si mund ta bëjmë këtë? Tani, po ju pyes edhe ju që vini vlerësime. Cilat janë disa stimuj që ju kanë funksionuar për të nxitur përgatitjen?

Vëllai Xhon Hilton III: Më pëlqen shumë ajo që po thoshte Kejlli, dhe është e vështirë sepse do të thotë pikërisht që të caktoj kohë në klasë për ta bërë këtë. Kështu që nëse përdor kërkesën për vlerësim duke thënë që përpara orës mësimore: “Dua që të shkruani të gjithë nga një paragraf për diçka që mësuat”. Epo, kjo do të thotë që, në klasë, duhet të thërras tre a katër nxënës që të tregojnë çfarë mësuan. Në këtë mënyrë nuk do të jetë diçka pasive. Duhet të jem elastik e të gjej mënyra në mësimin tim që të ndërtoj mbi këtë gjë. Duhet që, për rrjedhojë, të flas unë më pak e t’u lë hapësirë nxënësve të thonë më shumë.

Motra Xhenet Erikson: Një mësuese e mrekullueshme më foli mbrëmë, Feith Spenseri, që jep mësim në Ruzvelt të Jutës, ajo më përshkroi se sa shumë e ka ndihmuar fakti që ka nxënës çdo ditë në seminar. Ajo tha se kishte vënë re se po ta dinte dy ditë përpara atë që do të jepte mësim, do t’u bënte ftesë nja dy a tre vetave që të përgatiteshin – sigurisht, të gjithëve do t’ua bënte ftesën që të përgatiteshin e mendonin rreth mësimit. Por pastaj do t’iu drejtohej nja dy a tre nxënësve e t’u thoshte: “E di që ke pasur ca ndjenja ose përvoja lidhur me këtë. A e ke problem të vish nesër i përgatitur për të na treguar diçka?”

Ajo tha se gjëja e fuqishme ishte që, ndërsa ata dëshmonin, studentët e tjerë donin të ishin pjesë e kësaj. Ata dëshironin që atë ta përjetonin edhe ata. Dhe kështu, herën tjetër, pati nxënës të tjerë, të cilët e kishin parë fuqinë e kësaj te shokët e tyre të klasës, dhe donin të bëheshin pjesë edhe ata e të jepnin dëshminë e vet, të tregonin përvojën e vet, të flisnin për atë.

Ç’mrekulli që këta mësues të seminarit janë kaq krijues në atë se si t’i përfshijnë 14, 15, 16‑vjeçarët në atë proces të të mësuarit; më frymëzon!

Plaku Klark G. Gilbert: Më pëlqen ideja dhe ka nxënës që janë të ndrojtur dhe e kanë të vështirë pjesëmarrjen. Dhe pak përgatitje, nuk është thjesht një sinjal për pjesën tjetër të klasës që: “Ej, është dikush që ka menduar për këtë”, por mund të bëjë që të përfshihet edhe ndonjë që nuk dinte ose mund të mos ishte i gatshëm të merrte pjesë.

Shkojmë te pyetja e radhës: Pjesëmarrja, mësimdhënia e asaj që po mësoni, përfshirja me të tjerë në mjedisin e klasës. Si i ndihmoni studentët të mësojnë nga bashkëmoshatarët e tyre në kuadrin e klasës? Çfarë bëni ju?

Vëllai Xhon Hilton III: Çfarë bën ti? Diçka që e shoh si vërtet të rëndësishme, është t’i ndihmoj studentët të kuptojnë pse po u kërkoj të flasin.

E përmendët më herët se nganjëherë kjo mund të të duket, ty si mësues, si veç një detyrë për t’u kryer. “Nuk dua të mbaj leksion. Secili të bisedojë me partnerin e vet për 30 sekonda”. Por nëse ua shpjegoj vërtet qartë studentëve, se ashtu siç shpërndahet zbulesa midis nesh, kështu janë edhe përvojat vetjake. Dhe se këtu mund të ketë ndonjë studente për shembull që vjen në klasë me një pyetje në zemër. Dhe ndoshta unë nuk e kam atë lloj përvoje që e ndihmon atë. Por ju si studentë po. Kështu që, nëse luteni rregullisht dhe vini në klasë jo thjesht me mendimin: “Ç’këshillë do na japë Vëllai Hilton”, por “Si mund ta jap unë ndihmën time?”, Shpirti mund t’ju frymëzojë ju, si student, të tregoni përvojën që i duhet asaj. Dhe kur studentët e kuptojnë arsyen pse, pra, që nuk po e bëjmë këtë thjesht se është për t’u bërë.

Madje edhe pas orës mësimore, sepse mendoj që ndarja e përvojave nuk ndodh vetëm gjatë orës mësimore. Në fund të mësimit mund të them: “Jemi 40 studentë këtu dhe le të themi që secili prej nesh njeh dhjetë njerëz. Pra, të gjithë bashkë njohim 400 njerëz. Dhe ndoshta ka disa nga ata që kanë vërtet nevojë ta dëgjojnë këtë që po diskutonim sot. Ndaj, teksa largoheni, a do ta keni shpirtin e lutjes e të mendoni se cili person në rrethin tuaj ka nevojë t’i përjetojë ato që ju përjetuat sot?” Atëherë ndarja e përvojave mund të vazhdojë edhe jashtë klasës.

Plaku Klark G. Gilbert: Bukur. A ka mendime të tjera?

Motra Kejlli Merrill: Ndërsa përgatitesha dhe studioja, gjeta një lidhje me një pjesë që gjendet tek Leading in the Savior’s Way [Udhëheqja sipas Mënyrës së Shpëtimtarit] për lirinë e zgjedhjes. Shpëtimtari e respekton dhe e nderon lirinë tonë të zgjedhjes. Ka një rresht aty që më ka ngelur në mendje. Thuhet: “Për më tepër, ofroni pritshmëri të qarta, trajnim, kohë dhe hapësirë të mjaftueshme që të tjerët të veprojnë për veten e tyre”.

Mendoj se mund t’i organizojmë orët mësimore në një mënyrë që ta dinë se çfarë pritet që ata të bëjnë. Ti the, ata e dinë pse po e bëjmë këtë, por pastaj i japim atë kohën e hapësirën që ata të mund ta shprehin vetë atë që po mendojnë, atë që po ndiejnë, atë që po mësojnë.

Plaku Klark G. Gilbert: Më pëlqen ideja e dhënies së hapësirës, e nganjëherë në këtë mënyrë strukturohet ora mësimore. Kjo ndodh edhe thjesht pas një pyetjeje. Pra, mënyra më e lehtë për ta shkurajuar pjesëmarrjen e mëtejshme në diskutimin si klasë është të bësh një pyetje, të mos lësh kohën për t’iu përgjigjur dhe më pas t’i përgjigjesh vetë.

Ja pra, çdo nxënës sapo e mori vesh se Vëllai Gilbert do të na nxjerrë nga situata duke u përgjigjur vetë dhe kështu që s’ka nevojë të themi asgjë. Ndërsa ajo qetësia e tejzgjatur, domethënëse, mund të duhet të ndodhë veç dy a tri herë, por pastaj dikush do t’ju ndihmojë për përgjigjen. Kjo është vërtet e rëndësishme dhe studentët mund t’ia dalin.

Më kujtohet kur isha në UBJ-Ajdaho dhe po nxirrnim modelin e ri të të mësuarit të UBJ-Ajdahos. Unë po shërbeja në një presidencë kunji dhe kishim një presidente të Shoqatës së Ndihmës në kunj që thoshte: “Këtë mësim do të bëj çdo javë në konferencat e lagjeve” gjatë orës së tretë, se aq bënim atëherë. Mendova: “Oh, këta studentë do të kërkojnë më tepër se kaq” – dhe një herë e vëzhgova kur po jepte mësimin dhe ajo donte t’u mbante 55 minuta leksion këtyre studentëve të UBJ‑Ajdahos.

Pastaj ndodhi gjëja më e mahnitshme: Njerëzit filluan të ngrinin dorën, edhe kur nuk merrnin përgjigje për ndonjë pyetje, ngaqë kishin qenë nëpër klasat e UBJ-Ajdahos ku u kërkohej vazhdimisht që të përfshiheshin e të merrnin pjesë. Ata nuk duronin dot të rrinin ulur aty për 55 minuta duke dëgjuar leksionin.

Studentët vazhdonin ta ngrinin dorën, por ajo nuk ia jepte fjalën askujt. Kështu që studentët filluan të ngrinin dorën e pastaj direkt të flisnin, dhe ajo mendonte: “Çfarë po ndodh me këta studentë në këtë universitet?” Si përfundim, i thashë: “Këta janë mësuar që të përfshihen. Duhet t’i lësh të përfshihen dhe mësimi yt do të bëhet më i thelluar, mirëpo të duhet të heqësh ca pjesë nga materiali yt që t’i lejosh të përfshihen.” Ky model që t’u japësh kohë studentëve dhe të krijosh hapësirë, siç e the aq bukur, është shumë i rëndësishëm.

Tani, shikoni, ca njerëz diku atje – dhe e di edhe ca mësues vërtet të mirë, të matur e të dashur – po thonë me vete: “Ju s’jeni në vete! E kuptoni që po na kërkoni të krijojmë një mjedis diskutimi të hapur për të gjithë?” Domethënë, thonë: “Po, të flasin të gjithë. Pra, Plaku Gilbert thotë të bashkoheni me dikë në dyshe dhe do të tregoni sërish përshtypjet tuaja të mrekullueshme. Dhe ne as që do ta marrim vesh nëse ndokush po mëson.”

Pra, Nejt, si ta shpjegojmë qartë këtë – sepse do të ishte gabim po të interpretohej historia ime e hapjes për studimin e rastit që shkrova unë, sikur historiku im dhe ekspertiza ime s’kishin rëndësi. U bënë pengesë ngaqë unë nuk po i lejoja studentët të mësonin. Mirëpo thellimi gjatë mësimit duhet të ketë rëndësi. Atë thellësi njohurie duhet ta përdor për të shkuar edhe më thellë nga ç’mund të ndodhte po të thosha veç: “Njerëz, ndahuni në dyshe dhe veç kaq do të bëjmë sot”. Si të sigurohemi që një klasë e përqendruar te pjesëmarrësit të mos jetë pa peshë, e pastrukturuar dhe veç një diskutim i hapur?

Vëllai Nejt Piterson: Mendoj siç e përmende ti, Plaku Gilbert, që ndonjëherë vijmë në këto trajnime dhe ju na thoni: “Mos mbaj leksione”. Dhe kështu që ndonjëherë bëjmë komplet të kundërtën, si të thuash, thjesht vijmë në klasë me ca pyetje të hapura dhe ide – dhe i shtrojmë për diskutim të hapur rastësor, dhe le të bëhet ç’të bëhet. Pra, ora përfundon në rrëmujë.

Ata mendojnë: “Ai veç po na thotë të flasim”. Dhe është e lehtë t’i bësh studentët të flasin nganjëherë, kur i pyet për shembull se ç’thuhet te faqja jote sociale ose ç’po ndodh ndonjë gjë? Por mendoj se diskutimi bëhet më i përmbledhur nëse synojmë dishepullimin. Këto janë shtylla kryesore. Po synojmë lirinë e zgjedhjes.

Plus, siç e tha Kejlli është në planin tim që të planifikoj me qëllim. Dhe të zbatoj atë që the ti te studimi yt i rastit, ato tri pyetjet e mira që ngjallin interes, pra të filloj të planifikoj me qëllim. Pra, nuk dua thjesht që të flasin, as që thjesht të flasin për shkrimet e shenjta dhe të vërtetën. Duhet të ketë një plan dhe një qëllim.

Te materiali “Forcimi i Arsimimit Fetar” flitet që ne duam që ata të dinë në mënyrë më të thelluar dhe të kenë ndjenja më të thella dhe të veprojnë më mirë e të bëhen më të mirë. Për këtë, siç tha Kejlli, duhet një masë planifikimi nga ana ime, që domethënë të kem tri pyetje bazë, që nuk do të flasim thjesht për çfarëdo lloj gjëje, por siç e the ti Xhenet, do t’i hyjmë thellë asaj që kemi një problematikë këtu. Pra do të më duhet të bëj një hyrje. A po e bëjmë atë lidhjen konkrete, që kemi një problematikë? Për shembull, Presidenti Nelson tha se të gjithë do të vdesim. Të gjithë do të gjykohemi. Të gjithë do të ringjallemi. Pra, japim kontekstin fillimisht, pastaj kërkojmë te shkrimet e shenjta. Ky është procesi. Kështu që, kemi krijuar një pyetje të tillë: “Tani, si do ta zgjidhim këtë? Obobo, të gjithë do të vdesim.” Ne shkojmë te shkrimet e shenjta për të gjetur përgjigjet. Ky është procesi që ndjekim.

E kështu, më shkon nga koka, që po marr njohuri dhe kuptueshmëri, tek ajo që tani po ndiej diçka. Por, më pas duhet t’u kalojë te duart, ku fillojmë të ushtrohemi. Pyetjet që ngjallin interes janë: “Cila është problematika? Si ta ndreqim? Ç’do të bëni për këtë?” Që nëse planifikoj, siç e përmende, grupe pyetjesh e shqyrtoj gjëra të ndryshme, edhe qoftë nëse flasim për bërryla apo t’i biesh pianos a të luash basketboll, një mësues nuk thotë thjesht: “Epo ushtrohu në piano ose më shih mua duke bërë gjuajtje të lira basketbolli”. Ne besojmë fort në UBJ-Ajdaho, se misioni ynë është të ndërtojmë dishepuj, të zhvillojmë dishepuj të Jezu Krishtit. Kjo do të thotë ushtrim.

Pra, në orën time mësimore, ata duhet të ushtrohen për atë gjë, që kur të vijë puna që ta shfaqin në veprim, ata të mund të jenë dishepuj jashtë klasës.

Plaku Klark G. Gilbert: Më pëlqeu ajo që the, që zhurma, muhabeti, njerëzit duke biseduar, nuk janë të barasvlershme me të mësuarit e thelluar.

The edhe disa gjëra të tjera. Për pyetjet që bëjmë, a janë ato pyetjet e duhura apo a janë ato pyetje që të bëjnë të thellohesh? A je ushtruar paraprakisht duke e zbërthyer atë pyetje në dy a tre nivele më të thelluara? Ti përmende problematikat. Mënyra se si e ngremë strukturën e orës mësimore në bazë të një problematikë specifike. Mendoj se kjo mund ta thellojë atë.

A keni mendime të tjera për strukturimin dhe të mësuarit e thelluar? Kështu që nuk kemi vetëm pjesëmarrjen, por kemi njerëz që mendojnë dhe e ushtrojnë lirinë e tyre të zgjedhjes, dhe thellohen më tepër.

Motra Kejlli Merrill: Diçka që më the, që qe pak e vështirë për t’u kapërdirë, ishte se kjo metodë e mësimdhënies nuk është më efikase. Do na duhet të heqim ca gjëra. Do të humbasim kohë të çmuar sipas nesh. Siç e the ti, ndonjëherë duam që vetëm të flasim vetë dhe ta përdorim atë kohë vetë, por na duhet ta sakrifikojmë këtë për diçka më të madhe: për përvojën e të mësuarit të thelluar. Pra, mund të kërkojë më shumë kohë, por pa dyshim sjell më shumë rezultat. Po ta ndryshojmë atë mendim në mendje, them se do të jetë më e lehtë që ta bëjmë atë shkëmbim.

Plaku Klark G. Gilbert: Pra do të zmbrapsem për të mos i trajtuar ca përmbajtje në klasë. Dhe do të thellohem më tepër, mund të bëhet pak rrëmujë, por unë si mësues do të vazhdoj ta thelloj përmbajtjen.

Më kujtohet kur po krijonim të mësuarit në internet në UBJ‑Ajdaho. Nuk qe Vëllai Bolingbruk; dhe nuk e them se kush ma tha, por dikush më tha: “O, Presidenti Gilbert, pse nuk më regjistron duke folur, pra, si dhe leksionet e mia, t’i hedhim në internet dhe ata veç t’i shohin?” Dhe unë thashë: “Jo, nuk do ta bëjmë kështu”.

Është interesante që nëse njëra palë s’bën gjë tjetër veçse flet vetë, atëherë thjesht mund ta regjistronim dhe ta shikonim. Mund të bënim atë që më tha ai profesori, ta regjistroj leksionin tim dhe atëherë ata s’kanë pse vijnë fare në orën mësimore sepse nuk është se po bëjnë gjë në klasë, përveçse po dëgjojnë. Dhe mund ta vendosnim gjithë këtë te materialet e leximit paraprak. Apo jo? Pra, na thoni mënyra të tjera se si e thelloni të mësuarit në klasat tuaja, të cilat ndihmojnë që të mos kthehet thjesht në muhabet.

Motra Erikson: Plaku Gilbert, më pëlqeu shumë ajo që sa po diskutoje, dhe po mendoja për vargun e fuqishëm që e ruajmë si thesar te Doktrina e Besëlidhje: “Të gjithë të jenë lartësuar”. Pra, ky udhëzim që të gjithë bëhen mësues në njëfarë kuptimi në klasë.

Mendoj, Xhon, se ky është prizmi sipas të cilit duhet ta shohim, duke besuar që, siç e sqaroi Plaku Kristoferson, ka të vërteta themelore që po përpiqemi të japim mësim në orën mësimore çdo ditë. Ka të vërteta që dua fort që ata t’i kuptojnë më shumë. E kuptoj edhe që frymëzimi i Tij është përhapur tek ata, dhe se ne kemi nevojë për atë të vërtetë të gjithë bashkë, për t’u lartësuar nga e vërteta në të cilën jam përpjekur ta bazoj mësimin tonë.

Kështu që, kjo na kthen sërish te pyetjet që mendoj se ndihmojnë për ta udhërrëfyer aftësinë e tyre për të marrë zbulesë për atë temë të caktuar dhe për t’ia treguar atë klasës. Kjo kërkon nga mësuesi përgatitje tepër të mirëmenduar për pyetjet që u shtrohen studentëve për përgatitjen. Mendoj se atëherë, ata mund të përjetojnë atë se ç’do të thotë të lartësohemi së bashku, gjë që unë nuk mund ta kisha arritur vetëm. Nuk do të ta kisha dhënë mësim dot atë që ke nevojë të dish për këtë vërtetë. Sepse e vërteta është e përhapur këtu mes nesh nëpërmjet zbulesës mes të gjithëve ne në lidhje me atë ide të fuqishme.

Pra, te këto gjëra bazohem për mënyrat se si po e marrin mësimin nga Shpirti për atë parim.

Plaku Klark G. Gilbert: Bukur. Do t’ju kërkoj të gjithëve ju që të vazhdoni të reflektoni për këtë pyetje dhe ta diskutoni, qoftë në mbledhjet e sektorit tuaj ose në një mbledhje shërbimi, por si sigurohemi që të mësuarit me përqendrim te pjesëmarrësi është i thellë? Si ta strukturoj orën mësimore që studentët të përfshihen, por dhe t’i shtyj të thellohen?

Dëgjuam këtu disa shembuj pyetjesh dhe pyetjesh të thelluara e problematikave që i paraqiten klasës. Mendoj që një shëmbëlltyrë është shembull i bukur i kësaj, sepse do ndalesh aty e të thuash: “Çfarë nënkupton realisht?” Por nuk është e mundur ta bëjmë këtë në një mjedis si ky me shumë njerëz. Por shpresoj që të jetë diçka që do ta bëni të gjithë. Pasi, e theksoj, ne duam që ju ta thelloni të mësuarit duke i lejuar studentët të marrin pjesë. Por nuk duam që të jetë diçka pa peshë dhe një tufë përgjigjesh të shpejta.

Dhe do t’ju ftonim të kërkoni mënyra se si ta thelloni të mësuarit në klasë duke shkuar përtej përgjigjes së parë në kuadër të një klase. Xhon, ti përmende më herët në diskutimin tonë një nga mënyrat, siç tha Motra Merill, të krijojmë hapësirë që kjo të ndodhë. Jepni, krijoni hapësirë që të ndodhë kjo. Ti the, një nga mënyrat për të krijuar hapësirë është t’i lësh të bëjnë pyetjet e tyre.

Mund të na thuash diçka më shumë?

Vëllai Xhon Hilton III: Po, vërtet, kemi folur rreth përgatitjes nga ne të pyetjeve, gjë që mendoj është e mrekullueshme.

Një përvojë vetjake: Shumë vjet më parë, kur isha një mësues pa përvojë, po jepja mësim ligjin e dëlirësisë. Dhe mendova që ishte një mësim i shkëlqyer. Përse është kaq i rëndësishëm ai? Si mund ta jetojmë ligjin e dëlirësisë? Dhe nga fundi, kur lashë kohë për pyetje, një studente ngriti dorën dhe tha: “Vëllai Hilton, po nëse një person e ka shkelur ligjin e dëlirësisë? A ka ende shpresë për të?” Më vjen zor ta them që nga mungesa ime e përvojës si mësues, nuk e kisha në plan të flisja për atë pyetje, por ishte qartësisht një nga pyetjet më të rëndësishme për të cilën mund të bisedonim atë ditë.

Dhe ngaqë lamë kohë për pyetjen e saj, u krijua mundësia që ata të mësonin më thellë. Edhe tani, si mësues më me përvojë, e pres të ndodhë diçka të tillë. Por edhe mësuesi më me përvojë nuk mund t’i paraprijë çdo ngjyrimi, çdo përvoje që mund të shtrohet në orën mësimore nga një student. Ndonjëherë duhet të ndalemi e të themi:

Plaku Klark G. Gilbert: Ku janë?

Vëllai Xhon Hilton III: “Bluaje ndër mend për pak. Çfarë pyetjesh ke?”

Plaku Klark G. Gilbert:Si ndodh kjo konkretisht në klasën tuaj? Kur e bëni ju këtë? A është formale? A ndodh me raste? A ndodh shpesh?

Vëllai Xhon Hilton III: Mendoj që ka shumë mënyra të ndryshme për ta bërë këtë. Nganjëherë, nëse dua të argëtohem pak, vendos një dokument në formatin Google Doc në ekran dhe një kod QR. Dhe them: “Çojeni pyetjen në mënyrë anonime”. Por nganjëherë thjesht ndalemi një çast dhe i lë studentët të shkruajnë.

Se po thashë: “Çfarë pyetjesh keni?” Pesë sekonda kalojnë. Nuk ka pyetje. “Mirë, vazhdojmë.” Por po të them: “Le të ndalemi 30 sekonda, thjesht ta mendojmë. Për çfarë kemi biseduar? Çfarë pyetjesh keni, qoftë nga shkrimet e shenjta apo për mënyrat se si kjo zbatohet në jetën tuaj?” Dhe pastaj nganjëherë, në vend që t’iu përgjigjem unë pyetjeve, do të themi: “Bëjini personit ngjitur një pyetje dhe lëreni të përgjigjet ai apo ajo”.

Ka shumë mënyra se si kjo na ndihmon që të shkojmë në nivel më të thelluar.

Plaku Klark G. Gilbert: Shumë e fuqishme. Do të trajtojmë edhe një temë të fundit dhe pastaj do ta mbyll me disa ftesa dhe ndjekjen e ecurisë.

Të ardhurit të përgatitur për përvojën e të mësuarit, pastaj pasja e mundësisë për ta treguar atë që po mësoni, këto janë mundësi për të marrë përgjegjësi për të mësuarit.

Një mënyrë e tretë që diskutohet në atë pjesë që ju kërkuam ta lexoni te burimi Mësimdhënia sipas Mënyrës së Shpëtimtarit, është t’u japim studentëve mundësi ta zbatojnë atë që mësuan, pasi të largohen nga klasa juaj. Cilat janë disa mënyra se si secili prej jush e bën këtë? Kur i afroheni mbarimit të mësimit, si shpresoni se do ta përçoni atë të mësuar nga ai mësim, përtej orës mësimore të asaj dite, ose atij diskutimi?

Motra Kejlli Merill: A mund t’i kthehem diçkaje? Tek kam përsiatur, kam bërë diçka të ngjashme, por jam e emocionuar që do ta provoj këtë vitin tjetër.

Folëm për përgatitjen dhe përmendëm shumë që ta studiojmë paraprakisht bllokun e shkrimit të shenjtë. Po sikur zbatimi të ishte përgatitja? Po sikur ta dinit se pas dy javësh do bëni një mësim për agjërimin dhe atëherë merrni pesë minuta nga një orë mësimore nja dy javë përpara, për të diskutuar për disa gjëra që po i bëjnë ata studentë të vuajnë përbrenda? E pastaj i ftoni: “A do të lini një ditë javën tjetër për të agjëruar për këtë gjë?”

Dhe kur të vijë koha që të jepni mësimin për agjërimin, ata i kanë marrë tashmë ato përvoja. Mendoni se sa më shumë gjasa ka që të shprehen në klasë! Dhe pastaj, sa më shumë gjasa ka që ta përsëritin këtë sërish pas orës mësimore! Sepse e panë nga përvoja e vet, por edhe patën rastin të shprehen e të dëshmojnë.

Siç e the dhe ti, dëshmia fitohet duke e dhënë atë. Mendoj se kjo ua rrit gjasat që ta vënë në zbatim më pas.

Plaku Klark G. Gilbert:E mendova se zbatimi mund të jetë në fakt pjesë e përgatitjes.

Motra Kejlli Merrill: Po, po, nuk funksionon përsosurisht për çdo parim, por mendoj se mund të zbatohet në shumë mënyra.

Plaku Klark G. Gilbert: Mendim tjetër?

Vëllai Xhon Hilton III: Një mendim tjetër që përmende ti Nejt është ndjekja e ecurisë. Kjo do të kërkojë pak më shumë kohë nga ora mësimore për të thënë: “Në orën e mëparshme folëm për këtë ftesë. Çfarë bëtë për të vepruar sipas saj?”

Dhe, nëse bëj gjithmonë ftesa, por nuk ua ndjek kurrë ecurinë atyre, është pak a shumë siç the ti. Nëse bëj një pyetje dhe pastaj e jap përgjigjen vetë, studentët e kuptojnë shpejt: “O, këtij nuk i bëhet vonë”. Por nëse e ndjek vazhdimisht ecurinë në fillim të orës mësimore: “Ej, folëm për agjërimin” ose “Folëm për këtë parim”, studentët do të fillojnë të kuptojnë: “O, paska rëndësi kjo. Qenka e rëndësishme.”

Vëllai Nejt Piterson: Diçka që ende po përpiqem ta kuptoj. Dhe për pasojë, ndoshta kjo mund të jetë një ftesë. A na lejohet të japim detyra shtëpie sot?

Plaku Klark G. Gilbert: Të lutem.

Vëllai Nejt Piterson: Ngaqë ti the që do të bëjmë disa ftesa. Kjo gjë ndodhi mbrëmë. Plaku Kristoferson e përdori, mendoj katër a pesë herë, fjalën zotërim. Edhe ti [Plaku Gilbert] e përdore fjalën zotërim.

Kështu që iu ktheva studimit të kësaj fjale. Te “Ftoni të Mësuarit me zell”, flitet për zotërimin. Pra, këtë jam përpjekur të kuptoj. Pra ja detyra: Cila është lidhja ndërmjet dishepullimit dhe zotërimit, dhe përse?

Dhe ndoshta, Plaku Gilbert, në fund, mund të flisni për këtë? Pse vazhdon shfaqet kjo fjalë? Që nëse dua që ata të jenë dishepuj, ndoshta kujdestarë, kjo është liria jonë e zgjedhjes. Perëndia na e dha këtë dhuratë. Dishepullimi është ajo çfarë bëj me këtë dhuratë. Por, neve na pëlqen të zotërojmë gjëra. Duam të zotërojmë makinën tonë. Duam të zotërojmë shtëpinë tonë. Dhe zotërimi, çuditërisht, vazhdon të përmendet krah dishepullimit.

Plaku Klark G. Gilbert: Kjo vjen drejt nga profeti, nga citimi te biseda “Zgjedhjet për Përjetësinë”, që Plaku Kristoferson e përmblodhi. Presidenti Nelson thotë: “Ju përgjërohem që ta merrni mbi vete përgjegjësinë për dëshminë tuaj. Punoni për të. Zotërojeni atë. … Kultivojeni me qëllim që ajo të rritet.” Por është tamam ashtu: ai po na përgjërohet neve dhe të rejave e të rinjve tanë në moshë madhore, që ta zotërojnë dëshminë e tyre.

Vëllai Nejt Pitërson: Dhe a mund të shtoj diçka?

Plaku Klark G. Gilbert: Të lutem.

Vëllai Nejt Piterson: Pyetja është se çfarë duam ne që ata të bëjnë më pas? Pra, ata vijnë në klasë dhe e ushtrojnë dishepullimin, por unë pastaj dua që ta zotërojnë atë, sepse nuk do të jem aty në intervistën e tyre për rekomandimin e tempullit. Nuk do të jem aty kur të kenë tundime. Nuk do të jem aty kur të sprovohen.

Por kur e zotërojnë të vërtetën, e zotërojnë dishepullimin dhe lirinë e tyre të zgjedhjes, mendoj kjo ka diçka me rëndësi në vetvete – dhe jam ende në proces zbulimi, pra, që ata të mund ta zotërojnë të vërtetën kur të largohen nga klasa ime – kjo është ajo që po na kërkon të bëjmë. Duhet t’ia arrij këtë.

Plaku Klark G. Gilbert: Po buzëqesh pasi po e dëgjoj atë të thotë që nuk do të jemi me ta në të gjitha këto zgjedhje të jetës. Më kujtohet kur të rinjtë nga qyteti i Bostonit po bënin shaka një natë: “Po tamam, sa herë që dua të bëj diçka të keqe, më vjen para sysh një imazh imagjinar i Klarkut anës veshit e më thotë: ‘Nuk duhet ta bësh këtë’.” Mirëpo, ai nuk do ta bëjë atë sepse nuk do që ta bëjë, jo sepse ka një imazh të profesorit të vet apo të një udhëheqësi të Të Rinjve që i thotë të mos e bëjë.

Do të bëjmë diçka që nuk e kishim planifikuar për këtë trajnim, por Xhoni sugjeroi t’ju japim hapësirë për të bërë pyetje. Jam i sigurt që disa prej jush po thonë: “Obobo, do më duhet të krijoj një detyrë për përgatitjen para çdo ore mësimi? Pastaj më duhet të përfshij njerëz? Duhet të kem gati gjithë këto pyetje, dhe tani më duhet ta thelloj të mësuarit në orën mësimore. Pastaj duhet të kem një mënyrë zbatimi?” Jam i sigurt se disa prej jush do të thonë: “Plaku Gilbert, do jap mësim edhe të mërkurën, edhe javën tjetër, edhe javën tjetër. Si ta arrijmë ne këtë?” Jam i sigurt se shumë prej jush kanë pyetje për këtë panel.

Do të doja të merrja ca minuta e t’ju lija t’i bënit panelit disa pyetje që unë nuk munda t’i shtroj në diskutim. Pra, nëse keni një pyetje që ju ka ardhur në mendje gjatë kësaj kohe këtu, ju lutemi, ngrihuni dhe bëjani panelit tonë.

Po, ju, se nuk shoh aq mirë deri atje. Thjesht thoni emrin.

Motra 12 (Feith Spenser): Përshëndetje, quhem Feith Spenser. Do të doja të dija si u përgatitët ju në mënyra të ndryshme si panel, duke e ditur që nga ju pritej që të na flisnit.

Motra Kejlli Merrill: U desh shumë kohë.

Mendoj se e përmendi Plaku Gilbert këtë te biseda “Fuqia Është në Ta”. Nëse studentët e dinë se nga ata pritet të tregojnë, ata do ta marrin përsipër përgjegjësinë. Do ta marrin pozitën e përgjegjësisë e do ta bëjnë punën. Kështu u ndjeva, sepse e dija që prej meje pritej që të flisja.

E mora me një qasje më të përulur faktin që çfarë më duhej të dija që të mund ta tregoja. Dhe mësova se këtë gjë dua që të përjetojnë studentët e mi. Dua ta kenë këtë ndjenjën që: “Kur të shkoj në klasë sot, nuk mund të rri thjesht ulur. Do të vijë koha kur të më kërkohet të flas dhe dua të kem diçka për të thënë.”

Plaku Klark G. Gilbert: Faleminderit. Pyetje të tjera?

Motra Xhenet Erikson: Veç një mendim që më erdhi për pyetjen tënde. Po mendoja se si mund ta ndiej unë që Zoti do që të jem mësuese më e efektshme dhe më në gjendje të ndez dhe të aktivizoj lirinë e tyre të zgjedhjes.

Për pasojë, po mendoja për një koleg që u kërkon studentëve para mësimit, që nga fillimi i semestrit, të marrin veç 30 minuta kohë e të dëgjojnë Shpirtin t’i udhërrëfejë për ato që u nevojiten. Dhe më pas të vendosin synime me të cilat, gjatë asaj klase, të punojnë si dhe të mbledhin përshtypje për ato synime.

Ndaj kur mendoja për këtë panel, pata ndjesinë se Zoti më do. Ai dëshiron të më ndihmojë që të jem mësuese më e efektshme. Ai dëshiron t’i bekojë ata studentë. Dhe ç’privilegj është që Ai më jep mundësinë të mendoj për këtë e ta studioj këtë! Kështu që, në fund, unë të mund të veproj në një mënyrë të ndryshme. Dhe dua që studentët e mi të kenë po atë përvojë të fuqishme. E gjithë kjo orë mësimore ka të bëjë me Zotin që ju bekon të jeni më të aftë për të qenë ai që jeni synuar të jeni, dhe prandaj po jua jep këtë privilegj që të mësoni prej Tij këtu.

Plaku Klark G. Gilbert: Faleminderit. Ndonjë pyetje tjetër?

Motra 13: A është i ndezur mikrofoni? Oh, po, ndjesë. Jam e bekuar që jam pjesë e seminarit të përshtatur për ata me nevoja të veçanta. Dhe them se shumica, në mos të gjithë studentët e mi, nuk flasin dot. Pra, si ta zbatoj këtë tek ata?

Plaku Klark G. Gilbert: Çfarë bëni ndërkohë?

Motra 13: Ne, më shumë, shtypim në letër figura dhe i plastifikojmë dhe i lëmë të zgjedhin gjëra të ndryshme rreth mësimit. I vëmë të përfshihen me zotërimin e shkrimeve të shenjta prapë me shirita letrash të plastifikuar. Dhe flasim për zotërimin e shkrimeve të shenjta. Flasim shumë me gjuhën e shenjave, i shkruajmë elektronikisht situatat në klasë. Është një përvojë shumë e këndshme.

Vëllai Xhon Hilton III: Lejomë të përpiqem të jap unë një përgjigje edhe pse nuk është se kam përvojë në mësimdhënien e të mësuarit me përshtatje. Përvoja që kam unë, është që po përgatitem për një lëndë këtë vjeshtë dhe para se të më ftonin të isha pjesë e këtij paneli, rreth 99 përqind e përgatitjes që i kam kushtuar kësaj klase, ishte: “Çfarë do të jap mësim?” Ishte e përqendruar e gjitha te përmbajtja. Si pjesë e këtij paneli, kam filluar të ndryshoj pyetjet që do të bëj, duke shpenzuar më shumë nga koha ime e përgatitjes duke menduar: “Si mund t’i ndihmoj studentët të përgatiten para orës mësimore? Si t’i ndihmoj studentët të veprojnë?” Kur ia kam bërë ato pyetje Atit Qiellor, kam marrë përgjigje.

Pra, ndonëse nuk e di përgjigjen specifike për këtë pyetje rreth të mësuarit me përshtatje, e di se Ati Qiellor e di. Dëshmia ime është që kur i drejtojmë atje lart me lutje pyetjet sfiduese si këto, ne do të marrim përgjigjet e personalizuara që u nevojiten studentëve tanë.

Motra Xhenet Erikson: Është pikërisht ai kalimi aq i bukur i fokusit nga mësuesi që na pëlqen të japim mësim e të mendojmë se “Si mund të jemi të efektshëm?”, te nxënësi “Çfarë po përjeton nxënësi? Si do t’ua sillte Shpirtin muzika? Si do t’ua sillte Shpirtin ndërveprimi në ndonjë mënyrë me të tjerët?”

Është ky përqendrim tek ajo që po përjetojnë ata, që e kam ndier edhe unë si Xhoni, pra, atë dëshirën për ta bërë këtë kalim. Çfarë po përjetojnë ata në orën mësimore?

Plaku Klark G. Gilbert: Kishe gjë? Oh! O, një tjetër. Po më thonë që do ma fikin mikrofonin nëse nuk e përmbyllim. Ta mbyll atëherë. Po i vjen fundi kohës sonë. Erdhëm në këtë mbledhje duke ju kërkuar që të vinit të përgatitur, të mendonit për këtë pyetje: “Si mund t’i ndihmoj më me efektshmëri ata të cilëve u jap mësim, që të marrin përsipër përgjegjësinë për të mësuarit e tyre?”

Do ta bëj edhe një herë ftesën që bëra më përpara. Merrni një çast kur të dilni nga këtu, që të shënoni një mbresë që e morët personalisht sot. Thjesht do të ndalojmë për pak çaste. Mendoj që na kanë mbetur dhe ca minuta, ndaj po ndaloj për një minutë. Dua që të shkruani një gjë që mësuat sot. Dhe jo detyrimisht diçka që thamë ne. Çfarë është një gjë që mësuat sot, që mendoni se do t’ju ndihmojë të jeni mësues më i mirë?

Merrni një çast dhe shënojeni para se ta mbyllim.

Nëse nuk keni mbaruar, vazhdoni të reflektoni për këtë. Ju lutem, gjatë javëve të ardhshme bëni dy gjëra me ato që shkruat. Tregojani dikujt tjetër dhe vendosni një synim të përmirësoni mësimdhënien tuaj bazuar te mbresat që morët.

Më lejoni ta mbyll me këtë mendim. Së pari, do të doja të falënderoja të ftuarit e panelit tim. Janë mësues të shkëlqyer dhe kam mësuar shumë nga kjo sot dhe nga përgatitja jonë për ditën e sotme. Do të doja t’ju falënderoja edhe të gjithë ju. E di se ka shumë prej jush që japin shumë mund për përgjegjësitë që keni. Më pëlqeu tej mase ajo që tha Plaku Kristoferson mbrëmë, se ju jeni mirëfilli në vijën e parë të së ardhmes së kësaj Kishe.

Ndërsa e mbyllim, shtoj veç dëshminë time se në Sistemin Arsimor të Kishës, ne i përgatitim personat e rinj në moshë anembanë Kishës të rriten e të bëhen dishepuj për gjithë jetën. Askund tjetër nuk ndodh kjo gjë në mënyrë më kuptimplote në arsimimin fetar sa ç’ndodh në mbarë Sistemin Arsimor të Kishës, në një klasë seminari, në një kompleks tonin universitar dhe në një klasë instituti. Ju jeni pjesë e ndihmës ndaj tyre që të marrin përsipër përgjegjësi që të mund të bëhen dishepuj të Jezu Krishtit për gjithë jetën. E di se njëra prej arsyeve madhore që Kisha investon kaq shumë tek ajo që bëjmë, dhe te çdokush që është i përfshirë në këtë punë, është sepse e besojnë që kjo ka rëndësi. Kur Presidenti Nelson thotë: “A e shihni atë që po ndodh pikërisht përpara syve tanë?”. Shpresoj ta ndieni se regjistrimi në seminar po kap një nivel rekord në mbarë këtë Kishë, si nga numri gjithsej i nxënësve dhe i përqindjes së pjesëmarrjes.

Regjistrimi në universitet tona vijon të shënojë rekorde, edhe në një kohë kur shumë njerëz nuk po shkojnë në universitet, dhe instituti është në pikën më të lartë sesa ndonjëherë tjetër në historinë e Kishës.

Ne kemi përgjegjësinë t’i ndihmojmë të gjithë ata individë që vijnë në klasat tona, që të marrin përsipër përgjegjësinë për të mësuarit e tyre. Dhe siç e shprehu Presidenti Nelson: “Ne po përgatitim një popull, i cili do të përgatitë botën për kthimin e Shpëtimtarit”.

E marrshim atë kujdestari me maturi, përulësi dhe vetëbesim, teksa Zoti na ndihmon ta bëjmë këtë me fuqi dhe forcë në detyrat tona! E lë këtë me ju në emrin e Jezu Krishtit, amen.