آماده بودن برای دیدار با منجی

برادران و خواهران گرامی، با شروع فصل کریسمس، افکارم به سمت کسانی معطوف شده که ممکن است دور از خانه باشند، از جمله تعداد بسیار زیادی از مبشّران که اکنون مشغول خدمت هستند.

اولین کریسمس من دور از خانه، به عنوان یک مبشّر، در دسامبر سال ۱۹۶۰ و در انگلستان بود. من در سوئیندون، انگلستان، خدمت می‌کردم.

ما تقریباً ۹۰ روز زودتر سوئیندون را برای کارهای تبشیری باز کرده بودیم. یک اتاق برای جلسات روز یکشنبه اجاره کرده بودیم. ما برکت داشتن تعدادی نوکیش را داشتیم—که این آغاز کار شعبه بود.

شب کریسمس، من و مبشر همراهم، ارشد نوئل لوک، تصمیم گرفتیم به خانه‌های مردم در منطقه‌ای که خدمت می‌کردیم برویم و برکت و پیامی کوتاه برای کریسمس به آنها بدهیم. شب زیبایی بود و آسمان پوشیده از ابر با نور درخشان ماه که از میان ابرها می‌تابید، حسی آسمانی ایجاد کرده بود. ناگهان متوجه شدیم که همه در محله، تلویزیون‌های خود را روی برنامه یک کمدین و خواننده محبوب به نام هری سِکومب، تنظیم کرده‌اند. او آهنگ محبوب «Bless This House[این خانه را برکت بده]» را خواند. او با احساس این کلمات مقدس را به زیبایی اجرا کرد:

مردمان اینجا را برکت ده.

پاک نگه‌دار و از گناه آزاد ساز.

همه ما را برکت بده که بتوانیم

ای سروَر، که با تو زندگی کنیم.

اجرای او اشک را به چشمان ما آورد. این آهنگ، که تقریباً از هر خانه‌ای به گوش می‌رسید، به آسمان طنین انداخت و گویی از ابرها بازتاب می‌یافت. ارشد لوک و من، احساسی غیرقابل توصیف داشتیم که واقعاً فرستادگان سَروَر و منجی‌مان، عیسی مسیح هستیم و تلاش می‌کردیم تا به فرزندان پدر آسمانی‌مان خدمت کرده و به آنها برکت دهیم.

به عنوان یک مبشّر، به این درک رسیدم که در این دنیا، همهٔ ما دور از خانه اصلی خود—یعنی خانه آسمانی‌مان، هستیم. راهی که از طریق آن می‌توانیم آرامش آن خانه را احساس کنیم، خدمت به منجی‌مان است.

در سال‌های اخیر، کلیسا ما را تشویق کرده است تا بر نوری که منجی برای تمام جهان فراهم کرده، به ویژه در فصل کریسمس، تأکید کنیم. کلیسا برنامهٔ باشکوهی به نام جهان را روشن کنید دارد با این هدف که افکار همه را به سوی منجی معطوف کند. این برنامه با تلاش برای کمک به نیازمندان و ارائه خدمتی مسیح‌گونه همراه شده است.

سال گذشته، کلیسا برنامهٔ جهان را روشن کنید را با استفاده از نمایشگرهای دیجیتال عظیمی که اطراف میدان تایمز در نیویورک قرار داشتند، آغاز کرد.

ماری و من، در زمانی که تصویر احساسیِ تولدِ منجی، بر روی بیلبوردهای دیجیتالی عظیم نمایش داده می‌شد، حضور داشتیم. آن تجربه‌ای عمیقا روحانی بود. امسال، تجربهٔ میدان تایمز در بسیاری از شهرهای سراسر جهان تکرار شده است.

در طول رویداد جهان را روشن کنید در نیویورک سیتی، متوجه تلاش برای نمایش‌های چشمگیر در ویترین فروشگاه‌های بزرگ شدم.

به خاطر می‌آورم که در یک شماره یکشنبه روزنامهٔ نیویورک تایمز، مقاله‌ای تمام صفحه با این عنوان چاپ شد: «بازگشت ویترین‌های تعطیلات. همراه با بازگشت خریداران.» مقاله به رسمی اشاره داشت که در آن ویترین‌های مجلل فروشگاه‌های بزرگ در خیابان پنجم نیویورک سیتی تزئین می‌شدند. تا جایی‌که من از مقاله و بازدید اخیرم متوجه شدم، هیچ‌کدام از آن ویترین‌ها، صحنه‌های کریسمس یا مسیحِ‌کودک را نمایش نمی‌دادند.

وقتی مقاله را می‌خواندم، زمانی که جوان‌تر بودم را به‌خاطر آوردم که ویترین‌های فروشگاه‌های بزرگ در زمان کریسمس در سالت لیک سیتی، مسیحِ کودک را نمایش می‌دادند. همچنین به یاد می‌آورم که در آن دوران، داستانی در مورد یک مرکز خرید در ایالات میانهٔ غربی آمریکا وجود داشت که می‌خواست با تاکید بر مضمون کریسمس، هم حس کریسمس را ایجاد کند و هم خریداران را جذب کند. آنها بنری بزرگ نصب کرده بودند که بر روی آن نوشته بود: «اگر مسیح امشب بیاید، نزد چه کسی خواهد آمد؟» چندین صحنه در ویترین‌های فروشگاه زیر آن بنر نمایش داده شده بود. اگر صحنه‌ها را به درستی به یاد داشته باشم:

• یکی از صحنه‌ها تصویری از یک زن سالخورده در تخت خواب را نشان می‌داد که توسط یک پرستار مراقبت می‌شد. او بسیار بیمار به نظر می‌آمد.

• دومین صحنه تصویری از یک مادر جوان با یک نوزاد بود. از چهرهٔ او شادی می‌تابید.

• صحنهٔ سوم، تصویری از یک خانواده با کودکانی در حال گریه بود. کاملاً مشخص بود که غذای کافی وجود نداشت و احتمالاً هدایای کریسمس خیلی کم یا تقریباً هیچ هدیه کریسمسی نبود.

• صحنه چهارم خانواده‌ای را نشان می‌داد که به وضوح ثروتمند بودند و هدایای متعددی را باز می‌کردند.

• صحنه پنجم خانواده‌ای دوست‌داشتنی و فروتن با فرزندان زیادی را نشان می‌داد که با شادی با هم آواز می‌خواندند.

هنگامی که به پنج صفحه نمایش و بنر «اگر مسیح امشب بیاید، نزد چه کسی خواهد آمد؟» فکر می‌کنم، دو فکر به ذهنم خطور می‌کند.

اول، می‌دانیم که زمانی که منجی دوباره بیاید، ما روز یا ساعت آن را نخواهیم دانست.

دوم، همانطور که رئیس راسل ام. نلسون در همایش عمومی اخیر تعلیم داد، «[او] به زمین به عنوان مسیحِ هزاره، باز خواهد گشت.» برای آماده بودن، رئیس نلسون ما را تشویق می‌کنند که «زندگی خود را مجدداً به عیسی مسیح وقف [کنیم].» بنابراین، شاید بهتر بود بنر می‌گفت: «اگر مسیح امشب بیاید، چه کسی آماده استقبال از او خواهد بود؟»

وقتی به ویترین‌ها نگاه کردم، متوجه شدم که در آنها همه چیز دربارهٔ وضعیت جسمانی و مالی افراد است، اما هیچ چیزی درباره وضعیت روحانی آنها نمی‌گوید. ویترین‌ها افرادی را نشان می‌دادند که سالخورده و بیمار بودند، همچنین افراد سالم و نوزادان تازه متولد شده. همچنین ثروتمندان و فقیران نیز حضور داشتند. اما سِن، وضعیت سلامتی و مالی چیزی را که واقعاً مهم است را به ما نمی‌گویند، و آن وضعیت روحانی آنهاست.

در کتاب اصول و پیمان‌ها درباره شرایط واجد صلاحیت بودن برای تعمید در کلیسای مسیح می‌خوانیم. معیارها عمدتاً بر اساس فروتن کردن خودمان، داشتن «دلی شکسته و روانی پشیمان،» توبه کردن، و «[عیسی مسیح] را تا پایان خدمت کردن» هستند. هدف آنها تبدیل شدن به «پیرو سرسپردهٔ عیسی مسیح» و پیشرفت در مسیر پیمان است که ما را برای برکات کفارهٔ او آماده می‌کند.

مسیح الگوی رفتاری در تمام امور است. او گواهی داد، «بنگرید من نور هستم؛ من سرمشقی برای شما گذاشته‌ام.» همانطور که به وضعیت روحی خود نگاه می‌کنیم، خوب است که به سرمشق کامل او نگاه کنیم. منجی، راهِ یافتن خوشبختی، معنی و شادی در این زندگی و در جاودانگی را به ما نشان داد. خوشبختی و شادی، روح کریسمس را تعریف می‌کنند.

در یوحنا ۱۹: ۵ می‌خوانیم که پیلاطس عیسی را پیش کسانی آورد که خواهان مصلوب شدن او بودند. او «تاجی از خار بر سر داشت و ردای ارغوانی به تن داشت. پیلاطس گفت: ببینید، آن مرد اینجاست!»

در این فصل کریسمس، بیایید به‌طور مختصر به آن مرد، که مسیح است، بنگریم و هدایایی که او فراهم کرده است را مشاهده کنیم.

اول، بیایید تولد معجزه‌آساى او را در نظر بگیریم.

می‌دانیم که این نوزاد گران‌بهایی که در این فصل کریسمس برای او جشن می‌گیریم، یگانه زادهٔ پدر‌ آسمانی بود. او قدرت زندگی جاویدان — قدرت حیات را از پدرش به ارث برد. و از مادر فانی‌اش قدرت مردن را به ارث برد. او از آغاز برای مأموریت مقدس خود برگزیده شده بود.

در متی ۱: ۲۳ می‌خوانیم: «باکره‌ای آبستن شده، پسری خواهد زایید كه عمانوئیل -‌یعنی خدا با ماست- خوانده خواهد شد.»

دوم، در مورد زندگی کامل و بی‌گناه او و الگوی رفتاری او تأمل کنید. با وجود اینکه او دردها، رنج‌ها و انواع وسوسه‌ها را تحمل کرد، مأموریت خود را با موفقیت به انجام رساند. او الگوی ماست و راهی را که باید دنبال کنیم، مشخص کرد. او زندگی‌اش را به فقرا، نیازمندان، بیماران و رنج‌دیدگان اختصاص داد و به تکمیل موفقیت‌آمیز برنامهٔ جاودانی که تنها او صلاحیت انجام آن را داشت، پرداخت.

سوم، در مورد مرگ، رستاخیز و کفاره او تأمل کنید.

راهنمای «مژده‌ام را موعظه کن» در رابطه با کفاره، به زیبایی و سادگی می‌گوید: «کفارهٔ منجی شامل رنج‌های او در باغ جتسیمانی، رنج و مرگ او بر صلیب و رستاخیز او می‌شود. او بیشتر از آنچه که بتوان درک کرد رنج کشید — چنان که از هر منفذ بدنش خون جاری شد.»

در اصول و پیمان‌ها ۷۶: ۴۱ ما می‌خوانیم: «او به این جهان آمد، یعنی عیسی، تا برای جهان به صلیب کشیده شود، و گناهان جهان را بر خود گیرد، و جهان را تقدیس کند، و آن را از همۀ نابکاری‌ها پاکیزه کند.»

کفارهٔ عیسی مسیح بزرگ‌ترین رویداد و هدیه‌ای است که تا به حال در تاریخ بشریت اتفاق افتاده است. همه گناه کرده‌ایم، و تنها از طریق کفارهٔ عیسی مسیح است که می‌توانیم شفقتش را به‌دست آوریم و با خدا زندگی کنیم.

چهارم، ما خود را برای آمدن دوبارهٔ او آماده می‌کنیم.

در عهد عتیق، ایّوب آموزش داد که «او روزی [در آخرین زمان] … به زمین خواهد آمد.» همانطور که رئیس راسل ام. نلسون به زیبایی تعلیم داده است، «[مسیح] امور کلیسای خود را از اورشلیم قدیم و اورشلیم نو هدایت خواهد کرد.» اکنون زمان آماده شدن برای این رویداد است. نوشته‌های مقدس می‌گویند: «خودتان را برای آن روز بزرگ سَروَر آماده کنید.»

آخرین توصیه من این است که سَروَر را دوست داشته باشید و به او خدمت کنید. درحالی‌که به وضعیت معنوی خود و آمادگی برای استقبال از منجی فکر می‌کنیم، باید اول «سروَر، خدای خود را با تمام دل و تمام جان و تمام عقل خود دوست [بداریم]». و دوم، «همسایه [خود] را مانند جان خود دوست [بداریم].»

عشق ما به خدا و انسان‌های دیگر، آزمایش نهایی وضعیت روح ماست. اگر خدا را دوست داشته باشیم، فرمان‌های او را اطاعت خواهیم کرد. و اگر هم‌نوعان خود را دوست داشته باشیم، به آنها خدمت خواهیم کرد و در حقیقت این‌گونه دست‌های منجی خواهیم بود.

در کتاب اصول و پیمان‌ها، منجی از این کلمات استفاده می‌کند: «آری، من دل‌های مردم را باز خواهم کرد، … و من کلیسایی با دست تو برپا خواهم کرد.»

اصلی‌ترین راهی که می‌توانیم در این فصل کریسمس قدردانی خود را از منجی نشان دهیم، این است که خدمتگزار او باشیم یعنی به طور مؤثر، دست‌های او در این دنیا باشیم.

در این لحظهٔ زیبا، زمانی که تولد سَروَر و منجیِ‌مان، عیسی مسیح را جشن می‌گیریم، به شما گواهی می‌دهم که او ذی‌حیات است. او الگوی ماست، شفیع ما در برابر پدر آسمانی است، و هر کاری را که برای بازگشت به حضور پدر و پسر لازم است، را به انجام رساند. پیروی از عیسی مسیح و دریافت هدایایی که او فراهم کرده است برای ما خردمندانه خواهد بود.

آرزو می‌کنم که کریسمس باشکوهی داشته باشید که محور آن عیسی مسیح باشد.

به نام عیسی مسیح، آمین.