ท่านกําลังมองข้ามคุณค่าของพระกิตติคุณอยู่หรือไม่?

ฉันจำช่วงเวลาในงานเผยแผ่ที่ฉันไม่ได้รู้สึกถึงปีติได้ ฉันสวดอ้อนวอนเรื่องเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าและรู้สึกเหมือนไม่ได้รับคําตอบ

ฉันพูดคุยกับประธานคณะเผยแผ่ว่าฉันรู้สึกอย่างไร และเขาบอกว่าฉันอาจไม่ไว้วางใจอย่างเต็มที่ในสัญญาของพระคริสต์ ตอนแรกฉันไม่ทราบว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เมื่อฉันนึกถึงเรื่องนี้และศึกษาว่าการไว้วางใจพระเจ้าอย่างเต็มที่หมายความว่าอย่างไร ฉันรู้สึกถึงการกระตุ้นเตือนให้เริ่มตระหนักและสํานึกคุณต่อพรที่ฉันมีอยู่แล้ว สิ่งนี้ช่วยให้ฉันรับรู้ว่าพระบิดาบนสวรรค์ทรงตอบคําสวดอ้อนวอนมากมายของฉันแล้วและประทานพรฉันในหลายๆ ด้าน

เอ็ลเดอร์ยูลิซีส ซวาเรส แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองสอนว่า “ความเฉยเมยเช่นนั้นบ่งบอกได้จากการตื่นเต้นน้อยลงเรื่อยๆ กับการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ในพระกิตติคุณของพระเจ้า … พูดได้ว่าความชะล่าใจนี้เป็นเหตุให้เรามองข้ามของประทานพระกิตติคุณ จากนั้นมาเราก็ตกอยู่ในความเสี่ยงที่จะละเลยการคร่ำเคร่งในแก่นแท้พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์ และพันธสัญญาที่เราทำไว้กับพระองค์”

เมื่อฉันรู้สึกว่าอาจกําลังมองข้ามคุณค่าพระกิตติคุณของพระคริสต์ บางครั้งคําตอบคือการกลับไปที่พื้นฐานและจดจําว่าอะไรสําคัญที่สุด

ฉันพบว่าตนเองอยู่ในสถานการณ์ที่ฉันเป็นสมาชิกคนเดียวของศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้ายมาเกือบทั้งชีวิต ครอบครัวของฉันไปโบสถ์ และฉันอยู่ในสาขาที่ยอดเยี่ยม แต่ที่โรงเรียนหรือกับเพื่อนๆ ฉันมักตัวคนเดียวในความเชื่อของฉัน

เมื่อฉันพบคนใหม่ๆ ฉันจะเป็นคนแรกที่แนะนําพระกิตติคุณให้พวกเขารู้จัก เมื่อพวกเขาเรียนรู้สิ่งต่างๆ เกี่ยวกับฉันและวิถีชีวิตของฉัน พวกเขาเห็นว่าเป็นสิ่งใหม่และน่าสนใจ

ตัวอย่างเช่น เมื่อสองสามเดือนก่อนฉันอยู่ในงานเลี้ยงที่ทุกคนกําลังดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เมื่อฉันอธิบายให้เพื่อนร่วมงานฟังว่าฉันไม่ดื่ม พวกเขาคิดว่าคืนนั้นฉันไม่ดื่มเพราะฉันต้องขับรถทีหลัง เมื่ออธิบายว่าฉัน ไม่เคยดื่ม พวกเขามีคําถามมากมาย

เมื่อมีประสบการณ์เหล่านี้ ฉันต้องอธิบายความเชื่อของตนให้คนที่เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก (หรือเพิ่งเคยได้ยินเกี่ยวกับศาสนจักรของเราในสื่อ) และเมื่อฉันได้เห็นพวกเขาเรียนรู้เกี่ยวกับศาสนจักรของเราเป็นครั้งแรก นั่นช่วยให้ฉันมองความเชื่อของตนเองในมุมมองใหม่

ฉันคิดว่าเราทุกคนมีช่วงเวลาในชีวิตที่เรารับรู้ว่าเราไม่ได้ชื่นชมปาฏิหาริย์ของพระกิตติคุณ แต่มีสิ่งง่ายๆ ที่เราทําได้เพื่อกลับไปสู่เส้นทาง เช่น ตระหนักถึงพระหัตถ์ของพระเจ้าในชีวิตเราและแบ่งปันประจักษ์พยานของเรากับผู้อื่น เราสามารถเป็นเหมือนนักท่องเที่ยวเหล่านั้น ผู้เห็นปาฏิหาริย์ในสิ่งของในชีวิตประจําวัน เราสามารถเห็นและรักส่วนที่สวยงามของพระกิตติคุณที่กลายเป็นกิจวัตรประจําวันของเรา

ฉันชอบ สุภาษิต 3:5–6 ซึ่งกล่าวว่า:

“จงวางใจในพระยาห์เวห์ด้วยสุดใจของเจ้าและอย่าพึ่งพาความรอบรู้ของตนเอง

จงยอมรับรู้พระองค์ในทุกทางของเจ้าแล้วพระองค์เองจะทรงทำให้วิถีของเจ้าราบรื่น”

เมื่อเรายอมรับสิ่งที่พระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์ทรงทําเพื่อเราแล้ว พระองค์จะประทานการชี้นำและการดลใจใหม่ๆ แก่เราต่อไป

และจะทรงช่วยให้เรารับรู้อย่างต่อเนื่องถึงพรของการมีพระกิตติคุณในชีวิตเรา