บทที่ 52
การไต่สวนพระเยซู
ผู้นำของพวกยิวส่งคนถือดาบและไม้ตะบองมาที่สวนเกทเสมนี
มัทธิว 26:47
ยูดาสอิสคาริโอทอยู่กับพวกเขาด้วย หัวหน้าปุโรหิตจ่ายเงินให้ยูดาสเป็นค่าชี้ตัวพระเยซู
มัทธิว 26:14–16, 47
ยูดาสชี้ตัวพระเยซูโดยจุมพิตพระองค์ พวกเขาจับพระเยซูไป พวกเขาเย้ยหยัน และตีพระองค์ จากนั้นพวกเขาพาพระเยซูไปพบคายาฟาสมหาปุโรหิต
มัทธิว 26:48–49, 57; ลูกา 22:54, 63–65
ผู้นำชาวยิวซักถามพระเยซู พวกเขากล่าวว่าพระองค์ทรงทำผิดกฎหมายโดยอ้างตนว่าเป็นพระบุตรของพระผู้เป็นเจ้า พระเยซูทรงบอกพวกเขาว่าพระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระผู้เป็นเจ้า พวกเขาพูดว่าพระเยซูมีความผิดและสมควรตาย
ลูกา 22:66–71
ผู้นำชาวยิวไม่มีสิทธิ์สังหารพระเยซู พวกเขาจึงพาพระองค์ไปหาปอนเทียส ปีลาตผู้ตัดสินลงโทษพระเยซูให้ถึงตาย ผู้นำชาวยิวบอกปีลาตว่าพระเยซูทรงสอนผู้คนไม่ให้เชื่อฟังกฎหมายโรมัน
ลูกา 23:1–2
ปีลาตไม่ได้คิดว่าพระเยซูทำผิด เขาต้องการให้ปล่อยพระเยซู แต่ฝูงชนต้องการให้ตรึงกางเขนพระเยซู
ลูกา 23:14–21
ปีลาตยังคงต้องการปล่อยพระเยซู แต่พวกปุโรหิตและประชาชนพากันตะโกนว่าพวกเขาอยากให้พระเยซูถูกตรึงกางเขน
ลูกา 23:22–23
ปีลาตล้างมือของเขา เขากล่าวว่าเขาจะไม่รับผิดชอบการตายของพระเยซู ผู้คนกล่าวว่าพวกเขาจะรับผิดชอบเอง ปีลาตบอกให้ทหารตรึงกางเขนพระเยซู
มัทธิว 27:24–26