แอลมา 3–4

ชาวแอมลิไซทำเครื่องหมายให้ตนเองเพื่อพวกเขาจะ “แตกต่างจากชาวนีไฟ” (แอลมา 3:4) ในสมัยของเรา ศาสดาพยากรณ์ได้เตือนเยาวชนชายหญิงว่าจงรักษาร่างกายให้ศักดิ์สิทธิ์โดยไม่ทำเครื่องหมายให้ตนเองด้วยรอยสักหรือการเจาะตามตัว ประธานกอร์ดอน บี. ฮิงค์ลีย์กล่าวดังนี้

“ข้าพเจ้าไม่เข้าใจว่าทำไมเยาวชนชายหญิงบางคน——จึงอยากทำให้ตนเองได้รับความเจ็บปวดด้วยการทำให้ผิวหนังมีลวดลายหลากสีของคน สัตว์ และสัญลักษณ์ต่างๆ รอยสักจะอยู่ถาวร เว้นแต่ว่าจะยอมเจ็บอีกครั้งและเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มเพื่อลบมันออก บิดาทั้งหลาย จงเตือนลูกชายของท่านว่าอย่าทำรอยสักบนร่างกาย เขาอาจไม่เชื่อท่านตอนนี้ แต่วันหนึ่งเขาจะขอบคุณท่าน รอยสักจะเป็นรอยแกะสลักบนวิหารของร่างกาย ทำนองเดียวกับการทิ่มแทงร่างกายเพื่อใส่ห่วงมากมายที่หู จมูก แม้ที่ลิ้น

“เขาคิดหรือว่านั่นเป็นสิ่งสวยงาม? … ฝ่ายประธานสูงสุดและโควรัมอัครสาวกสิบสองประกาศว่า เราห้ามการสักลาย และ ‘การทิ่มแทงร่างกายที่ไม่ใช่เพื่อจุดประสงค์ทางการแพทย์’ อย่างไรก็ดี เราไม่ได้ต่อต้าน ‘การเจาะหูของสตรีเพื่อใส่ตุ้มหูหนึ่งคู่’—หนึ่งคู่” (“สันติของลูกหลานของเจ้าจะใหญ่ยิ่ง,” เลียโฮนา, ม.ค. 2001, 78)

ชาวแอมลิไซเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกให้ดูเหมือนชาวเลมันมากขึ้น วิสุทธิชนยุคสุดท้ายมากมายทุกวันนี้รู้สึกถูกกดดันให้ทำตามแฟชั่นนิยมเพื่อพวกเขาจะได้ดูเหมือนคนที่โลกนิยมชมชอบมากขึ้น แต่แนวโน้มบางอย่างชักนำผู้คน “ไม่ให้เชื่อฟังศาสดาพยากรณ์แต่ทำตามความนิยมของโลก” (“Questions and Answers,” New Era, Mar. 2006, 14; ดู เพื่อความเข้มแข็งของเยาวชน [2011], 6–8 ด้วย)

เอ็ลเดอร์เอ็ม. รัสเซลล์ บัลลาร์ดสอนเยาวชนชายผู้ดำรงฐานะปุโรหิตว่าแฟชั่นนิยมบางอย่างลดความสามารถในการยึดมั่นความจริงของพวกเขา

“มีคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกจากสังคมโดยสิ้นเชิง คนพวกนี้ยกย่องพวกมิจฉาชีพและการทำผิดกฎหมายของคนเหล่านั้นรวมทั้งดนตรี เครื่องแต่งกาย ภาษา เจตคติ และพฤติกรรมของพวกเขา พวกท่านจำนวนมากเคยเห็นเพื่อนๆ ที่ชอบตามกระแสสังคมอ้าแขนรับรูปแบบและบางสิ่งบางอย่างที่ ‘ทันสมัย’ และ ‘เท่’ เพียงเพื่อให้ถูกลากลงไปอยู่กับคนกลุ่มนั้น …

“… ข้าพเจ้าไม่เชื่อว่าท่านจะสามารถยึดมั่นความจริงและความถูกต้องได้ขณะสวมใส่สิ่งไม่เหมาะกับผู้ดำรงฐานะปุโรหิตของพระผู้เป็นเจ้า” (ดู “ยืนหยัดเพื่อความจริงและความถูกต้อง,” เลียโฮนา, ม.ค. 1998, 47–48)

ขณะที่นักเรียนศึกษา แอลมา 3 พวกเขาอาจมีคำถามเกี่ยวกับเครื่องหมายและการสาปแช่งอันเกิดแก่ชาวเลมัน ท่านอาจต้องการอธิบายว่ามีความแตกต่างระหว่างเครื่องหมายกับการสาปแช่ง เครื่องหมายที่อยู่บนชาวเลมันคือผิวคล้ำ (ดู แอลมา 3:6) จุดประสงค์ของเครื่องหมายนี้คือเพื่อให้ชาวเลมันแตกต่างและแยกจากชาวนีไฟ (ดู แอลมา 3:8) การสาปแช่ง ซึ่งรุนแรงกว่า คือสภาพของการ “ถูกตัดขาดจากที่ประทับของพระเจ้า” (2 นีไฟ 5:20) ชาวเลมันและชาวแอมลิไซนำเอาการสาปแช่งมาไว้กับตนเองเนื่องด้วยการกบฏต่อพระผู้เป็นเจ้า (ดู 2 นีไฟ 5:20; แอลมา 3:18–19) ถึงแม้ผิวคล้ำที่ใช้ในกรณีนี้คือเครื่องหมายของการสาปแช่งอันเกิดแก่ชาวเลมัน แต่พระคัมภีร์มอรมอนสอนว่า พระเจ้า “ไม่ทรงปฏิเสธผู้ใดที่มาหาพระองค์เลย, ไม่ว่าดำและขาว, ทาสและไท, ชายและหญิง; … ทุกคนเหมือนกันหมดสำหรับพระผู้เป็นเจ้า” (2 นีไฟ 26:33) พระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์มีไว้สำหรับทุกคน ศาสนจักรประณามการเหยียดเชื้อชาติอย่างไม่ต้องสงสัย รวมถึงการเหยียดเชื้อชาติในอดีตทั้งหมดโดยบุคคลต่างๆ ทั้งในและนอกศาสนจักร ประธานกอร์ดอน บี. ฮิงค์ลีย์ประกาศว่า

“ใครก็ตามที่พูดจาเหยียดหยามชนชาติอื่นจะนับว่าตนเป็นสานุศิษย์ที่แท้จริงของพระคริสต์ หรือถือว่าตนประพฤติสอดคล้องกับคำสอนของศาสนจักรของพระคริสต์ไม่ได้ …

“ขอให้เราตระหนักว่าเราต่างก็เป็นบุตรหรือธิดาของพระบิดาในสวรรค์ผู้ทรงรักลูกๆ ทุกคนของพระองค์” ( “ต้องการความเมตตามากขึ้น,” เลียโฮนา, พ.ค. 2006, 71) ดูความช่วยเหลือเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ในบทที่ 27

ขณะที่สมาชิกศาสนจักรชาวนีไฟบางคนจองหอง แบบอย่างที่ไม่ดีของพวกเขากลายเป็นสิ่งกีดขวางคนที่ไม่ได้เป็นของศาสนจักร (ดู แอลมา 4:9–12; ดู แอลมา 39:11 ด้วย) ประธานกอร์ดอน บี. ฮิงค์ลีย์เล่าเรื่องต่อไปนี้ซึ่งอธิบายผลของแบบอย่างที่ไม่ดีและแบบอย่างที่ดี

“เขาไม่ได้เป็นสมาชิกศาสนจักร เขากับบิดามารดาแข็งขันในอีกศาสนาหนึ่ง

“เขานึกถึงช่วงที่เขาเติบใหญ่ เพื่อนวิสุทธิชนยุคสุดท้ายบางคนเหยียดหยามเขา ทำให้เขารู้สึกแปลกแยกและล้อเลียนเขา

“เขาเกลียดศาสนจักรและคนของศาสนจักรนี้มาก เขาไม่เห็นความดีในคนเหล่านั้น

“แต่แล้วคุณพ่อของเขาก็ตกงานและต้องย้าย เขาอายุ 17 ปีเมื่อไปอยู่ที่ใหม่และลงทะเบียนเรียนในวิทยาลัย นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกถึงความเป็นกันเองของเพื่อนๆ เพื่อนคนหนึ่งชื่อริชาร์ดชวนเขาสมัครเข้าสโมสรที่ตนเป็นประธาน เขาเขียนว่า ‘เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนชวนผม ผมไม่รู้ว่าจะแสดงท่าทีอย่างไร แต่ผมก็สมัครด้วยความขอบคุณ … นั่นเป็นความรู้สึกที่ผมชอบ ความรู้สึกว่ามีเพื่อน ผมสวดอ้อนวอนขอเพื่อนมาตลอดชีวิต และหลังจากรอคอยมา 17 ปี พระผู้เป็นเจ้าทรงตอบคำสวดอ้อนวอนนั้น’

“เมื่ออายุ 19 ปีเขาได้นอนเต็นท์เดียวกับริชาร์ดในระหว่างทำงานช่วงฤดูร้อน เขาสังเกตเห็นริชาร์ดอ่านหนังสือเล่มหนึ่งทุกคืน เขาถามว่ากำลังอ่านอะไร ริชาร์ดบอกว่ากำลังอ่านพระคัมภีร์มอรมอน เขาเพิ่มเติมว่า ‘ผมเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วและเข้านอน จะว่าไปแล้ว นั่นคือหนังสือที่ทำลายวัยเด็กของผม ผมพยายามลืมเรื่องนั้นแต่หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปและผมนอนไม่หลับ ทำไมเขาอ่านทุกคืน ไม่นานผมก็ทนไม่ไหว ผมจะต้องหาคำตอบให้ได้ ด้วยเหตุนี้คืนหนึ่งผมจึงถามเขาว่ามีอะไรสำคัญนักหนาในหนังสือเล่มนั้น อะไรอยู่ในนั้น … เขาเริ่มอ่านตรงที่อ่านค้างไว้ เขาอ่านเกี่ยวกับพระเยซู เกี่ยวกับการปรากฏในอเมริกา ผมตกใจ ผมไม่คิดว่าชาวมอรมอนจะเชื่อในพระเยซู’ …

“ครั้งต่อมา ชายหนุ่มคนนี้กับเพื่อนของเขาเดินทางด้วยกัน ริชาร์ดยื่นพระคัมภีร์มอรมอนให้เขาและขอให้เขาอ่านออกเสียง เขาทำตามและรู้สึกถึงการดลใจของพระวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ทันที

“เวลาผ่านไป ศรัทธาของเขาเพิ่มขึ้น เขายอมรับบัพติศมา …

“เรื่องนี้จบลงแล้ว แต่มีบทเรียนสำคัญในเรื่องดังกล่าว หนึ่ง ท่าทีน่าละอายที่เพื่อนเยาวชนมอรมอนปฏิบัติต่อเขา

“อันดับต่อมา ท่าทีที่ริชาร์ดเพื่อนใหม่ของเขาปฏิบัติต่อเขา ซึ่งตรงข้ามโดยสิ้นเชิงจากประสบการณ์ที่เขาเคยมี ท่าทีที่นำไปสู่การเปลี่ยนใจเลื่อมใสและบัพติศมา แม้ไม่น่าจะเป็นไปได้” (ดู “ต้องการความเมตตามากขึ้น,” เลียโฮนา, พ.ค. 2006, 72–73)

เมื่อแอลมาเห็นว่าเขาต้องนำผู้คนกลับคืนมาโดย “กดดันด้วยประจักษ์พยานอันบริสุทธิ์เพื่อปรามพวกเขา” (แอลมา 4:19) เขาจึงเรียกผู้คนมาสู่การกลับใจ อย่างไรก็ดี ในการประชุมอดอาหารและแสดงประจักษ์พยานของเรา ประจักษ์พยานของเราควรเป็นการประกาศศรัทธาที่เรียบง่าย ไม่ใช่การให้คำแนะนำ ประธานสเป็นเซอร์ ดับเบิลยู. คิมบัลล์กล่าวว่า

“อย่าบอกผู้อื่นว่าต้องดำเนินชีวิตอย่างไร แค่บอกพวกเขาว่าท่านรู้สึกอย่างไรในใจ นั่นคือประจักษ์พยาน ทันทีที่ท่านเริ่มสั่งสอนผู้อื่น ประจักษ์ของท่านก็จบ” (The Teachings of Spencer W. Kimball, ed. Edward L. Kimball [1982], 138)