« ជ័យជម្នះរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះជាទីស្រឡាញ់របស់យើង » លីអាហូណា ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦ ។
សារលិខិតទស្សនាវដ្ដី លីអាហូណា ប្រចាំខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦
ជ័យជម្នះរបស់ ព្រះអង្គសង្គ្រោះជាទីស្រឡាញ់របស់យើង
ពុំមានពាក្យណាមួយ ដែលអាចនឹងពិពណ៌នានូវភាពមហិមានៃអំណោយដ៏មានតម្លៃរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទឡើយ ។ ពុំមានពាក្យណាដែលនឹងស័ក្ដិសមឡើយ ។ ទ្រង់បានរងទុក្ខ « ១ដងជាសម្រេច »
ដោយពេលវេលាចេះតែកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំកាន់តែមានភាពរាបសា នៅពេលខ្ញុំបានគិត បានសិក្សា និងបានរកឃើញការលួងលោមដ៏ច្រើនលើសលប់នៅក្នុងអំណោយដ៏មិនអាចកាត់ថ្លៃបានរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់យើង គឺដង្វាយធួននៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ គំនិតរបស់មនុស្សស្ទើរតែមិនអាចយល់បានពីរបៀបដែលវាសនារបស់មនុស្សជាតិបានផ្លាស់ប្ដូរឡើយ ដោយសារតែអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងសួនច្បារគែតសេម៉ានី នៅលើឈើឆ្កាង និងនៅឯផ្នូរនោះ ។
យើងរាល់គ្នាជួបប្រទះនូវការខូចចិត្ដ និងការរងទុក្ខ
នៅក្នុងការហៅជាសាវករបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរច្រើន ហើយមាននូវអភ័យឯកសិទ្ធិនៅក្នុងការជួបកុមារ យុវវ័យ និងមជ្ឈិមវ័យនៅស្ទើរតែទូទាំងពិភពលោក ។ មានពេលដែលជីវិតមាននូវអំណរដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្ដែរឿងមួយដែលខ្ញុំបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែករបស់ខ្ញុំ ហើយបានទទួលនូវអារម្មណ៍ជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងដួងចិត្ដរបស់ខ្ញុំនោះគឺថា ក្រៅពីសុភមង្គល និងសេចក្ដីអំណរ នោះជីវិតក៏មាននូវពេលវេលានៃការខូចចិត្ដ និងការរងទុក្ខផងដែរ ។
ខ្ញុំភ្លេចមិនបាន កាលដែលខ្ញុំអង្គុយជាមួយកុមារបួននាក់ ដែលឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគេបានស្លាប់ដោយសារជនពាលចូលសម្លាប់ដល់ក្នុងផ្ទះ ខណៈកុមារទាំងបួននោះដេកលង់លក់ ឬការជួបនឹងស្ដ្រីម្នាក់ដែលបានរងការរំលោភបំពានដោយសាច់ញាតិដែលនាងទុកចិត្ដ កាលនាងនៅក្មេង ឬការអង្គុយក្បែរគ្រែសម្រាករបស់យុវនារីម្នាក់ដែលមានរបួសក្បាល ដោយធ្លាក់ពីលើកង់ ហើយដែលនាងនឹងត្រូវស្លាប់ក្នុងរយៈពេលយ៉ាងខ្លីខាងមុខ ឬការស្ដាប់សំឡេងយំខ្សឹកខ្សួលរបស់ស្ដ្រីម្នាក់ ដែលស្វាមីរបស់នាងបានក្បត់ចិត្តនាង និងសេចក្ដីសញ្ញាក្នុងព្រះវិហាររបស់គាត់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ។
ខ្ញុំបានទទួលអារម្មណ៍ឈឺចាប់របស់គូស្វាមីភរិយា ដែលកូនជាមជ្ឈិមវ័យរបស់ពួកគេ លែងជឿលើសេចក្ដីពិតនៃដំណឹងល្អទៀត ហើយបានព្យាយាមធ្វើឲ្យសេចក្ដីជំនឿរបស់អ្នកឯទៀតនៅក្នុងគ្រួសារចុះខ្សោយដែរ ។ ខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខឪពុកម្ដាយដ៏កម្សត់ និងមិត្ដភក្ដិរបស់យុវជនម្នាក់ ដែលបានបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯង ។ ខ្ញុំបានទទួលអារម្មណ៍នៃសេចក្ដីព្រួយដែលគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះរបស់អស់អ្នកដែលបានប្រព្រឹត្ដអំពើបាប ហើយពិតជាចង់ប្រែចិត្ដ និងទទួលអារម្មណ៍នៃសេចក្ដីកម្សត់របស់អស់អ្នកដែលបានរងផលប៉ះពាល់ដោយអំពើបាបនោះ ។
ខ្ញុំបានឃើញនូវដួងចិត្ដខ្ទេចខ្ទាំដោយសារតែជំងឺផ្លូវចិត្ដ ទាំងចំពោះអ្នកដែលរងទុក្ខដោយសារជំងឺនេះ និងចំពោះអស់អ្នកដែលរងទុក្ខដោយស្ងៀមស្ងាត់ កាលពួកគេបានត្រឹមតែមើល ហើយមានសមត្ថភាពតិចតួចក្នុងការជួយ ។ ខ្ញុំបានឃើញការបាត់បង់ផ្ទាល់ខ្លួនយ៉ាងធំធេងដែលបណ្ដាលមកពីគ្រោះធម្មជាតិ ទឹកជំនន់ ព្យុះ ភ្លើងឆេះ និងគ្រោះរញ្ជួយដី ។ ខ្ញុំក៏បានឃើញនូវភាពចលាចលនៅប្រទេសនានា ដែលបណ្ដាលមកពីជម្លោះខាងនយោបាយ សង្គ្រាម និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ហើយក៏បានឃើញនូវការឈឺចាប់ដែលកើតមានឡើង នៅពេលដែលហេតុការណ៍មិនបានរំពឹងទុកបានធ្លាក់មកលើអស់អ្នកដែលគ្មានកំហុស ហើយដែលកំពុងស្វះស្វែងធ្វើអ្វីដែលត្រឹមត្រូវ ។
Healing Hands [ ព្រះហស្ដដែលប្រោសឲ្យជា ] ដោយ ខូលប៊ី ឡរសុន មិនអាចថតចម្លងបានទេ
ព្រះអង្គសង្គ្រោះជួយដល់យើង
នៅក្នុងការមានប្រសាសន៍អំពីដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ប្រធាន ជែមស៍ អ៊ី ហ្វោស្ដ ( ឆ្នាំ១៩២០–២០០៧ ) ទីប្រឹក្សាទីពីរនៅក្នុងគណៈប្រធានទីមួយ បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ « អ្នកដែលរងរបួសគួរតែធ្វើអ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន ដើម្បីឆ្លងកាត់ឧបសគ្គរបស់ពួកគេ ហើយព្រះអង្គសង្គ្រោះនឹង ‹ ជួយរាស្ដ្រទ្រង់ស្របតាមជំងឺរបស់គេ › [ អាលម៉ា ៧:១២ ] ។ ទ្រង់នឹងជួយយើងរែកបន្ទុករបស់យើង ។ របួសខ្លះជ្រៅ និងឈឹចាប់ខ្លាំង ដែលវាមិនអាចជាសះស្បើយបាន ដោយមិនមានជំនួយមកពីអំណាចដ៏ខ្ពស់ជាង និងសេចក្ដីសង្ឃឹមចំពោះភាពយុត្ដិធ៌មដ៏ឥតខ្ចោះ ហើយនិងការស្ដារឡើងវិញនៅក្នុងជីវិតបន្ទាប់ ។ …ទ្រង់យល់ពីការឈឺចាប់របស់យើង ហើយនឹងដើរជាមួយយើង សូម្បីតែនៅពេលដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុតរបស់យើងក្ដី » ។
ខ្ញុំកាន់តែទោរទន់ទៅរកសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងពរជ័យដ៏មិនចេះស្រាកស្រាន្ដ ដែលបានសន្យាដល់យើងតាមរយៈដង្វាយធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ទ្រង់មិនបានការពារយើងពីបទពិសោធន៍ដ៏លំបាកៗនៃជីវិតដែលនាំមកនូវការឈឺចាប់ដ៏មិនអាចវាស់បានឡើយ ប៉ុន្ដែទ្រង់បានការពារយើងពីការឈឹចាប់ និងការបែកចេញដ៏អស់កល្បជានិច្ចពីព្រះវរបិតាសួគ៌របស់យើង ហើយតាមរយៈការរងទុក្ខទាំងអស់របស់ទ្រង់ បានអនុញ្ញាតឲ្យយើង មាននូវលទ្ធភាពទទួលនូវអំណរដ៏ឥតខ្ចោះ និងសុភមង្គលដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៅក្នុងទីវត្ដមាននៃព្រះ ។
ប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក បានរំឭកយើងថា ៖ « មកដល់ពេលនេះ ជំនួយដ៏ខ្លាំងបំផុតរបស់ព្រះសម្រាប់បុត្រទ្រង់ក្នុងជីវិតរមែងស្លាប់គឺការប្រទានព្រះអង្គសង្រ្គោះមួយអង្គ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ដែលនឹងរងទុក្ខដើម្បីបង់ថ្លៃ និងប្រទានការអភ័យទោសសម្រាប់អំពើបាបដែលបានប្រែចិត្ត ។ ដង្វាយធួនប្រកបដោយសេចក្តីមេត្តាករុណា និងសេចក្តីរុងរឿងនោះ ពន្យល់ពីមូលហេតុដែលសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជាគោការណ៍ទីមួយនៃដំណងល្អ ។ ដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ‹ នាំមកនូវដំណើររស់ឡើងវិញដល់មនុស្សស្លាប់› ( អាលម៉ា ៤២:២៣ ) ហើយវា ‹ ធួននឹងអំពើបាបទាំងឡាយនៃមនុស្សលោក › ( អាលម៉ា ៣៤:៨ ) លុបចោលរាល់អំពើបាបដែលបានប្រែចិត្តទាំងអស់ ហើយផ្ដល់ព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះដើម្បីជួយយើងនៅក្នុងភាពទន់ខ្សោយខាងជីវិតរមែងស្លាប់របស់យើង ។
សេចក្ដីលម្អិតមកពី Prayer at Gethsemane [ ការអធិស្ឋាននៅឯសួនច្បារគែតសេម៉ានី ] ដោយ ឌែល ផាសិន អាចថតចម្លងសម្រាប់តែការប្រើប្រាស់ក្នុងសាសនាចក្រប៉ុណ្ណោះ
ព្រឹត្ដិការណ៍សំខាន់នៃភាពអសកល្បជានិច្ច
ពេលខ្ញុំគិតអំពីទុក្ខវេទនាដែលខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ ដែលវាតូចណាស់បើប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្នកទាំងអស់ដែលធ្លាប់រស់នៅផែនដីនេះ ឬនឹងនៅរស់នៅលើផែនដីនេះ ខ្ញុំមិនអាចប្រើពាក្យសំដីឲ្យបានអស់ ដើម្បីពិណនាអំពីអារម្មណ៍នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងព្រះទ័យ ព្រះគំនិត ព្រះកាយ និងព្រលឹងរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៅក្នុងគ្រាដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ទ្រង់នៃការរងទុក្ខវេទនាដ៏មហិមាសម្រាប់អំពើបាប និងការឈឺចាប់របស់មនុស្សជាតិទាំងអស់ ។
ព្រឹតិ្ដការណ៍ដ៏សំខាន់សម្រាប់ភាពអស់កល្បអស់កាលជានិច្ចបានចាប់ផ្ដើម នៅពេលព្រះយេស៊ូវបានយាង « ទៅដល់កន្លែងហៅថា ច្បារគែតសេម៉ានី » ( ម៉ាថាយ ២៦:៣៦ ) នៅក្នុងភ្នំអូលីវនៅខាងក្រៅកំផែងទីក្រុងយេរូសាឡិម ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ថា « ចិត្ដខ្ញុំព្រួយពន់ពេក ស្ទើរតែនឹងស្លាប់ » ( ម៉ាថាយ ២៦:៣៨ ) ។
ទ្រង់បានអធិស្ឋានថា « ឱព្រះវរបិតានៃទូលបង្គំអើយ បើសិនជាបាន នោះសូមឲ្យពែងនេះកន្លងហួសពីទូលបង្គំទៅ ប៉ុន្តែកុំតាមចិត្តទូលបង្គំឡើយ សូមតាមតែព្រះហឫទ័យទ្រង់វិញ » ( ម៉ាថាយ ២៦:៣៩ ) ។ ទ្រង់បានត្រឡប់ទៅរកពួកសិស្សរបស់ទ្រង់វិញ និងបានឃើញពួកគេដេកលង់លក់ ទ្រង់បានយាងទៅក្រៅម្ដងទៀត ហើយបានអធិស្ឋានជាលើកទីពីរ ។ « ឱព្រះវរបិតានៃទូលបង្គំអើយ បើសិនជាពែងនេះកន្លងហួសពីទូលបង្គំទៅពុំបាន លើកតែទូលបង្គំទទួល នោះសូមតាមព្រះហឫទ័យទ្រង់ចុះ ។ … ហើយ [ ទ្រង់ ] បានអធិស្ឋានជាគំរប់៣ដង ដោយព្រះបន្ទូលជាសេចក្តីដដែល » ( ម៉ាថាយ ២៦:៤២, ៤៤ ) ។
ព្រះយេស៊ូវបានសោយពែងល្វីង ហើយបានរងទុក្ខលើសពីជីវិតរមែងស្លាប់របស់យើងអាចយល់បាន ទាំងនៅក្នុងសួនច្បារ និងនៅលើឈើឆ្កាង ។ ដោយគ្មានអំពើបាបសោះ ទ្រង់បានលើកដាក់លើអង្គទ្រង់នូវរាល់អំពើបាបរបស់យើង ថានៅពេលដែលយើងមករកទ្រង់ ហើយប្រែចិត្ដ នោះអំពើបាប និងបន្ទុករបស់យើង ត្រូវបានដកចេញពីយើង ( សូមមើល កូរិនថូស ទី២ ៥:២១ ) ។
ការរងទុក្ខ ការសុគត និងពលិកម្មដ៏ធួនរបស់ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានរំពឹងទុកមុនតាំងពីយូរមកហើយ ។ ការនិទានតាំងពី៧០០ឆ្នាំមុនការប្រសូត្ររបស់ព្រះយេស៊ូវ ព្យាការីអេសាយបានព្យាករថា « ព្រះយេហូវ៉ាបានទំលាក់អំពើទុច្ចរិតរបស់យើងទាំងអស់គ្នាទៅលើទ្រង់ » ( អេសាយ ៥៣:៦ ) ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលអំពីការលះបង់ព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ទុកជា « ថ្លៃលោះ » ( ម៉ាថាយ ២០:២៨; សូមមើលផងដែរ ធីម៉ូថេ ទី១ ២:៦ ) « ប្រយោជន៍នឹងផ្តាច់បាប » ( ម៉ាថាយ ២៦:២៨ ) សម្រាប់អស់អ្នកដែលនឹងជឿលើទ្រង់ ហើយប្រែចិត្ដពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ ។ ពេត្រុសបានពិពណ៌នារបៀបដែលទ្រង់ « បានរងទុក្ខដោយព្រោះបាប [ របស់យើង ] ( ពេត្រុស ទី១ ៣:១៨ ) ថាតាមរយៈស្នាមជាំរបស់ទ្រង់ដែលអ្នករាល់គ្នានឹងបានជា ( សូមមើល ពេត្រុស ទី១ ២:២៤ ) ។ ទ្រង់បានធ្វើនូវអ្វីដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចធ្វើបាន ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យយើងត្រឡប់ទៅកាន់ទីវត្ដមានរបស់ព្រះវរបិតារបស់យើងបាន ។ ទ្រង់ត្រូវ « វាយជាំ ដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់យើង » ( អេសាយ ៥៣:៥ ) ។
បន្ទាប់ពីការរងទុក្ខនៅក្នុងសួនច្បារគែតសេម៉ានី ការឈឺចាប់របស់ទ្រង់បានបន្ដ—ការក្បត់របស់មនុស្សម្នាក់ដែលបានដើរជាមួយទ្រង់ ការសើចចម្អកនៅពីមុខអ្នកគ្រប់គ្រងដែលអយុតិ្ដធម៌ ការឈឺចាប់នៅពេលដែលព្រះកាយរបស់ទ្រង់ត្រូវបានវាយ ហើយ ម្កុដបន្លាត្រូវបានបំពាក់លើព្រះសិរសាទ្រង់ដោយទាហានដ៏ឃោរឃៅ និងគ្មានមេត្ដា ( សូមមើល យ៉ូហាន ១៨:២–៣, ១២–១៤; ម៉ាកុស ១៥:១៥–២០ ) ហើយធ្នឹមដ៏ធ្ងន់ត្រូវបានដាក់នៅលើសាច់ដែលដាច់រហែកនៃខ្នងរបស់ទ្រង់ នៅពេលទ្រង់យាងចេញទៅគាល់កូថា ( សូមមើល យ៉ូហាន ១៩:១៦–១៧ ) ។
នៅលើឈើឆ្កាង ការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលមាននៅក្នុងសួនច្បារគែតសេម៉ានី បានមានមកវិញដោយភាពស្រួចស្រាវដែលគ្មានមនុស្សណាអាចទ្រាំទ្របានឡើយ ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាបុត្រានៃព្រះ បានទទួលបេសកកម្មដ៏ទេវភាពមកពីព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់តែអង្គឯង ឲ្យថ្វាយព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ចុះ ។ ទាហាន និងអ្នកគ្រប់គ្រងមិនអាចយកព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ពីទ្រង់បានទេ ( សូមមើល យ៉ូហាន ១០:១៨ ) ។ ដោយការគោរព និងភាពរាបសា ព្រះយេស៊ូវបានឱនព្រះសិរសាទ្រង់ ហើយមានបន្ទូលថា « ការស្រេចហើយ » ( យ៉ូហាន ១៩:៣០ ) ។
គ្រាចុងក្រោយនៃព្រះជន្មរមែងស្លាប់របស់ទ្រង់ត្រូវបានបញ្ចប់ ។ ពុំមានពាក្យណាមួយដែលអាចពិពណ៌នានូវភាពមហិមានៃអំណោយដ៏មានតម្លៃរបស់ទ្រង់បានឡើយ ។ ពុំមានពាក្យណាដែលនឹងស័ក្ដិសមឡើយ ។ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានរងទុក្ខ « ១ដងជាសម្រេច ( ហេព្រើរ ១០:១០ ) ។
ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ !
ដោយបេសកកម្មដ៏ទេវភាពរបស់ទ្រង់បានសម្រេចសព្វគ្រប់ នោះទ្រង់នឹងក្លាយជាបុគ្គលដំបូងគេបង្អស់នៅក្នុងប្រវត្ដិសាស្ដ្ររបស់មនុស្ស ដែលបានក្រោកពីផ្នូរទៅកាន់អមតភាព ( សូមមើល កូរិនថូស ទី១ ១៥:២១–២៣ ) ។
ទៅកាន់ស្ដ្រីដែលនៅឯផ្នូរ នោះទេវតាបានមានបន្ទូលថា ៖
« ហេតុអ្វីបានជាមករកព្រះអង្គ ដែលមានព្រះជន្មរស់ នៅក្នុងទីខ្មោចស្លាប់ដូច្នេះ ?
« ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ មិនគង់នៅទីនេះទេ » ។ ( លូកា ២៤:៥–៦ ) ។
ទៅកាន់ពួកសាវករបស់ទ្រង់ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា « ចូរមើលមកដៃ និងជើងខ្ញុំ ឲ្យបានដឹងថា នេះគឺខ្ញុំពិតមែន » ( លូកា ២៤:៣៩ ) ។ ក្រោយមកទៀត « ទ្រង់លេចមកឲ្យ [ ជាង ]៥០០នាក់ឃើញ…តែម្តង » ( កូរិនថូសទី១ ១៥:៦ ) ។ សាក្សីផ្ទាល់ភ្នែកបានឃើញព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលបានមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ។ ទ្រង់មិនបានសុគតទេ ។ ទ្រង់នៅមានព្រះជន្មរស់ ។
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានផ្ដាច់ច្រវ៉ាក់ និងខ្នោះនៃទាសភាពនៃសេចក្ដីស្លាប់ដ៏អស់កល្បជានិច្ច សម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូបដែលបានរស់នៅ ឬដែលនឹងរស់នៅលើផែនដី ( សូមមើល កូរិនថូស ទី១ ១៥:២២ ) ។ ទ្រង់បានយកឈ្នះលើគ្រប់មារសត្រូវ ហើយមារសត្រូវនៃសេចក្ដីស្លាប់បានចាញ់ជារៀងរហូត ។
ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន ( ឆ្នាំ១៩២៤–២០២៥ ) បានមានប្រសាសន៍ ៖ « ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានលើកដាក់លើអង្គទ្រង់នូវអំពើបាប របស់បងប្អូន ការឈឺចាប់ របស់បងប្អូន ការឈឺចិត្ត របស់បងប្អូន និងជំងឺ របស់បងប្អូន ។ បងប្អូនមិនចាំបាច់ទ្រាំទ្រតែម្នាក់ឯងឡើយ ! ទ្រង់នឹងអត់ទោសដល់បងប្អូន នៅពេលដែលបងប្អូនប្រែចិត្ត ។ ទ្រង់នឹងប្រទានពរដល់បងប្អូននូវអ្វីដែលបងប្អូនត្រូវការ ។ ទ្រង់នឹងព្យាបាលព្រលឹងដែលរងរបួសរបស់បងប្អូន ។ ដរាបណាបងប្អូនទទួលនឹមទ្រង់ នោះបន្ទុករបស់បងប្អូននឹងស្រាលជាងមុន ។ « បើបងប្អូននឹងចុះ ហើយរក្សាសេចក្ដីសញ្ញាដើម្បីដើរតាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះបងប្អូននឹងឃើញថា គ្រាឈឺចាប់ក្នុងជីវិតបងប្អូនគឺរឿងបណ្តោះអាសន្នតែប៉ុណ្ណោះ ។ ការរងទុក្ខរបស់បងប្អូននឹងត្រូវបាន ‹ លេបទៅក្នុងអំណរ នៃព្រះគ្រីស្ទ › [ អាលម៉ា ៣១:៣៨ ] »
ក្នុងនាមជាសាវកដែលបានតែងតាំងមួយរូបរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំបានដកពិសោធន៍នូវពេលវេលាខាងវិញ្ញាណ និងផ្ទាល់ខ្លួន ដែលបាននាំមកដល់ខ្ញុំនូវសក្ខីភាពដ៏ពិត និងប្រាកដថា ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ ។ នារដូវបុណ្យអ៊ីស្ទើរនេះ សូមឲ្យពាក្យទាំងនេះបាននៅជិតគំនិត និងដួងចិត្ដរបស់បងប្អូនយ៉ាងទន់ភ្លន់ ៖ « សូមកុំឲ្យខ្ញុំភ្លេច ឱ!កាលទ្រង់ហូរលោហិតសុគតជួសខ្ញុំ » ខណៈដែលយើងរីករាយក្នុងការច្រៀង ៖
© ឆ្នាំ២០២៦ by Intellectual Reserve, Inc. All rights reserved ។ បោះពុមព្ព នៅស.រ.អា. ការអនុម័តជាភាសាអង់គ្លេស ៖ ៦/១៩ ។ ការអនុម័តឲ្យបកប្រែ ៖៦/១៩ ។ ការបកប្រែនៃ Monthly Liahona Message, April 2026 ។ Khmer. 20038 258