மகிழ்ச்சிகரமான உடன்படிக்கை பாதை

புகைப்படம்-ஜெர்ரி கார்ன்ஸ், சபை பயன்பாட்டிற்கு மட்டுமே நகலெடுக்கப்படலாம்.

பரிசுத்த வாக்குத்தத்தங்கள்

நமது பரலோக பிதாவும் அவரது குமாரன் இயேசு கிறிஸ்துவும், நாம் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு நம் ஒவ்வொருவரையும் நேசிக்கிறார்கள். ஞானஸ்நானத்திலும் கர்த்தருடைய வீட்டிலும் நமக்கு வழங்கப்படும் உடன்படிக்கைகளுடன் தொடர்புடைய வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்கள் மூலத்திற்கும் மேலாக அவர்களின் அன்பு வேறு எங்கும் வெளிப்படுவதில்லை.

“வெளிப்படுத்தப்பட்ட மதத்தின் மிக முக்கியமான கருத்துக்களில் ஒன்று பரிசுத்த உடன்படிக்கை” என்று தலைவர் ரசல் எம். நெல்சன் (1924–2025) போதித்தார். “சட்ட மொழியில், ஒரு உடன்படிக்கை பொதுவாக இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தரப்பினருக்கு இடையிலான ஒப்பந்தத்தைக் குறிக்கிறது. ஆனால் ஒரு மத பார்வையில், ஒரு உடன்படிக்கை மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இது தேவனுடன் ஒரு பரிசுத்தமான வாக்குறுதியாகும்.”

நாம் செய்து, கடைப்பிடிக்கும் ஒவ்வொரு பரிசுத்த வாக்குறுதியும் நம்மை ஆசீர்வதிக்கிறது. பரலோக பிதாவும் நமது இரட்சகருமான இயேசு கிறிஸ்துவும் நாம் அவர்களிடம் நெருங்கி வர விரும்புகிறார்கள். விசுவாசத்திலும் புரிதலிலும் நாம் கற்றுக்கொள்ளவும் வளரவும் அவர்கள் நமக்கு உதவ விரும்புகிறார்கள். அவர்கள் நம்மை பரலோக வல்லமையுடன் தரிப்பிக்க விரும்புகிறார்கள். அத்தகைய ஆசீர்வாதங்கள் கைக்கு எட்டாத ஒரு உலகில் நாம் குணமடைதலையும் சமாதானத்தையும் காண வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இந்த வாழ்க்கையிலும், வரவிருக்கும் வாழ்க்கையிலும் நாம் மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இந்தப் பரிபூரண அன்பிலிருந்து பாய்ந்து, அவர்களுடன் ஒரு உடன்படிக்கைப் பிணைப்பில் பிரவேசிக்க அவர்கள் நமக்கு வாய்ப்பளிக்கின்றனர். திருவிருந்துக் கூட்டத்தின் போது வாரந்தோறும் அந்த உடன்படிக்கைகளுக்கு மீண்டும் ஒப்புக்கொடுக்கும் ஆசீர்வாதம் நமக்கு இருக்கிறது.

இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தை நம்மீது ஏற்றுக்கொள்ளும் மகிழ்ச்சியான ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றிருப்பதால், அவரையும், நமக்காக அவர் பாடுபட்டு, இரத்தம் சிந்தினார், மரித்தார் என்பதை அவரது பாவநிவர்த்தி மூலம் காட்டப்பட்ட அவரது அன்பையும் நினைவுகூரும் மகிழ்ச்சியான ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றிருப்பதால், நன்றியுணர்வின் உணர்வில் நாம் திருவிருந்தில் பங்கேற்கிறோம். அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளவும், நமது உடன்படிக்கைகளைப் புதுப்பிக்கவும், ஒரு புதிய உடன்படிக்கையைச் செய்யவும் நமது விருப்பத்தைக் காட்ட வாராந்தர வாய்ப்பையும் இந்த திருவிருந்து நமக்கு ஆசீர்வதிக்கிறது (கோட்பாடும் உடன்படிக்கைகளும் 20:77, 79 ஐப் பார்க்கவும்).

“அடிக்கடி, ஞானஸ்நானத்தில் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கைகளைப் புதுப்பிக்க நாம் திருவிருந்தில் பங்கேற்கிறோம் என்ற சொற்றொடரை நான் கேட்கிறேன். அது உண்மை என்றாலும், அது அதைவிடவும் அதிகமானது,” என்று தலைவர் நெல்சன் கூறினார். “நான் ஒரு புதிய உடன்படிக்கை பண்ணினேன். நீங்கள் புதிய உடன்படிக்கைகள் செய்திருக்கிறீர்கள். … இப்போது அதற்குப் பதிலாக [கர்த்தர்] தம்முடைய ஆவி எப்போதும் நம்முடன் இருக்கும் என்று அறிக்கை செய்கிறார். என்ன ஒரு ஆசீர்வாதம்!”

நாம் மனந்திரும்பி, தூய்மையான இருதயத்துடன் திருவிருந்தில் பங்கேற்கும்போது, ​​நாம் பரிசுத்த ஆவியைப் பெறுகிறோம், மேலும் “நாம் மீண்டும் ஞானஸ்நானம் பெற்றது போல் பாவத்திலிருந்து சுத்திகரிக்கப்படுகிறோம். நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இயேசு வழங்குகிற நம்பிக்கையும் இரக்கமும் இதுதான்.”

கிறிஸ்துவின் மீட்கும் அன்பினால் மனந்திரும்பி மன்னிப்பு பெறுவது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி!

நாவூ இல்லினாய் ஆலய புகைப்படம் -ஜெனிபர் ரோஸ் மாடி

அவரது மகிழ்ச்சியின் வீடு

பிற்காலப் பரிசுத்தவான்களின் இயேசு கிறிஸ்து சபையின் தலைவரான பிறகு, தலைவர் நெல்சன், சபைத் தலைவராக தனது முதல் பொதுச் செய்தியுடன் தொடங்கி, உடன்படிக்கைப் பாதையைப் பற்றி அடிக்கடி பேசினார். “மனந்திரும்புதலும் தண்ணீரினால் பெறுகிற ஞானஸ்நானமும்” (2 நேபி 31:17) மூலம் நாம் அந்தப் பாதையில் பிரவேசிக்கிறோம், பின்னர் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவர் கூறினார், “பின்னர் நாம் ஆலயத்தில் முழுமையாக பிரவேசிக்கிறோம்.”

திருவிருந்தில் பங்கேற்பது நமது உடன்படிக்கைகளையும் அவற்றுடன் இணைந்த ஆசீர்வாதங்களையும் நமக்கு நினைவூட்டுவது போல, ஆலயத்தில் பதிலி பணிகளைச் செய்வதும் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. மரித்தவர்களுக்குப் பதிலியாக நாம் நியமங்களைச் செய்யும்போது, ​​நாம் செய்த பரிசுத்த வாக்குறுதிகளையும், நாம் பெறப்போகும் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களையும் நினைவில் கொள்கிறோம்.

உடன்படிக்கைப் பாதையின் மூலம், ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு மற்றும் அவர்களது சந்ததியினருக்கு வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட அனைத்து ஆசீர்வாதங்களுக்கும் நாம் வாரிசுகளாகிறோம். வாக்களிக்கப்பட்ட அந்த ஆசீர்வாதங்கள் இருந்தபோதிலும், ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோர் எளிதான வாழ்க்கையை வாழவில்லை, நாமும் வாழவில்லை. அவர்களைப் போலவே, நாம் “சகல காரியங்களிலும் சோதிக்கப்பட” துன்பம், சிட்சை மற்றும் இழப்பை எதிர்கொள்கிறோம் கோட்பாடும் உடன்படிக்கைகளும் 136:31; 101:4–5 ஐயும் பார்க்கவும்). ஆனால் பழங்கால தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் நீதிமான்களைப் போல, நாம் யாரை நம்பலாம் என்பதை அறிவோம் (2 நேபி 4:19 ஐப் பார்க்கவும்).

நமது பூலோக வாழ்க்கை நமது இருப்பில் ஒரு கணம் மட்டுமே, ஆனால் அந்த கணம்—சில நேரங்களில் மிகவும் கடினமானது—நித்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஆம், நமது பரலோக பிதா நாம் கற்றுக்கொண்டு வளர வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். மேலும், ஆம், அந்த வளர்ச்சி சில நேரங்களில் ஏமாற்றத்தையும் துன்பத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் அவர் நம் வாழ்க்கை அழகாகவும் நம்பிக்கையுடையதாகவும் இருக்க விரும்புகிறார். அதற்காகவும், நாம் அவரிடம் திரும்பும் பயணத்தை எளிதாக்கவும், அவர் ஒரு இரட்சகரை வழங்கியுள்ளார், அவர் தம்முடைய பிதாவுடனான நமது உடன்படிக்கைகளுக்கு “உத்தரவாதம் அளிப்பவர்”. இயேசு கிறிஸ்துவின் பாவநிவர்த்தி மூலம், பிதா ஆலயத்தில் தம்முடைய பிள்ளைகளுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுகிறார்.

அவருடைய அன்பு மற்றும் பாவநிவாரண பலியின் மூலம், நம் இரட்சகர் வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் அனைத்தையும் கையாண்டு குணப்படுத்தியுள்ளார். அவருடைய பரிசுத்த வீடு—அவருடைய மகிழ்ச்சியின் வீடு—காரணமாக, உபத்திரவங்கள் இருந்தபோதிலும் எல்லாம் நலமாயிருக்கும். உடன்படிக்கையின் தைலம் துக்கம், வலி, துயரம் மற்றும் ஏமாற்றத்தை துடைத்துவிடும். நாம் கவலைப்படவோ அல்லது பயப்படவோ தேவையில்லை. மாறாக, நமது மீட்பின் விலை செலுத்தப்பட்டுவிட்டது (1 கொரிந்தியர் 6:20 ஐப் பார்க்கவும்) மற்றும் நித்திய ஜீவனுக்கான உடன்படிக்கைப் பாதை அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதில் நாம் மகிழ்ச்சியடையலாம்.

உடன்படிக்கைப் பாதை உண்மையிலேயே மீட்கும் அன்பின் பாதையாகும். ஆலயத்தில் நாம் செய்யும் உடன்படிக்கைகளை மதிக்கும்போது, ​​அதிக வல்லமை, அதிக அன்பு, அதிக இரக்கம், அதிக புரிதல் மற்றும் அதிக நம்பிக்கையின் ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுகிறோம். குடும்ப உறுப்பினர்கள் நித்தியத்திற்கும் அன்பினால் பிணைக்கப்பட்ட ஆலய முத்திரைகளின் அற்புதமும் மகத்துவமும் என் ஆத்துமாவிற்கு மிஞ்சிய பிரமிப்பையும் மகிழ்ச்சியையும் கொண்டு வந்து நன்றியுணர்வின் உணர்வால் என்னை நிரப்புகிறது.

“உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒரு எழுச்சி ஏற்படும் போதெல்லாம், ஆவிக்குரிய ரீதியில் இருக்க பாதுகாப்பான இடம் உங்கள் ஆலய உடன்படிக்கைகளுக்குள் வாழ்வதுதான்.” தலைவர் நெல்சன் ஆலோசனை வழங்கினார். அந்த வார்த்தைகளின் உண்மைத்தன்மையை என்னுடைய சொந்த இனிமையான மற்றும் சில சமயங்களில் கசப்பான உலக அனுபவத்திலிருந்து நான் அறிவேன்.

ஆலன் கார்ன்ஸின் விளக்கப்படம்

அவர்களை வீட்டிற்கு கூட்டிச் சேர்த்திடுங்கள்

இஸ்ரேல் பார்லோ தனது பையனுக்கு கடைசியாக ஒரு பிரியாவிடை அளித்த பிறகு, அவர் தனது மனைவிக்கு எழுதினார், “[ஜேம்ஸின்] கல்லறைக்குத் திரும்ப வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் வராமல், நான் வெகுதூரம் விலகிச் செல்வது பற்றிய எண்ணங்கள், அவனது கல்லறையில் கண்ணீருடன் உடையும் வரை நான் தாங்கிய கடைசி பாச இழையை பிழிந்தன.”

டிசம்பர் 4, 1889 அன்று இன்னும் அதிகமான கண்ணீர்—இந்த முறை ஆனந்தக் கண்ணீர்—சிந்தப்பட்டதாக நான் கற்பனை செய்கிறேன். அந்த நாளில், சிறுவன் ஜேம்ஸ் நதானியேல் பார்லோ லோகன் யூட்டா ஆலயத்தில் தனது பெற்றோருக்கு முத்திரிக்கப்பட்டான். அதற்குள், இஸ்ரேல் காலமாயிருந்தார், அதனால் மற்றவர்கள் அவருக்கும் ஜேம்ஸுக்கும் பதிலியாக நின்றனர்.

சகோதரி கியரோனும் நானும் இஸ்ரேல் மற்றும் எலிசபெத்தின் மீது ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்திறன் மற்றும் மிகுந்த இரக்கத்தைக் கொண்டுள்ளோம். எங்கள் முதல் குழந்தை, சீன் என்ற பையன், மூன்று வாரக் குழந்தையாக இருந்தபோது இதய அறுவை சிகிச்சையின் போது இறந்தான். இது எங்களுக்கு ஒரு பூமியதிர்ச்சி உண்டாக்கும் இழப்பாகும். அந்த நேரத்தில், நாங்கள் உயிர்வாழ முடியுமா என்று யோசித்தோம். நாங்கள் அவரை இங்கிலாந்தில் ஒரு வலிமிகுந்த சிறிய கல்லறையில் அடக்கம் செய்தோம். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எங்கள் குடும்பத்தினர் ஐக்கிய ராஜ்யத்தில் உள்ள எங்கள் வீட்டிலிருந்து முழுநேரமாக சபையில் சேவை செய்ய புறப்படுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது, நாங்கள் அந்தச் சிறிய கல்லறையை விட்டுச் சென்றோம்.

மேற்கு நோக்கிய பயணத்தில் எங்கள் குழந்தையை நாங்கள் இழக்கவில்லை, பார்லோக்களின் புரிந்துகொள்ள முடியாத கஷ்டங்களை நாங்கள் அனுபவிக்கவில்லை, ஆனால் அவர்கள் என்ன அனுபவித்தார்கள் என்பதைப் பற்றிய புரிதலின் தொடக்கத்தை நாங்கள் பெற்றுள்ளோம். எங்கள் ஆண் குழந்தையின் கல்லறை வெகு தொலைவில் உள்ளது, ஆனாலும் பார்லோக்களைப் போலவே, இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலிலும், பரிசுத்த முத்திரையிடும் உடன்படிக்கையின் மூலம் எங்கள் குடும்பத்தின் நித்திய தன்மையிலும் எங்களுக்கு நிலையான நம்பிக்கை உள்ளது.

நம் அனைவருக்கும் மூதாதையர்களும், கல்லறைக்கு அப்பால் உள்ள மற்ற அன்புக்குரியவர்களும் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் நம்மிடம், “என்னை இங்கே விட்டுவிடாதீர்கள்” என்று சொல்கிறார்கள். ஆலய உடன்படிக்கைகள் காரணமாக, யாரும் விடப்பட வேண்டியதில்லை அவர்களை நேசிப்பதும், அவர்களுக்கு சேவை செய்வதும், அவர்களை வீட்டிற்கு கூட்டிச் சேர்ப்பதும் நமது அழைப்பாயிருக்கிறது.

நமது பரலோக பிதா நம்மை நேசிக்கிறார், உங்களையும் என்னையும். “பூலோகத்திலே [நாம்] எவைகளைக் கட்டுகி[றோமோ] அவைகள் பரலோகத்திலும் கட்டப்பட்டிருக்கும்” (கோட்பாடும் உடன்படிக்கைகளும் 128:8; மத்தேயு 18:18 ஐயும் காண்க) என்று அவர் நமக்கு ஆலயங்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். மரணத்தின் கட்டுகளை உடைத்து, நித்திய உறவுகளுக்கும் நித்திய குடும்ப மறு இணைப்புகளுக்கும் வழி வகுப்பதற்காக அவர் தம்முடைய குமாரனை அனுப்பினார்.

அதனால்தான் நமக்கு நியமங்கள் இருக்கின்றன. அதனால்தான் நாம் உடன்படிக்கைகளைச் செய்கிறோம். அதனால்தான் நாம் ஆலயங்களைக் கட்டுகிறோம். அதனால்தான் நாம் தேவனின் பணிக்கும் மகிமைக்கும் நம்மை அர்ப்பணிக்கிறோம் (மோசே 1:39 ஐப் பார்க்கவும்). அதனால்தான், பிதா மற்றும் குமாரனின் பிரசன்னத்தில் நமக்கும் நம் அன்புக்குரியவர்களுக்கும் ஒரு நித்திய சந்திப்பு காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்து, நாம் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிக்கிறோம்.

நமது உடன்படிக்கைகளைக் கடைப்பிடித்து, கர்த்தருடைய மகிமையான இரட்சிப்புப் பணியில் அவருடன் சேரும்போது, ​​நாம் மகிழ்ச்சியையும் சமாதானத்தையும் கண்டடைவோமாக.