Ուխտի ուրախալի արահետը

Նկարը՝ Ջերի Գարնսի, կարող է պատճենվել միայն Եկեղեցու օգտագործման համար

Սուրբ խոստումներ

Մեր Երկնային Հայրը և Նրա Որդին՝ Հիսուս Քրիստոսը, մեզանից յուրաքանչյուրին սիրում են առավել, քան մենք կարող ենք պատկերացնել։ Նրանց սերը ոչ մի տեղ այնքան ակնհայտ չէ, որքան մկրտության ժամանակ և Տիրոջ տանը մեզ առաջարկվող ուխտերի դիմաց խոստացված օրհնությունների մեջ։

«Ճշմարիտ կրոնի կարևոր գաղափարներից մեկը սուրբ ուխտն է»,- ուսուցանել է Ռասսել Մ. Նելսոնը (1924–2025)։ «Իրավաբանական լեզվով՝ ուխտը ընդհանուր առմամբ պայմանագիր է՝ կնքված երկու կամ ավելի կողմերի միջև: Բայց կրոնի առումով, ուխտը շատ ավելի մեծ նշանակություն ունի: Այն սուրբ խոստում է Աստծո հետ»:

Մեր տված և պահած յուրաքանչյուր սուրբ խոստում օրհնում է մեզ։ Երկնային Հայրը և մեր Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսը ցանկանում են մեզ ավելի մոտեցնել Իրենց։ Նրանք ցանկանում են օգնել մեզ սովորել և աճել հավատքով ու հասկացողությամբ։ Նրանք ցանկանում են օժտել մեզ երկնային զորությամբ։ Նրանք ցանկանում են, որ մենք բժշկում և խաղաղություն գտնենք մի աշխարհում, որտեղ նման օրհնությունները թվում են անհասանելի։ Նրանք ցանկանում են, որ մենք ուրախություն գտնենք այս և գալիք կյանքում։ Այս կատարյալ սիրով մղված՝ Նրանք մեզ հնարավորություն են տալիս ուխտի մեջ մտնելու Նրանց հետ։ Մենք օրհնություն ունենք ամեն շաբաթ հաղորդության ժողովի ժամանակ վերահաստատելու այդ ուխտերը։

Մենք հաղորդությանը մասնակցում ենք երախտագիտության ոգով, քանի որ ունենք Հիսուս Քրիստոսի անունը մեզ վրա վերցնելու ուրախալի օրհնությունը՝ հիշելով Նրան և Նրա սերը մեր հանդեպ, որը դրսևորվում է Նրա Քավության պարգևի միջոցով, որ Նա մեռավ տանջահար մեզ համար։ Հաղորդությունը նաև մեզ օրհնում է՝ ամեն շաբաթ հնարավորություն տալով ցույց տալու մեր պատրաստակամությունը՝ պահելու Նրա պատվիրանները, նորոգելու մեր ուխտերը և կապելու նոր ուխտ (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 20․77, 79):

«Հաճախ ես լսում եմ այն արտահայտությունը, որ մենք հաղորդություն ենք ընդունում ՝ մկրտության ժամանակ կապած ուխտերը նորոգելու համար: Չնայած դա ճշմարիտ է, բայց շատ ավելին է, քան այդ»,- ասել է նախագահ Նելսոնը: «Ես նոր ուխտ կապեցի: Դուք նոր ուխտեր կապեցիք: … Արդ, ի պատասխան սրա, [Տերը] հայտարարում է, որ մենք միշտ կունենանք Նրա Հոգին մեզ հետ: Ինչպիսի՜ օրհնություն»:

Երբ ապաշխարում ենք և անարատ սրտով մասնակցում հաղորդությանը, մենք ստանում ենք Սուրբ Հոգին և «մաքրվում ենք մեղքից, կարծես կրկին մկրտված լինենք։ Սա է այն հույսն ու ողորմությունը, որը Հիսուսը առաջարկում է մեզանից յուրաքանչյուրին»։

Ի՜նչ ուրախություն է ապաշխարել և ներում ստանալ Քրիստոսի փրկագնող սիրո միջոցով։

Նավուի (Իլինոյս) տաճարի լուսանկարը, հեղինակ՝ Ջենիֆեր Ռոուզ Մեդի

Նրա ուրախության տունը

Հիսուս Քրիստոսի Վերջին Օրերի Սրբերի Եկեղեցու նախագահ դառնալուց հետո, նախագահ Նելսոնը հաճախ էր խոսում ուխտի արահետի մասին, սկսած Եկեղեցու նախագահի պաշտոնում իր առաջին հրապարակային ուղերձից։ Մենք այդ արահետի վրա ենք կանգնում «ապաշխարությ[ա]ն և ջրով մկրտությ[ա]ն» միջոցով (2 Նեփի 31․17), և նա հետագայում ասաց․ «Ապա, տաճարում ավելի լիարժեք ենք կանգնել այդ ճանապարհի վրա»։

Ճիշտ այնպես, ինչպես հաղորդությունից ճաշակելը մեզ հիշեցնում է մեր ուխտերի և դրանց hամապատասխան օրհնությունների մասին, այդպես էլ տաճարում փոխարինող աշխատանք կատարելն է հիշեցնում։ Երբ մենք կատարում ենք արարողություններ մահացածների համար, մենք հիշում ենք մեր տված սրբազան խոստումները և մեր ստացած խոստացված օրհնությունները։

Ուխտի արահետի շնորհիվ մենք դառնում ենք Աբրահամին, Իսահակին, Հակոբին և նրանց սերունդներին խոստացված բոլոր օրհնությունների ժառանգակիցները։ Չնայած այդ խոստացված օրհնություններին՝ Աբրահամը, Իսահակը և Հակոբը հեշտ կյանքով չէին ապրում, ինչպես նաև մենք։ Նրանց նման, մենք նույնպես բախվում ենք դժվարությունների, խրատի և կորստի, երբ «փորձվ[ում ենք] բոլոր բաներում» (Վարդապետություն և Ուխտեր 136․31, տես նաև 101․4–5): Բայց ինչպես մարգարեներն ու հին ժամանակների արդար Սրբերը, մենք գիտենք, թե ում կարող ենք ապավինել (տես 2 Նեփի 4․19):

Մահկանացու կյանքը մեր գոյության ընդամենը մի ակնթարթ է, բայց այդ պահը՝ երբեմն շատ դժվար, հավերժական նշանակություն ունի։ Այո՛, մեր Երկնային Հայրը ցանկանում է, որ մենք սովորենք և աճենք։ Եվ այո, այդ աճը երբեմն ներառում է հիասթափություն և տառապանք։ Բայց Նա ցանկանում է, որ մեր կյանքը լինի գեղեցիկ և հույսով լի։ Այդ նպատակով և մեր դեպի Նրան վերադառնալու ճանապարհը հեշտացնելու համար Նա տվել է Փրկիչ, որը «երաշխավորն» է Իր Հոր հետ մեր ուխտերի։ Հիսուս Քրիստոսի քավության միջոցով Հայրը կատարում է տաճարում Իր զավակներին տված խոստումները։

Իր սիրո և քավող զոհաբերության միջոցով մեր Փրկիչը հաղթահարել և բժշկել է այն ամենը, ինչին մենք կբախվենք կյանքում։ Եվ Նրա սուրբ տան՝ Նրա ուրախության տան շնորհիվ, ամեն ինչ լավ կլինի՝ չնայած դժվարություններին։ Ուխտերի պահպանման ամոքիչ միջոցը վերացնում է տխրությունը, ցավը, վիշտը և հիասթափությունը։ Մենք չպետք է անհանգստանանք կամ վախենանք։ Փոխարենը, մենք կարող ենք ուրախանալ, որ մեր փրկագնման գինը վճարվել է (տես Ա Կորնթացիներին 6․20), և հավերժական կյանքին տանող ուխտի արահետը տրվել է։

Ուխտի արահետն իսկապես փրկագնող սիրո ուղի է։ Երբ մենք պատվում ենք տաճարում կապած ուխտերը, մենք ստանում ենք ավելի մեծ զորության, ավելի մեծ սիրո, ավելի մեծ ողորմածության, ավելի մեծ հասկացողության և ավելի մեծ հույսի օրհնություններ։ Տաճարային կնքումների՝ ընտանիքի անդամների հավերժական սիրով կապվածության հրաշքն ու վեհությունն անսահման հիացմունք և ուրախություն են պարգևում իմ հոգուն և լցնում ինձ երախտագիտությամբ։

«Ամեն անգամ, երբ ձեր կյանքում որևէ ցնցում է տեղի ունենում, հոգևոր առումով ամենաանվտանգ ապրելու վայրը գտնվում է ձեր տաճարային ուխտերի սահմանների ներսում»,- ուսուցանել է նախագահ Նելսոնը։ Ես գիտեմ այդ խոսքերի ճշմարտացիությունը իմ քաղցր, իսկ երբեմն դառը, մահկանացու փորձից։

Նկարը` Ալեն Գարնսի

Հավաքեք նրանց տուն

Իսրայել Բարլոուն իր փոքրիկ որդուն վերջին հրաժեշտը տալուց հետո գրեց կնոջը. «Հեռանալու, կյանքում երբեք [Ջեյմսի] գերեզմանին չվերադառնալու մտքերը քամեցին իմ մեջ կրած սիրո վերջին մասնիկը, մինչև այն կոտրվեց արցունքների տեսքով նրա գերեզմանի վրա»։

Ես պատկերացնում եմ, որ 1889 թ․ դեկտեմբերի 4-ին ավելի շատ արցունքներ՝ այս անգամ ուրախության արցունքներ, թափվեցին։ Այդ օրը փոքրիկ Ջեյմս Նաթանիել Բարլոուն կնքվեց իր ծնողների հետ Լոգանի (Յուտա) տաճարում: Այդ ժամանակ Իսրայելն արդեն մահացել էր, ուստի այլ անձինք էին նրա և Ջեյմսի փոխարեն։

Ես և քույր Քիրոնը առանձնահատուկ ցավ և մեծ կարեկցանք ենք զգում Իսրայելի և Էլիզաբեթի հանդեպ։ Մեր առաջնեկը՝ Շոն անունով մի տղա, մահացավ սրտի վիրահատության ժամանակ, երբ ընդամենը երեք շաբաթական էր։ Դա մեզ համար ցնցող կորուստ էր։ Այդ ժամանակ մենք մտածում էինք, թե արդյո՞ք կհաղթահարենք դա։ Մեծ ցավով մենք նրան թաղեցինք Անգլիայում՝ փոքր գերեզմանում։ Տասնհինգ տարի անց մեր ընտանիքին խնդրեցին տեղափոխվել Միացյալ Թագավորությունում գտնվող մեր տնից՝ Եկեղեցում լրիվ դրույքով ծառայելու համար, և մենք ստիպված էինք թողնել այդ փոքրիկ գերեզմանը։

Մենք մեր երեխային չկորցրեցինք դեպի արևմուտք ճամփորդության ժամանակ և չտառապեցինք Բարլոուների տարած չարչարանքներով, որոնք մեր հասկացողությունից վեր են, բայց մենք սկսում ենք պատկերացնել, թե ինչի միջով նրանք անցան։ Մեր փոքրիկ տղայի գերեզմանը շատ հեռու է, սակայն Բարլոուների նման, մենք անսասան հավատում ենք Հիսուս Քրիստոսի Հարությանը և մեր ընտանիքի հավերժական բնույթին՝ սուրբ կնքման ուխտի միջոցով։

Մենք բոլորս ունենք նախնիներ և այլ մահացած սիրելիներ, որոնք մեզ ասում են. «Մի՛ թող ինձ այստեղ»։ Տաճարային ուխտերի շնորհիվ ոչ ոք չի լքվի։ Մեր կոչն է սիրել, ծառայել և օգնել նրանց տուն բերել։

Մեր Երկնային Հայրը սիրում է մեզ՝ ձեզ և ինձ։ Նա մեզ տաճարներ է տվել, որպեսզի «ինչ որ կապե[ն]ք երկրի վրա, կապվի երկնքում» (Վարդապետություն և Ուխտեր 128․8, տես նաև Մատթեոս 18․18): Նա ուղարկեց Իր Որդուն ջարդելու մահվան կապանքները՝ հարթելով ճանապարհը հավիտենական կապերի և հավերժական ընտանեկան վերամիավորման համար։

Ահա թե ինչու մենք ունենք արարողություններ։ Ահա թե ինչու ենք մենք ուխտեր կապում։ Ահա թե ինչու ենք մենք տաճարներ կառուցում։ Ահա թե ինչու մենք նվիրվում ենք Աստծո գործին և փառքին (տես Մովսես 1․39): Եվ այդ պատճառով մենք ուրախության արցունքներ ենք թափում՝ գիտակցելով, որ մեզ և մեր սիրելիներին հավերժական վերամիավորում է սպասվում Հոր և Որդու ներկայությամբ։

Թող մենք ուրախություն և խաղաղություն գտնենք, երբ պահում ենք մեր ուխտերը և միանում Տիրոջը Նրա փառահեղ փրկարար գործում։