अनन्तताको दर्शनलाई धारण गर्ने

कम्बोडिया धेरै दुःखद गृहयुद्धहरूबाट गुज्रिएको छ । मेरो जन्म द्वन्द्व समाप्त भएलगत्तै भएको थियो । मेरा आमाबाबुले आठ छोराछोरी हुर्काउन सङ्घर्ष गर्दै गर्दा जीवन कठीन थियो र खानाको अभाव थियो । यस्तो परिस्थितिमा मेरो भविष्य के हुन सक्छ भनेर कहिलेकाहीँ म सोच्थेँ ।

१९९८ मा जब म पछिल्ला दिनका सन्तहरूको येशू ख्रीष्टको चर्चमा सहभागी भएँ त्यसपछि मेरो जीवन परिवर्तन भयो । माध्यमिक विद्यालयको शिक्षा पूरा गर्नुभन्दा एक वर्षपूर्व मैले बप्तिस्मा लिएँ । कलेजमा पढ्नका लागि आर्थिक साधनको अभाव भएका कारण मैले पूर्णकालीन सुसमाचार प्रचारक भएर सेवा गर्ने छनोट गरेँ । सेवा गर्दा, मेरा आध्यात्मिक आँखाहरू खुले । मैले उहाँका सन्ततिहरूका लागि परमेश्वरको अनन्त योजना र म कसरी मेरो आफ्नै अनन्त परिवार स्थापना गर्न तयारी गर्न सक्छु भनेर बुझेँ ।

एक दिन मैले मन्दिरमा विवाह गर्ने छु र मेरी श्रीमती र छोराछोरीहरूसँग सदाका लागि बाँधिने छु भनेर पुनर्स्थापित सुसमाचारको आध्यात्मिक सत्यले मलाई बुझ्न अनुमति दियो । मैले हामी सँगै चर्च गएको, सँगै भजन गाएको, सँगै सुसमाचार अध्ययन गरेको र एक दिन मेरा छोराछोरीहरूलाई सुसमाचार प्रचार सेवामा पठाएको अनि त्यसपछि उनीहरूलाई पवित्र मन्दिरहरूमा बाँधिएको अनि आफ्नै परिवार सुरु गरेको परिदृश्यको कल्पना गरेँ । हाम्रो परिवारका लागि मैले कस्तो सुन्दर दर्शन देखेको थिएँ । सबैसँग यस्तै प्रकारको दर्शन छ भनेर म आशा गर्छु ।

हङकङ चीनको मन्दिरमा एक प्रिय महिलासँग २००५ मा म बाँधिएँ पछि मेरो सपना पूरा हुन सुरु भयो । त्यस समय देखि, अनन्त मार्ग स्पष्ट भएको छ । परमप्रभुले हामीलाई पाँच उत्साही छोराहरू दिनुभएको छ ।

अनन्तताको दर्शन सुन्दर भए तापनि यात्रा सजिलो भएको छैन । किला अध्यक्ष, कारखाना प्रबन्धक र पाँच सक्रिय केटाहरूको बुबाका रूपमा जिम्मेवारीहरू सन्तुलन गर्नु कठीन छ । हाम्रा छोराहरू ऊर्जाले भरिपूर्ण छन्—सदैव दौडने, चढ्ने र कुस्ती खेल्ने । तिनीहरू प्रायः चीजहरू भाँच्छन्, खाना पोख्छन् र घरलाई उथलपुथल पार्छन् । एक दिन जब म र मेरी श्रीमती व्यस्त थियौँ, तिनीहरूले भान्साको सिङ्कको प्वाल बन्द गरे, टाइल छापिएको भुइँमा पानी भरे, अगाडि पछाडि चिप्लिन साबुन मिसाए र गर्वका साथ भने, “हामीले पौडी खेल्न पोखरी बनाउँदै छौँ!”

छोराहरूले एकअर्कालाई जिस्क्याउने र हाम्रो धीरताको परीक्षा लिने हुँदा पारिवारिक धर्मशास्त्र अध्ययन चुनौतीपूर्ण हुन सक्छ । आइतबार म मञ्चमा बस्दा मेरी श्रीमतीले सभामा बालबालिकाहरूको हेरचाह गर्छिन् । मेरी श्रीमती प्रायः लज्जित र थकित महसुस गर्छिन् । तिनीहरू बेन्चमुनि घस्रन्छन्, मानिसहरूका खुट्टा तान्छन् र कहिलेकाहीँ कराउँछन् वा ठूलो स्वरमा रून्छन् । एक दिन उनले मलाई भनिन्, “म आत्मालाई महसुस गर्न चाहन्छु र केही सिक्न चाहन्छु । तर धेरैजसो समय जब म चर्च जान्छु, म केही पनि सिक्दिन र हाम्रा छोराहरूदेखि निराश हुन्छु । हामी किन गइरहेका छौँ भनेर म कहिलेकाहीँ सोच्छु ।”

त्यस्ता क्षणहरूमा म उजाडस्थानमा लहीको यात्राका सम्बन्धमा सोच्छु । तिनीहरूका धेरै समस्याहरू थिए तर परमप्रभुले प्रतिज्ञा गर्नुभयो, “म उजाडस्थानमा तिम्रो ज्योति पनि हुने छु . . . जबसम्म तिमीहरूले मेरा आज्ञाहरू पालना गर्ने छौ, तिमीहरूलाई प्रतिज्ञा गरिएको भूमितर्फ अगुवाइ गरिने छ।” आस्थामा एकताबद्ध परिवारहरूले सङ्घर्ष गर्न सक्छन् तर परमप्रभुले तिनीहरूलाई सदैव अगाडि बढाउनुहुन्छ ।

राजा बेन्यामिनले आमाबाबुहरूलाई सल्लाह दिए, “[आफ्ना छोराछोरीहरूलाई] सत्य र संयमको मार्गमा हिँड्न सिकाउनुहोस् ... एकअर्कालाई प्रेम गर्न र एकअर्काको सेवा गर्न ।” परमप्रभुले हामीलाई “आफ्ना छोराछोरीहरूलाई ज्योति र सत्यमा हुर्काउन” पनि आज्ञा दिनुभयो ।” यी शिक्षाहरूले हामीलाई पारिवारिक जीवन बोझिलो महसुस हुँदा सहयोग गर्छ ।

एक दिन मेरा जेठा छोराले किला सम्मेलनमा बोल्दा दृढताको आशीर्वाद स्पष्ट भयो । उनले भने, “पादरित्व बाहकका रूपमा म मेरा बुबाले जस्तै अरुहरूलाई आशीर्वाद दिन मसँग भएको पादरित्व प्रयोग गर्ने छु ।” मेरा आँखा प्रसन्नताका आँसुले भरिए । कठीन भए तापनि हामी किन गइरहन्छौँ भनेर मैले बुझेँ । हाल उनी म्याड्रिड साउथ स्पेन सुसमाचार प्रचार क्षेत्रमा आस्थापूर्वक सेवा गरिरहेका छन् । उनका साना भाइहरूले हरेक हप्ता प्रभुभोज तयार गर्छन् र बाँड्छन् । हाम्रा माइला छोराले छिट्टै नै सुसमाचार प्रचार सेवा गर्ने तयारी गर्दैछन् ।

अध्यक्ष रसल एम. नेल्सनले भन्नुभएको छ, “हाम्रो परिवार यस जीवनमा हाम्रो सबैभन्दा ठूलो कार्य र प्रसन्नताको केन्द्रबिन्दु हो; अनि अनन्तताभरि यसै हुने छ जब हामी “सिंहासन, अधिराज्य, रियासतहरू, . . . शक्ति, प्रभुत्व . . . उत्कर्ष र महिमा रिक्थका रूपमा प्राप्त गर्छौँ ।” त्यो प्रतिज्ञाले मलाई मेरो परिवारलाई सिकाउन र चर्च र मन्दिरका मार्गतर्फ अगुवाइ गर्न सामर्थ्य दिन्छ ।

हल्ला गर्ने र चक्चके छोराहरूसँग भए पनि मेरी श्रीमती र मैले हरेक हप्ता चर्च जान निरन्तरता दिइरहेका छौँ । हामी सुसमाचारलाई हाम्रो घरको केन्द्रमा राख्न प्रयास गर्ने भएकाले म अब ती प्रयासहरूको फल देख्न सक्छु । योग्य रूपमा प्रभुभोज बाँड्ने मेरा छोराहरूमा, प्रसन्नताका साथ आस्थापूर्वक सेवा गर्ने मेरो सुसमाचार प्रचारक छोरामा र हाम्रा साना छोराहरूको वृद्धि हुँदै गएको गवाहीहरूमा म तिनीहरूलाई देख्छु । हरेक बलिदान, हरेक थकित आइतबार र हरेक पारिवारिक धर्मशास्त्र अध्ययन यसको लायक छ किनभने उहाँको सुसमाचारले साच्चैँ परिवारहरूलाई आशीर्वाद दिन्छ भनेर परमप्रभुले मलाई देखाउनुभएको छ ।

जब परिवारहरूले चर्चमा सँगै आराधना गर्छन्, तिनीहरूले आत्मालाई आफ्नो घरमा आमन्त्रण गर्छन्, आफ्नो एकतालाई मजबुत बनाउँछन् र ख्रीष्टको नजिक पुग्छन् भनेर मलाई जानकारी छ । परमप्रभुले थप प्रेम, शान्ति र सुरक्षाको प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ । तिनीहरूका करारहरू नवीकरण हुन्छन् र अहिले र अनन्तसम्म आशीर्वादहरू सुरक्षित गर्दै सन्ततिहरूलाई आस्थामा हुर्काइन्छ । यदि हामीले हाम्रो परिवारमा सुसमाचारलाई आत्मसात गर्न निरन्तरता दियौँ भने परमप्रभुले हाम्रा प्रयासहरूलाई प्रसारित गर्नुहुने छ । जसरी “अङ्गुरको बगैँचाका मालिकले आफ्ना सेवकहरूसँग परिश्रम गरे”, मुक्तिदाताले हामीलाई आशा र प्रसन्नताका साथ अनन्ततातर्फको हाम्रो सङ्घर्षमा सहयोग गर्नुहुने छ ।■