Áætlun Guðs um eilífa fjölskyldu

Eitt af því sem upphaflega vakti áhuga foreldra minna á hinu endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists, er sú áhersla sem kirkjan leggur á fjölskylduna og kenningin um að „stór hluti starfs sáluhjálpar og upphafningar eigi sér stað hjá fjölskyldunni“. Áður en þau skírðust, voru foreldrar mínir svo hrifnir af því sem þau lærðu að þau buðu nágrönnum að koma með sér í trúboðslexíurnar.

Þegar þau hittu trúboðana og héldu áfram að læra fagnaðarerindið eftir skírn sína, lærðu foreldrar mínir um leiðir til „að ala börn [sín] upp í ljósi og sannleika“ og hvernig hægt er að „koma [andlegri] reglu á hús [þeirra]“ (Kenning og sáttmálar 93:40, 43).

Þau lærðu að „fjölskyldan er kjarninn í áætlun skaparans um eilíf örlög barna hans“ og að „hamingju í fjölskyldulífi hljótum við fyrst og fremst þegar við byggjum á kenningum Drottins Jesú Krists“.

Þau lærðu að „farsælt hjónaband og fjölskyldulíf byggist og varðveitist á reglum trúar, bænar, iðrunar, fyrirgefningar, virðingar, kærleika, umhyggju, vinnu og heilbrigðrar dægrastyttingar“.

Þau lærðu að fjölskyldur geta verið eilífar og að „sama félagslyndi og ríkir meðal okkar hér mun ríkja meðal okkar þar, en þar við bætist eilíf dýrð“ (Kenning og sáttmálar 130:2).

Þeim lærðist líka að „endanlegur tilgangur sérhverrar kenningar, allra viðburða kirkjunnar, er að foreldrar og börn þeirra séu hamingjusöm heima við, innsigluð í eilífu hjónabandi og tengd kynslóðum sínum“.

Með þessa vitneskju, þráðu þau að innsiglast sem eilíf fjölskylda.

Eftir að foreldrar mínir skírðust, iðkuðu þau það sem þau lærðu og færðust frá heiminum yfir í ríki fagnaðarerindisins. Þau unnu að því að sameina fjölskyldu okkar með því að halda heimiliskvöld og ritningarnám fjölskyldunnar, sækja kirkjusamkomur trúfastlega og vinna ættarsögustarf. Með þessari viðleitni til einingar, vonuðust þau til að skapa fjölskyldu sem einblíndi á sáluhjálparáætlunina með augum eilífðarinnar.

Árið 1965, árið sem foreldrar mínir skírðust, var næsta musteri við São Paulo í Brasilíu í Mesa, Arisóna, um 9.650 km í burtu. Ferðalög voru of dýr fyrir fjölskylduna og því þurftu foreldrar mínir að bíða fram að vígslu São Paulo-musterisins í Brasilíu árið 1978 áður en þau gátu meðtekið helgiathafnir musterisins og innsiglast. Á þeim tíma þjónaði ég í trúboði í Ríó de Janeiro.

Um tveimur mánuðum áður en ég lauk trúboði mínu í febrúar 1980, leyfði trúboðsforsetinn mér og félaga mínum að ferðast yfir nótt með stikumeðlimum frá Ríó de Janeiro til musterisins í São Paulo, svo að ég gæti hlotið musterisgjöf mína og innsiglast foreldrum mínum. Eins og foreldrar mínir, hafði ég beðið í mörg ár eftir hinum fyrirheitnu blessunum helgiathafna og sáttmála musterisins.

Þessi reynsla breytti sýn minni á framtíðina og veitti mér í fyrsta sinn nasasjón af sannleiksgildi nýlegra orða Russells M. Nelson forseta: „Tími varinn í musterinu mun hjálpa ykkur að hugsa himneskt og skilja hver þið í raun eruð, hver þið getið orðið og hvers konar lífi þið getið lifað að eilífu.“

Stuttur tími minn í musterinu við þetta tækifæri hafði mikil áhrif á það sem eftir var af trúboðsþjónustu minni. Með þessa nýju sýn, hafði það að bera vitni um musterið og mikilvægi áætlunar Guðs fyrir fjölskyldur einnig varanleg áhrif á líf mitt.

Þegar ég og eiginkona mín, Rosana, giftum okkur tveimur árum eftir trúboð mitt, vorum við innsigluð í musterinu með hugsjón um að ala upp okkar eigin eilífu fjölskyldu. Með þetta markmið, unnum við saman að því að skapa fjölskylduhefðir svipaðar þeim sem foreldrar okkar höfðu kennt okkur, allar með frelsarann og kenningar hans að þungamiðju og kenningar nútíma spámanna hans.

Núna eru börn okkar að ala upp sín börn með sömu trúarreglum um hamingju. Fyrir okkur er fjölskyldan mikilvægust, vegna þess að við skiljum mikilvægi fjölskyldunnar í áætlun Guðs.

Sem aðalvaldhafi, naut ég þeirrar blessunar að innsigla börnin mín þrjú mökum þeirra í musterinu. Það var dásamleg reynsla að horfa í augu þeirra þegar þau krupu við altarið í musterinu. Ég gat séð afkomendur mína verða blessaða af sömu reglum fagnaðarerindisins og foreldrar mínir höfðu kennt mér og sem við Rosana höfðum kennt þeim. Ég sá að þessar blessanir myndu halda áfram meðal kynslóða framtíðar. Ég var minntur á það hver gerir þetta allt mögulegt.

Jólaáminning

Fjölskyldan er þungamiðjan í sæluáætlun Guðs en án frelsarans, Jesú Krists, væri sú áætlun ekki möguleg. Friðþæging hans og þær helgiathafnir og þeir sáttmálar sem finna má í fagnaðarerindi hans gera fyrirheitið um upphafningu mögulegt.

Nelson forseti hefur sagt: „Upphafning er fjölskyldumál. Aðeins með endurleysandi helgiathöfnum fagnaðarerindis Jesú Krists geta fjölskyldur hlotið upphafningu. Lokatakmarkið sem við keppum að er að verða hamingjusöm sem fjölskylda – með musterisgjöf, innsigluð og undirbúin fyrir eilíft líf í návist Guðs.“

Þegar ég heimsæki staði sem ég hef aldrei séð áður, reyni ég að finna litla jólasviðsmynd sem minnir Rosönu og mig á frelsarann. Ég er að byggja upp heilmikið safn.

Þegar ég og eiginkona mín hugleiddum þessar fábrotnu sviðsmyndir jólasögunnar, hugleiddum við eitt sinn: „Hvað er það sem raunverulega skiptir mestu máli í lífi okkar?“ Svarið er auðvitað frelsarinn, fagnaðarerindi hans og fjölskylda okkar. Til að minna okkur á elsku himnesks föður til okkar og að það er fyrir frelsarann sem loforðið um eilífar fjölskyldur verður að veruleika, settum við fyrir nokkrum árum allar jólasenurnar okkar í tvær stórar hillur á heimili okkar fyrir jólin – og skildum þær eftir uppsettar í stað þess að ganga frá þeim eftir jólahátíðina. Sú hefð hjálpar okkur að viðhalda anda jólanna á heimili okkar allt árið um kring.

Á hverjum degi, þegar við virðum fyrir okkur þessar sviðsmyndir um jólasöguna, minna þær okkur ljúflega á hið mikilvæga hlutverk frelsarans í lífi okkar. Þær minna okkur á að friður á jörðu núna (sjá Lúkas 2:14) og eilíf hamingja í næsta heimi eru háð frelsaranum og því að heiðra sáttmálana sem við höfum gert við hann. Þær minna okkur líka á „að hann kom í heiminn, sjálfur Jesús, til að verða krossfestur fyrir heiminn, og til að bera syndir heimsins, og til að helga heiminn og hreinsa hann af öllu óréttlæti –

Svo að fyrir hann gætu allir þeir frelsast, sem faðirinn hafði falið honum á vald og gjört með honum“ (Kenning og sáttmálar 76:41–42).

Á sama hátt og við lærðum þennan sannleika frá foreldrum okkar, höfum ég og Rosana unnið að því að miðla honum áfram til barna okkar. Nú kenna börnin okkar börnum sínum þennan sama sannleika. Sáðkornin sem gróðursett voru í hjörtum foreldra minna fyrir 60 árum á litla heimili okkar í Brasilíu, hafa blómgast og borið ávöxt „sem er ljúffengari en allt, sem ljúffengt er, og hvítari en allt, sem hvítt er, já, og tærari en allt, sem tært er“ (Alma 32:42).

Ég ber vitni um að þeir sem tileinka sér áætlun Guðs fyrir fjölskyldur, elska eins og frelsarinn elskaði og heiðra sáttmála sína, muni dag einn erfa „blessanir eilífs lífs og fyllingu gleði“ með ástvinum sínum og föðurnum og syninum.