Մենք հետևում ենք Հիսուս Քրիստոսին՝ Նրան միանալով Իր աշխատանքում

Մենք մասնակցում ենք Փրկչի աշխատանքին, երբ օգնում ենք Աստծո զավակներին դառնալ նաև Հիսուս Քրիստոսի հավատարիմ աշակերտները: Սա ներառում է Նրա ավետարանով կիսվելը, և դրանով իսկ ցրված Իսրայելը հավաքելը՝ Փրկչի Եկեղեցում պարտականություններ կատարելով և Նրա նման դառնալու ձգտումով: Մեր «հաջողությունը [Նրա աշխատանքում] կախված չէ նրանից, թե ուրիշներն ինչպես են պատասխանում [մեզ], [մեր] առաջարկներին կամ [մեր] անկեղծ բարի գործերին»: Նախագահ Նելսոնը հաստատել է․ «Ամեն անգամ, երբ դուք անում եք ինչ-որ բան, որն օգնում է վարագույրի երկու կողմերում գտնվող որևէ մեկին քայլ կատարել՝ Աստծո հետ ուխտեր կապելու և մկրտություն ու տաճարային արարողություններ ստանալու ուղղությամբ, դուք օգնում եք Իսրայելի հավաքմանը։

Փրկչի աշխատանքը մեր աշխատանքը դարձնելու համար մենք կենտրոնանում ենք Նրա նպատակների վրա, պահում Նրա պատվիրանները և սիրում ենք միմյանց: Մինչ մենք կատարում ենք Նրա գործը Իր ձևով (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 51․2), որոշ բաներ մնում են, որ մենք ինքնուրույն հասկանանք: Փրկիչն ասաց Սրբերին, որոնք հավաքվել էին Ջեկսոն գավառում (Միսսուրի)․

«Քանզի ահա, լավ չէ, որ ես պատվիրեմ բոլոր բաներում. քանզի ով հարկադրվում է բոլոր բաների մեջ, նա ծույլ է և իմաստուն ծառա չէ. ուստի նա վարձք չի ստանում:

Ճշմարիտ ասում եմ. Մարդիկ պետք է ջերմեռանդ ներգրավված լինեն բարի գործի մեջ, և շատ բաներ անեն իրենց իսկ ազատ կամքով, և շատ արդարություն գործեն.

Քանզի զորություն կա նրանց մեջ, որով նրանք գործակալն են իրենց կամքի: Եվ որքան որ մարդիկ բարիք գործեն, նրանք ոչ մի դեպքում չեն կորցնի իրենց վարձքը» (Վարդապետություն և Ուխտեր 58․26-28)։

Երբ մենք հետևում ենք Փրկչին, միանում Նրան Իր աշխատանքում և օգնում ուրիշներին դառնալ Նրա հավատարիմ աշակերտները, մենք ուսուցանում ենք այն, ինչ Նա կսովորեցներ: Քանի որ մենք իրավասու չենք ուսուցանելու որևէ այլ բան (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 52․9, 36), մենք անշեղորեն կենտրոնանում ենք Նրա վարդապետության վրա (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 68․25)։ Բացի այդ, մենք առանձնահատուկ ուշադրություն ենք դարձնում նրանց, ովքեր աղքատ են, կարիքավոր և խոցելի (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 52․40)։ Այս շեշտադրումները պարզ դարձան, երբ Փրկիչը Նազարեթի ժողովարանում մեջբերեց Եսայու գրքից.

«Տիրոջ Հոգին ինձ վրա է, որովհետև ի՛նձ օծեց և ի՛նձ ուղարկեց աղքատներին բարի լուրը ավետելու, սրտով բեկյալներին բժշկելու, գերիներին ազատություն քարոզելու և կույրերին՝ տեսողություն, հարստահարվածներին ազատ արձակելու,

Տիրոջն ընդունելի տարին քարոզելու» (Ղուկաս 4.18-19, տես նաև Եսայի 61.1-2):

Տիրոջ ընդունելի տարին վերաբերում է այն ժամանակին, երբ Աստծո ուխտի բոլոր օրհնությունները կհավաքվեն Նրա ժողովրդի վրա: Մենք հետևում ենք Հիսուս Քրիստոսին՝ հրավիրելով ուրիշներին ստանալ Աստծո հետ ուխտեր կապելու և պահելու օրհնությունները և հոգալով նրանց համար, ովքեր աղքատ են կամ այլ կերպ կարիքի մեջ են:

Հիսուս Քրիստոսին Իր աշխատանքում միանալը ոգևորիչ է, քանի որ Նրա գործերը, ծրագրերը և նպատակները «չեն կարող խափանվել, ոչ էլ կարող են ոչնչանալ» (Վարդապետություն և Ուխտեր 3․1)։ Նրանց համար, ովքեր հուսահատված են, Տերը խորհուրդ է տվել. «Ուստի, մի ձանձրացեք բարին գործելուց, քանզի դուք դնում եք հիմքը մի մեծ գործի: Փոքր բաներից է առաջանում այն, ինչը մեծ է» (Վարդապետություն և Ուխտեր 64.33): Մենք թույլ ենք տալիս, որ Տերը անհանգստանա բերքի համար, իսկ մենք պարզապես կատարում ենք մեր բաժինը:

Մեր բաժինը կատարելն ավելի պարզ է, քան մենք կարող ենք պատկերացնել, քանի որ մենք չպետք է արտասովոր տաղանդներ կամ կարողություններ ներդնենք Տիրոջ աշխատանքում: Նրա պահանջը պարզապես նվիրվածությունն ու պատրաստակամությունն է։ Տերն ասաց Սրբերին Կիրթլենդում (Օհայո). «Տերը պահանջում է սիրտն ու պատրաստակամ միտքը» (Վարդապետություն և Ուխտեր 64.34): Աստված կարող է կամեցողին դարձնել ունակ, բայց չի կարող կամ չի դարձնի ունակին կամեցող: Այլ կերպ ասած, եթե մենք պարտավորված ենք և կամենում ենք, Նա կարող է օգտագործել մեզ: Բայց անկախ նրանից, թե որքան տաղանդավոր ենք մենք, Նա չի օգտագործի մեզ, եթե մենք հավատարիմ չլինենք Նրա աշխատանքին և պատրաստ չլինենք օգնել Նրան:

Սամուել և Աննա-Մարիա Կոիվիստոները դրսևորեցին և՛ նվիրվածություն, և՛ պատրաստակամություն: Իրենց ամուսնությունից անմիջապես հետո Կոիվիստոները Ֆինլանդիայի Յիվասկիլայից տեղափոխվեցին Գյոտեբորգ (Շվեդիա)՝ կարիերայի հնարավորություններ փնտրելու համար։ Ժամանելուց հետո եղբայր Կոիվիստոն հրավիրվեց այցելելու նախագահ Լեյֆ Գ. Մաթսոնին՝ Գյոտեբորգ Շվեդիա ցցի նախագահության խորհրդականին: Քանի որ Սամուելը շվեդերեն չէր խոսում, հարցազրույցն անցկացվեց անգլերենով։

Կարճ այցից հետո նախագահ Մաթսոնը խնդրեց Սամուելին ծառայել որպես ծխի միսիոներական ղեկավար Ուտբի ծխում: Սամուելը մատնանշեց ակնհայտը. «Բայց ես շվեդերեն չեմ խոսում»:

Նախագահ Մաթսոնը գլուխը խոնարհեց իր գրասեղանի վրա և ընդգծված հարցրեց. «Ես հարցրի՝ արդյո՞ք դուք կարող եք շվեդերեն խոսել, թե՞ պատրաստ եք ծառայել Տիրոջը»:

Սամուելը պատասխանեց. «Դուք հարցրիք՝ արդյո՞ք ես պատրաստ եմ ծառայել Տիրոջը: Այո, պատրաստ եմ»։

Սամուելը ընդունեց կոչումը։ Աննա-Մարիան նույնպես ընդունեց կոչումները։ Երկուսն էլ հավատարմորեն ծառայեցին և միաժամանակ սովորեցին գեղեցիկ շվեդերեն խոսել:

Տիրոջը ծառայելու պարտավորվածությունն ու պատրաստակամությունը բնութագրում են Սամուելի և Աննա-Մարիայի կյանքը: Նրանք սովորական հերոսներ են Եկեղեցում: Նրանք հավատարմորեն ծառայել են ամեն անգամ, երբ իրենց խնդրել են: Նրանք ինձ սովորեցրել են, որ երբ մենք ծառայում ենք, օգտագործում ենք մեր ունեցած տաղանդները (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 60.13), և Տերն այնուհետև օգնում է մեզ իրականացնել Իր նպատակները:

Երբ մենք պատրաստ ենք ծառայելու, մենք ձգտում ենք չբողոքել և չտրտնջալ, քանի որ չենք ցանկանում որևէ կերպ արատավորել մեր ծառայությունը։ Բողոքը կարող է տատանվող պարտավորության նշան լինել, կամ, որ Փրկչի հանդեպ մեր սերն այնպիսին չէ, ինչպիսին պետք է լիներ: Չվերահսկված դժգոհությունը կարող է վերածվել Տիրոջ դեմ բացահայտ ապստամբության: Այս առաջընթացը երևում է Էզրա Բութի՝ Օհայոյի Եկեղեցու վաղ նորադարձի կյանքում, որը միսիոներ էր կանչվել Միսսուրիում:

Երբ Էզրան հեռանում էր Օհայոյից 1831թ. հունիսին, նա վրդովված էր, որ որոշ միսիոներներ կարողացան ճամփորդել սայլով, մինչ ինքը ստիպված էր քայլել ամառվա շոգին և քարոզել ճանապարհին: Նա տրտնջում էր։ Երբ ժամանեց Միսսուրի, նա իրեն հուսահատված էր զգում: Միսսուրին այն չէր, ինչ նա սպասում էր: Փոխարենը՝ նա նայեց շուրջը և նշեց, որ «հեռանկարը որոշ չափով մռայլ է»։

Էզրան ավելի ցինիկ, հեգնական և քննադատական էր դառնում։ Միսսուրիից հեռանալով, փոխանակ քարոզելու, ինչպես որ իրեն խնդրել էին, նա շատ արագ վերադարձավ Օհայո: Նրա սկզբնական դժգոհությունը վերածվեց երկմտանքի, և նա վերջապես կորցրեց վստահությունը իր նախկին հոգևոր փորձառությունների հանդեպ: Շուտով Էզրան հեռացավ Եկեղեցուց, և «ի վերջո «լքեց քրիստոնեությունն ու դարձավ ագնոստիկ»»։

Նույնը կարող է պատահել մեզ հետ, եթե ուշադիր չլինենք։ Եթե մենք չպահպանենք հավերժական հեռանկարը, հիշեցնելով ինքներս մեզ, թե իրականում ում գործն է սա, մենք կարող ենք բողոքել, տատանվել և, ի վերջո, կորցնել մեր ունեցած հավատը:

Ես աղոթում եմ, որ մենք կարողանանք ընտրել հետևել Հիսուս Քրիստոսին՝ միանալով Նրան Իր աշխատանքում: Եթե այդպես վարվենք, մեզ կտրվեն «ամենամեծ ու պատվական խոստումները» (Բ Պետրոս 1․4)։ Այդ օրհնությունները ներառում են՝ մեղքի ներումը (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 60․7, 61․2, 34, 62․3, 64․3), փրկությունը (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 6․13, 56․2) և վեհացումը (տես Վարդապետություն և Ուխտեր 58․3–11, 59․23)։ Իսկապես, մեզ խոստացված է ամենամեծ պարգևը, որը Աստված կարող է տալ՝ հավերժական կյանքը: