Jesús Kristur: Von og fyrirheit páskanna

Öldungur Gerrit W. Gong

í Tólfpostulasveitinni

Með von og loforði páskanna, uppfyllir Jesús Kristur hjartans þrár okkar og svarar spurningum sálar okkar.

Finnið kyrrláta stund og stað andlegs athvarfs er þið lesið þennan boðskap.

Of oft er heimur okkar hávaðasamur, fullur af tilgerð og drambsemi. Þegar við aftur á móti erum opin, heiðarleg og berskjölduð gagnvart okkur sjálfum og Guði, verða von og fyrirheit páskanna varðandi Jesú Krist raunveruleg. Á slíkum stundum, sárbiðjum við:

„Hvernig get ég séð fjölskyldumeðlim minn, vin minn, ástvin minn aftur?“

„Í hinum oft svo hverfulu ‚ég vel mig‘ samböndum, hvar finn ég og upplifi frið, von og samfélag við Guð (sjá Kenning og sáttmálar 107:19), fólk umhverfis og sjálfan mig?“

„Er einhver sem ég get elskað – og sem mun raunverulega elska mig? Geta sáttmálssambönd vaxið og orðið varanleg, ekki eins og í ævintýri, heldur með böndum sterkari en bönd dauðans, sannlega hamingjusöm og eilíf?“

„Þar sem mikill sársauki er, þjáningar og ósanngirni, hvernig get ég stuðlað að friði, einingu og skilningi í Jesú Kristi og hinu endurreista fagnaðarerindi hans og kirkju?“

Á þessum páskum gef ég vitnisburð minn um Jesú Krist og fyrirheit hans og von.

Fyrirheitið um sáttmálsaðild og tilgang

Guð, eilífur faðir okkar á himnum; Jesús Kristur, ástkær sonur hans; og heilagur andi, eru persónulega nálægir okkur. Algjört og eilíft ljós þeirra, samúð og endurleysandi elska eru samofin tilgangi sköpunarinnar og efniviði tilveru okkar (sjá Alma 30:44; HDP Móse 6:62–63).

Á stórþingi himins í fortilverunni „[sungu] morgunstjörnurnar … allar saman, og allir guðssynir [og guðsdætur] fögnuðu“ (Jobsbók 38:7). Við völdum þetta. Nú göngum við í trú. Gegnum eigin reynslu uppgötvum við fyrirheitna fegurð, skýrleika, gleði og tilgang Guðs mitt í óvissu, vonleysi og áskorunum jarðlífsins.

Okkur er ekki ætlað að reika um ein í tilvistarlegri óvissu. Við getum átt samskipti við himininn, byggt upp trú og samkennd í fjölskyldu og á heimilum og í samfélagi hinna heilögu og orðið okkar sannasta, frjálsasta, gleðiríkasta sjálf, með því að hlýða boðorðum Guðs fúslega og gleðilega. Friðþæging í og fyrir Jesú Krist færir þessa sáttmálsaðild.

Vonin um líf og hlutverk Jesú Krists

Von og fyrirheit páskanna á hverjum degi, fela í sér þær blessanir og þær kenningar sem Jesús Kristur miðlaði í hinni fullkomnu jarðnesku þjónustu sinni. Jesús Kristur, sem var forvígður í upphafi, fæddist sem hinn eingetni sonur Guðs (sjá Jakob 4:5; Alma 12:33–34; HDP Móse 5:7, 9). Hann þroskaðist að visku og vexti, og náð hjá Guði og mönnum (sjá Lúkas 2:52). Jesús Kristur leitaðist aðeins við að gera vilja föður síns og fyrirgaf syndir, læknaði veikleika, reisti upp dauða og hughreysti sjúka og einmana.

Hann sagði eitt sinn, eftir að hafa fastaði í 40 daga: „Andi Drottins er yfir mér af því að hann hefur smurt mig. Hann hefur sent mig til að flytja fátækum gleðilegan boðskap, boða bandingjum lausn og blindum sýn, láta þjáða lausa“ (Lúkas 4:18; sjá einnig Jesaja 61:1).

Það er hvert okkar.

Við síðustu kvöldmáltíðina þvoði Jesús Kristur fætur lærisveina sinna (sjá Jóhannes 13:4–8). Í bæði gamla og nýja heiminum, innleiddi hann sjálfur, hið „lifandi vatn“ og „brauð lífsins“, sakramentið. Í helgiathöfn sakramentis áköllum við föðurinn og við gerum sáttmála um að taka á okkur nafn Jesú Krists, hafa hann ávallt í huga og halda boðorð hans, svo að andi hans sé ætíð með okkur (sjá Lúkas 22:19–20; 3. Nefí 18:7, 10–11).

Í Getsemanegarðinum þjáðist Jesús meira en maðurinn fær þolað til að endurleysa og friðþægja fyrir okkur. Blóð draup úr hverri svitaholu. Hann þoldi þessar þjáningar fyrir alla, svo við þyrftum ekki að þjást ef við myndum iðrast (sjá Kenning og sáttmálar 18:11; 19:16).

Jesús Kristur, sem var svikinn og ranglega ásakaður, var hæddur og húðstrýktur og þyrnikórónu var þrýst á auðmjúkt höfuð hans (sjá Matteus 27:26, 29; Markús 15:15, 17, 20, 31; Lúkas 22:63; Jóhannes 19:1–2). „Kraminn vegna vorra misgjörða … fyrir benjar hans urðum við [heilbrigð]“ (Jesaja 53:5). Honum var „lyft upp á krossinum“ til að draga okkur til sín (sjá 3. Nefí 27:14–15). Jafnvel á krossinum fyrirgaf Jesús Kristur (sjá Lúkas 23:34). Hann bað Jóhannes að annast móður sína (sjá Jóhannes 19:26–27). Honum fannst hann yfirgefinn (sjá Matteus 27:46; Markús 15:34). Til þess að ritningin rættist, sagði hann: Mig þyrstir (sjá Jóhannes 19:28). Þegar öllu var lokið, „gaf hann upp andann“ (Lúkas 23:46; sjá einnig Jóhannes 10:17–18).

Jesús Kristur veit hvernig liðsinna á okkur í sjúkdómum okkar, veikleikum, einmanaleika, einangrun og erfiðleikum (sjá Alma 7:12). Oft koma slíkar þrengingar vegna ákvarðana annarra. Hann veit líka hvernig á að gleðjast með okkur þegar við erum glöð og þakklát, hvernig á að gráta með okkur þegar gleði okkar er algjör. Hann kallar okkur ljúflega í sínu nafni, með rödd sinni, í hjörð sína. Hann kallar sérhvern, hvarvetna. Hann býður okkur að sjá og skilja jarðlífið út frá eilífri yfirsýn. Þegar við göngum grandvör og höldum sáttmála okkar, lofar hann að allt geti samverkað okkur til góðs (sjá Kenning og sáttmálar 90:24; Rómverjabréfið 8:28).

Á hans tíma og á hans hátt snýst endurreisnin ekki einungis um það hvernig hlutirnir voru, heldur líka um það hvernig þeir geta orðið. Jesús Kristur getur vissulega frelsað okkur frá ánauð og synd, frá dauða og helju og hann getur hjálpað okkur að uppfylla guðlegt auðkenni okkar, þegar við verðum að meiru en við fáum nokkru sinni ímyndað okkur, fyrir trú og iðrun.

Fyrirheit björgunar

Vegna Jesú Krists, er dauðinn ekki endir alls. Á páskum lýsum við yfir:

Kristur dauðans valdið vann,

veröld leysti‘ úr fjötrum hann.

Að boði og krafti föður síns, gat Jesús lagt líf sitt í sölurnar og tekið það aftur (sjá Jóhannes 10:17). Meðan líkami hans lá í gröfinni, þjónaði hann og skipulagði í heimi andanna og lýsti yfir „endurlausn þeirra úr viðjum dauðans“ (Kenning og sáttmálar 138:16).

Að morgni þriðja dags, reis hann úr gröfinni. Hann talaði við Maríu. Hann birtist tveimur lærisveinum á veginum til Emmaus, postulum sínum og öðrum. (Sjá Matteus 28; Markús 16; Lúkas 24; Jóhannes 20).

Í kíasmatískum vitnisburði bauð hann lærisveinum sínum að kasta út netum sínum hinum megin við bátinn; í þetta sinn rifnuðu netin ekki, þótt þau yrðu aftur full af fiski (sjá Jóhannes 21:6–11; Lúkas 5:3–7). Hann mettaði lærisveinana og bað Pétur þrisvar um að gæta sauða sinna og lamba (sjá Jóhannes 21:12–17). Hann steig upp til himins og bauð lærisveinum sínum þá og okkur öllum nú að miðla hverri þjóð, kynkvísl og lýð hinum dýrðlegu páskatíðindum fagnaðarerindis síns (sjá Matteus 28:19–20; Markús 16:15).

Jesús Kristur er góði hirðirinn okkar og Guðslambið. Hann gaf líf sitt, og gefur líf sitt, í þágu sauða sinna. Í garðinum og á krossinum, þoldi hann hið óbærilega og friðþægði fyrir okkur. Um tíma og eilífð, sýnir hann okkur með fordæmi hvernig „dauðinn opnar veg inn í eilífðina.“

Fyrir kraft friðþægingar og upprisu Krists, munu líkami okkar og andi sameinast með líkamlegri upprisu. Við verðum dýrðleg, endurreist að ásýnd og líkamlegri umgjörð, lim við lim. Jafnvel höfuðhár okkar verða endurreist. Við verðum þá laus við kvilla tímans, sjúkdóma, líkamleg slys og andlega vanhæfni. Friðþæging Krists getur veitt okkur þá blessun að sigrast á hvers kyns andlegum aðskilnaði og andlegum dauða. Með skilyrðum iðrunar, erum við leyst frá allri synd og sorg og opin fyrir eilífri fyllingu elsku og gleði. Hrein og frjáls, getum við snúið aftur í okkar dýrmætustu fjölskyldusamböndum til hinnar dýrðlegu, himnesku návistar Guðs föður okkar og Jesú Krists.

Við munum sjá ástvini okkar aftur. Þegar við sameinumst þeim aftur sem við elskum, munum við sjá hvert annað út frá eilífu sjónarhorni – með aukinni elsku, skilningi og góðvild. Friðþæging Jesú Krists getur hjálpað okkur að muna það sem skiptir máli og gleyma því sem gerir það ekki. Að sjá frelsara okkar og sambönd með meiri trú og þakklæti, færir frið, lyftir byrðum, sættir hjörtu og sameinar fjölskyldur um tíma og eilífð.

Vonin um gnægð og gleði

Páskar í Jesú Kristi, fela í sér opnar gáttir himins, margföldun ávaxta vínviðarins og dásamlegar landbreiður. Páskar í Jesú Kristi, fela í sér að hugga og annast ekkjur og munaðarlausa, hungraða og hjálparvana, hina óttaslegnu, misþyrmdu eða þá saklausu í hættulegum aðstæðum. Jesús Kristur býður okkur að sjá og þjóna af kærleika og samúð, líkt og hann gerir.

Hvað allt gott varðar, endurreisir Jesús Kristur ríkulega (sjá Jóhannes 10:10; Alma 40:20–24). Hann lofar: „Jörðin er auðug, af nógu er að taka og meira en það“ (Kenning og sáttmálar 104:17). Endurreisn allra hluta felur í sér fyllingu fagnaðarerindis hans, vald og kraft prestdæmis hans og helgiathafnir og sáttmála, sem finna má í kirkju hans, nefndri hans nafni, já, Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.

Páskar í Jesú Kristi, fela í sér fleiri heilög hús Drottins sem reist eru nær börnum Guðs á mörgum stöðum, sem vekur upp í hjarta okkar kenninguna um „frelsendur á Síonarfjalli“ (sjá Óbadía 1:21). Drottinn sér okkur fyrir helgandi, óeigingjarnri leið til að bjóða fram á jörðu það sem látnir ástvinir þarfnast og þrá í eilífðinni, sem þeir geta ekki öðlast á eigin spýtur.

Þetta er von mín, fyrirheit og vitnisburður. Ég ber vitni um Guð, föður okkar; um frelsara okkar og lausnara, Jesú Krist; og um heilagan anda. Megum við, á páskum og á hverjum degi, finna eilífa von og fyrirheit í guðlegri sæluáætlun Guðs, á sáttmálsvegi guðlegrar umbreytingar, frá dauðleika til ódauðleika og eilífs lífs. Megi fullvissan um friðþægingu Jesú Krists dag hvern lyfta byrðum okkar, hjálpa okkur að hugga aðra í sorgum þeirra og opna sál okkar til að meðtaka algjöra gleði hans.

Með von og loforði páskanna, uppfyllir Jesús Kristur hjartans þrár okkar og svarar spurningum sálar okkar.