ไม่มีใครนั่งคนเดียว

เป็นเวลา 50 ปีที่ข้าพเจ้าได้ศึกษาวัฒนธรรม รวมถึงวัฒนธรรมพระกิตติคุณ เริ่มต้นจากคุกกี้เสี่ยงทาย

ที่ไชน่าทาวน์ในแซนแฟรนซิสโก มื้ออาหารเย็นครอบครัวกองปิดท้ายด้วยคุกกี้เสี่ยงทายกับคำพูดเชิงปรัชญาเช่น “การเดินทางพันลี้เริ่มต้นด้วยก้าวแรก”

สมัยยังหนุ่ม ข้าพเจ้าเคยทำคุกกี้เสี่ยงทาย สวมถุงมือผ้าสีขาว พับคุกกี้แผ่นกลมร้อนๆ จากเตาแล้วจัดรูปทรง

ข้าพเจ้าประหลาดใจที่ได้เรียนรู้ว่าคุกกี้เสี่ยงทายไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม เพื่อแยกแยะความแตกต่างระหว่างวัฒนธรรมคุกกี้เสี่ยงทายของจีน อเมริกัน และยุโรป ข้าพเจ้าจึงค้นหาคุกกี้เสี่ยงทายจากหลายทวีป—เหมือนกับการใช้หลายสถานที่เพื่อหาพิกัดไฟป่า ร้านอาหารจีนในแซนแฟรนซิสโก ลอสแอนเจลิส และนิวยอร์กเสิร์ฟคุกกี้เสี่ยงทาย แต่ไม่มีในร้านที่ปักกิ่ง ลอนดอน หรือซิดนีย์ มีแต่ชาวอเมริกันเท่านั้นที่ฉลองวันคุกกี้เสี่ยงทายแห่งชาติ มีแต่โฆษณาจีนเท่านั้นที่นำเสนอ “คุกกี้เสี่ยงทายแบบอเมริกันแท้”

คุกกี้เสี่ยงทายเป็นตัวอย่างง่ายๆ สนุกๆ แต่หลักการเดียวกันในการเปรียบเทียบแนวปฏิบัติในวัฒนธรรมต่างๆ ก็สามารถช่วยให้เราแยกแยะความแตกต่างของวัฒนธรรมพระกิตติคุณได้ และตอนนี้พระเจ้าทรงเปิดโอกาสใหม่ๆ ให้เราเรียนรู้วัฒนธรรมพระกิตติคุณเมื่อคำพยากรณ์ของอุปมานิทัศน์ในพระคัมภีร์มอรมอนและอุปมาในพันธสัญญาใหม่เกิดสัมฤทธิผล

ผู้คนย้ายถิ่นฐานทุกหนแห่ง องค์การสหประชาชาติรายงานว่ามีผู้อพยพข้ามประเทศ 281 ล้านคน ซึ่งมากกว่าปี 1990 ถึง 128 ล้านคน และมากกว่าสามเท่าของประมาณการปี 1970 ในทุกแห่ง จำนวนผู้เปลี่ยนใจเลื่อมใสค้นพบศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้ายมากเป็นประวัติการณ์ ทุกวันสะบาโต สมาชิกและมิตรสหายจาก 195 ประเทศและเขตแดนบ้านเกิดมาชุมนุมกันในที่ประชุมของศาสนจักร 31,916 แห่ง เราพูดกัน 125 ภาษา

ไม่นานมานี้ ในแอลเบเนีย มาซิโดเนียเหนือ คอซอวอ สวิตเซอร์แลนด์ และเยอรมนี ข้าพเจ้าเห็นสมาชิกใหม่ทำให้อุปมานิทัศน์ในพระคัมภีร์มอรมอนเรื่องต้นมะกอกเกิดสัมฤทธิผล ใน เจคอบ 5 พระเจ้าแห่งสวนองุ่นกับคนใช้เสริมให้รากและกิ่งก้านของต้นมะกอกแข็งแรงด้วยการรวบรวมและต่อกิ่งจากหลายๆ ที่เข้าด้วยกัน วันนี้ลูกๆ ของพระผู้เป็นเจ้ารวมเป็นหนึ่งเดียวในพระเยซูคริสต์ พระเจ้าทรงเสนอวิธีการธรรมชาติอันน่าทึ่งที่จะขยายความสมบูรณ์ในการดำเนินชีวิตตามพระกิตติคุณที่ได้รับการฟื้นฟู

เพื่อเตรียมเราสำหรับอาณาจักรสวรรค์ พระเยซูทรงเล่าอุปมาเรื่องงานเลี้ยงใหญ่และงานเลี้ยงสมรส ในอุปมาเหล่านี้ แขกที่ได้รับเชิญหาข้ออ้างที่จะไม่มา นายสั่งให้บ่าว “ออกไปโดยเร็ว ไปตามถนนใหญ่และตรอกเล็กซอยน้อยในเมือง” และ “ตามถนนและตามหนทางที่มีรั้วรอบขอบชิด” เพื่อพาคนยากจน คนพิการ คนง่อย และคนตาบอดเข้ามา พูดแบบทางวิญญาณก็คือพวกเราทุกคน

พระคัมภีร์ประกาศว่า:

“ประชาชาติทั้งปวงจะได้รับเชิญ” สู่ “อาหารค่ำแห่งพระนิเวศน์ของพระเจ้า”

“เจ้าจงเตรียมมรรคาแห่งพระเจ้า … เพื่ออาณาจักรของพระองค์จะออกไปบนแผ่นดินโลก, เพื่อผู้อยู่อาศัยในนั้นจะได้รับมัน, และพร้อมสำหรับวันเวลาที่จะมาถึง”

วันนี้คนที่ได้รับเชิญมางานเลี้ยงอาหารค่ำของพระเจ้ามาจากทุกที่และทุกวัฒนธรรม สูงวัยและอ่อนวัย ร่ำรวยและยากจน ในพื้นที่และทั่วโลก เราทำให้ที่ประชุมศาสนจักรดูเหมือนเป็นชุมชนของเรา

ตอนที่เป็นหัวหน้าอัครสาวก เปโตรเห็นท้องฟ้าแหวกออกเป็นภาพ “ผ้าผืนใหญ่ ซึ่งมุมทั้งสี่ … มีสัตว์ทุกอย่าง” เปโตรสอนว่า: “ข้าพเจ้าเห็นจริงแล้วว่าพระเจ้าไม่ทรงลำเอียง … ทุกคนในทุกชนชาติที่เกรงกลัว [พระเจ้า] และประพฤติตามทางชอบธรรมก็เป็นที่ชอบพระทัยพระองค์”

ในอุปมาเรื่องชาวสะมาเรียใจดี พระเยซูทรงเชื้อเชิญให้เรามาหากันและมาหาพระองค์ในโรงแรมของพระองค์—ซึ่งคือศาสนจักรของพระองค์ พระองค์ทรงเชื้อเชิญให้เราเป็นเพื่อนบ้านใจดี ชาวสะมาเรียใจดีสัญญาว่าจะกลับมาชดใช้คืนให้การดูแลของผู้ที่อยู่ในโรงแรมของพระองค์ การดำเนินชีวิตตามพระกิตติคุณของพระเยซูคริสต์รวมถึงการเปิดที่ว่างสำหรับทุกคนในศาสนจักรที่ได้รับการฟื้นฟูของพระองค์

ความหมายลึกๆ ของคำว่า “ที่ว่างในโรงแรม” หมายรวมถึงการ “ไม่มีใครนั่งคนเดียว” เมื่อท่านมาโบสถ์ หากท่านเห็นใครมาคนเดียว ได้โปรดเข้าไปทักทายและนั่งกับคนนั้น นี่อาจไม่ใช่ธรรมเนียมปฏิบัติของท่าน บุคคลนั้นอาจมีหน้าตาหรือพูดภาษาต่างจากท่าน และแน่นอน ถ้าเป็นคุกกี้เสี่ยงทายก็คงจะบอกว่า “การเดินทางแห่งมิตรภาพและความรักในพระกิตติคุณเริ่มต้นด้วยคำทักทายแรกและไม่มีใครนั่งคนเดียว”

คำว่า “ไม่มีใครนั่งคนเดียว” หมายถึงไม่มีใครนั่งคนเดียวทางอารมณ์หรือทางวิญญาณด้วย ข้าพเจ้ากับพ่อใจสลายคนหนึ่งไปเยี่ยมลูกชายของเขา หลายปีก่อนนั้น ลูกชายตื่นเต้นที่จะได้เป็นมัคนายกใหม่ ในโอกาสนั้น ครอบครัวได้ซื้อรองเท้าคู่ใหม่คู่แรกให้

แต่ที่โบสถ์ มัคนายกคนอื่นกลับหัวเราะเยาะเขา รองเท้าเขาใหม่ก็จริง แต่แบบไม่ทันสมัย ทั้งอายและเจ็บใจ มัคนายกน้อยบอกว่าเขาจะไม่กลับมาโบสถ์อีก หัวใจข้าพเจ้ายังคงแตกสลายสำหรับเขาและครอบครัว

บนถนนฝุ่นคลุ้งสู่เยรีโค เราทุกคนถูกหัวเราะเยาะ อับอาย และเจ็บใจ บางทีถูกด่าว่าหรือสบประมาท และด้วยระดับความตั้งใจที่ต่างกัน เราต่างเคยเมินเฉย ไม่เห็นหรือไม่ได้ยิน บางทีก็ตั้งใจทำร้ายคนอื่น เป็นเพราะเราเคยถูกทำร้ายและเคยทำร้ายคนอื่น พระเยซูคริสต์จึงทรงนำเราทุกคนมาที่โรงแรมของพระองค์ ในศาสนจักรของพระองค์และโดยผ่านศาสนพิธีและพันธสัญญา เรามาหากันและกันและมาหาพระเยซูคริสต์ เรารักและได้รับความรัก รับใช้และได้รับการรับใช้ ให้อภัยและได้รับการให้อภัย โปรดจำไว้ว่า “ไม่มีความโศกเศร้าใดในโลกาที่ฟ้าสวรรค์มิอาจเยียวยาได้” ภาระของโลกเบาลง—ปีติของพระผู้ช่วยให้รอดแท้จริง

ใน 1 นีไฟ 19 เราอ่านว่า: “แม้พระผู้เป็นเจ้าของอิสราเอลองค์นี้ [พวกเขา] ยังเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้าของตน; … พวกเขาถือว่าพระองค์ไร้ค่า … ดังนั้นพวกเขาโบยพระองค์, และพระองค์ทรงยอม; และพวกเขาทำร้ายพระองค์, และพระองค์ทรงยอม. แท้จริงแล้ว, พวกเขาถ่มน้ำลายรดพระองค์, และพระองค์ทรงยอม”

เพื่อนข้าพเจ้า ศาสตราจารย์เทอร์รีย์ วอร์เนอร์ บอกว่าการตัดสิน โบยตี ทำร้าย และถ่มน้ำลายไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงครั้งคราวในช่วงพระชนม์ชีพมรรตัยของพระคริสต์ วิธีที่เราปฏิบัติต่อคนอื่น—โดยเฉพาะคนหิวกระหาย คนที่ถูกทิ้งไว้เดียวดาย—คือวิธีที่เราปฏิบัติต่อพระองค์

ในศาสนจักรที่ได้รับการฟื้นฟู เราทุกคนดีขึ้นเมื่อไม่มีใครนั่งคนเดียว ขอให้เราไม่เพียงปรับตัวหรือฝืนทน ขอให้เราต้อนรับ ยอมรับ ดูแล และรักกันอย่างจริงใจ ขอให้เพื่อนพี่น้องแต่ละคนไม่ใช่คนนอกหรือคนต่างด้าว แต่เป็นเหมือนลูกคนหนึ่งที่บ้าน

วันนี้หลายคนอาจรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย โซเชียลมีเดียและปัญญาประดิษฐ์อาจทิ้งให้เราปรารถนาความใกล้ชิดและการสัมผัสจากมนุษย์ เราต้องการได้ยินเสียงของกันและกัน เราต้องการความเป็นส่วนหนึ่งและความใจดีที่แท้จริง

มีหลายเหตุผลที่เราอาจรู้สึกว่าเราไม่เข้ากับที่โบสถ์—พูดในเชิงอุปมาคือเรานั่งคนเดียว เราอาจกังวลกับสำเนียง เสื้อผ้า สถานภาพครอบครัว บางทีเราอาจรู้สึกไม่ดีพอ; มีกลิ่นบุหรี่; ถวิลหาความสะอาดทางศีลธรรม; เลิกกับใครบางคนแล้วรู้สึกเจ็บและอาย; กังวลเกี่ยวกับนโยบายบางอย่างของศาสนจักร เราอาจเป็นโสด หย่าร้าง เป็นม่าย ลูกๆ ส่งเสียงดัง หรือไม่มีลูก ไม่ได้รับใช้งานเผยแผ่ หรือกลับบ้านก่อนกำหนด ยังมีอีกมากมาย

โมไซยาห์ 18:21 เชื้อเชิญให้ใจเราผูกพันกันไว้ในความรัก ข้าพเจ้าเชื้อเชิญให้เรากังวลน้อยลง ตัดสินน้อยลง เรียกร้องจากคนอื่นน้อยลง—และเมื่อจำเป็น กดดันตนเองน้อยลง เราไม่ได้สร้างไซอันในหนึ่งวัน แต่ทุกคำ “สวัสดี” ทุกท่าทีอันอบอุ่น นำไซอันเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ขอให้เราวางใจพระเจ้ามากขึ้นและเลือกที่จะเชื่อฟังพระบัญญัติทุกข้ออย่างเบิกบานใจ

ในทางหลักคำสอน ในครอบครัวแห่งศรัทธาและการผูกมิตรของวิสุทธิชน ไม่มีใครนั่งคนเดียวเพราะการเป็นคนในพันธสัญญาในพระเยซูคริสต์

ศาสดาพยากรณ์โจเซฟ สมิธสอนว่า: “อยู่ที่เราแล้วที่จะเห็น มีส่วนร่วม และช่วยให้รัศมีภาพยุคสุดท้ายกลิ้งไปข้างหน้า ‘สมัยการประทานความสมบูรณ์แห่งเวลา’ … เมื่อวิสุทธิชนของพระผู้เป็นเจ้าจะถูกรวมเป็นหนึ่งเดียวจากทุกประชาชาติ ทุกตระกูล ทุกผู้คน”

พระผู้เป็นเจ้า “ย่อมไม่ทรงกระทำสิ่งใดเว้นแต่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์ของโลก; … เพื่อจะทรงจูงใจมนุษย์ ทั้งปวง มาหาพระองค์ …

“… พระองค์ทรงเชื้อเชิญพวกเขา ทั้งหมด ให้มาหาพระองค์และรับส่วนพระคุณความดีของพระองค์; … และ ทุกคน เหมือนกันหมดสำหรับพระผู้เป็นเจ้า”

การเปลี่ยนใจเลื่อมใสในพระเยซูคริสต์เรียกร้องให้เราถอดความเป็นมนุษย์ปุถุชนและวัฒนธรรมทางโลก ดังที่ประธานดัลลิน เอช. โอ๊คส์สอน เราต้องละทิ้งประเพณีและแนวปฏิบัติทางวัฒนธรรมที่ตรงข้ามกับพระบัญญัติของพระผู้เป็นเจ้าและมาเป็นวิสุทธิชนยุคสุดท้าย ท่านอธิบายว่า “มีวัฒนธรรมพระกิตติคุณอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งประกอบด้วยคุณค่า ความคาดหวัง และแนวปฏิบัติที่เหมือนๆ กันสำหรับสมาชิกทุกคนของศาสนจักรของพระเยซูคริสต์แห่งวิสุทธิชนยุคสุดท้าย” วัฒนธรรมพระกิตติคุณรวมถึงความบริสุทธิ์ทางเพศ การเข้าโบสถ์ทุกสัปดาห์ การละเว้นจากแอลกอฮอล์ บุหรี่ ชา และกาแฟ รวมถึงความซื่อสัตย์และความสุจริต ความเข้าใจว่าเรามุ่งไปข้างหน้าไม่ใช่ขึ้นหรือลงในตำแหน่งศาสนจักร

ข้าพเจ้าเรียนรู้จากสมาชิกและมิตรสหายผู้ซื่อสัตย์ในทุกแผ่นดินและวัฒนธรรม การศึกษาพระคัมภีร์ในหลายภาษาและหลายมุมมองทางวัฒนธรรมเพิ่มความเข้าใจพระกิตติคุณให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น การแสดงออกถึงคุณลักษณะแบบพระคริสต์ในรูปแบบต่างๆ ทำให้ข้าพเจ้ารักและเข้าใจพระผู้ช่วยให้รอดลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทุกคนได้รับพรเมื่อเรานิยามอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเราแบบที่ประธานรัสเซลล์ เอ็ม. เนลสันสอน ว่าเราเป็นลูกของพระผู้เป็นเจ้า ลูกแห่งพันธสัญญา สานุศิษย์ของพระเยซูคริสต์

สันติสุขของพระเยซูคริสต์มีไว้ให้เราส่วนตัว ไม่นานมานี้ เยาวชนชายคนหนึ่งถามอย่างกระตือรือร้นว่า “เอ็ลเดอร์กองครับ ผมจะยังไปสวรรค์ได้ไหม?” เขาสงสัยว่าเขาจะมีวันได้รับการให้อภัยไหม ข้าพเจ้าถามชื่อเขา ตั้งใจฟัง เชื้อเชิญให้เขาคุยกับอธิการ และกอดเขาแน่นๆ เขาจากไปด้วยความหวังในพระเยซูคริสต์

ข้าพเจ้ากล่าวถึงเยาวชนชายคนนั้นในอีกการประชุมหนึ่ง ต่อมาข้าพเจ้าได้รับจดหมายไม่ระบุชื่อฉบับหนึ่งขึ้นต้นว่า “เอ็ลเดอร์กองครับ ผมกับภรรยาเลี้ยงดูลูกเก้าคน … และรับใช้คณะเผยแผ่สองครั้ง” แต่ “ผมเคยรู้สึกตลอดเวลาว่าผมจะไม่ได้เข้าอาณาจักรซีเลสเชียล … เพราะบาปของผมสมัยเป็นเยาวชนร้ายแรงมาก!”

จดหมายเขียนต่อไปว่า “เอ็ลเดอร์กองครับ เมื่อคุณเล่าเรื่องของเยาวชนชายที่ได้รับความหวังว่าจะได้รับการให้อภัย ผมเต็มไปด้วยปีติ เริ่มตระหนักว่าบางทีผม [อาจได้รับการให้อภัย] ก็ได้” จดหมายจบว่า “ผมชอบตัวเองด้วยซ้ำตอนนี้!”

การเป็นคนในพันธสัญญาลึกซึ้งขึ้นเมื่อเรามาหากันและกันและมาหาพระเจ้าในโรงแรมของพระองค์ พระเจ้าประทานพรให้เราทุกคนเมื่อไม่มีใครนั่งคนเดียว แล้วใครจะรู้? คนที่เรานั่งข้างๆ อาจกลายเป็นเพื่อนคุกกี้เสี่ยงทายที่ดีที่สุดของเราก็ได้ ขอให้เราหาพื้นที่และเปิดพื้นที่ให้พระองค์และให้กันที่มื้ออาหารค่ำของพระเมษโปดก ข้าพเจ้าสวดอ้อนวอนอย่างถ่อมใจ ในพระนามอันศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซูคริสต์ เอเมน