Błogosławieństwa Przywrócenia

Wiele lat temu czułem się bardzo podobnie do młodego Józefa. Byłem zdezorientowany „[wojną] na słowa i [natłokiem] opinii” (Józef Smith — Historia 1:10) panującymi pośród wielu różnych kościołów na Fidżi. Kiedy po raz pierwszy spotkałem misjonarzy, miałem mnóstwo pytań. Niektórzy mówili, że uczę się powoli, ponieważ poznawanie Kościoła zajęło mi osiem lat. Moje nawrócenie rozpoczęło się od zrozumienia nazwy Kościoła.

Podczas Swej doczesnej posługi Jezus Chrystus ustanowił Swój Kościół. Z czasem doktryna i upoważnienie kapłańskie Jego Kościoła zostały utracone. W naszych czasach Jezus Chrystus przywrócił poprzez Proroka Józefa Smitha ten sam kościół, który założył, kiedy żył na ziemi (zob. Artykuły wiary 1:6). Poprzez objawienie nakazał również: „Bowiem tak się będzie zwać mój Kościół w ostatnich dniach — Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich” (Doktryna i Przymierza 115:4).

Kościół nosi imię Jezusa Chrystusa, ponieważ to jest Jego Kościół! Po ośmiu latach ta prawda rozbrzmiewała w moim umyśle i sercu. Zostałem ochrzczony w wieku 27 lat i wkrótce powołano mnie na doradcę w prezydium Organizacji Młodych Mężczyzn w okręgu oraz na nauczyciela porannego seminarium. Z biegiem czasu moje świadectwo wciąż wzrastało.

Moje życie zmieniało się, w miarę jak uczyłem seminarium, uczęszczałem na spotkania sakramentalne i słuchałem konferencji generalnej. Czułem również kojący, pocieszający i inspirujący wpływ Ducha, kiedy czytałem Księgę Mormona — namacalny dowód i manifestację Przywrócenia oraz powołania Józefa Smitha na proroka.

Kiedy Pan powołał Józefa „i [przemówił] doń z nieba, i [dał] mu przykazania” (Doktryna i Przymierza 1:17), pokazał, że „zsyła ludziom natchnienie i powołuje ich do Swego świętego dzieła w tej epoce i pokoleniu, tak jak czynił to dla pradawnych pokoleń” i że „jest tym samym Bogiem wczoraj, dzisiaj i na wieki” (Doktryna i Przymierza 20:11–12).

Przywrócenie, które rozpoczęło się od Józefa, trwa nadal. Jako święci w dniach ostatnich jesteśmy powołani do przemawiania w imię Zbawiciela, aby „wiara […] wzrastała na ziemi”, „aby ustanowiono [Jego] wieczne przymierze” i „aby słabi i prości mogli głosić pełnię [Jego] ewangelii po krańce świata” (Doktryna i Przymierza 1:21–23). Jesteśmy błogosławieni, mając możliwość pomagania w budowaniu Kościoła i przygotowywania świata na dzień, w którym Jezus Chrystus powróci.

Wdzięczność za Proroka Józefa

Rok po moim chrzcie wraz z żoną, Anitą, pojechaliśmy do Świątyni Nuku’alofa na Tonga, aby zostać zapieczętowani na czas i na całą wieczność. Moje świadectwo o Przywróceniu sprawiło, że pójście do świątyni nabrało dla mnie wielkiego znaczenia. Przywrócona ewangelia Jezusa Chrystusa naprawdę ma największe znaczenie! Moje serce przepełnia wdzięczność za błogosławieństwa, które przyniosła mnie i mojej rodzinie.

Te cenne błogosławieństwa pojawiły się na świecie dzięki „[Józefowi Smithowi, Prorokowi i Widzącemu] Pana, [który] uczynił więcej — poza Jezusem jedynie — dla zbawienia ludzi na tym świecie niż jakikolwiek inny człowiek, który na nim żył” (Doktryna i Przymierza 135:3). Musimy być zawsze wdzięczni — i nigdy nie stracić z oczu — tego, co zostało nam dane poprzez proroka tej ostatniej dyspensacji.

Dzięki Józefowi rozumiemy naszą opartą na przymierzu relację z Ojcem Niebieskim i Jezusem Chrystusem. Mamy przywrócone kapłaństwo oraz obrzędy i przymierza. Z historii Józefa w Świętym Gaju dowiadujemy się, że zanim Ojciec przedstawił Swojego Syna, Jezusa Chrystusa, zwrócił się do Józefa po imieniu (zob. Józef Smith — Historia 1:17). On również nas zna z imienia. Tak jak otworzył niebiosa i odpowiedział na prostą, płynącą z serca modlitwę czternastoletniego chłopca, tak samo odpowie On na nasze modlitwy ze Swojej własnej woli, na Swój sposób i w Swoim czasie, niezależnie od tego, ile mamy lat. Te prawdy rozbrzmiewają głęboko w mojej duszy. Jestem świadkiem tego, że są one prawdą.

Mam nadzieję, że jestem człowiekiem, który czyni dobro na świecie. Jeśli tak jest, to Józef Smith zrobił wiele, aby się do tego przyczynić. Moje życie nie wyglądałoby tak, jak wygląda dzisiaj, nie byłbym mężem i ojcem, którym jestem i nie byłbym tak szczęśliwy, jak jestem, gdybym nie miał przywróconej ewangelii, dla której Prorok Józef poświęcił swoje życie, aby ponownie była na świecie. Ewangelia daje mi światło i nadzieję. Ze względu na to zawsze będę wdzięczny za Proroka Józefa.

Gdziekolwiek się udaję, mam przy sobie egzemplarz Księgi Mormona z nadzieją, że uda mi się go komuś podarować i zapoznać tę osobę z przywróconą ewangelią Jezusa Chrystusa. Rozdałem setki takich egzemplarzy na całym świecie. Uwielbiam dzielić się przesłaniem Przywrócenia — zawsze i wszędzie.

Jest to prawdą szczególnie wówczas, kiedy wraz z Anitą nauczam i składam świadectwo moim dzieciom w naszym domu. Nasza córka służy obecnie na misji w Nowym Jorku. Powiedzieliśmy jej: „Idź i świadcz o Zbawicielu po twojej stronie świata. Twoja mama i tata będą to robić w naszej części świata”. Uwielbiamy informować się nawzajem o naszej służbie. Teraz mamy czteroletnią wnuczkę. Nadzieją i życzeniem mojego serca jest, aby często słyszała i stale pamiętała świadectwo swojego dziadka o Zbawicielu i Jego ewangelii.

Wszyscy możemy świadczyć o błogosławieństwach przywróconej ewangelii — zawsze i wszędzie — jeśli wiedziemy przykładne życie ucznia Jezusa Chrystusa. Możemy dzielić się Księgą Mormona. Kolejnym świadectwem o Jezusie Chrystusie. Możemy świadczyć, że Jezus Chrystus przywrócił pełnię Swojej ewangelii i przewodzi Kościołowi w dzisiejszych czasach. Prezydent Russell M. Nelson nauczał, że „objawienie od Pana nadal płynie podczas stale trwającego procesu przywrócenia”. Świadczę o tym, że ma to miejsce dzięki nieprzerwanej linii kluczy kapłańskich dzierżonych przez proroków, widzących i objawicieli, którzy dają nam natchnienie, prowadzą nas i pomagają nam związać się ze Zbawicielem Jezusem Chrystusem.

Jestem tego świadkiem i to jest moje świadectwo. Zawsze chętnie się nim dzielę i nigdy w to nie wątpię.