Dobra nowina miłości i radości

Nowy dzień zaświtał dla rodziny ludzkiej w pewnym gaju, gdzie Bóg Ojciec i Jego Syn, Jezus Chrystus, ukazali się i przemówili do młodego Józefa Smitha w odpowiedzi na jego modlitwę z pytaniem o to, do którego Kościoła powinien przystąpić (zob. Józef Smith — Historia 1:14–20). Jezus Chrystus powiedział Józefowi, aby nie przystępował do żadnego Kościoła. Obiecał, że pełnia Jego ewangelii zostanie objawiona Józefowi w przyszłości.

Wielu osobom wydawało się, że to najmniej prawdopodobne, by Józef został powołany do tak ważnego dzieła, i trudno im się dziwić. Był niewykształconym i nic nieznaczącym chłopcem z małego gospodarstwa w odległym miasteczku. Tak jak niektórzy ludzie mówili o Zbawicielu w Jego czasach: „Czy z Nazaretu może być coś dobrego?” (Ew. Jana 1:46), tak wiele osób zastanawiało się, co dobrego może wnieść niewykształcony czternastolatek z Palmyry w stanie Nowy Jork. Jednak za pośrednictwem Józefa — choć mogło się to wydawać nieprawdopodobne — Ojciec Niebieski i Pan Jezus Chrystus dokonali czegoś naprawdę niezwykłego. To powinno dać nam nadzieję, że my również, naszymi drobnymi i skromnymi środkami możemy w znaczący sposób przyczynić się do dzieła Pana.

Z czasem Pan wezwał Józefa i „[przemówił] doń z nieba, i [dał] mu przykazania” (Doktryna i Przymierza 1:17). Józef otrzymał cenne objawienia i kluczową doktrynę, które wniosły nowe światło do naszego zrozumienia pełnego miłości planu Ojca Niebieskiego, odkupicielskiej miłości Jezusa Chrystusa i mocy Jego zadość czyniącej ofiary. Co ciekawe, ta dobra nowina przyszła dokładnie w chwili, gdy znaczący postęp w transporcie, komunikacji i innych dziedzinach pozwolił światłości Boga jaśnieć i nieść błogosławieństwa coraz większej i większej liczbie Jego dzieci.

Anioł Moroni przekazuje płyty Józefowi Smithowi — C.C.A. Christensen

Pełne mocy świadectwo o miłości Boga

Ukazanie się anioła Moroniego Józefowi Smithowi było niezbędne dla Przywrócenia i stanowiło pełen mocy dowód miłości Boga. Moroni powiedział Józefowi o zapisie na złotych płytach, zakopanym w pobliskiej okolicy (zob. Józef Smith — Historia 1:33–34). Ostatecznie Józef miał otrzymać „moc z wysokości” (Doktryna i Przymierza 20:8), aby przetłumaczyć ten zapis, żeby powstało to, co dziś nazywamy Księgą Mormona, która towarzyszy Biblii i jest kolejnym świadectwem o Jezusie Chrystusie.

W całej Księdze Mormona czytamy o ludziach, którzy setki lat przed Chrystusem wiedzieli o Jego przyjściu, przepowiadali je i pragnęli go. Znajdujemy również niezwykły opis osobistej wizyty i posługi zmartwychwstałego Zbawiciela pośród Nefitów, kiedy to zaprosił wszystkich, aby przyszli do Niego i dotknęli ran w Jego boku oraz ran po gwoździach w Jego dłoniach i stopach (zob. III Nefi 11:14–15). Uzdrawiał chorych, chromych i ślepych — „[wszystkich] cierpiących niedolę z [jakiegokolwiek] powodu” — a następnie błogosławił małe dzieci i modlił się za nie (zob. III Nefi 17:7–9, 21). Z tej świętej historii dowiadujemy się tak wiele o miłości i współczuciu Zbawiciela.

Księga Mormona świadczy o tym, że „Jezus jest Chrystusem”. Zapewnienia zawarte w Księdze Mormona raz po raz przypominają nam, że nasz Ojciec w Niebie i nasz Zbawiciel kochają nas ponad wszystko, co możemy sobie wyobrazić.

Przywrócenie trwało i Józefa Smitha nawiedzali kolejni niebiańscy posłańcy. „Zmartwychwstały Jan Chrzciciel przywrócił upoważnienie do dokonywania chrztu przez zanurzenie dla odpuszczenia grzechów. Trzej z pierwszych dwunastu Apostołów — Piotr, Jakub i Jan — przywrócili apostolstwo i klucze upoważnienia kapłańskiego. Przybyli także inni, w tym Eliasz, który przywrócił upoważnienie do łączenia rodzin na zawsze w wiecznych związkach, które wykraczają poza śmierć”.

6 kwietnia 1830 roku Jezus Chrystus założył poprzez Proroka Józefa Kościół na wzór Kościoła, który zorganizował w czasach Nowego Testamentu (zob. Artykuły wiary 1:6), wraz z „[fundamentem] apostołów i proroków, którego głównym kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus” (List do Efezjan 2:20). Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich udostępnia błogosławieństwa przywróconej mocy kapłańskiej wszystkim tym dzieciom Boga, które przygotowują się do ich otrzymania.

Jak nauczał nas Prezydent Russell M. Nelson, możemy znaleźć radość w codziennej pokucie, zwracając się do Ojca Niebieskiego i naszego Zbawiciela. Do wszystkich, którzy czują się przygnębieni, czują się niedostatecznie dobrzy lub nie mają poczucia przynależności, mówię: wszyscy są zaproszeni, aby przyjść do Chrystusa i Jego Kościoła. Kościół nie jest klasztorem dla doskonałych, lecz szpitalem dla chorych. Starszy Dieter F. Uchtdorf z Kworum Dwunastu Apostołów przypomina nam, że „przychodzimy do kościoła nie po to, by ukrywać nasze problemy, ale by je rozwiązać”.

W kościele odnajdujemy radość w tym, że możemy zwrócić się na zewnątrz, służyć bliźnim z miłością i dzielić się naszymi osobistymi doświadczeniami związanymi z obfitością dobroci Chrystusa. Możemy być „zaliczani do członków Kościoła Chrystusa” i „[być pamiętani] i [wzmacniani] dobrym słowem Bożym” (Ks. Moroniego 6:4). Jakież to ogromne błogosławieństwo!

Prorok Józef Smith oświadczył kiedyś: „Teraz cóż słyszymy w ewangelii, którą otrzymaliśmy? Głos radości! Głos miłosierdzia z nieba i głos prawdy z ziemi, dobrą nowinę dla zmarłych, głos radości dla żyjących i zmarłych, dobrą nowinę wielkiej radości” (Doktryna i Przymierza 128:19).

Ta dobra nowina nadeszła, ponieważ Ojciec Niebieski i Jego umiłowany Syn, Jezus Chrystus, kochają nas i pragną — ponad wszystko inne — powitać nas z powrotem w Swojej obecności, abyśmy mogli na zawsze wieść takie życie, jakie Oni wiodą. Przywrócenie objawia, że uczynili wszystko, co konieczne, aby stało się to dla nas wszystkich pełną chwały możliwością. W naszej wiecznej podróży doświadczymy prób i trudności, ale „[istniejemy, abyśmy] mogli mieć radość” (II Ks. Nefiego 2:25) w tym życiu i w życiu przyszłym. Prorok Józef wiedział o tym lepiej niż większość ludzi.

Józef często stawiał czoła przeciwieństwom i prześladowaniu, a mimo to zachował „wrodzony pogodny charakter” (Józef Smith — Historia 1:28). Pozostał radosny, silny i odporny, i wykonał niezwykłe dzieło, które mu powierzono. Składam hołd wszystkim pierwszym świętym, którzy wierzyli Prorokowi Józefowi Smithowi, wspierali go i podążali za nim oraz poświęcili się budowaniu Kościoła. Mamy wobec nich dług wdzięczności i szacunku.

Początki Kościoła były trudne i tak może być też dzisiaj. Jednak Przywrócenie wciąż trwa. Z Jezusem Chrystusem na czele tego Kościoła, żyjący prorocy nadal będą nas prowadzić. Domy Pana będą nadal budowane, aby błogosławieństwa wiecznych przymierzy z Bogiem mogły wiązać nas z Nim i z naszymi bliskimi po obu stronach zasłony (zob. Ew. Mateusza 16:19). Miłość Boga i Jezusa Chrystusa rozprzestrzeni się na cały świat, jeśli będziemy posłuszni przykazaniu Zbawiciela, aby paść Jego owce i dzielić się Jego ewangelią. Będziemy świadkami tego, że prawdy Przywrócenia pójdą naprzód w sposób i do takich miejsc, które trudno było sobie wyobrazić w czasach Józefa.

Możemy odnaleźć siłę i wielką radość — tak jak Prorok Józef — kiedy przyjmujemy te cenne prawdy i żyjemy według nich. Wezwanie, które Józef skierował do świętych w swoich czasach, pozostaje z nami dzisiaj: „Czyż nie pójdziemy dalej w tak wielkiej sprawie? Idźcie do przodu, nie wstecz. Odwagi […] i naprzód, naprzód do zwycięstwa! Niech się weselą serca wasze i będą niezmiernie radosne” (Doktryna i Przymierza 128:22).

Niech dobra nowina miłości i radości, którą przynosi Przywrócenie, błogosławi nasze życie i nim kieruje — teraz i zawsze.