Trúboði án nafnspjalds

Í skólanum hefur einn kennarinn minn persónuleika sem gæti hrætt suma frá því að greina frá andstæðum skoðunum um eitthvað ákveðið efni. Dag einn var rætt um trúboða Síðari daga heilagra. Ég hefði getað svarað spurningum hans um það efni, en mér fannst ég ekki eiga að gera það. Ég sagði því einungis fyrst um sinn nægilega mikið til að halda honum ánægðum.

Næstu vikurnar gat ég ekki hætt að hugsa um samræður okkar. Loks kom upp sú hugsun að ég ætti að gefa honum Mormónsbók og undirstrika efni um trúboðsstarf. Mér stóð beygur af þeirri hugsun, en hún lét mig ekki í friði. Mér var ljóst að þetta var innblástur sem ég þurfti að fylgja eftir.

Um tveimur mánuðum síðar var ég tilbúinn með Mormónsbókina. Allan þann dag fannst mér sem bókin brynni gat á bakpokann minn. Þær þrjár sekúndur sem það tók mig að afhenta honum bókina, áður en ég fór í vetrarfríið, voru þær hræðilegustu sem ég hafði upplifað.

Á fyrsta skóladegi eftir frí gekk ég framhjá kennslustofu hans of hrædd til að fara þar inn. Ég heyrði hann kalla á mig og hann rétti mér spjald. Ég las það á ganginum. Hann skrifaði á það að hann hefði lesið textann „vandlega“ sem ég hafði undirstrikað og væri nú farinn að skilja gildar ástæður trúar minnar.

Mér finnst nú gaman að miðla fagnaðarerindinu og ég hlakka mjög til þess að þjóna himneskum föður, er ég senn held í trúboð.