Przyjmijcie Jego dar

Wręczanie darów to zwyczaj społeczny, który dotyczy wszystkich kultur, cywilizacji i tysiącleci. Na przestrzeni czasu ludzie wręczali sobie dary, aby wzmacniać relacje, wyrażać miłość i wdzięczność oraz uczcić ważne wydarzenia, takie jak śluby, urodziny i święta. Ludzie jednak nie są jedynymi istotami ze stworzeń Boga, które wręczają sobie dary. Pośród wielu innych przykładów, które można wskazać, pingwiny są znane z tego, że swojemu potencjalnemu partnerowi dają lśniące kamienie, a szympansy karłowate (kuzyni szympansa zwyczajnego) dają sobie wzajemnie owoce, aby zwiększyć swój krąg przyjaciół.

Jakie dary wręczaliście? Pomyślcie o tym, jak zaleźliście — lub zrobiliście własnoręcznie — doskonały dar dla kogoś, kogo kochacie. Po prostu wiedzieliście, że ten dar będzie dokładnie taki, jaki ta bliska osoba chciała i jaki będzie cenić. Jaki to był dar? Czy był to dar dla matki? Przyjaciela? Waszego dziecka? Nauczyciela? Dziadka? Co czuliście, gdy znaleźliście ten dar? Co czuliście, gdy wyobraziliście sobie bliską osobę otwierającą ten dar? A z drugiej strony: Kiedy ktoś, wręczył wam doskonały dar, jak to było go przyjąć?

Kiedy miałem mniej więcej siedem lat, mieszkałem z rodzicami w Arabii, i grano wówczas film dla dzieci pt. Nasz cudowny samochodzik. Film ten jest o magicznym samochodzie, który mógł samodzielnie jeździć, unosić się na wodzie, a nawet latać! Wiedziałem, że w domu, w Anglii, była dostępna zabawkowa wersja tego samochodziku. Och, jak bardzo pragnąłem go mieć! Po poruszeniu dźwignią wysuwały się skrzydła w samochodzie! Tata udał się w podróż służbową i zapytał, co chciałbym, aby mi przywiózł. Powiedziałem, jak bardzo chcę samochodzik z tego filmu!

Po powrocie taty z podróży służbowej nie pojawił się jednak żaden samochodzik. Byłem bardzo smutny i pomyślałem, że pewnie zapomniał. Natomiast za 10 dni były moje urodziny, a mała paczka, pięknie zapakowana, czekała na mnie. Z ogromną niecierpliwością i nie mając wielkich nadziei, otworzyłem podarunek, i znalazłem mój samochodzik. Byłem tak szczęśliwy, że się popłakałem. Poruszyłem dźwignią i wysunęły się skrzydła, tak jak na filmie. Jakże dziękowałem mojemu ojcu za ten najcenniejszy dar. Bawiłem się tym samochodzikiem przez wiele lat i zachowałem go przez wiele kolejnych. Myślę, że mojemu ojcu równie wielką przyjemność sprawiło wręczenie mi tego samochodu, jak mi jego przyjęcie.

Możemy pomyśleć o wręczaniu darów w trzech etapach:

1. Wręczanie daru, kiedy to darujący wybiera, robi lub przygotowuje dar i prezentuje go bliskiej osobie. Wymaga to przemyślanego zamiaru darczyńcy, żeby wręczyć coś znaczącego.

2. Otrzymywanie i otwieranie daru, kiedy osoba obdarowywana otrzymuje dar od darczyńcy, czemu często towarzyszą wyrazy zaskoczenia, wdzięczności i ekscytacji — czasami jeszcze zanim dojdzie do rozwiązania kokardy i jego otwarcia.

3. A następnie dochodzi do być może najważniejszego etapu, czyli przyjęcia daru. Przyjmowanie daru szczerze danego jest czymś większym niż otrzymaniem go, a następnie otwarciem. Jest jeszcze czymś większym niż rozpoznanie wartości daru i wyrażenie wdzięczności darczyńcy. Aby prawdziwie przyjąć dar musimy nadać mu wartość osobiście, w pełni z niego korzystać w życiu i potem z wdzięcznością pamiętać o darczyńcy.

Przyjęcie daru nie jest pasywnym, ale zamierzonym i znaczącym procesem, który wykracza daleko ponad otwarcie opakowania. Przyjmowanie oznacza docenienie i połączenie zarówno z darem, jak i z sercem darczyńcy w sposób, który wzmacnia więzi między darczyńcą a obdarowanym. Wracanie myślami do samochodu-zabawki, sprowadza multum złotych wspomnień, gdyż ponownie czuję głęboką miłość i troskę ojca do mnie, które dar ten symbolizuje, oraz niezliczone inne hojne działania.

Nasz Niebiański Ojciec ma niezliczone dary światła i prawdy przygotowane, aby każdego z nas nimi obsypać — nas, Jego cenne dzieci. Pochodzą one od naszego Szczodrego Darczyńcy, niczym ze źródła na pustkowiu, z Jego uczynnego serca. „Wszelki datek dobry i wszelki datek doskonały zstępuje z góry od Ojca światłości”. W naszej więzi przymierza z Ojcem, On zawsze jest Darczyńcą, a my jesteśmy pokornymi osobami obdarowanymi.

Nic nie możemy przyjąć bez największego ze wszystkich darów Ojca, Jego Umiłowanego Baranka, Jego Syna, Jezusa Chrystusa. Wszystkie dary naszego Ojca pochodzą i są aktywowane poprzez dobrowolną ofiarę Zbawiciela w Getsemane i na krzyżu, oraz Jego triumfalne Zmartwychwstanie. Jezus Chrystus, nasz miłosierny Odkupiciel, jest największym darem od naszego Ojca światłości. „Składając w darze Swego Syna, Bóg przygotował [dla nas] jeszcze wspanialszą drogę”.

Albowiem jest jeden wszechogarniający dar wiecznej prawdy, który podtrzymuje naszą zdolność przyjmowania wszystkiego, czym Ojciec pragnie nas obdarować — ważny dar, który, gdy zostanie w pełni otrzymany i przyjęty w głębi duszy to w szerszym kontekście obejmuje radość i trudy życia oraz nasze pytania bez odpowiedzi. Sprowadza się to do tego, że: „Jesteśmy naprawdę dziećmi Boga. Prawda ta zapiera dech w piersiach! Jest zadziwiająca! A prawda ta nie jest metaforą.

Wyobraźcie sobie, że słyszycie to po raz pierwszy! Naprawdę jesteście Jego drogocennymi córkami. Naprawdę jesteście Jego cennymi synami. A ścieżka, którą podążacie jest w Jego planie szczęścia. Dzięki Swej wszechobecnej miłości wie On dokładnie, kim byliście, zanim zostaliście posłani na ziemię i wie, czego doświadczyliście do tej pory w swoim życiu, i co z miłosierdziem zaplanował na każde wasze jutro. I jakże pragnie On, abyście pewnego dnia wrócili do Niego i przyjęli najważniejszy cel wszystkich Jego przepięknych darów — życie wieczne razem z Nim.

Nie chodzi tu o to, czy ten dar prawdy jest realny, ale o to, czy go odkryjemy i przyjmiemy. Ten dar został już nam przekazany przez Ojca. Cena za ostateczny cel tego daru została już zapłacona przez Zbawiciela. Jeśli jednak od wielu lat byliście nauczani tej prawdy, mówiono wam o niej oraz o niej śpiewaliście — być może niesamowite zdziwienie już dawno zanikło i już nie czujecie tej mocy oraz spokoju.

Jeśli jednak ten bezcenny dar zrozumienia — jak też i wszelka dobroć, wszelki spokój i nadzieja, które pochodzą od niego — pozostaje nieotrzymany, nieotwarty i nieprzyjęty — jest to ogromna strata! Jakiż to smutek dla Darczyńcy! „Bowiem cóż zyskuje człowiek, jeżeli przekazany jest mu dar, a on nie przyjmuje daru? Oto nie raduje się tym, co jest mu dane, ani nie raduje się w tym, co jest ofiarodawcą daru”.

Zapraszam was, abyście przyjęli albo po raz pierwszy, albo w większym zakresie niż dotychczas tą wspaniałą świadomość, że naprawdę jesteście umiłowanymi dziećmi Boga. Musicie rozwiązać wstążkę, zerwać papier dekoracyjny, otworzyć pudełko i aktywnie przyjąć z wdzięczną pokorą nieskalane zrozumienie tej fundamentalnej prawdy. Duch Święty może złożyć świadectwo w waszym sercu, że zaprawdę jesteście dziećmi Najwyższego

Kiedy z radością przyjmiecie tę majestatyczną rzeczywistość do swej duszy i poczujecie zarówno pocieszenie, jak i przyjemność z tym związaną, wasz cały paradygmat się zmieni! Możecie poczuć Jego miłość, usłyszeć Jego głos i rozpoznać Jego pomocną dłoń, bez względu na to, co się dzieje lub nie dzieje w waszym życiu. Możecie na nowo określić, jak postrzegacie siebie i bliźnich. Wasza więź przymierza ze Zbawicielem staje się jeszcze silniejsza, a poprzez soczewkę tego słodkiego daru, życie nabiera nowego blasku, piękna i nadziei.

Pomódlcie się proszę o zrozumienie, czy naprawdę przyjmujecie tę odmieniającą wiedzę głęboko do swej duszy. Czy otrzymacie ten dar? Czy uczynicie to głębiej, swobodniej i obficiej niż dotychczas? A czyniąc to, będziecie obsypani wszystkimi innymi darami, które są z tym związane.

Możecie się zastanawiać: „Co muszę zrobić, aby przyjąć ten dar od Boga?”. Właściwie to nic. To dar od Darczyńcy. To jest prosty fakt. Tylko wpuście go. Jesteście Jego dziećmi. On was miłuje. Nie komplikujcie tego. Nie blokujcie przyjęcia tego daru myślami, że na to w jakiś sposób nie zasługujecie. Rzeczywiście, nikt z nas nie zasługuje — wszystkie dary Ojca można przyjąć jedynie poprzez zasługi, miłosierdzie i łaskę Świętego Mesjasza, ale jakże pragnie On w swym hojnym sercu, aby każde z Jego dzieci je przyjęło! Wtedy, gdy dojdzie do was to nowe lub odnowione zrozumienie, z radością podziękujcie Darczyńcy za ten dar.

Odkąd odnalazłem swą wiarę w wieku 20 lat, uświadomiłem sobie, że naprawdę jestem synem Boga. Im pełniej przyswajam ten dar, tym mocniej wiem, że całkowicie jestem kochany. Pośród tego, co pomogło mi zwiększyć moje zrozumienie, są słowa pism świętych, moje błogosławieństwo patriarchalne, oddawanie czci Bogu w świątyni, służba bliźnim, wyrażanie wdzięczności oraz uświęcona modlitwa do mojego Ojca. Zdumiewa mnie to, jak wcześniejszy smutek, ból i żal w moim życiu zostały przemienione i złagodzone oraz w dużej części przezwyciężone, gdyż poznałem tę piękną prawdę.

Moroni wzywa nas, „[abyśmy] nie zaprzeczali darom Bożym”, ale „przyszli do Chrystusa i przyjęli każdy dobry dar”. Możecie przyjść do Chrystusa, mając pewność Jego tkliwej dobrotliwości, i przyjąć wszystkie dary od Niego: radość, pokój, nadzieję, światło, prawdę, objawienie, wiedzę i mądrość — z podniesioną głową, wyciągniętymi ramionami i otwartymi dłońmi gotowymi na ich przyjęcie. I możecie przyjąć te dary, ponieważ jesteście zabezpieczeni i ugruntowani w wiedzy, że jesteście ukochanymi córkami Boga, że jesteście cennymi synami Boga i że On obdarował was Swym doskonałym, świętym Synem, który was odkupił, usprawiedliwił i uświęcił.

Jam dzieckiem Boga jest. To nie jest tyko pieśń, którą śpiewamy. Czy otrzymacie, otworzycie i przyjmiecie ten dar wiedzy i zrozumienia od Niego? Czy będzie wam bliski niczym cenny skarb, jakim jest? Przyjmijcie ponownie ten dar, a być może naprawdę przyjmijcie go po raz pierwszy, i pozwólcie, aby zmienił każdy aspekt waszego życia. To jest jeszcze wspanialsza droga, którą Bóg przygotował dla was poprzez dar Swego Syna. Naprawdę istniejecie, abyście mogli mieć radość!. W imię Jezusa Chrystusa, amen.